jump to navigation

Auld Lang Syne 31 Δεκεμβρίου, 2019

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Αυτή η χρονιά επιτέλους τελειώνει και μπορώ πια να καθίσω με την άνεση μου να διαβάσω όλα τα βιβλία που έχουν στιβαχθει στην γωνία της βιβλιοθήκης και να παίξω όλα τα παιχνίδια που είχαν μαζευτεί στο wishlist του Steam και του GOG. Ίσως γράψω κα’να post για αυτά τις επόμενες μέρες αλλά για την ώρα το μόνο που μένει είναι το Auld Lang Syne με την Aretha Franklin και τον Billy Preston. Happy 2020 everybody!

Υ.Γ. Μιας και ανέφερα το Auld Lang Syne ορίστε και το video της τελετής παράδοσης του Hong Kong στην Κινα το 1997. Καθώς η μπάντα των Scots Guards παίζει κάτω από καταρρακτώδη βροχή το κομμάτι, το κοινό αρχίζει να τραγουδάει τους στοίχους. Μια μικρή υπενθύμιση ότι η ανθρωπινή ιστορία είναι πολύ πιο πολύπλοκη από τα στερεότυπα που έχουμε στο μυαλό μας

Boneworks 18 Δεκεμβρίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Όταν είχα δει τα πρώτα demos αυτού του παιχνιδιού στο youtube είχα πει “αποκλείεται να δουλέψει αυτό το πραγμα”. H αλληλεπίδραση μεταξύ των physics και του παίκτη φαίνονταν τόσο ρεαλιστική που ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς πως αυτό που έβλεπε μπορούσε να μεταφερθεί σε ένα απλό home VR system .

Και όμως ναι μπορεί. Σε ότι αφορά το κομμάτι των physics το παιχνίδι είναι όντως αξεπέραστο. Ο παίκτης έχει την δυνατότητα να αλληλεπιδράσει με τις καρέκλες, τα τραπέζια, τα κουτιά, τις οθόνες, τις μπάλες και με ότι άλλο βρει μπροστά του . Και όλα αυτά τα αντικείμενα είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να συμπεριφέρονται όπως στον πραγματικό κόσμο. Π.χ. Όταν βρήκα μια βαριοπούλα αραγμένη πάνω σε ένα τραπέζι αμέσως την κράτησα από την άκρη της χειρολαβής. Και αυτό γιατι έτσι ήμουν συνηθισμένη από άλλα VR παιχνίδια, όπου όλα τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται στη μάχη χέρι με χέρι συμπεριφέρονται σαν να είναι καλαμάκια του καφέ. Κατευθείαν υποχρέωθηκα να κρατήσω την χειρολαβή με δύο τα χέρια. Και αυτό όχι επειδή μου το επεβαλε καποιος τεχνητός περιορισμός, αλλά επειδή η βαριοπούλα συμπεριφρόταν ακριβώς όπως θα έκανε μια πραγματική βαριοπούλα των 5 κιλών αν την κρατούσε κανείς από την άκρη της χειρολαβής με το ένα χέρι. Από εκεί και πέρα ο παίκτης μπορεί αλληλεπιδράσει και με το περιβάλλον περίπου όπως και στον πραγματικό κόσμο. Μπορεί να τρέξει, να κάνει άλματα, να σκαρφαλώσει πάνω σε σωλήνες (ακόμα και πάνω σε ράφια και ορισμένα σημεία των τοίχων), να κρατηθεί από σχοινιά, να σπρώξει, να σύρει η ακόμα και να αρπάξει στον αέρα αντικείμενα κλπ.

Το παιχνίδι χρησιμοποιεί έξυπνα όλες αυτές οι δυνατότητες των physics για να προσφέρει στον παίκτη puzzles, τα οποία μπορούν αν λυθούν με περισσότερους από έναν τρόπους.  Επίσης αποφεύγει το immersion breaking που συμβαίνει σε αρκετά VR games, που στο άγχος τους να βοηθήσουν τον παίκτη του πετάνε στην μούρη κάθε τρεις και λίγο floating text, φωτεινά τοξακια και αντικείμενα που αναβοσβήνουν λες και απευθύνονται σε 3χρονα με ADHD. Απλά φροντίζει να σου δώσει ένα λεπτομερέστατο tutorial στην αρχή και μετά σε αφήνει στη ησυχία σου να βρεις τον δρόμο σου. Οι μόνες επιπλέον οδηγίες και κατευθύνσεις που μπορεί να βρει κανείς, είναι γραμμένες με κιμωλία και μπογιά στους τοίχους. Άλλωστε το story mode δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερα δύσκολο. Όποιος έχει παίξει έστω και μια ώρα από το Half-Life 2 η οποιοδήποτε άλλο κλασικό FPS μέσα σε 2 λεπτά θα καταλάβει ακριβώς τι συμβαίνει. Αλλά πέρα από το level design υπάρχουν πολλά άλλα κοινά σημεία με το Half-Life 2 (αλλα και το Portal) ιδίως στο design του περιβάλλοντος και των NPC’s (διαθέτει μέχρι και την δική του εκδοχη των headcrabs).

Σε ότι αφορά το τεχνικό κομμάτι, είναι συμβατό με Oculus Rift, HTC Vive, Valve Index και Windows Mixed Reality (PC master race foreva!! Sorry PSVR guys) Σοβαρά τώρα, ο λόγος που δεν είναι διαθέσιμο για PSVR είναι η περιορισμένες δυνατότητες της συγκεκριμένης πλατφόρμας σε σχέση με τις αντίστοιχες στο PC. Αλλά εδώ ακόμα και οι PCVR πλατφόρμες δεν είναι όλες ίσες.  Π.χ. τα Touch Controllers του Rift δουλεύουν μια χαρά αλλά είναι φανερό πως η εμπειρία στο Rift υπολείπεται σε σχέση με αυτή στο Valve Index. Και αυτό γιατί τα Touch Controllers μπορούν να κάνουν track χωριστά μόνο των αντίχειρα και τον δείκτη ενώ τα Index knuckles αναγνωρίζουν όλα τα δάχτυλα του χεριού (γενικότερα μπορεί τα Oculus Rift και Quest να είναι οι καλύτερες πλατφόρμες για τον μέσο καταναλωτή αλλά το Valve Index είναι αυτή τη στιγμή με διαφορά η καλύτερη commercially available VR πλατφόρμα). Οι δημιουργοί του Boneworks μάλιστα έχουν πει από την αρχή ότι το Valve Index είναι η ιδανική πλατφόρμα επειδή το physics engine του παιχνιδιού φέρνει τα VR συστήματα στα όρια τους . Και ακριβώς σε αυτό το γεγονός οφείλονται τα περισσότερα προβλήματα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά το tracking και την αλληλεπίδραση με τα αντικείμενα. Επειδή ο παίκτης δεν είναι (όπως στα περισσότερα παιχνίδια VR) ένα αιωρούμενο κεφάλι με χέρια αλλά ένα fully articulated humanoid model, συχνά βρίσκει το σώμα και τα άκρα του να διαπερνούν αντικείμενα. Το tracking συχνά μπερδευεται (ιδίως στο σκαρφάλωμα) με αποτέλεσμα τα χέρια να στραβώνουν σε περίεργες γωνίες, κάνοντας τα να μοιάζουν σαν να ανήκουν σε μαριονέτα. Για τον ίδιο λόγο το inventory system μπορεί να γίνει κακός μπελάς όταν δεν αναγνωρίζει την θέση των χεριών σε σχέση με τις θήκες στην ζώνη και στην πλάτη. Το αποτέλεσμα είναι τα αντικείμενα να πέφτουν στο πάτωμα όταν πας να τα βγάλεις η να τα βγάλεις στην θέση τους (υπάρχει και συμβατικό inventory ui αλλα όπως είναι φυσικό το manual είναι πολύ πιο immersive). Το πιο εκνευριστικό από όλα είναι η έλλειψη save points. Το παιχνίδι κάνει save μόνο όταν ο παίκτης βρεθεί στο τέλος της πίστας. Ελπίζω αυτό τουλάχιστον να το διορθώσουν σύντομα.

Άλλα ακόμα και με όλα αυτά τα προβλήματα το Boneworks είναι ίσως το πιο immersive VR experience που έχω δει μέχρι στιγμής. Όταν το πρώτο ξεκίνησα, στην επιλογή seated or standing επέλεξα το standing παρόλο που η συγκεκριμένη επιλογή προειδοποιούσε πως καλό θα ήταν να την αποφύγει κάνεις αν το play space ήταν μικρο (πάλι βασιζόμενη στην εμπειρία μου με άλλα VR games είπα “Σιγά καλέ που θα έχω πρόβλημα….”). Μια ώρα μετά είχα πιαστεί ολόκληρη, είχα ρίξει σχεδόν όλα τα αντικείμενα του γραφείου και η βιβλιοθήκη μου είχε γλυτώσει στο τσακ το γκρέμισμα. Ειδικά το sandbox mode είναι μία απόλαυση (personal favorite το balloon gun που σου επιτρέπει να κολλάς πολύχρωμα μπαλόνια σε αντικείμενα και NPC’s μέχρι να αρχίσουν να πετάνε στον αέρα). Αν έχετε κάποια από τις υποστηριζόμενες πλατφομες αγοράστε το οπωσδήποτε (ειναι 25 ευρουλάκια στο Steam). Έχει και πολύ ωραία synth μουσικούλα.

