jump to navigation

Assassin’s Creed : Ancient Greece Simulator Ιανουαρίου 3, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Επειδή καλό είναι να αρχίζει η χρόνια ευχάριστα θα αναφέρω εδώ μια από τις ομορφότερες εκπλήξεις που είχα το 2018. Για διαφόρους λόγους που δεν εχει νοημα να αναφέρω δεν είμαι fan της σειράς Assassin’s Creed (και των παιχνιδιών της Ubisoft γενικότερα) αλλά επειδή το τελευταίο παιχνίδι της σειράς Assassin’s Creed: Odyssey έχει σαν θέμα την αρχαία Ελλάδα είπα από περιέργεια να δω πως είναι. Σαν παιχνίδι μου φάνηκε αξιοπρεπέστατο αλλά σε ότι αφορά το gameplay, το story, τα στοιχεία RPG δεν μπορώ να πω πως είχε κάτι που να με ενθουσίασε.

Όμως εκεί που πραγματικά το παιχνίδι για εμένα ξεπέρασε κάθε προσδοκία είναι ο χάρτης και η δυνατότητες εξερεύνησης. Πρόκειται για το πιο ολοκληρωμένο και πιο ρεαλιστικό 3D reconstruction και world building της αρχαίας Ελλάδας που έχει γίνει ποτέ με μεγάλη διαφορά από κάθε άλλη παρόμοια προσπάθεια! Το μεσογειακό τοπίο είναι απίθανο. Από τις αμμουδιές μέχρι τις πεδιάδες και τους πρόποδες τον βουνών με τους ελαιώνες και τη θαμνώδη βλάστηση, μέχρι τα βουνά με τα πεύκα και τα έλατα. Στις πεδιάδες και τις πόλεις βρίσκει κάνεις οικόσιτα ζώα ενώ τα βουνά είναι γεμάτα με αγριογούρουνα, λύκους, λύγκες, αρκούδες ακόμα και όρνεα . Οι πόλεις και οι οικισμοί (ειδικά η Αθήνα) από τους ναούς και τα άλλα σημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος μέχρι τα απλά σπίτια, τα εργαστήρια,τα ναυπηγεία κλπ δίνουν την αίσθηση ενός πραγματικού χώρου στον οποίο έζησαν και και εργάστηκαν άνθρωποι για αμέτρητα χρόνια. Αλλά πέρα από τα κτήρια και τα αντικείμενα οι πόλεις και η ύπαιθρος είναι γεμάτες με NPC’s που κυκλοφορούν στους δρόμους, στην αγορά και στα χωράφια, κάνουν τις καθημερινές τους εργασίες, προσεύχονται στους ναούς και συζητούν μεταξύ τους μιλώντας αρχαία ελληνικά (με νεοελληνική προφορά).

Αλλά αυτό που κάνει το Assassin’s Creed: Odyssey να περνάει σε άλλο επίπεδο είναι το γεγονός ότι είναι open world. Ο παίκτης μπορεί να παει όπου θέλει πάνω στο χάρτη. Μπορεί πχ να πάρει ένα πλοίο από τη Κεφαλλονιά και να κατέβει όλη τη δυτική ακτή της Πελοποννήσου σταματώντας σε κάθε λιμάνι. Μετά να βγει στη Μεσσηνία, να πάρει ένα άλογο και ανέβει μέχρι τι Μακεδονία σταματώντας σε κάθε πόλη και οικισμό στη διαδρομή. Και στο τελος να ανέβει από εκεί σε ένα πλοίο και να περασει από ένα ένα τα νησιά μέχρι την Κρήτη. Και μπορει να κάνει όσες παραλλαγές πάνω σε αυτή την διαδρομή θέλει.

Ειλικρινά δεν νομίζω ότι θα υπάρξει κάτι καλύτερο για πολύ καιρό. Τα περισσότερα απο τα ελάχιστα 3D reconstructions που έχω βρει ανήκουν στην κατηγορία “το πρώτο μου 3DS Max project” . Αλλά ακόμη και αυτά που έχουν μια σχετική τεχνική αρτιότητα αναπαριστούν μόνο πολύ συγκεκριμένες αρχαιολογικές τοποθεσίες και σχεδόν πάντα περιορίζονται στα πολύ βασικά . Για παράδειγμα δείτε το 3D reconstruction της αγοράς της ρωμαϊκής περιόδου από το Athens Time Walk app

Και την Αθήνα του Assassin’s Creed: Odyssey

Όπως είναι φυσικό για ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι περιέχει ανακρίβειες και φανταστικα στοιχεία αλλά πέρα από αυτό ειδικά σε ότι αφορά τον ίδιο τον χάρτη του παιχνιδιού δεν μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη αναπαράσταση του αρχαίου ελληνικού κόσμου (3D η non-3D) που να προσεγγίζει σε τέτοιο βαθμό την εμπειρία του να βρίσκεσαι εκεί. Οι designers δεν περιορίστηκαν στο συνηθισμένο “Ριξε μια ματιά στη Wikipedia”  αλλά έκαναν μια αρκετά σοβαρή προσπάθεια να δώσουν μια όσο το δυνατόν ακριβέστερη αναπαράστασή του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Μάλιστα επισκέφτηκαν την Ελλάδα και στο team συνεργάστηκαν και με μια ιστορικό από το πανεπιστήμιο της Ναντης για αυτό το σκοπό . (Παρένθεση: από όσο γνωρίζω κανένας από τη Ubisoft δεν μίλησε με το υπουργείο πολιτισμού η με κάποια άλλη ελληνική υπηρεσία και καλά κάνανε κατά τη γνώμη μου. Περισσότερες πιθανότητες θα είχαν να συνεννοηθούνε με τις μούμιες της αιγυπτιακής συλλογής του εθνικού αρχαιολογικού άσε που μπορεί να βρίσκανε και το μπελά τους) Στο παρακάτω βίντεο εξηγούν πως δημιουργήσανε την αρχαία Αθήνα μέσα στο παιχνίδι