 

The Outer Worlds 9 Δεκεμβρίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

 

Το Outer Worlds έχει βγει από τον Οκτώβριο αλλά το πήρα τώρα μαζί με άλλα 5-6 indie και VR titles (ίσως πάρω και το Jedi:Fallen Order μέχρι το τέλος του χρόνου, θα δούμε). Αν σας αρέσουν τα RPG στο στιλ των παλιών Fallout και του Fallout: New Vegas αγοράστε οπωσδήποτε αυτό το παιχνίδι. Μόλις τελείωσα το πρωτο play through οπότε δεν μπορώ ακόμα να γράψω ένα πλήρες review άλλα από όσο έχω δει μέχρι τώρα αξίζει τα λεφτά του. Έχει καλογραμμένους χαρακτήρες , ενδιαφέρουσα ιστορία, ξεκαρδιστικούς διαλόγους και κυρίως γερό world building. Ο κόσμος του Outer Worlds είναι βασισμένος σε ενα παράλληλο σύμπαν όπου ο Θεοδορος Ρουσβελτ δεν ανελαβε την προεδρια των ΗΠΑ και το περίφημο Square Deal του δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι ένα δυστοπικο μέλλον όπου τεράστιες εταιρίες ελέγχουν πλήρως κάθε έκφανση της ζωής των πολιτών. Αντι για «καλήμερα» η «καλησπέρα» ο καθιερωμένος χαιρετισμός είναι το διαφημιστικό jingle του εκάστοτε εργοδότη, η ανεργία θεωρείται μοίρα χειρότερη από τον θάνατο, η αυτοκτονία ενός μέλους μιας κοινότητας επιβαρύνει τα υπόλοιπα μέλη της γιατί αποτελεί χάσιμο εσόδων για την εταιρία που την διήκει ενώ ακόμα και οι ταφόπλακες αναφέρουν την συνολική οικονομική άξια του μακαρίτη. Ο παίκτης ξυπνάει από τη «χειμέρια νάρκη» του στο διαστημόπλοιο Hope και ανακαλύπτει πως βρίσκεται στη Halcyon ένα απομακρυσμένο πλανητικό σύστημα που ανήκει πλήρως σε συνεταιρισμό εταιριών. Από εκεί και πέρα είναι στο χέρι του να ανακαλύψει τι ακριβώς συμβαίνει και να αποφασίσει πως θα αντιμετωπίσει τον καινούριο κόσμο στον οποίο βρέθηκε.

Όπως κάθε καλό RPG που σέβεται τον εαυτό του και τον παίκτη το Outer Worlds προσφέρει σχεδόν πλήρη ελευθερια επιλογών. Θέλεις να είσαι ο τύπος που λύνει τα πάντα με διπλωματία και χαμηλών τόνων χειρισμούς, θέλεις να είσαι ο αθόρυβος διαρρήκτης/hacker που κινείται στις σκιές, θέλεις να είσαι ο μισθοφόρος που ακολουθεί όποιον πληρώνει τα περισσότερα , θέλεις να είσαι ο ψυχοπαθής δολοφόνος που μπορεί να εξοντώσει μια ολόκληρη πόλη για την πλάκα του, το παιχνίδι σου επιτρέπει να παίξεις όποιο ρολό θέλεις. Και αυτή η δυνατότητα πολλαπλών επιλογών του δίνει και replayablity μιας και το διαφορετικό στιλ παιξίματος κάνει και την εμπειρία κάθε καινούριου play through πολύ διαφορετική από την προηγουμένη. Από εκεί και πέρα τα γραφικά, το world design (με μπόλικες αναφορες στο Futurama και το Firefly)  και το υπόλοιπο gameplay είναι αξιοπρεπέστατα και παρόλο που δεν πρόκειται για καθαρό open world η μεταβίβαση από την μια τοποθεσία στην άλλη είναι σύντομη και εξαιρετικά εύκολη και δεν χαλαει το immersion.

Για το τέλος να πω πως οι δημιουργοί του Outer Worlds Tim Cain και Leonard Boyarsky είναι οι συνδημιουργοί του πρώτου Fallout. Και αυτό φαίνεται και στο περιπαικτικό ύφος της γραφής (αν και προσωπικά προτιμώ τη φιλοσοφημένη ειρωνεία των John Gonzalez, Chris Avellone και Travis Stout στο Fallout:New Vegas) αλλά και στη ελευθερία κινήσεων που δίνει το παιχνίδι στον παίκτη. Φυσικά η Obsidian φρόντισε να κοτσάρει φόρα παρτίδα το «…from the original creators of Fallout and the Developers of Fallout:New Vegas» στο announcement trailer  που βγήκε το Δεκέμβριο του 2018 ένα μήνα μετά την απίστευτη πανωλεθρία που ήταν η έκδοση του Fallout 76 από την Bethesda (επίσης στήριξε και το υπόλοιπο μάρκετινγκ του παιχνιδιού πάνω στο γεγονός ότι φτιάχθηκε από τους δημιουργούς του Fallout). Βέβαια σε όλες της συνεντεύξεις τα μέλη της Obsidian φροντίζουν να λένε πως δεν έχουν τίποτα με την Bethesda και πως οι σχέσεις των δυο εταιριών είναι άψογες. Αλλά αν κοιτάξει κανείς την ιστορία του Fallout:New Vegas  και κυρίως τι έκανε η Bethesda στην Obsidian μετά την έκδοση του δεν μπορεί να μην έχει έστω μια μικρή υποψία πως ούτε η χρονική στιγμή ούτε το ύφος του μήνυματος που περιείχε το trailer ήταν τυχαία.  Πάντως αν και η Obsidian δεν αναφέρθηκε καθόλου στο Fallout 76  όλοι οι reviewers και χιλιάδες fallout fans τονίζουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν την τεράστια διαφορά στη ποιότητα μεταξύ του Fallout 76 (αλλά και του μετρίου Fallout 4) και του Outer Worlds .

Υ.Γ. 1 Να συμπληρώσω εδώ πως ίσως να μην είναι τελείως αβάσιμες οι φήμες ότι η Bethesda να έχει κάποιο περίεργο κόμπλεξ απέναντί στην Obsidian . Κάποιες αμυδρές ενδείξεις υπάρχουν εδώ και καιρό στο τρόπο που αντιμετωπίζουν στις συνεντεύξεις τις ερωτήσεις γύρω από το New Vegas άλλα υπάρχει κάτι ακόμα πιο περίεργο που συνέβη πρόσφατα και το έχουν αναφέρει ήδη κάποιοι σχολιαστές (αφού μέχρι και εγώ το πρόσεξα). Οι μεγάλες εταιρίες ηλεκτρονικών παιχνιδιών συνηθίζουν να δίνουν δημόσια συγχαρητήρια η μια στην άλλη στα social (στέλνουν γλύκα και λουλούδια) όταν η έκδοση ενός παιχνιδιού είναι μεγάλη εμπορική επιτυχία ιδίως όταν πρόκειται για εταιρίες που συνεργάζονται η έχουν συνεργαστεί στο παρελθόν. Το Outer Worlds είναι ίσως το πιο πετυχημένο original IP παιχνίδι της Obsidian και έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές που το αναφέρουν σχεδόν όλες σαν την πνευματική συνέχεια των κλασικών Fallout και του Fallout New Vegas . Και παρολαυτα η Bethesda δεν έχει βγάλει κιχ πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Μπορεί να είναι κάτι εντελώς τυχαίο η να οφείλεται στην γενικότερη πολιτική χαμηλών τόνων που ακολουθεί η εταιρία μετά το πατατρακ του Fallout 76 άλλα σε με έμενα αυτό μου φαίνεται να έχει μια ελαφρά essence θυμού και ζήλιας.

Υ.Γ.2 Κάποια στιγμή πρέπει να γράψω για την ιστορία του Fallout έτσι για να μπουν κάποια πράγματα in context που λένε και στο χωριό μου.

 

The Terror 31 Οκτωβρίου, 2019

Posted by Lida in Halloween.
add a comment

“Life is solitary, poor, nasty, brutish, and short. It has no plan, no point, no hidden mysteries that make up for the oh-so-obvious miseries and banalities“

Ναι καλά το κατάλαβες αγαπητέ αναγνώστη επιτέλους ήρθε η ώρα για το πατροπαράδοτο εορτασμό του Halloween. Και καθώς βρίσκομαι τέλη Οκτωβρίου να έχω μόλις επιστέψει από την παραλία δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλύτερο για το φετινό αφιέρωμα από την ιστορία της χαμένης αποστολής του Franklin που είναι και η βάση της καταπληκτικής σειράς The Terror.

Η χαμένη αποστολή του Franklin είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια (αν όχι το μεγαλύτερο) της Εποχή των Ανακαλύψεων. Σκοπός της ήταν να βρει το μυθικό Βορειοδυτικό πέρασμα, το θαλάσσιο διάδρομο που συνδέει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό ωκεανό μέσω του καναδικού αρχιπελάγους. Η σημασία του για την Βρετανία (και όχι μόνο) ήταν τεράστια γιατί η ανακάλυψη του θα μείωνε κατά πολύ τα έξοδα και το χρόνο των εμπορικών αποστόλων από την Ευρώπη στην Ασία. Ο Franklin δεν ήταν φυσικά ο πρώτος που είχε προσπαθήσει να βρει το βορειοδυτικό πέρασμα. Πριν από αυτόν υπήρξαν δεκάδες άλλες αποστολές που προσπάθησαν και απέτυχαν να το βρουν. Αυτό όμως που έκανε την συγκεκριμένη αποστολή διαφορετική από όλες τις άλλες ήταν το μέγεθος και ο εξοπλισμός της. Αποτελούνταν από δύο τροποποιημένα ιστιοφόρα του Βρετανικού ναυτικού, το Τρόμος (Terror) και το Έρεβος (Erebus). Και τα δύο πλοία διέθεταν ατμοκινουμενες προπέλες, μεταλλική επίστρωση στο εξωτερικό του κήτους τους, συστήματα θέρμανσης και αφαλάτωσης και διάφορα επιστημονικά όργανα. Τα τρόφιμα τους, που διαρκούσαν για να θρέψουν το πλήρωμα για 3 χρόνια, αποτελούνταν από τα τις κλασικές ναυτικές προμήθειες (μπισκότα και παστό κρέας) αλλά και από 8000 κονσέρβες που εκείνη την εποχή ήταν μια επαναστατική καινούργια εφεύρεση .Για να να διατηρηθεί ψηλά το ηθικό του πληρώματος η αποστολή είχε επίσης μια βιβλιοθήκη με 1000 βιβλία, μουσικά όργανα, θεατρικά σκηνικά και στολες, ένα μηχανικό πιάνο και όλα τα απαραίτητα για την οργάνωση μαθημάτων ανάγνωσης και γραφής για τους ναύτες.

Το πλήρωμα αποτελούνταν συνολικά από 134 άτομα, από τα οποία 24 ήταν αξιωματικοί και 14 ήταν πεζοναύτες. Διοικητής της αποστολής και καπετάνιος του Erebus ήταν φυσικά ο Franklin που είχε ήδη και άλλες αποστολές στην αρκτική στο βιογραφικό του. Ο καπετάνιος του Terror ήταν ο Francis Crozier, ίσως ο δεύτερος πιο έμπειρος εξερευνητής της Αρκτικής στον κόσμο εκείνη την εποχή ενώ ο δεύτερος καπετάνιος του Erebus ήταν ο James Fitzjames ένας από τους πιο ηρωικούς αξιωματικούς του βρετανικού ναυτικού που είχε λάβει μέρος σε αμέτρητες αποστολές από την Μεσόγειο μέχρι την Κίνα.

Το Μάιο του 1845 τα δυο πλοία αναχώρησαν για τον προορισμό τους από Greenhithe που βρίσκεται κοντά στις εκβολές του Τάμεση. Έκαναν μια στάση για ανεφοδιασμό στις δυτικές ακτές της Γροιλανδίας όπου το πλήρωμα ταχυδρόμησε τις τελευταίες επιστολές προς τις οικογένειες τους και πέντε ναύτες αποβιβάστηκαν λόγω ασθένειας για να επιστρέψουν στην Αγγλία. Στις 28 Ιουλίου 1845 βρετανικά φαλαινοθηρικά συνάντησαν τα δύο πλοία στην είσοδο του βορειοδυτικού περάσματος στο Baffin Bay.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά δεν τους ξαναείδε κανείς, ήταν σαν να άνοιξε η γη και τους κατάπιε.

Τα πλοία του Franklin κανονικά αναμενόταν να εμφανιστούν στο Βερίγγειο πορθμό το 1846. Όταν αυτό δεν συνέβη το η διοίκηση του βρετανικού ναυτικού δεν ανησύχησε, θεωρούσαν πως μια τόσο καλά εξοπλισμένη αποστολή μπορούσε να πέρασε τουλάχιστον δυο χειμώνες στους πάγους χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Χρειάστηκε μια τεράστια καμπάνια ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης από την σύζυγο του Franklin, Λαίδη Jane (στην οποία συμμετειχε και ο φίλος της οικογένειας, Charles Dickens) για να ξεκινήσουν να επιτέλους αποστολές διάσωσης την άνοιξη του 1848. Οι αποστολές αυτές δεν βρήκαν σχεδόν τίποτα πέρα από μια εγκαταλελειμμένη κατασκήνωση στο Beechey island το 1850. Στην κατασκήνωση αυτή o Franklin είχε περάσει τον χειμώνα το 1846 και δίπλα στα υπολείμματα της βρέθηκαν και οι τάφοι τριών μελών του πληρώματος. Οι θάνατοι σε μια τόσο δύσκολη αποστολή ήταν σχεδόν αναμενόμενοι αλλά το να πεθάνουν τρεις άνθρωποι στην αρχή της ήταν κάτι το ασυνήθιστο. Η πιο σημαντική ανακάλυψη έγινε το 1854 όταν ο τοπογράφος της Hudson’s Bay Company John Rae συναντησε μια ομάδα Inuit που του εξιστόρησαν τι βρήκαν το 1850 σε ένα πρόχειρο καταυλισμό κοντά στις νότιες ακτές του King William Island (πάνω από 600 χιλ. νότια από το Beechey island). Οι μαρτυρίες τους ήταν σαν να είχανε βγει από ταινία του Ruggero Deodato. Οι σκηνές και ο χώρος γύρω από αυτές ήταν γεμάτος πτώματα, κάποια από αυτά είχαν τεμαχιστεί ενώ υπήρχαν και χύτρες γεμάτες με ανθρώπινο κρέας. Οι Inuit για να αποδείξουν τα λεγόμενα τους έδωσαν στον Rae και κάποια από τα αντικείμενα που βρήκαν όπως ασημένια μαχαιροπίρουνα, ρολόγια, τηλεσκόπια κ.α.

Η αναφορά του Rea προκάλεσε σάλο στην βικτωριανή κοινωνία που δεν μπορούσε να φανταστεί ποτέ μια τέτοια κατάληξη για τους ήρωες της αρκτικής (αν και οι μαρτυρίες των Inuit που μιλούσαν για κανιβαλισμό απορρίφθηκαν ως παραληρήματα άξεστων βάρβαρων). Το Βρετανικό ναυτικό κήρυξε και επισήμως νεκρό το πλήρωμα των Erebus και Terror και σταμάτησε τις αποστολές διάσωσης. Ομως παρολαυτα η Λαίδη Jane επέμενε να μάθει τι ακριβώς συνέβη στο σύζυγο της. Έτσι το 1857 αγόρασε το ατμόπλοιο Fox και ανέθεσε στον Francis McClintock να ερευνήσει την περιοχή γύρω από το King William Island. Ο McClintock ανακάλυψε διάσπαρτα οστά καθώς διάφορα αντικείμενα στις ακτές του νησιού. Το σημαντικότερο εύρημα του ήταν ένα μεταλλικό κουτί που περιείχε ένα γραπτό σημείωμα. Η πρώτη καταχώρηση του σημειώματος έλεγε πως ο Franklin πέρασε το πρώτο χειμώνα στο Beechey Island χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα . Όμως η δεύτερη καταχώρηση με ημερομηνία 25 Απριλίου 1848 ανέφερε πως τα πλοία είχαν μείνει καθηλωμένα από το Σεπτέμβριο του 1846 στις ακτές του King William Island , πως μαζί με τον Franklin 9 αξιωματικοί και άλλα 15 μέλη του πληρώματος ήταν νεκροί και πως οι 105 επιζώντες θα κατευθύνονταν κάπου 300 χιλ νότια προς το Backs Fish River. Μέσα σε 2 χρόνια μέτραγαν ήδη 24 νεκρούς, ο αριθμός αυτός και μόνο έκανε την αποστολή του Franklin να ξεπερνά σε απώλειες κάθε άλλη παρόμοια αποστολή στην ιστορία. Το σημείωμα δεν έδινε τη παραμικρή εξήγηση για το τι προκάλεσε αυτούς τους θανάτους.

Μετά από τον McClintock υπήρξαν και άλλοι ανεξάρτητοι ερευνητές που προσπάθησαν να βρουν τι συνέβη. Όμως το μόνο που κατάφεραν να βρουν ήταν σκόρπιους μισοθαμενους σκελετούς , υπολειμματα καταυλισμων, σκορπια αντικειμενα του πληρώματος καθώς και και περισσότερες μαρτυρίες από Inuit που είχαν δει κατά μήκος των ακτών του King William Island πτώματα η ετοιμοθάνατους λευκούς να σέρνονται στο χιόνι.

Το “Man Proposes, God Disposes“ του Edwin Landseer εμπνευσμένο από την τραγική κατάληξη της αποστολής του Franklin 

Το 1866 το βρετανικο κοινοβούλιο “έκλεισε“ συμβολικά την υπόθεση τοποθετώντας στο κέντρο του Λονδίνου ένα μπρούντζινο άγαλμα του Franklin και τον ανακήρυξε (ψευδώς) σαν τον εξερευνητή που ανακάλυψε το Βορειοδυτικό πέρασμα.

Αλλά  η ιστορική και επιστημονική έρευνα ειναι αμείλικτες. Έτσι με τον καιρό φάνηκε πως η περίφημη καλύτερα προετοιμασμένη αρκτική αποστολή όλων των εποχών κάθε αλλά παρα τέτοια ήταν. Ο “έμπειρος“ εξερευνητής της Αρκτικής Franklin ήταν 59 ετών όταν αποδέχθηκε να την ηγηθεί και δεν ήταν καν η πρώτη επιλογή του βρετανικού ναυτικού (είχε ζητηθεί  προηγουμένως και από αλλους δυο οι οποίοι απέρριψαν την πρόταση). Οι προηγούμενες αρκτικές αποστολές του ειχαν στην καλύτερη περίπτωση ανάμικτα αποτελέσματα με ευθύνη κυρίως του ιδίου . Μάλιστα η πρώτη παραλίγο να έχει τραγική κατάληξη, τα μέλη της έφτασαν σχεδόν να λιμοκτονήσουν και κατάφεραν να επιβιώσουν τρώγοντας δέρματα και λειχήνες. Αυτό το μάλλον ντροπιαστικό γεγονός έδωσε στον Franklin  το παρατσούκλι “The Man who ate his boots“. Ο πιο έμπειρος και αποδεδειγμένα αποτελεσματικός αξιωματικός από όλους, ο Francis Crozier (που κανονικά θα έπρεπε να είναι ο διοικητής της αποστολής) ήταν Ιρλανδός, ένα σοβαρό μειονέκτημα που δεν του επέτρεπε να περάσει το “γυάλινο ταβάνι“ της βρετανικής στρατιωτικής ιεραρχίας. Από εκεί και πέρα μόνο 7 αξιωματικοί είχαν εμπειρία από προηγούμενες αρκτικές αποστολές. Σχεδόν όλο το υπόλοιπο πλήρωμα, που είχε επιλέξει προσωπικά  ο James Fitzjames, είχε προϋπηρεσία μόνο σε μονάδες που βρίσκονταν στη μέση ανατολή και τους τροπικούς.

Το σοβαρότερο πρόβλημα όμως βρισκόταν στην περίφημη τεχνολογική υπεροχή της αποστολής. Τα Erebus και Terror ήταν μεγάλα πολεμικά πλοία και το μέγεθος τους τα έκανε εντελώς ακατάλληλα να διαπλεόσουν γρήγορα τα ρηχά και γεμάτα βράχους νερά του Καναδικού αρχιπελάγους . Ο σύγχρονες ατμομηχανές τους δεν ήταν παρα τροποποιημένες μηχανές τραίνων που μετά βίας κατάφερναν να παράγουν 25 ίππους ισχύ και διέθεταν καύσιμα  μόνο για 12 ήμερες. Ακόμα και το HMS Rattler, το μικρο ατμόπλοιο που ρυμούλκησε το Erebus βόρεια της Σκοτίας είχε πολλαπλάσια ισχύ (200 ίππους) . Δοκιμές με μοντέλο του Erebus σε κλίμακα 1:20 έδειξαν πως η μηχανή μαζί με τα πανιά μετά βίας μπορούσαν να περάσουν ένα λεπτό στρώμα πάγου.  Το συμβόλαιο για τις κονσέρβες δόθηκε στο προμηθευτή με τη χαμηλότερη τιμή και ο χρόνος που είχε στην διάθεση του για να ολοκληρώσει την παραγγελία ήταν μερικες βδομάδες. Πολλές από τις άδειες κονσέρβες που βρέθηκαν διάσπαρτες από όπου πέρασε η αποστολή είχαν συγκολληθεί πρόχειρα με λιωμένο μόλυβδο που έρχονταν σε άμεση επαφή με τα τρόφιμα. Το σύστημα αφαλάτωσης ήταν ολοκαίνουργιο και σωλήνες του ήταν και αυτοί μολυβένιοι. Έτσι το μέταλλο δεν είχε αποκτήσει ακόμα στρώμα πατινας στο εσωτερικό τους με αποτέλεσμα το ζεστό νερό χωρίς άλατα να απορροφά μεγάλες ποσότητες μολύβδου καθώς κυλούσε μέσα τους.