Θα ρωτησει κανεις πως διάολο κατάφεραν να φτιάξουν αυτό το απίστευτο πράγμα. Η απάντηση είναι απλή. Η Ubisoft Quebec που το δημιούργησε αποτελείται από 400 περίπου έμπειρους τεχνικούς και σχεδιαστές που έχουν δουλέψει για πολλά χρόνια πάνω σε ένα από τα μεγαλύτερα gaming franchises όλων των εποχών. Για το συγκεκριμένο παιχνίδι η ομάδα αυτή δούλεψε για πάνω από 3 χρόνια μαζί με άλλα 400 άτομα από διαφορετικά τμήματα της Ubisoft από όλο τον κόσμο (η μητρική εταιρία Ubisoft είναι γαλλική, απασχολεί κάπου 13000 άτομα προσωπικό και αποδεικνύει περίτρανα πως οι Γάλλοι μπορούν να παράγουν και άλλα πράγματα εκτός από κρασί, τυριά και ακατάσχετη παπαρολογία). Το συνολικό κόστος για τη κατασκευή του Assassins Creed: Odyssey υπολογίζεται στα 125 εκατομμύρια δολάρια και με βάση τις δηλώσεις της Ubisoft μέχρι στιγμής ξεπερνά σε πωλήσεις το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς. Πέρσι οι συνολικές πωλήσεις της Ubisoft έφτασαν τα 1.7 δις με το Assassin’s Creed: Origins (το προηγούμενο Assassin’s Creed) να είναι μια από τις μεγαλύτερες “ατμομηχανες” της εταιρίας. Για να το κάνω πιο λιανά για όσους δεν έχουν καταλάβει. Ο λόγος που το Assassin’s Creed Odyssey είναι αυτό το τεχνικό και καλλιτεχνικό θαύμα που βλέπουμε είναι πως η Ubisoft επένδυσε επάνω του ένα σκασμό λεφτά με σκοπό να βγάλει πολλαπλάσιο σκασμό λεφτά. Και από ότι φαίνεται το κατάφερε.

Όπως θα περιμενε κανείς το παιχνίδι έχει προσελκύσει και το ενδιαφέρον κάποιων ιστορικών και αρχαιολόγων. Υπάρχουν αρκετά άρθρα και βιντεακια που προσπαθούν να εξηγήσουν πια από τα στοιχεία του παιχνιδιού είναι ιστορικά ακριβή και ποια όχι. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το event που διοργάνωσε το πανεπιστήμιο της Leiden όπου μια ομάδα αρχαιολόγων σχολίασαν ζωντανά αυτά που έβλεπαν μέσα στο παιχνίδι ( δυστυχώς ο ήχος δεν είναι καλός)

Προσωπικά πιστεύω πως το συγκεκριμένο παιχνίδι μπορεί να γίνει με μερικές αλλαγές ένα εξαιρετικό εργαλείο εκμάθησης. Είναι κρίμα σε αυτή τη προσπάθεια που έκανε η Ubisoft Quebec για να παρουσιάσει όσο το δυνατόν καλύτερα τον αρχαίο κόσμο να μην γίνει ένα βήμα παραπάνω. Πχ θα μπορούσε το παιχνίδι να προσφέρει στους παίκτες κάποιου είδους “ancient Greece tour mode” όπου ο χάρτης θα περιέχει μονο τις πραγματικές αρχαιολογικές τοποθεσίες οι όποιες θα προβάλουν με διαδραστικό τρόπο πληροφορίες για την ιστορία τους. Θα μπορούσε επίσης να προστεθεί η δυνατότητα κάποιος να χρησιμοποιήσει συσκευές VR για να περιηγηθεί τον χάρτη. Αυτό όμως θα απαιτούσε την συνεργασία μεταξύ των δημιουργών και κάποιου εκπαιδευτικού οργανισμού. Δυστυχώς από όσο έχω δει κανένας από τους ιστορικούς/ αρχαιολόγους που σχολίασαν το παιχνίδι δεν έχει επικοινωνήσει με τη ομάδα της Ubisoft. Αλλά νταξει, για αρχαιολόγους μιλάμε τώρα. Αν οι ίδιοι έκαναν το 1/10 του κόπου που έκανε η Ubisoft (και οι αντίστοιχες εταιρίες που βάζουν στοιχεία από τον αρχαίο κόσμο στα εργα και τα προϊόντα τους) για να προσεγγίσουν την άλλη πλευρά ίσως σήμερα να μην κλαίγονταν για την έλλειψη funding και τα τμήματα κλασικών σπουδών που κλείνουν ενα ενα. Τέλος πάντων.

 

Advertisements

Caveat emptor Δεκέμβριος 26, 2018

Posted by Lida in Games, Uncategorized.
add a comment

Φέτος το blog δεν έχει αφιέρωμα στις χειρότερες χριστουγεννιάτικες ταινίες. Ασχολούμαι με κάτι άλλα πραγματάκια αυτό το καιρό αλλά ο κύριος λόγος είναι ότι δεν έχω και πολύ κέφι τελευταία.  Επίσης μετά από το απίστευτο κάζο της Bethesda με το Fallout 76 (ένα κάζο που πιθανότατα έχει καταστρέψει οριστικά το πιο αγαπημένο μου gaming franchise) έχω ψιλοεκνευριστει . Μιας και αυτή την εποχή ο κόσμος συνηθίζει να αγοράζει δώρα για τις γιορτές ίσως θα ήταν καλύτερα στο χριστουγεννιάτικο ποστ αυτής της χρονιάς να προτείνω μερικά από τα πραγματικά καλά παιχνίδια που έπαιξα το 2018. Ναι ξέρω πως ίσως το καλύτερο παιχνίδι της χρονιάς ήταν το God of War (μαζί με το Red Dead Redemption 2 και το SpiderMan ) αλλά δεν έχω PS4 και δεν πρόκειται να το αποκτήσω μόνο και μόνο για να παίζω τα console exclusives του. Επίσης αρκετά από τα παιχνιδια που αναφερω έχουν βγει πριν το 2018 απλά έτυχε να τα αγοράσω φέτος.