Το 1980 έγινε εκταφή των τριών νεκρών του Beechey island και τα σώματα τους βρέθηκαν να είναι άψογα διατηρημένα (μπορούσε να διακριθεί ακόμα και το χρώμα των ματιών τους).  Η αυτοψία έδειξε πως είχαν πεθάνει από φυματίωση άλλα ο τοξικολογικός έλεγχος αποκάλυψε πως οι ιστοί τους περιείχαν μόλυβδο πολύ παραπάνω από το φυσιολογικό (μέχρι 100 φορές!). Τα οστά που βρέθηκαν από ανασκαφές στις ακτές του King William island είχαν επίσης υψηλά ποσοστά του μετάλλου. Η δηλητηρίαση από μόλυβδο σπάνια προκαλεί τον θάνατο αλλά επηρεάζει το νευρικό σύστημα προκαλώντας ναυτία, παραισθήσεις και απώλεια της γνωστικής λειτουργίας. Η βιαστική αποστείρωση των κονσερβών πιθανότατα να μόλυνε κάποιες από αυτές με τη θανατηφόρα αλλαντική τοξίνη ενώ η επαφή των τροφίμων με τον αέρα θα είχε οξειδώσει και τις τελευταίες ποσότητες βιταμίνης C που περιείχαν. Η βιταμίνη C από τις προμήθειες σε χυμό λεμόνι που είχαν τα πλοία θα είχε οξειδωθεί μέσα σε λίγους μήνες έτσι τα συμπτώματα του σκορβούτου θα είχαν αρχίσει ήδη να εμφανίζονται μετά από τον πρώτο χρόνο. Μεταγενέστερες ιστολογικές εξετάσεις στα δείγματα από το Beechey island αποκάλυψαν πως το πλήρωμα έπασχε και από σοβαρή έλλειψη σε ψευδάργυρο που, όπως και η δηλητηρίαση με μόλυβδο, προκαλεί νευρολογικά προβλήματα και καταστρέφει το ανοσοποιητικό σύστημα. Και μαζί με όλα αυτά έπρεπε να παλέψουν και με τους ασυνήθιστα κρύους χειμώνες τις δεκαετίας του 1840 που είχαν σαν αποτέλεσμα οι πάγοι να μείνουν στάσιμοι και να παγιδεύσουν τα δυο πλοία στις ακτές του King William Island για τουλάχιστον 3 συνεχόμενες χρονιές.

Οι ανασκαφές που έγιναν στο King William island τη δεκαετία του 1990 δικαίωσαν τις μαρτυρίες των Inuit. Σχεδόν 1/4 από τα οστά που βρέθηκαν είχαν επάνω τους τις χαρακιές που αφήνει ένα μεταλλικό μαχαίρι καθώς αφαιρεί το κρέας ενώ οι άκρες των αρθρώσεων είχαν τις φθορές που αποκτούν τα κόκαλα που τρίβονται στα τοιχώματα της κατσαρόλας. Το πιο θλιβερό από όλα ήταν οι τομές στα χέρια και τα πόδια (είναι μετά το πρόσωπο τα ποιο χαρακτηριστικά σημεία του ανθρώπινου σώματος) που δείχνουν πως οι τελευταίοι επιζώντες προσπάθησαν να τα τεμαχίσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αναγνωρίζουν τι είναι αυτό που τρώνε.

Τα παραπάνω αποδεικνύουν πως η αποστολή του Franklin ήταν στην πραγματικότητα εντελώς προχειροσχεδιασμενη και δεν είχε σχεδόν καμία πιθανότατα να πετύχει ποτέ τον στόχο της. Το πλήρωμα της δεν διέθετε ούτε την κατάλληλη εκπαιδευση ούτε τον κατάλληλο εξοπλισμό για να να επιβιώσει στην Αρκτική ενώ το βρετανικό ναυτικό που την οργάνωσε δεν είχε διδαχθεί τίποτα από τις δεκάδες προηγούμενες αποτυχημένες προσπάθειες. Νόμιζαν πως κλείνοντας τους εξερευνητές μέσα σε δυο πλεούμενα φρούρια που περιείχαν μια μικρογραφία της βικτοριανής Αγγλίας θα κατακτούσαν το πιο αφιλόξενο για τον άνθρωπο σημείο στον πλανήτη. Την αλαζονεία τους αυτή την πληρωσαν οδηγώντας 129 ανθρώπους σε έναν αργό και φριχτό θάνατο.

Η AMC χρησιμοποίησε αυτή τη συγκλονιστική ιστορία, η μάλλον στην εκδοχή αυτής της ιστορίας όπως την φαντάστηκε ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας και τρόμου Dan Simmons, για να δημιουργήσει μια από τις καλύτερες τηλεοπτικές σειρες των τελευταίων ετών.  Το The Terror βασίζεται στα ιστορικά στοιχεία για να δώσει μια φανταστική εκδοχή της μοιραίας πορείας του Franklin και του πληρώματος του προς τον θάνατο. Παρόλο που στον πυρήνα της είναι μια ιστορία τρόμου η σειρά απορρίπτει τα εύκολα και βιαστικά τρικ που χρησιμοποιούνται όλο και συχνότερα στο συγκεκριμένο genre και επιλέγει να βασιστεί πανω στους καλογραμμένος χαρακτήρες και την αργή αλλά σταθερή πορεία προς την απόλυτη φρίκη. Ο Franklin είναι πιστός χριστιανός, ενθουσιώδη και αγαπητός στο πλήρωμα του θέλει όσο τίποτε άλλο η αποστολή να πετύχει μιας και για αυτόν είναι η τελευταία του ευκαιρία να ξεπλύνει την ντροπή όλων των προηγούμενων αποτυχιών του. Ο Crozier είναι ένας πραγματιστής που γνωρίζει πολύ καλά πως παρολες τις ικανότητες του το γεγονός πως δεν είναι Άγγλος τον καταδικάζει να βρίσκεται πάντα στην σκιά των άλλων. Ο επιδεικτικός και γεμάτος αυτοπεποίθηση James Fritzames έχει παλέψει με νύχια και με δόντια για να βγάλει από πάνω του το στίγμα που της νοθας καταγωγής του. Ο Cornelius Hickey είναι ο φιλόδοξος και αδίστακτος κελευστής  που περιφρονεί  τους ανώτερους του και προσπαθεί να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία για να ανέβει κοινωνικά. Ο Henry Goodsir είναι ο ευγενικός και καλόκαρδος γιατρός που προσπαθεί με τα λίγα διαθέσιμα μέσα του τι ακριβώς σκοτώνει το πλήρωμα. Το ενδιαφέρον της σειράς βρίσκετε κυρίως στους εξαιρετικούς διάλογους και τις αλληλεπιδράσεις αυτών των χαρακτήρων μεταξύ τους καθώς και με το υπόλοιπο πλήρωμα.

Η μυστηριώδης ατμόσφαιρα χτίζεται σιγά σιγά κατά την διάρκεια και των 10 επεισοδίων. Στην αρχή πρόκειται για μικροπράγματα όπως τα χαλασμένα δόντια που ραγίζουν από το κρύο η το δέρμα που ξεκολλάει όταν αγγίζει μια παγωμένη μεταλλική επιφάνεια. Ο ηλιος του μεσονυκτίου και εγγύτητα στον μαγνητικό βορα που διαβρώνουν την η αντίληψη του χρόνου και του χώρου, το εσωτερικό των πλοιων που έχει πάρει κλίση και τρίζει συνεχώς από την πίεση του πάγου, η μονοτονία από τη πολύμηνη διαμονή στα αμπάρια , οι θάνατοι που προκαλούν οι ασθένειες και ένα μυστηριώδες πλάσμα που τους καταδιώκει επηρεάζουν την ψυχολογία όλων των μελών του πληρώματος. Όταν αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τα πλοία και να ξεκινήσουν την πορεία προς το νότο τα συμπτώματα από μολυσμένα με μόλυβδο τρόφιμα και σκορβούτο έχουν ηδη αρχίσει να εμφανίζονται. Καθώς αναγκάζονται να σέρνουν για ατέλειωτες ώρες στο πολικό ψύχος τα έλκηθρα με τις προμήθειες τα σώματα τους γεμίζουν πληγές και μελανιες και η συμπεριφορά τους γίνεται όλο και πιο επιθετική. Όλα τα υπολείμματα της στρατιωτικής και κοινωνικής συνοχής έχουν πια χαθεί και τα πάντα βυθίζονται στο χάος και την παράνοια. Στο τέλος ούτε η θρησκευτική πίστη του Franklin, ούτε ο ηρωισμός του Fritzames, ούτε η καλοσύνη Goodsir ,ούτε ο δολοπλοκίες του Hickey ούτε οτιδήποτε άλλο ανθρώπινο μετράει απέναντι στο Μεγάλο Λευκό Τίποτα της Αρκτικής. Ο μόνος που επιβιώνει είναι ο Crozier που αποφασίζει να εγκαταλείψει για πάντα το παρελθόν του και τον κόσμο από όπου προήλθε για να και να ζήσει μαζί με τους Inuit.

Το 2016 Κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της σειράς το ναυάγιο του Terror βρέθηκε έξω από τις νότιες ακτές του King William Island (στο… Terror Bay αν είναι δυνατόν!).  Υποβρύχιες κάμερες έδειξαν πως είναι σχεδόν τέλεια διατηρημένο με τα σερβίτσια να στέκονται στα ράφια λες και είναι έτοιμα να στρωθούν στο τραπέζι.

Fun Fact: Λόγω της κλιματικής αλλαγής το βορειοδυτικό πέρασμα προβλέπεται πως θα γίνει ο κύριος δρόμος μεταξύ Ευρώπης και Ασίας μιας και σύντομα θα μπορούν να το διαπλεόσουν και συμβατικά εμπορικά πλοία

Happy Halloween!

Υ.Γ. Τη σειρά μπορείτε να τη βρείτε σε όλα τα καλα torrents (όπως πχ εδώ), κάντε αναζήτηση με τον όρο “The Terror Season 1“

 

Champion of Lost Causes 14 Σεπτεμβρίου, 2019

Posted by Lida in Archaeology.
add a comment

3D Model του ναού του Hφαίστου απο την CyArk

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 20 χρόνια από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με το blogging. Η λαμπερή αυτή επέτειος συμπίπτει χρονικά με την επέτειο της επιστροφής μου στην Ελλάδα από τις σπουδές μου στο Λονδίνο. Έτσι για το εορταστικό ποστ είχα την φαεινή ιδέα επιλέξω σαν θέμα κάτι με το οποίο έχω να ασχοληθώ παρα πολλά χρόνια, τις εφαρμογές της Πληροφορικής στη αρχαιολογία και ειδικά με το πως αυτές χρησιμοποιούνται στην Ελλάδα.