The Sexy Brutale

Ένα πολύ όμορφο puzzle game που δημιουργήθηκε από ένα μικρο ισπανικό studio σε συνεργασία με πρώην developers της Electronic Arts. Ο παίκτης πρέπει μέσα σε 12 ώρες να εμποδίσει μια μια τις δολοφονίες των θαμώνων ενός καζίνο πολυτελείας και να ανακαλύψει ακριβώς τι συμβαίνει. Όλες οι δολοφονίες συμβαίνουν μέσα σε διάστημα 12 ωρών (in game ώρες, όχι πραγματικές) και όταν ο χρόνος τελειώσει όλο το σενάριο ξεκινάει από την αρχή. Είναι σαν ένας περίεργος συνδυασμός μιας ιστορίας μυστήριου με το groundhog day και εξελίσσεται σε ένα πανέμορφο καρτουνιστικο art deco καζίνο γεμάτο παγίδες. Το παρακάτω walkthrough του πρώτου murder puzzle δινει μια πολύ καλύτερη εικόνα του παιχνιδιού.

Τα puzzles είναι ίσως πάρα είναι εύκολα αλλά παρόλο που το παιχνίδι βασίζεται ουσιαστικά την επανάληψη του ίδιου σεναρίου αμέτρητες φορές δεν είναι ούτε για μια στιγμή βαρετό.Έχει και πολύ χαριτωμένη μουσική. Αυτή τη στιγμή έχει 10 ευρουλακια στο Steam, είναι επίσης διαθέσιμο για Xbox, PS4 και Nintendo Switch

 

West of Loathing

Ίσως το πιο αστείο παιχνίδι που έχω παίξει ποτέ. Τα γραφικά του μοιάζουν σαν να τα έχει σχεδιάσει ένα πεντάχρονο πάνω σε χαρτί αλλά αυτό δεν πρέπει να σας ξεγελάσει. Προκειτε για ένα κανονικότατα RPG με character stats, leveling, loot, μπόλικα σουρεαλιστικά quests, και εντελώς πυροβολημενους διαλόγους και καταστάσεις που εξελίσσονται σε μια τρελή εκδοχή της άγριας δύσης. To gameplay ιδίως το turn based combat system δεν είναι ότι το καλύτερο αλλά κάνει την δουλειά του αξιοπρεπώς. Η spaghetti western μουσική του Ryan Ike είναι εξαιρετική, personal favorite το κομμάτι που ακούγεται κατα την διάρκεια της μάχης.

Οι δημιουργοί του, Asymmetric Publications, είναι υπεύθυνοι για το επίσης ξεκαρδιστικό kingdom of Loathing. Μπορείτε να το βρείτε με 7 ευρουλακια για PC και Mac (στα steam και GOG.com) καθώς και στο Nintendo Switch

The Deadly Tower of Monsters

Must για όποιον αγαπάει τα B Sci Fi movies του 50 (η το MST3K). O παίκτης βρίσκεται μέσα σε ένα από αυτά τα 50 Sci Fi movies και ακολουθεί την υπόθεση της “ταινιας” που τον βαζει να σκαρφαλώνει ένα τεράστιο πύργο γεμάτο με αντίπαλους (κακοφτιαγμένος stop motion δεινόσαυρους, “εξωγηινους” με πλαστικές μάσκες, τενεκεδένια ρομπότ, ιπτάμενους δίσκους που κρέμονται από ναύλον κλωστές κλπ). Και στο background ακούγεται συνέχεια το commentary του σκηνοθέτη που σχολιάζει πως γυρίστηκαν οι “σκηνες” που εξελίσσονται μέσα στο παιχνίδι. Τα γραφικά είναι αξιοπρεπέστατα, το voice acting ιδίως του “σκηνοθετη” είναι εξαιρετικό και το gameplay στέκει μια χαρά.

Και εδώ η μουσική είναι υπέροχη και μιμείται τέλεια τα soundtrack των ταινιών από τις όποιες αντλεί έμπνευση το παιχνίδι. Οι δημιουργοί του είναι ένα μικρο Χιλιανό (ναι, Χιλιανό!!) studio και είναι διαθέσιμο για PC (Steam) και PS4 για 5 ψοροευρω.

Thronebreaker: The Witcher Tales

Εδώ έχουμε κάτι πιο οικείο. Πρόκειται για ένα παιχνίδι στρατηγικής τη CD Projekt Red. Η ιστορία του εξελίσσεται μέσα στο σύμπαν του Witcher και 1-2 από τους χαρακτήρες των προηγουμένων παιχνιδιών κάνουν ένα πέρασμα. Όμως το ίδιο το παιχνίδι από πλευράς gameplay δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τα υπόλοιπα μιας και βασίζεται κυρίως σε μια παραλλαγή του παιχνιδιού με χαρτιά που μπορεί να παίξει κανείς μέσα στο Witcher 3, το Gwent. Είχα φάει αμέτρητες ώρες παραμελοντας το main quest και γυρίζοντας τα καπηλιά και τα σιδεράδικα της Velen και του Skellige παίζοντας gwent οπότε το thronebreaker ήταν για έμενα ότι πρέπει. Από εκεί και πέρα υπάρχει μια μικρή ιστορία πάνω στην εξέλιξη της οποίας είναι βασισμένες οι παρτίδες gwent. Τα puzzles είναι διασκεδαστικά και η ποικιλία των μονάδων/χαρτιών στις διάφορες τράπουλες (Lyria, Nilfgaard, scoia’tael κ.α) είναι εντυπωσιακή.

Το design είναι κάπως καρτουνιστικο αλλά τα σχέδια στα χαρτιά είναι πολύ όμορφα. Το voice acting είναι και εδώ αξιοπρεπέστατο ενώ η μουσική παρόλο που δεν φτάνει το επίπεδο του witcher 3 είναι πολυ καλή. Είναι διαθέσιμο για κάπου 20 ευρώ σε PC (Steam και GOG.com) Xbox και PS4 .

Into the Breach

Παιχνίδι στρατηγικής όπου σκοπός είναι κάθε παρτίδα να λήγει με όσο το δυνατόν λιγότερα ανθρώπινα θύματα και καταστροφές. Ο παίκτης έχει στην διάθεση του 3 Mechs (καθώς το παιχνίδι προχωρά μπορεί να αποκτήσει κανείς καινούρια Mechs με διαφορετικές ικανότητες το κάθε ένα) με τα όποια προσπαθεί να εμποδίσει τα Vek (τεράστια εξωγήινα πλάσματα) από το να καταστρέψουν τα υπολείμματα του ανθρωπίνου πολιτισμού. Μπορεί να μοιάζει απλό αλλά δεν είναι. Ακόμα και στο εύκολο setting χρειάστηκε αρκετή ωρα και 3-4 scenario resets πριν να καταφέρω ένα πλήρες playthrough. Αλλά άπαξ και αρχίσεις δεν μπορείς να το αφήσεις μέχρι την τελευταία μάχη.

Τα γραφικά είναι εξαιρετικά απλό αλλά όμορφό retro pixel art και οι συνθέσεις του Ben Prunty είναι από τις ομορφότερες που έχω ακούσει σε indie game. Το into the breach είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας της Subset games (οι developers του επίσης εξαιρετικού FTL) με τον Chris Avellone, τον game writer και narrative designer που βρίσκεται πίσω από το Baldur’s Gate, το KOTOR 2, το Planescape:Torment, το Fallout 2 και το Fallout:New Vegas και είναι ένας από τους κυρίους υπευθυνους για την πετριά που έχω φάει με τα video games τα τελευταία 25 χρόνια τουλάχιστον (οπότε τα παράπονα σας εκεί). Μπορείτε να το βρείτε για PC, Mac (στο Steam και το GOG.com) και στο Nintendo Switch για κάπου 9 ευρω.

Ίσως κάποιος να πει “πλακα μας κάνεις, αυτά τα παιχνίδια δεν τα ξέρει ούτε η μανα τους. Που είναι το Call of Duty: Black Ops 4, το Forza 4, το Battlefield 5, το Fortnite;” . Συγνωμη αλλά τα παιχνίδια αυτά ποτέ δεν με ενδιέφεραν και κανένα δεν έχει να πει κάτι καινούριο. Ωραία είναι ταχιλιοπαιγμένα multi million dollar budget franchises και τα game genre du jure (γκουχ…γκουχ battle royale) αλλά που και που αξίζει κανείς να παίρνει το ρίσκο και να ρίχνει μια ματιά και σε πράγματα που είναι διαφορετικά από το συνηθισμένο.

Άντε, καλές γιορτές!

 

[Updated]Nuclear Winter Νοέμβριος 26, 2018

Posted by Lida in Games, Uncategorized.
add a comment
Here There Be Monsters
[Update] Όποιος θέλει να δει μια απο τις χειρότερες περιπτώσεις κατάρρευσης της φήμης μιας μεγάλης  εταιρίας και αποτυχημένου Damage Control  δεν εχει παρα να παρακολουθήσει το χαμό στα social media γύρω απο αυτό το παιχνίδι. Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή θα διδάσκεται στο μέλλον στα πανεπιστήμια
[Update no.2] Ένα παλικάρι απο την Αυστραλία κάθισε και έκανε μια πολύ καλή ανάλυση πάνω στο γιατί το Fallout 76 ειναι στο πυρήνα του (πέρα απο τα τεχνικά του προβληματα) ένα πολύ μέτριο παιχνίδι. Αλλα πέρα απο αυτό έχει και κάποιες πολύ ωραίες προτάσεις για το πως θα ήταν μια ιδανική εκδοχή αυτού του παιγνιδιού .Όταν απλοι fans του Fallout μπορουν να προτείνουν κάτι που είναι 100 φορές πιο ενδιαφέρον απο το προϊόν ενός ιστορικού AAA game studio τότε νομίζω πως η μπάλα έχει χαθεί τελείως.