Εδώ χρειάζεται να κάνω ένα μικρο flashback. Όταν γύρισα από την Αγγλία μετά από 4 χρόνια σπουδών (συντήρηση έργων τέχνης και πληροφορική) μια από τις επιλογές μου ήταν να εργαστώ πάνω στις εφαρμογές των νέων τεχνολογιών στη συντήρηση και την αρχαιολογία .Τι πιο φυσικό λοιπόν από το να προσπαθήσω να προσεγγίσω τις αρμόδιες υπηρεσίες για να μπορέσω να δω ποιες ήταν οι επιλογές μου (τέτοιο ζώoν ήμουν και εγώ). Οι 3-4 βδομάδες που έψαξα το θέμα ήταν αρκετές για να καταλάβω πως δεν έχει νόημα να αφιερώσω περισσότερο χρόνο. Το οικονομικό και τα δαιδαλώδη (και εχμ…περίεργα) διαδικαστικά ( τα επαγγέλματα γύρω από αυτόν το τομέα απασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά στο δημόσιο) ήταν, όπως είναι φυσικό, πολύ σημαντικοί παράγοντες αλλά ο πραγματικός λόγος ήταν άλλος. Όλοι οι άνθρωποι που προσέγγισα δεν ενδιαφέρονταν καθόλου, μα καθόλου για τις νέες τεχνολογίες (μιλάμε για ένα επίπεδο αδιαφορίας που δεν έχω συναντήσει πουθενά αλλού). Μπορώ να πω μάλιστα πως κάποιες περιπτώσεις είχαν ξεκάθαρα εχθρική στάση. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο κατάλαβα πως όχι μόνο δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να ασχοληθώ με αυτό που ήθελα αλλά πως θα μου ήταν αδύνατο να συνεργαστώ με αυτούς τους ανθρώπους με οποιαδήποτε ιδιότητα (αργότερα έμαθα πως δεν ήμουν η εξαίρεση μιας και άλλοι που ασχολήθηκαν φαίνεται πως είχαν παρόμοιες εμπειρίες με εμένα).

Πέρα από περιστασιακές επίσκεψης σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους έπαψα να έχω σχέση με το συγκεκριμένο τομέα και δεν συνέχισα να παρακολουθώ τις τεχνολογικές εξελίξεις γύρω από αυτόν. Έτσι για αυτό το post ουσιαστικά ξεκίνησα να ψάχνω σχεδόν από το μηδέν. Επέλεξα να μην ασχοληθώ με όλες τις ψηφιακές τεχνολογίες που εφαρμόζονται στην Αρχαιολογία αλλά να επικεντρωθώ σε μια : τη ψηφιακή αποτύπωση με Laser scanning και φωτογραμμετρια. Οι τεχνολογίες αυτές χρησιμοποιούνται συστηματικά στην αρχαιολογία τα τελευταία 10-15 χρόνια και είναι πια οι κύριες μέθοδοι τεκμηρίωσης στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Είναι επίσης απλές στην χρήση και λογω της φύσης τους είναι εξαιρετικά εύκολο να κατανοήσει κανείς τις δυνατότητες τους . Τα data τους χρησιμοποιούνται για την κατασκευή τρισδιάστατων μοντέλων που πέρα από τη προφανή χρησιμότητα τους στην τεκμηρίωση και απεικόνιση έχουν περαιτέρω εφαρμογές όπως οι προσομοιώσεις, το 3D printing κλπ. Ένα καλό δείγμα είναι η ψηφιακή αποτύπωση του Ναού της Αρτέμιδος στην Evora (στο sketchfab μπορείτε να βρείτε χιλιάδες τρισδιάστατα μοντέλα αρχαιολογικών αντικείμενων και ανασκαφών)

Το μοντέλο μπορεί να περιστραφεί με το mouse ενω όσοι έχετε VR headset μπορείτε να βρεθείτε “μέσα” στον ναό κάνοντας κλικ στο εικονίδιο “View in VR” κάτω δεξιά.

Η χρήση των laser scanners είναι σχετικά εύκολη, μονο οι συσκευές για TLS (που είναι και πανάκριβες) απαιτούν ειδική εκπαίδευση για την λειτουργία τους . Η φωτογραμμετρια έχει γίνει πια τόσο απλή που αρκεί ένα κινητό και ένας υπολογιστής που μπορεί να τρέξει το PhotoScan ( πρόσφατα το μετονόμασαν σε Metashape) της Agisoft  για την δημιουργία ενός πολύ καλού μοντέλου . Στο παρακάτω βίντεο ένας κυριουλης μόνος του και σε σχετικά λίγο χρόνο (μερικές ώρες) φωτογραφίζει ένα αντικείμενο, επεξεργάζεται τις φωτογραφίες με PhotoScan , δημιουργεί το 3d model και εκτυπώνει από αυτό ένα αντίγραφο του αρχικού αντικειμένου

Γενικά πρόκειται για τεχνολογίες που ακόμα και ένας αρχαιολόγος μπορεί να καταλάβει τη σημασία τους και να τις χρησιμοποιήσει. Οπότε θα περίμενε κανείς πως σε μια χώρα που κάθε 5 μέτρα πέφτει κανείς σε κάποιου είδους αρχαιολογικό χώρο και που οι αποθήκες των μουσείων ξεχειλίζουν από αμέτρητα αντικείμενα οι συγκεκριμένες τεχνολογίες να βρίσκονται σε πρώτη θέση .

Αλλά εδώ είναι Ελλάδα, και στην Ελλάδα αυτά δεν γίνονται.

Από τις έλάχιστες διαθέσιμες δημοσιεύσεις που αφορούν τρισδιάστατες αποτυπώσεις μνημείων η αρχαιολογικών χώρων οι περισσότερες, παρόλο που αναφέρονται λεπτομερώς στις τεχνολογίες και τη διαδικασία αποτύπωσης, δεν χρησιμοποιούν τα data για κάτι άλλο πέρα από τη δημιουργία κάποιας τρισδιάστατης απεικόνισης. Και αυτό γιατί η επεξεργασία των data είναι η δουλειά ενός αρχαιολόγου με εξειδίκευση στο Digital Archeology ενώ σχεδόν όλες οι δημοσιεύσεις που βρήκα προέρχονταν από κάποιο τμήμα τοπογράφων μηχανικών η πληροφορικής.

Άραγε υπάρχουν στην Ελλάδα σχολές που προσφέρουν MSc σε Digital Archeology η Archeological Science/Αρχαιομετρία;  Όποιος γνωρίζει την απάντηση σε αυτή την ερώτηση να μου την πει και εμένα μιας και δεν έχω καταφέρει να βρω τίποτα πέρα από κάποια προπτυχιακά σεμινάρια αρχαιομετρίας στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Το κοντινότερο σε Digital Archeology που μπόρεσα να ανακαλύψω είναι δυο πανεπιστημιακά τμήματα, το ένα στην Πάτρα και το άλλο στο πανεπιστήμιο Αιγαίου, που ασχολούνται με την εφαρμογή των νέων τεχνολογιών στο πολιτισμό. Πρόκειται για ένα περίεργο μείγμα πληροφορικής, media studies, μουσειολογιας και ιστορίας με κάπως… ιδιόρρυθμα μαθήματα (π.χ.”Εργαστήριο εισαγωγή στη διαχείριση πολυμεσικών δεδομένων με χρήση Matlab”??!?!?!). Πάντως από ότι φαίνεται τα τμήματα αυτά ασχολούνται περισσότερο με την δημιουργία ντοκιμαντέρ, website, και εκπαιδευτικών εφαρμογών για τον πολιτισμό και δεν αφορούν την επεξεργασία των αρχαιολογικών data (θα περίμενε κανείς πως με δυο ολόκληρα πανεπιστημιακά τμήματα επικεντρωμένα στις τεχνολογίες για τη προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς τα μουσεία και οι αρχαιολογικοί μας χώροι θα ήταν τα παγκόσμια πρότυπα αλλά για κάποιο… περίεργο λόγο αυτό δεν συμβαίνει).

Από εκεί και πέρα εκτός από τις ανασκαφές που γίνονται από ξένες αποστολές η τις συνεργασίες Ελλήνων αρχαιολόγων με κάποιο ξένο πανεπιστήμιο/επιστημονικό οργανισμό (π.χ. τρισδιάστατη αποτύπωση του Ακρωτηρίου της Θήρας από το National geographic και το Πανεπιστήμιο της Βιέννης)  υπάρχουν πολύ λίγες αναφορές για χρήση 3d laser scanning και φωτογραμμετρίας στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας.  Οι μόνες που κατάφερα να βρω ήταν για τον αρχαιολογικό χώρο του Δίου (εικονική περιήγηση κυρίως με φωτογραφίες 360 και μερικά φωτογραμμετρικά μοντέλα), για την πανεπιστημιακή ανασκαφή της Άνω Τούμπας από το ΑΠΘ, για κάποια αρχαία θέατρα και αρχαιολογικούς χώρους που έχουν σκαναριστει από το τμήμα αρχιτεκτόνων του ΔΠΘ και για λίγα μικρά ξέμπαρκα projects από συμβεβλημένες με το ΥΠΠΟ εταιρείες Πολιτικών Μηχανικών/τοπογράφων.

Όσο για τις διαμαντόπετρες στο δαχτυλίδι του ελληνικού πολιτισμου το Αρχαιολογικό μουσείο και την Ακρόπολη, απο τη μία το Εργαστήριο Συντήρησης Έργων Μεταλλοτεχνίας του μουσείου αναφέρει στη σελίδα του ότι χρησιμοποιεί το 3D scanning για τη δημιουργία εκμαγείων (από εκεί και πέρα δεν υπάρχει καμία άλλη πληροφορία). Από την άλλη η αποτύπωση του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης (κάποια δείγματα μπορείτε να δείτε εδώ ) τρέχει από το 2007(!!!!!) ενώ η ολοκλήρωση της αποτύπωσης τμημάτων του Παρθενώνα υπολογίζεται για το… 2020 (η ανάθεση μελέτης έχει προεκτιμώμενη αμοιβή… 120.967,74 ευρώ .

Σε αυτό το σημείο περίπου σταμάτησα να ψάχνω γιατί δεν άντεχα άλλο. Όλη η διαδικασία αναζήτησης ήταν ψυχοφθόρα για εμένα κυρίως γιατί όλα τα παραπάνω μοιάζουν να “ζουν” σε ένα παράλληλο σύμπαν που βρίσκεται χρονικά πολύ πιο πίσω από το σύμπαν που ζούμε οι υπόλοιποι (η τουλάχιστον αυτό που ζω εγώ). Σχεδόν όλες οι σελίδες των αρχαιολογικών υπηρεσιών και των πανεπιστημιακών τμημάτων που επισκέφτηκα είναι σχεδιασμένες στο στιλ early 00’ website με adobe flash και απαρχαιωμένα layout (μόνο το περιστρεφόμενο email gif λείπει από κάποιες) ενώ πολλές είναι γεμάτες με links που οδηγούν σε “σεντονια” .doc η image pdf η ακόμη χειρότερα σε error 404, λευκές σελίδες η σελίδες υπό κατασκευή. Το Pièce de résistance όλων αυτών είναι ένα πανεπιστημιακό ερευνητικό εργαστήριο που ασχολείται με διάφορα βαρύγδουπα όπως εφαρμογές machine learning και IOT στον πολιτισμό του όποιου το site βγάζει ένα τεράστιο under construction sign. Και φυσικά σε κάθε γωνιά υπάρχουν αμέτρητα αρκτικόλεξα, χαιρετισμοί από κρατικούς αξιωματούχους και “στάμπες” με τα σύμβολα κρατικών χρηματοδοτικών προγραμμάτων που έχουν σε σε πρώτη θέση συνήθως το ιερό σύμβολο του ΕΣΠΑ. Και όλα αυτά πασπαλισμένα με προκηρύξεις έργων η αγοράς εξοπλισμού.

Το τελικό συμπέρασμα που έβγαλα είναι πως το να μην ασχοληθώ με όλα αυτά ήταν ίσως η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει στη ζωή μου. Και αυτό θα συμβούλευα και όποιον θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με την εφαρμογή των ψηφιακών τεχνολογιών στο πολιτισμό και την αρχαιολογία. Αντι να χάσετε το χρόνο σας και να μπλέξατε με όλα αυτά που περιγράφω πιο πάνω θα σας πρότεινα να συνεργαστείτε με το πανεπιστήμιο του York , το Mappa Lab του πανεπιστήμιου της  της Πίζας, το πανεπιστήμιο του Leiden η με κάποιο άλλο πανεπιστημιακό ίδρυμα που ειδικεύεται στο Digital archeology. Η ακόμα καλύτερα να συνεργαστείτε με κάποιο από τα cultural heritage startups που έχουν αρχίσει να εμφανίζονται σε ολόκληρη την Ευρώπη  (κυρίως στη Γαλλία) η έστω με τη Ubisoft μιας και εδώ που φτάσαμε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια σαν το Assassin’s Creed Odyssey προωθούν το κλασικό πολιτισμό καλύτερα από όλες τις Ελληνικές “δράσεις” μαζί (there, I said it!!!!)

ΥΓ.1  Μιας και είπα Assassin’s Creed Odyssey πριν μερικές μέρες έγινε διαθέσιμο δωρεάν το Discovery Tour του παιχνιδιού. Το DLC αυτό δίνει την δυνατότητα στους παίκτες να περιηγηθούν ελευθέρα το χάρτη και προσθέτει πληροφορίες για τις τοποθεσίες αλλά και τον τρόπο ζωής της αρχαίας Ελλάδας τις όποιες παρουσιάζει με μορφή virtual tour.

Το προηγούμενο Assassin’s Creed (Assassin’s Creed:Origins) που εξελίσσεται στη αρχαία Αίγυπτο διαθέτει και αυτό αντίστοιχο Discovery Tour το οποίο μάλιστα χρησιμοποιήθηκε σε ένα πείραμα που έγινε σε 9 σχολεία του Καναδά όπου οι μαθητές που διδάχθηκαν ιστορία μέσω του παιχνιδιού παρουσίασαν βελτίωση στις επιδόσεις τους από 22 μέχρι 44%!!!! Που να τα πεις αυτά εδώ και ποιος να σε ακούσει. Αρκεί να δει κανείς την πρόσφατη συζήτηση για την παιδεία όπου η κουβέντα επικεντρώθηκε στην καλύτερη περίπτωση στην ποιότητα των πανεπιστημιακών τμημάτων ενώ στη χειρότερη σε διάφορους ηλίθιους που έβγαζαν και μετρούσαν ποιος την είχε μεγαλύτερη την βαθμολογία στις γενικές εξετάσεις το 1980κατι! Γενικά αυτή η χώρα μοιάζει με ένα μάτσο γέρους που ψάχνουν πως θα επισκευάσουν το χαλασμένο τους τηλέφωνο “ροδέλα” καθώς η εποχή του smartphone όπου να ‘ναι φτάνει στο τέλος της!

Bonus: Κάποιος κάθισε και έκανε το δικό του Discovery Tour της Ακρόπολης στα ελληνικά

ΥΓ. 2 Οδηγός αγορών: Αντι να δώσετε ένα χιλιάρικο+ για το iPhone 11 και να πάρετε ένα κακάσχημο κινητό που 6% καλύτερη κάμερα από το προηγούμενο μοντέλο θα σας πρότεινα να αγοράσετε το Oculus Quest  και να ανοίξετε τα ματάκια σας! Να ορίστε και το link στο Amazon Germany (Γιατί δεν ξέρω τι θα γίνει με το Amazon UK σε μερικούς μήνες) You are welcome!

Star Wars: The Fall of J.J. Abrams 15 Ιουλίου, 2019

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Οι γνωστοί σκιτζήδες απατεώνες (hack frauds) M. Stoklasa και Rich Evans ξαναχτυπούν κάνοντας αυτη τη φορά προβλέψεις για το Star Wars: The Rise of Skywalker. Να θυμίσω εδώ πως οι προβλέψεις που είχαν κάνει για το Solo: A Star Wars Story είχαν πέσει κατά 70 (μην πω 80%) μέσα. Να επαναλάβω εδώ πως τα παιδιά του Red Letter Media (που πολύ συχνά κάνουν διανα στις προβλέψεις τους ) δεν διαθέτουν κάποια εσωτερική πληροφόρηση η πρόσβαση στα data που έχουν οι επαγγελματίες αναλυτές της βιομηχανίας του κινηματογράφου. Απλά ξέρουν πολύ καλά πως λειτουργεί το σύστημα γύρω από αυτή τη βιομηχανία και παρακολουθούν την εξέλιξη του εδώ και χρόνια. Και εδώ που τα λέμε η σχεδόν απόλυτη δημιουργική χρεοκοπία του mainstream cinema έχει φτάσει πια σε τέτοια επίπεδα που και ένας απλός κινηματογραφόφιλος μπορεί να ψυλλιαστεί προς τα που παει το πράγμα. Κρατήστε σημειώσεις και βάλτε τα στοιχήματα σας (εγώ νομίζω ότι το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ακόμα χειρότερο από αυτό που περιγράφουν).

Υ.Γ. Να πω εδώ πως το σενάριο που αναφέρουν αλλά και οι γενικότερες φήμες που ακούγονται πως το franchise θα αρχίσει να επικεντρώνεται προς την εκδοχή του Star Wars Universe όπως αυτό εμφανίζεται στο «παρακλάδι » του Old Republic με ανησυχούν. Το «σύμπαν» του Knights of the Old Republic και του SWTOR (με close seconds αυτά του Fallout και του Witcher) είναι ίσως το πιο αγαπημένο μου από τα φανταστικά σύμπαντα και η σκέψη πως οι καραγκιόζηδες της Disney μπορεί να το ξεχαρβαλώσουν και αυτό μου προκαλεί κατάθλιψη.

A Day at the Fair 18 Ιουνίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Η πανηγυριώτικη ατμόσφαιρα και η πολυκοσμία των μεγάλων επαγγελματικών εκθέσεων είναι πράγματα που γενικά αντιπαθώ αλλά υπάρχει μια έκθεση για την οποία θα ήμουν διατεθειμένη να φάω όλη αυτή τη ταλαιπωρία στη μάπα. Πρόκειται φυσικά για την E3 (Electronic Entertainment Expo) την μεγαλύτερη έκθεση στο χώρο τον ηλεκτρονικών παιχνιδιών όπου οι σημαντικότερες εταιρείες του κλάδου παρουσιάζουν τα τελευταία games (και όχι μόνο).Η ίδια η έκθεση είναι ακόμη μια ένδειξη του πόσο γρήγορα αναπτύσσεται ο συγκεκριμένος τομέας της πληροφορικής. Στις αρχές του 90 οι εταιρίες ηλ. παιχνιδιών στοιβάζονταν σε μια τέντα έξω από τον κύριο εκθεσιακό χώρο της CES δίπλα από τα περίπτερα των τσοντοsite. Σήμερα η E3 έχει πάνω από 65.000 επισκέπτες που είναι στη πλειοψηφία τους επαγγελματίες (από το το 2017 η έκθεση ξεκίνησε να διαθέτει 15000 εισιτήρια για το ευρύ κοινό προς 349$) και διοργανώνεται στο Los Angeles Convention Center.

Φέτος δυστυχώς τα πράγματα ήταν μάλλον χλιαρά μιας και όλοι ετοιμάζονται για το μεγάλο χαμό που θα γίνει του χρόνου με τη παρουσίαση της νέας γενιάς κονσολων XBox και Playstation. Παρολαυτα υπήρξαν κάποια highlights και κάποιες παρουσιάσεις που είχαν μεγάλο ενδιαφέρον αλλά χάθηκαν μέσα στο θόρυβο.

Πρώτο και καλύτερο βέβαια ήταν το Cyberpunk 2077 (έχει γίνει ο τρελός χαμός για αυτό στα social) από τους δημιουργούς της σειράς του Witcher, τη CD Projekt RED. Όσοι είχαν τη τύχη να δουν το κλειστό demo του παιχνιδιού έμειναν με ανοιχτό το στόμα ενώ επιτέλους δόθηκε στην δημοσιότητα η ημερομηνία έκδοσης του (16/4/2020) καθώς και κάποιες λεπτομέρειες για το story. Επίσης μάθαμε πως ο Keanu Reeves (οποίος με την παρουσία στο event έκλεψε την παράσταση) θα έχει σημαντικό ρολό στο παιχνίδι. Προς στιγμήν με έβαλε σε πειρασμό για pre order αλλά μετά το κάζο που έπαθα με το Fallout 76 έχω ορκιστεί να μην το ξανακάνω. Πάντως όταν βγει και αν επιβεβαιωθούν οι φήμες πως είναι τόσο καλό όσο φαίνεται θα το αγοράσω από το GOG γιατί εκεί (σε αντίθεση με το Steam και τα άλλα online game stores) το 100% του πόσου θα παει στη CD Projekt RED.