Στο προηγούμενο post είπα πως θα έγραφα πιο αναλυτικά για το Fallout 76 αλλά νομίζω δεν έχει νόημα. Έχω πια κάπου 50 ώρες στο παιχνίδι. Έχω κάνει σχεδόν όλα τα quest του παιχνιδιού και έχω λάβει μέρος στις περισσότερες δραστηριότητες. Χτες τέλειωσα και το main quest ρίχνοντας μια πυρηνική βόμβα στο χάρτη και σκοτώνοντας με γκρουπ την Scorchbeast queen και τα υπόλοιπα high level τέρατα που εμφανίστηκε στο σημείο της έκρηξης.  Και το τελικό συμπέρασμα, είναι μάλλον απογοητευτικό. Να επαναλάβω εδώ πως κάποια πράγματα που είναι μειονεκτήματα για τους περισσότερους είναι πλεονεκτήματα για έμενα. Η ιστορία που εξελίσσεται μέσα από ηχογραφημένα ημερολόγια και κείμενα σε υπολογιστές χωρίς (ζωντανούς) human NPC‘s, η μοναχική εμπειρία της εξερεύνησης είναι πράγματα που δεν με ενοχλούν. Επίσης τα γραφικά δεν είναι το άλφα και το ωμέγα για εμένα σε ένα παιχνίδι και παρόλο που έχω πέσει και εγώ σε αρκετά ενοχλητικά bugs ευτυχώς δεν έχω αντιμετωπίσει κάποια απο τα πολύ σοβαρά προβλήματα που βρήκαν μπροστά τους άλλοι.  Δυστυχώς ομως πρέπει να συμφωνήσω πως το παιχνίδι αυτό και κυρίως ο τρόπος που βγήκε στην αγορά ήταν ένα μεγάλο λάθος για την Bethesda από το οποίο είναι αμφίβολο αν θα ανακάμψει.
Τα προβλήματα του είναι τεράστια γιατί στην προσπάθεια τους να δημιουργήσουν ένα παιχνίδι που θα ικανοποιει και τους φίλους του κλασικού single player Fallout και τους λάτρεις των multiplayer/survival games εφταιξαν ένα μεταλλαγμένο τέρας που δεν κάνει τίποτα σωστά. Ακόμη και για τους single player παίχτες σαν εμένα που δεν ενοχλούνται από την έλλειψη NPC’s και τους αρέσουν τα quests του παιχνιδιού σχεδόν όλο το περιεχόμενο εξαντλείται μέσα σε 30-40 ώρες το πολύ. Από εκεί και πέρα να δεν έχει κανείς φίλους που να διαθέτουν το παιχνίδι είναι εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσει ομάδες με αγνώστους για να συνεχίσει να παίζει. Το Fallout 76 δεν έχει κανενός είδους μηχανισμό group finder η κάποιο άλλο τρόπο που να ευνοεί την δημιουργία group, faction η guild. Και για να είμαι ειλικρινής αυτό ακριβώς περίμενα από ένα  multiplayer Fallout, τη δυνατότητα να είμαι μαζί με άλλους στην Brotherhood of Steel η στο Enclave και να πλακωνόμαστε μεταξύ μας για να κυριαρχήσουμε πάνω στο χάρτη.
Αντι για αυτό η Bethesda μας έδωσε ένα μισοτελειωμένο πράγμα με τεράστιες ελλείψεις και τεχνικά προβλήματα τα περισσότερα από τα οποία οφείλονται στο πανάρχαιο game engine που επιμένει να χρησιμοποιεί. Μετα την απογοήτευση του Fallout 4 το Fallout 76 με έκανε να χάσω όση εμπιστοσύνη μου έχει μείνει στη εταιρία. Τελευταία τους ευκαιρία για να επανακάμψουν θα είναι το Starfield αλλά αυτό προβλέπεται να βγει σε τουλάχιστον 2 χρόνια από τώρα. Πάντως από εμένα τέρμα τα Preorders στα παιχνίδια τους.

Reclamation Day Νοέμβριος 14, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
1 comment so far

Reclamation Day

Ενθύμιον Αποκαλύψεως

Έχω ήδη πάνω από 20 ώρες στο Fallout 76 και μπορώ να πω πως μου αρέσει περισσότερο από το Fallout 4. Το γνωρίζω πως πρόκειται για ένα πολύ διαφορετικό παιχνίδι από τα υπόλοιπα της σειράς αλλά αρκετά από τα χαρακτηριστικά που αναφέρονται σαν μειονεκτήματα από τους περισσότερους είναι ακριβώς αυτά που θεωρώ πλεονεκτήματα για έμενα. Πχ το γεγονός ότι επέλεξαν να μην έχουν ούτε ένα ζωντανό NPC (human NPC’s, γιατί υπαρχουν δεκάδες ρομπότ και άλλου είδους NPC’s με τους οποίους ο παίκτης μπορεί να “συνομιλήσει”) πλησιάζει πολύ περισσότερο στην πραγματική εικόνα του κόσμου μετά από μια πυρηνική καταστροφή. Οι νεκροί αφηγούνται τις ιστορίες τους μέσα από ηχογραφημένα ημερολόγια που ο παίκτης «συναρμολογεί» σαν παζλ για μάθει ακριβώς τι συνέβη .

Μερικά από τα side quest όπως το Mistress of Mystery είναι εξαιρετικά ενώ το ύφος και το στιλ τους δένει και με το υπόλοιπο σύμπαν του Fallout αλλά και με την ιστορία τα την κουλτούρα της ευρύτερης περιοχής.Το παιχνίδι είναι τεράστιο σε έκταση και γεμάτο με περιεχόμενο, η μουσική του Inon Zur ειναι συγκλονιστική και Bethesda έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην μεταφορά των τοποθεσιών και του τοπίου της Δ. Βιρτζίνια . Από τα δάση μέχρι τους βάλτους ανατολικά, τα μεταλλεία και ορυχεία του νότου μέχρι αξιοθέατα όπως τα ερείπια του Charleston η το Greenbrier (το ιστορικό ξενοδοχείο οπού έχουν περάσει τις διακοπές τους 26 Αμερικάνοι πρόεδροι. Διάθετε μάλιστα στα υπόγεια του ένα πυρηνικό καταφύγιο, που ονομαζόταν Project Greek Island, προορισμένο για να στεγάσει το κογκρέσο σε περίπτωση πυρηνικού πόλεμου )

Άλλα το πιο δυνατό του στοιχείο είναι αυτή η μοναξιά του παίχτη. Ναι μπορεί αν θέλει κάποιος να δημιουργήσει ομάδα με άλλους για να αντιμετωπίσει τα πιο δύσκολα τέρατα η για να κάνει τα events η τα daily quests. Αλλά η αίσθηση του να περπατά μονός του κανείς μέσα σε ένα υπέροχο μετααποκαλυπτικο τοπίο ανάμεσα στα υπολείμματα ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια είναι πραγματικά μοναδική

Και ναι το ξέρω πως το παιχνίδι έχει σοβαρά προβλήματα. Μια εταιρία με την ιστορία και τη φήμη της Bethesda θα έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεχτική και να μην βγάζει στην αγορά κάτι που έχει απαράδεκτα game breaking bugs (και η δικαιολογία “για αυτό είναι το beta” δεν ισχύει για κάτι που βγαίνει στην αγορά μέσα σε δυο βδομάδες από την έναρξη του beta/demo, ας το τρέχανε 2-3 μηνες πριν). Και το Gamebryo/Creation Engine που παραδοσιακά χρησιμοποιεί η Bethesda για τα παιχνίδια της δεν τραβάει πια. Ναι το χρησιμοποιούν χιλιάδες modders στον κόσμο και είναι εξαιρετικά εύκολο να το μάθει κανείς (μέχρι και εγώ μπόρεσα να φτιάξω ένα απλό crafting mod για το Fallout 4 μέσα σε ελάχιστο χρόνο) αλλά κάντε μια σύγκριση του Fallout 76 με το demo του Cyberpunk 2077 (η και αλλα open world παιχνίδια) και ηλικία του έχει αρχίσει να δείχνει παρα πολύ έντονα.