Είπα Fallout 76 και δυστυχώς πρέπει να αναφέρω και το τραγέλαφο που ήταν η παρουσίαση της Bethesda. Υπήρξε μια εποχή που τα events της συγκεκριμένης εταιρίας τα περίμενα πως και πως. Ομως από ότι φαίνεται έχουν βάλει σκοπό να μεταμορφωθούν σε μικρογραφία της Electronic Arts η σε παρωδία κινέζικης mobile gaming παράγκας μετατρέποντας τα ιστορικά franchises που τους ανήκουν σε μέτρια (και ουσιαστικά ξεπερασμένα) Mobile games και Games As A Service σχεδιασμένα να γαντζώνονται μόνιμα πάνω στο πορτοφόλι του παίκτη με loot boxes και microtransactions. Κανονικά όλη η φετινή παρουσίαση της Bethesda θα έπρεπε να είναι ένα βίντεο που θα έδειχνε τον Todd Howard να ζητάει συγνώμη από τους fans του Fallout και μετά να σέρνεται με τα γόνατα από τα γραφεία της Bethesda στο Maryland μέχρι τα παλιά γραφεία της Interplay στη California και να ανάβει ένα κερί μπροστά στη φωτογραφία του Tim Cain. Όμως δεν μιάζει να έχουν καταλάβει ακόμα την ζημιά που τους έχει κάνει αυτή η αλλαγή στη φιλοσοφία και στο business model της εταιρίας και όσο και να προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι οι αριθμοί από τις πωλήσεις και τα στατιστικά των online trends άλλα λένε . Ευτυχώς υπήρξαν και ένα δυο games από τα studios που συνεργάζονται με την Bethesda που ξέφυγαν από τη χρυσή μετριότητα αλλά το highlight του event αναμφισβήτητα ήταν το Doom Eternal από την ID Software.

Προσωπικά τα First Person Shooters δεν με πολυενδιαφέρουν αλλά το συγκεκριμένο είναι εξαιρετικό στο είδος του. Πάλι καλά που υπάρχει και αυτό γιατί αλλιώς το event θα άξιζε μόνο για το γέλιο και τα memes που έβγαλε

Από τις υπόλοιπες παρουσιάσεις ξεχωρίζω δυο παιχνίδια που θα κάνουν τους ηλικιωμένους gamers σαν εμένα που έχουν τα 20εδρα ζάρια και το Advanced Dungeons & Dragons Dungeon Master’s Guide 2nd edition καταχωνιασμένα στο υπόγειο να δακρύσουν από συγκίνηση. Το πρώτο είναι το Baldur’s Gate 3 από την Larian. Ναι μετα από 19 ολόκληρα χρόνια από την έκδοση του Baldur’s Gate 2 θα έχουμε την συνέχεια και μάλιστα από το studio που είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία του υπέροχου Divinity: Original Sin 2.

Το δεύτερο είναι το καινούριο Vampire: the Masquerade, το Vampire: The Masquerade – Bloodlines 2 από την Paradox Interactive. Ναι,ξέρω πως δεν είναι D&D αλλά προέρχεται από ένα από τα πιο δημοφιλή table top RPGs

Το πρώτο Vampire: The Masquerade – Bloodlines εμένα ακόμα και σήμερα μέσα στα 5 all time αγαπημένα μου παιχνίδια και αποτελεί περίτρανη απόδειξη πως τα εντυπωσιακά γραφικά,  η έκταση του χάρτη και άλλα τεχνικά χαρακτηριστικά έρχονται πάντα δεύτερα σε σχέση με μια εξαιρετική ιστορία, το γερό world building, τους καλογραμμένους χαρακτήρες και την ποικιλία και την ελευθερία στις διαθέσιμες επιλογές του παίκτη.

Για το τέλος πιστεύω πως δυο ήταν τα σημαντικά της φετινής E3. Η οργάνωση του πρώτου event αποκλειστικά για VR games απο την UploadVR και οι παρουσιάσεις των πλατφορμων cloud gaming της google (Stadia) και της Microsoft (xCloud).

To VR event ειχε ανακοινώσεις για καμιά 30αρια παιχνίδια χωρισμένα ανα πλατφόρμα (Playstation, PC VR και All Platform). Τα highlights ήταν η παρουσίαση του 360 mode του Beat Saber (οι κύβοι πια δεν θα έρχονται από μια μόνο κατεύθυνση προς τον παίκτη αλλά από παντού γύρω του) και το απίστευτο Boneworks, ενα adventure VR game όπου ο παίκτης πειραματίζεται με τις δυνατότητες physics engine για να λύσει τα διάφορα προβλήματα που του δινει το παιχνίδι.

Το να αποκτήσουν επιτέλους τα VR παιχνίδια το δικό τους event είναι άλλη μια απόδειξη πως σταδιακά αυξάνεται το ενδιαφέρον για την συγκεκριμένη τεχνολογία (πριν ένα μήνα τα στατιστικά του steam έδειξαν πως για πρώτη φορά οι συνδεδεμένοι στην πλατφόρμα χρήστες συσκευών VR ξεπέρασαν το 1 εκατομμύριο). από την άλλη δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερο τα παιχνίδια VR να αποτελούν κομμάτι των μεγάλων εταιρικών events που έχουν εκατομμύρια views.

Οι παρουσιάσεις των πλατφορμων cloud gaming είναι στην πραγματικότητα τα σημαντικότερα events της φετινής E3. Με το cloud gaming τα παιχνίδια παύουν να “ζουν” στις συσκευές των παικτών και σχεδόν όλη η λειτουργικότητα τους μεταφέρεται στους servers της εταιρείας που τα κανει host. Οι servers αναλαμβάνουν να επεξεργαστούν τα γραφικά, το gameplay κλπ και μεταφέρουν μέσω ίντερνετ την εικόνα και των ήχο πίσω στον χρήστη ενώ λαμβάνουν πάλι μέσω ίντερνετ τις εντολές από το gamepad, το mouse +keyboard ή το touchscreen. Η εξαιρετικά εντυπωσιακή παρουσίαση που είχε κάνει η Google Stadia το Μάρτιο δείχνει πως λειτουργούν.

Με βάση τα δημοσιεύματα τα demos της Stadia και του xCloud έδειχναν απαιτητικά παιχνίδια όπως το Halo 5 η το Doom Eternal να τρέχουν με εικόνα 1080p και σχεδόν την ίδια ανταπόκριση με ένα installed game (το demo της Google ήταν με σύνδεση 25Mbps σε ενα data center κάπου 400 χιλιομετρα μακρια αν και οι δημοσιογράφοι δεν μπόρεσαν να το επιβεβαιώσουν ). Υποτίθεται πως οι τεχνολογίες αυτές μπορούν αν ανταποκριθούν ικανοποιητικά με ποιότητα εικόνας 720p στα 10Mbps. Τώρα βέβαια όλα αυτά θα φανούν στην πράξη και δεν ξέρω πως θα είναι το τελικό αποτέλεσμα ιδίως σε χώρες που το internet αποτελείται από σακιά με πατάτες που συνδέονται μεταξύ τους με σπαγγο. Πάντως αν όλα αυτά δουλέψουν σωστά υπάρχει πιθανότητα οι καινούρια γενιά video game consoles που θα παρουσιαστούν στη E3 το 2020 να είναι και η τελευταία.

[Updated]Notre Dame’s Digital Reflections 20 Απριλίου, 2019

Posted by Lida in Archaeology, Games.
add a comment

[Update] Η Leica Geosystems για να βοηθήσει στη αναστήλωση του μνημείου έκανε διαθέσιμα όλα τα data που συνέλεξε ο Andrew Tallon

Μετά την πυρκαγιά της 15 Απριλίου που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της Notre Dame μέσα στην προσπάθεια να βρεθούν στοιχεία που θα βοηθήσουν στην επισκευή της υπήρξαν προτάσεις για την χρήση των δεδομένων που προέρχονται από 2 απροσδόκητες πηγές.

Η πρώτη είναι το 3D model της Notre Dame που δημιουργήθηκε για το Assassins Creed: Unity. Πρόκειται για το έργο της παλαίμαχης level designer, της Caroline Miousse. Η Caroline εργάζεται στη σειρά Assassin’s Creed εδώ και περίπου δέκα χρόνια (ξεκίνησε από το Assassin’s Creed II) και αφιέρωσε μαζί με τον ιστορικό Maxime Durand κάπου 2 χρόνια σκληρής δουλειάς για το σχεδιασμό και την δημιουργία του 3D model της Notre Dame που βλέπουμε στο παιχνίδι. Χρησιμοποιώντας χιλιάδες φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης, αρχιτεκτονικά σχέδια, βιβλία, συνεντεύξεις με ειδικούς η Caroline “συναρμολόγησε” τη Notre Dame κυριολεκτικά πέτρα πέτρα. Ο στόχος της ήταν να αναπαραστήσει τον ναό όπως εμφανιζόταν το 1789 (την χρονιά της γαλλικής επανάστασης) , δηλαδή πριν τα έργα αναστήλωσης του 19ου αιώνα. Παρολαυτα το τελικό αποτέλεσμα για πρακτικούς λόγους δεν είναι απόλυτα ιστορικά ακριβές. Πχ η Caroline αποφάσισε να “κρατήσει” το χαρακτηριστικό κωδωνοστάσιο (αυτό που κατέρρευσε στη φωτιά) το οποίο δεν υπήρχε το 18ο αιώνα επειδή ήθελε να δώσει την δυνατότητα στους παίκτες να το σκαρφαλώσουν στη κορυφή του. Αντίθετα δεν μπόρεσε να περιλάβει κάποια από τα χαρακτηριστικά έργα τέχνης που υπήρχαν μέσα στο ναό γιατί (όσο και αν φαίνεται παράξενο) η χρήση της εικόνας τους προστατεύεται από copyright. Ίσως το συγκλονιστικότερο σε αυτή την ιστορία είναι το γεγονός ότι η ίδια δεν είχε επισκεφτεί ποτέ το ναό ούτε πριν ούτε κατά την διάρκεια των 2 ετών που εργάστηκε πάνω στο 3D model, ενώ επισκέφτηκε το Παρίσι μόνο μετά την έκδοση του παιχνιδιού. Μάλιστα σε συνέντευξη της είπε πως μόλις είδε το μνημείο ένιωσε σα να βρίσκεται στο σπίτι της («I felt like I was home.»). Σε κάθε περίπτωση αυτό που κατάφερε να δημιουργήσει είναι φοβερά εντυπωσιακό. Δείτε το παρακάτω βίντεο για να καταλάβετε τι εννοώ.

 

Η εκδότρια εταιρεία Ubisoft έχει υποσχεθεί να δώσει 500.000 ευρώ για την αποκατάσταση του ναου  και προσφέρει την έκδοση για PC του  Assassins Creed: Unity δωρεάν μέχρι τις 26 Απριλίου. Ο λόγος που κάνουν αυτή τη πρόσφορα είναι ότι η Notre Dame θα παραμείνει κλειστή για τα επόμενα 6 χρόνια τουλάχιστον. Έτσι ο μόνος τρόπος να την “επισκεφτεί” κανείς θα είναι μέσω κάποιας Virtual αναπαράστασης όπως αυτής που βρίσκεται μέσα στο παιχνίδι.Να υπενθυμίσω εδώ πως η Ubisoft είναι γαλλική εταιρεία και πως η πλειοψηφία των τεχνικών και σχεδιαστών του παιχνιδιού (Ubisoft Montreal) είναι γαλλόφωνοι Καναδοί

Η δεύτερη είναι τα 3D models που δημιούργησε ο 2010 ο καθηγητής Andrew Tallon με τη βοήθεια ενός Leica Geosystems laser scanner και μιας πανοραμικής κάμερας. Το laser scanner αφού πρώτα ευθυγραμμιστεί με τη βοήθεια “στόχων” στο χώρο χρησιμοποιεί μια περιστρεφόμενη ακτίνα laser για να μετρήσει εκατομμύρια σημεία πάνω στις επιφάνειες του μνημείου με ακρίβεια 5mm. Αφού επανέλαβε την διαδικασία 50 φορές στην συνέχεια ο Tallon χρησιμοποίησε υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες από την πανοραμική κάμερα για να αντιστοιχίσει καθε pixel των εικόνων με τα σημεία που έχει καταγράψει το scanner. Χρησιμοποιώντας το κατάλληλο software μετέτρεψε όλες αυτές τις πληροφορίες σε τρισδιάστατους χάρτες. Το παρακάτω βίντεο του National Geographic δείχνει αντίστοιχη δουλειά που έκανε στο National Cathedral στη Washington.

Ο Tallon χρησιμοποίησε την ίδια μέθοδο για να σκανάρει 45 γοτθικές εκκλησίες στην Γαλλία ενώ ήταν επίσης συνδημιουργός του Mapping Gothic France, μιας on line βάσης δεδομένων που περιέχει πληροφορίες για δεκάδες γοτθικές εκκλησίες που βρίσκονται στην Γαλλία και στην Βρετανία. Δυστυχώς πέθανε από καρκίνο το 2018. Η τελευταία του εμφάνιση είναι στο παρακάτω 3D βίντεο όπου κάνει ένα μικρο τουρ της σκεπής της Notre Dame για να δείξει τη διάβρωση και τις φθορές που έχει υποστεί από τις καιρικές συνθήκες το κτίριο. Αν έχετε VR Headset μπορείτε να το δείτε σε πραγματικό περιβάλλον 3D μέσω του Youtube VR app (υπάρχει στο Steam, για το Playstation VR νομίζω πως υπάρχει native υποστήριξη για 3D youtube). Oι 2D plebs μπορούν να περιστρέψουν την “κάμερα” χρησιμοποιώντας τα τοξάκια που βρίσκονται στη πάνω αριστερή γωνία του video

Όμως πέρα από αυτά τα μεγάλα project υπάρχουν και μικρότερες προσπάθειες για την τρισδιάστατη αναπαράσταση του μνημείου. Πχ αμέσως μετά την πυρκαγιά οι New York Times με τη βοήθεια ενός απλού 3D model δίνουν μια σύντομη οπτική αναπαράσταση του πως ξεκίνησε και εξελίχθηκε η πυρκαγιά ενώ το USA today έχει πρόθεσή ένα Augmented Reality 3D model στο mobile app της εφημερίδας για όποιον θέλει να δει τις πληροφορίες για την κατάσταση του κτιρίου πάνω σε μια μικρογραφία της Notre Dame. Επίσης σε sites όπως το Sketchfab μπορεί να βρει κανείς διάφορα 3D models του μνημείου φτιαγμένα είτε με κάποιου είδους 3D design software είτε με τη χρήση φωτογραμμετρίας. Ειδικά το Sketchfab διαθέτει μια ολόκληρη κατηγόρια cultural heritage που περιλαμβάνει χιλιάδες 3D models που αρχίζουν από απλά αντικείμενα και φτάνουν σε τμήματα ανασκαφών και αρχαιολογικών χώρων (υπάρχουν κάπου 600 μουσεία από όλο το κόσμο στο Sketchfab). Αλλά αυτό που είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ο τεράστιος αριθμός και η εξαιρετική ποιότητα των  3D models που έχουν ανεβάσει απλοί ιδιώτες που διαθέτουν μια καλής ποιότητας μηχανή η ένα 3D scanner χειρός και το κατάλληλο software. Βλέποντας όλα αυτά πιστεύω πως πολύ σύντομα καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται ραγδαία η λεπτομερέστατη καταγραφή της Notre Dame δεν θα είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας και πως σχεδόν τέλεια 3D models όλων των μνημείων του κόσμου θα είναι διαθέσιμα σε κάθε ερευνητή και σε κάθε απλό λάτρη της αρχαιότητας.

Υ.Γ.1 Όπως είναι αναμενόμενο από τη λίστα των 600 μουσείων λείπει η χώρα που λείπει από παντού. Αλλά προσωπικά δεν πιστεύω πως αυτό έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία μιας και όπως εξήγησα παραπάνω η τεχνολογία που επιτρέπει τον απλό επισκέπτη ενός μουσείου η ενός αρχαιολογικού χώρου να δημιουργήσει ακριβέστατα ψηφιακά αντίγραφα των αντικείμενων και των μνημείων γίνεται όλο και πιο φθηνότερη και εύκολη στη χρήση. Έτσι σε 4-5 χρόνια το πολύ το υπουργείο πολιτισμού, τα αρχαιολογικά συμβούλια και τα υπόλοιπα μέλη του τσίρκο Μεντράνο που παριστάνουν τους φύλακες της πολιτιστικής μας κληρονομιάς θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα βρουν πως οι σημαντικότεροι αρχαιολογικοί χώροι της Ελλάδας έχουν αναπαραχθεί με εξονυχιστική λεπτομέρεια μέσα στο Mirrorworld. Και όχι μόνο αυτό, τα ψηφιακά αυτά αντίγραφα θα είναι γεμάτα με χιλιάδες information points που θα περιέχουν χύμα κείμενα, ήχους ,βίντεο κ.α και κανείς από όλους αυτούς τους μπουζουκομπαγλαμαδες δεν θα έχει την τεχνογνωσία (ούτε καν το ..mental capacity) για να μπορέσει να κατανοήσει την κατάσταση και να τη θέσει υπό κάποιο έλεγχο. Και τότε θα γελάσουμε πάρα πολύ.

ΥΓ.2 Είπα Mirrorworld αλλά δεν εξήγησα τι είναι. Λοιπόν αμα θέλετε να μάθετε τι σας περιμένει διαβάστε προσεκτικά αυτό το άρθρο του Wired και τα ξαναλέμε.

Παγκόσμια Ήμερα Ποίησης 2019 21 Μαρτίου, 2019

Posted by Lida in Poetry Day.
add a comment

Φέτος το lidasweblog γιορτάζει την παγκόσμια μέρα ποίησης με κάτι πιο λαϊκό, πιο γήινο. Το 9 to 5 είναι μια κλασική κωμωδία των 80 με θέμα 3 γυναίκες που καταφέρνουν να ξεφορτωθούν το άχρηστο, αυταρχικό και αλαζονικό αφεντικό τους και να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας αλλά και την παραγωγικότητα του γραφείου όπου δουλεύουν . Η ταινία θα είχε μέσες άκρες ξεχαστεί αν δεν είχε σαν βασικό μουσικό της θέμα το ομώνυμο τραγούδι (γραμμένο από την αρχόντισσα Dolly Parton) που πια έχει γίνει ο υπέρτατος ύμνος για εμάς τα γρανάζια του corporate machine. Εδώ σε μια πολύ όμορφη διασκευή από τον κ Ash Cutler και το συγκρότημα του. Αφιερωμένο σε όλους τους συνάδελφους.

Moral Panic 16 Μαρτίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια. Μα τω Cthulhu παρόλο που βαριέμαι τα military/looter shooters και τα Battle Royal σαν τις αμαρτίες μου με όλη αυτή την υστερία που ξανά εμφανίστηκε με την τρομοκρατική επίθεση στο Christchurch μου’ρχετε να βάλω από αντίδραση το COD, το Battlefield 5, το Destiny 2 , το Division 2, το PUBG, το Fortnite και το Apex Legends να παίζουν ταυτόχρονα σε 20 split screens. Και για κερασάκι στην τούρτα να έχω και όλα τα fatalities του Mortal Kombat να παίζουν σε λούπα.  Εδώ και σχεδόν 40 χρόνια (από τα τέλη του 70 – αρχές του 80 που εμφανίστηκαν τα πρώτα game consoles) έχουν γίνει 500.000 έρευνες με θέμα τη βια και τα ηλ. παιχνίδια. Πουθενά δεν έχει βρεθεί τίποτα που να αποδεικνύει πως τα video games αυξάνουν τη βίαιη συμπεριφορά! Αν δεν σας αρέσουν κανείς δεν σας υποχρεώνει να παίξετε, και αν είστε γονιός φροντίστε να ελέγχετε τα παιχνίδια που αγοράζουν τα παιδιά σας όπως (υποτίθεται) ελέγχετε τς ταινίες και τις τηλεοπτικές εκπομπές που βλέπουν. Απλά πράγματα είναι! Είχα γράψει αναλυτικά για όλα αυτά στο παρελθόν οπότε δεν έχει νόημα να τα ξαναγράψω. Αλλά για επανάληψη να βάλω εδώ των κ. Jim Sterling που τα λέει καλύτερα από έμενα.

[Παρένθεση/Προειδοποίηση. Η σκηνή που αναφέρει ο Jim (και περιλαμβάνεται αυτούσια στο παρακάτω video) είναι η on camera αυτοκτονία του Robert Budd Dwyer το 1987.]