Ίσως καθίσω να γράψω για αυτό αναλυτικά αργότερα αλλά για την ώρα να πω πως πιστεύω πως αξίζει τον κόπο. Και αν πέσετε στον server που είμαι (δεν έχω ιδέα ποιος είναι, δεν μπορεί να επιλέξει κανείς που θα συνδεθεί) περάστε να πείτε ένα “γεια”.

Welcome to my world, insect Οκτώβριος 31, 2018

Posted by Lida in Games, Halloween.
add a comment

Now all my tales are based on the fundamental premise that common human laws and interests and emotions have no validity or significance in the vast cosmos-at-large

H.P.Lovecraft

Φέτος ο καθιερωμένος μαραθώνιος ταινιών τρόμου του Halloween αναβάλλεται για του χρόνου. Δυστυχώς η χθεσινή (και η σημερινή) μέρα πάει χαμένη λόγω κάποιων τεχνικών προβληματων αλλά και επειδή η Bethesda τα έκανε ρόιδο με το BETA του Fallout 76 (o client είχε ενα περίεργο bug που έσβηvε συνέχεια τα predownloaded αρχεία). Έτσι κάθομαι και περιμένω να ξανακατεβουν τα 50 GB του παιχνιδιού από το καβουρδιστήρι του καφέ που παριστάνει το internet. Αλλά δεν μπορούμε να αφήσουμε μια τέτοια μέρα έτσι οπότε να ένα σύντομο αφιέρωμα στα παιχνίδια που αντλούν έμπνευση από το έργο του τιτανοτεραστιου H.P. Lovecraft.

Στο παλαιότερο post για τον Lovecraft στις ταινίες δεν είχα αναφερθεί σχεδόν καθόλου στο τι ακριβώς είναι το Lovecrafian/Cosmic Horror. Νομίζω πως πριν πάμε παρακάτω είναι απαραίτητο να κάνω μια μικρή εισαγωγή πάνω στο θέμα.

Αυτό που λέμε Lovecrafian Horror αποτελείται από τα εξής βασικές αρχές και χαρακτηριστικά.

1) Το ανθρώπινο είδος είναι μια εντελώς αμελητέα υποσημείωση μέσα το απέραντο χάος του σύμπαντος. Οι ηθική, τα συναισθήματα, ο πολιτισμός, οι έννοιες του καλού και του κακού είναι δημιουργήματα του εγωισμού μας και δεν έχουν κανένα νόημα πέρα από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Έξω από την μικροσκοπική γωνιά του κόσμου όπου κατοικούμε υπάρχουν πανάρχαιες δυνάμεις που που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για εμάς και μπορούν να μας καταστρέψουν χωρίς καν να γνωρίζουν την ύπαρξη μας τόσο εύκολα όσο εμείς μπορούμε να λιώσουμε ένα μυρμήγκι χωρίς να το δούμε

2) Όσο και αν προσπαθήσουμε ποτέ δεν θα καταφέρουμε να έχουμε μια πλήρη εικόνα των δυνάμεων αυτών και των όποιων προθέσεων τους γιατί απλούστατα το μυαλό μας είναι πολύ πρωτόγονο για να κατανοήσει κάτι τόσο ξένο προς την ανθρώπινη εμπειρία . Οποιαδήποτε προσπάθεια να ερευνήσουμε (η ακόμα χειρότερα να προκαλέσουμε) τις οντότητες που καραδοκούν πέρα από την μικροσκοπική μας γειτονιά οδηγεί στην ψυχική κατάρρευση, στην τρέλα και στη καταστροφή.

3) Για αυτό το λόγο οι ήρωες των ιστοριών του lovecraft καταλήγουν πάντα απομονωμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία και δεν βρίσκουν ποτέ απαντήσεις στα ερωτήματα τους ούτε καταφέρνουν να αποτρέψουν τα σχέδια των άγνωστων δυνάμεων που τους καταδιώκουν. Επίσης είναι σχεδόν πάντα αναξιόπιστοι μάρτυρες μιας και συνήθως διηγούνται την ιστορία τους πίσω από τη κλειδωμένη πόρτα μιας ψυχιατρικής κλινικής η μέσα από το ημερολόγιο ενός αυτόχειρα, έτσι ο αναγνώστης δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν αυτό που διαβάζει είναι μια μαρτυρία η τα παραληρήματα ενός μυαλού που καταρρέει

Πέρα από αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά υπάρχουν και κάποια πιο επιφανειακά (τα οποία είναι συνήθως και τα πιο εύκολα αναγνωρίσιμα από το πλατύ κοινό).

1) Το Λοβκραφτικο σύμπαν είναι γεμάτο μυστηριώδης οντότητες που είναι παλαιότερες από το ηλιακό μας σύστημα (μερικές είναι παλαιότερες από το ίδιο το σύμπαν) και που διαθέτουν τεράστιες δυνάμεις και που οι προθέσεις τους είναι εντελώς άγνωστες σε εμάς. Οι οντότητες αυτές συνήθως ονομάζονται “Μεγάλοι Παλαιοί”. Αλλά πέρα από τους μεγάλους παλαιούς υπάρχουν κάποιες άλλες ελάσσονες οντότητες που εντάσσονται μαζί με τους μεγάλους παλαιούς στην γενική κατηγορία Eldritch horrors. Οι πιο γνωστές (και πιο συχνά εμφανιζόμενες) οντότητες είναι φυσικά ο Cthulhu, ο Dagon, ο Nyarlathotep, τα Shoggoth κ.α.

2) Σε αντίθεση με τις κλασικές ιστορίες τρόμου όπου η φρίκη επικεντρώνεται σε στοιχεία όπως το αίμα, τα νεκρά η παραμορφωμένα σώματα η σύγχρονες εκδοχές μυθολογικών η λαογραφικών τεράτων το Lovecrafian Horror επικεντρώνεται στη γλοιώδη υφή και σε άμορφες μάζες γεμάτες στόματα με κοφτερά δόντια, μεμβράνες, πλοκάμια, κεραίες, δαγκάνες και αλλά ανατομικά χαρακτηριστικά που συναντάμε σε μορφές ζωής που κατοικούν στα βάθη των ωκεανών. Συχνά υπονοείται πως αυτή δεν είναι η πραγματική μορφή των πλασμάτων αλλά η κοντινότερη “μορφοποιηση”που μπορεί να δώσει το ανθρώπινο μυαλό σε κάτι τόσο απίστευτα τερατώδες..

3) Οι ιστορίες συχνά εξελίσσονται σε απομονωμένες κοινότητες (συνήθως κοντά στις ακτές) που είτε βρίσκονται τυχαία αντιμέτωπες με κάποιο από τα πλάσματα του Λοβκραφικου σύμπαντος είτε έχουν ήδη αναπτύξει κάποια μακροχρόνια μυστική σχέση με αυτά (συνήθως με την μορφή θρησκευτικής λατρείας)

4) Καταλύτης στην εξέλιξη της υπόθεσης συνήθως είναι κάποιος αρχαίος τόμος (δεμένος με ανθρώπινο δέρμα) που περιέχει απόκρυφη γνώση και πληροφορίες για το πως μπορεί κανείς να επικοινωνήσει με τους Μεγάλους παλαιούς και να τους φέρει στη δίκη μας διάσταση. Η πιο συνηθισμένη ονομασία αυτού του βιβλίου είναι Το Necronomicon

Όπως και στον κινηματογράφο έτσι και στα games η λίστα με τα παιχνίδια που κάνουν χρήση των “επιφανειακων” χαρακτηριστικών του Lovecrafian Horror είναι τεράστια και περιλαμβάνει ακόμα και μερικούς από τους πιο διάσημους τίτλους των τελευταίων ετών. Π.χ. Στο Fallout 3 υπάρχει το Krivbeknih (παραλλαγή του Necronomicon) και το Dunwich Building με τον μυστηριώδη οβελίσκο του Ug-Qualtoth.

“One of us, one of us. Ug-Qualtoth is returned“

Στο Fallout 4 υπάρχει το λατομείο Dunwich Borers που κρύβει στα βάθη του ίχνη από κάποιο Μεγάλο παλαιό και ο παρανοϊκός καλλιτέχνης Pikman που το σπίτι του είναι γεμάτο πίνακες που απεικονίζουν eldrige horrors. Στη σειρά Elder scrolls υπάρχει το το quest “A Shadow over Hackdirt” (που είναι φυσικά παραλλαγή πάνω στο The Shadow Over Innsmouth) και ο Daedric Prince της απόκρυφης γνώσης Hermaeus Mora που εμφανίζεται σαν μια άμορφη μάζα από πλοκάμια με μάτια αμφίβιου και επικοινωνεί με τους θνητούς μέσω των Μαύρων βιβλίων.

I am Hermaeus Mora. I am the guardian of the unseen, and knower of the unknown. I have been watching you, mortal.

Στο Witcher υπάρχει ο Dagon και ο μυστηριώδης χαρακτήρας του Gaunter O’Dimm που είναι παραλλαγή πάνω στον Λοβκραφτικο χαρακτήρα Nyarlathotep

You’re not human, that’s clear. So what are you? A demon? A djinn?Do you really wish to know? Yes.No, Geralt, you don’t. This one time I shall spare you and not grant your wish.

Στο Mass Effect οι μυστηριώδης Reapers που μοιάζουν με κεφαλόποδα  και που κάθε 50.000 χρόνια καταστρέφουν όλους τους ανεπτυγμένους πολιτισμούς του γαλαξία μας είναι εμπνευσμένοι από τους Μεγάλους Παλαιούς.

There is a realm of existence, so far beyond your own you cannot even imagine it. I, am beyond your comprehension. I, am Sovereign

Και στο Dishonored η πόλη του Dunwall είναι εμπνευσμένη από το Λοβκραφτικο σύμπαν ενώ ο μυστηριώδης Outsider, ο χαρακτήρας που οδηγεί και παρακολουθεί κάθε βήμα του παίκτη δανείζεται και αυτός στοιχεία από τον Nyarlathotep .

[Παρενθεση:Υπάρχει αρκετή συζήτηση γύρω από το κατά πόσο κάποια από αυτα τα παιχνίδια έχουν πολύ πιο βαθιά σχέση με το Λοβκραφτικο σύμπαν αλλά ας μην κάνουμε το post PhD Thesis]

Παρόλο που χρήση των επιμέρους στοιχείων του Lovecrafian Horror στα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, τα παιχνίδια που βασίζονται εξ ολοκλήρου στο συγκεκριμένο είδος τρόμου είναι μια άλλη πολύ πιο πονεμένη ιστορία. Και ο λόγος έχει να κάνει με την κεντρική λογική πίσω από το σχεδιασμό των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Τα περισσότερα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε ο παίκτης να νιώθει πως είναι όχι μόνο το κεντρικό πρόσωπο μιας ιστορίας αλλά και ο κύριος διαμορφωτής της εξέλιξης της. Οι αποφάσεις που παίρνει, οι επιλογές του πάνω στο πως θα λύσει ένα πρόβλημα, το πως θα αναπτύξει τις δεξιότητες που του παρέχει το παιχνίδι πρέπει να δίνουν στον παίχτη την αίσθηση της προόδου που τον κάνει σταδιακά να μετατρέπεται σε όλο και ισχυρότερο παράγοντα μέσα στο κόσμο του παιχνιδιού.

Νομίζω πως είναι προφανές πως όλα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα βασικά χαρακτηριστικά του Lovecrafian Horror. Το παιχνίδι που επιτρέπει στον παίκτη να σκοτώσει τον Cthuluh στην τελευταία πίστα δεν είναι Λοβκραφτικο. Ένα παιχνίδι που ακολουθεί πιστά τους κανόνες αυτού του σύμπαντος δεν πρέπει να προσφέρει καμία δυνατότητα στον παίκτη να καταστρέψει (ούτε καν να γρατζουνίσει) τον κεντρικό αντίπαλο. Θα έλεγα πως το ιδανικό Λοβκραφτικο παιχνίδι δεν θα επέτρεπε στον παίχτη καν να πλησιάσει τον κύριο αντίπαλο. Πρέπει να του αφαιρεί σε κάθε βήμα την αίσθηση της προόδου η ακόμα χειρότερα να του δίνει την ψευδαίσθηση της προόδου και μετά να του την αφαιρεί απότομα. Πρέπει επίσης ο παίκτης να έχει συνέχεια αμφιβολίες για το τι είναι πραγματικό και τι ψευδαίσθηση ενώ και το καλύτερο δυνατό σενάριο για αυτόν θα είναι η επιβίωση που θα την κερδίζει με τεράστιο κόστος.

Είναι δύσκολο για ένα game designer να ακολουθήσει πιστά τους παραπάνω κανόνες και ταυτόχρονα να κάνει το παιχνίδι τόσο συναρπαστικό και ενδιαφέρον ώστε ο παίκτης να μη πει κάποια στιγμή “Αϊ παράτα με!” και να το αφήσει στην μέση. Τέτοια παιχνίδια υπάρχουν και μερικά από αυτά συγκαταλέγονται στα πιο δημοφιλή στην ιστορία.

Alone in the Dark

Ένα από τα πρώτα παιχνίδια στην κατηγόρια survival horror. Ο παίκτης βρίσκεται παγιδευμένος μέσα σε μια εγκαταλελειμμένη έπαυλη και προσπαθεί να ξεφύγει λύνοντας διάφορα παζλ και χρησιμοποιώντας τα ελάχιστα μέσα που του δίνει το παιχνίδι. Τα τέρατα συχνά είναι άτρωτα έτσι ο παίχτης αναγκάζεται είτε να τρέχει σαν την άδικη κατάρα είτε να προσπαθεί να βρει άλλους τρόπους για να τους ξεφύγει.Η υπόθεση ξεκίνα σαν μια κλασική γοτθική ιστορία τρόμου και καταλήγει σε full lovecraftian horror με ένα ωραίο twist στο τέλος. Πρωτοποριακό για την εποχή του σήμερα μάλλον περισσότερο προκαλεί το γέλιο παρα τρομάζει

Eternal Darkness: Sanity’s Requiem

Και άλλο survival horror , δεν είναι δα και έκπληξη μιας και το συγκεκριμένο είδος είναι ιδανικό για το Lovecrafian Horror. Η ιστορία ξεκινάει με την πρωταγωνίστρια Alex καθώς αυτή προσπαθεί να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας του παππού της. Από εκεί και πέρα ακολουθεί ένας ψηλοχαμος καθώς ο παίκτης προσπαθεί να εμποδίσει τον ερχομό ενός Μεγάλου Παλαιού στον κόσμο μας χρησιμοποιώντας καμιά 12 αρια διαφορετικούς χαρακτήρες μέσα από διαφορετικές ιστορίες που εξελίσσονται σε καμιά ντουζίνα διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Το σημαντικότερο στοιχειό του παιχνιδιού είναι η εισαγωγή του sanity meter, ενός μετρητή που μειώνεται όσο ο παίκτης έρχεται αντιμέτωπος με τέρατα. Όταν το sanity meter αδειάζει εντελώς τότε ο παίχτης έρχεται αντιμέτωπος με διάφορες “παραισθήσεις” όπως δωμάτια που το ταβάνι στάζει αίμα, έντομα που περπατάνε πάνω στην οθόνη η ακόμα περίεργα μηνύματα που τον ειδοποιούν πως ο controller του αποσυνδέθηκε η πως τα save files του παιχνιδιού καταστράφηκαν. Το παιχνίδι στέκει ακόμα και σήμερα αρκεί κάποιος να καταφέρει να το σετάρει σε GameCube Emulator.

Bloodborn

Εδώ το pattern αλλάζει λίγο μιας και Bloodborn ανήκει στην κατηγορία Action RPG, αλλά το γεγονός αυτό δεν το κάνει λιγότερο τρομακτικό. Ο παίκτης φτάνει στην Yharnam ψάχνοντας θεραπεία για κάποια αρρώστια και καταλήγει να κυνηγάει τέρατα και να κυνηγιέται απο εξαγριωμένους όχλους στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης προσπαθώντας να ξεδιαλύνει το μυστήριο που την καλύπτει. Σαν το alone in the dark η ιστορία ξεκινάει σαν κλασικο Gothic Horror και παει τέρμα Lovecraft με ένα πολύ γερο twist στο τέλος. Tο gameplay είναι παραλλαγή πάνω στην γνωστή σειρά Dark Souls τις ίδιας εταιρίας που αναγκάζει τον παίχτη να πεθάνει αμέτρητες φορές μέχρι να ξεπεράσει τα χιλιάδες εμπόδια στον δρόμο του. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της λογικής “Git Gud” (“Git Gud” σημαίνει “Γινε καλύτερος” και είναι απάντησή που δέχεται σχεδόν πάντα όποιος αρχίζει να κλαψουρίζει για το πόσο δύσκολο και άδικο είναι ένα παιχνίδι. Αλλά νομίζω πως σε αυτό το σημείο όλοι πρέπει να έχουν καταλάβει πως όποιος θέλει συμπαράσταση, καρδούλες, λουτρινα αρκουδάκια, τσάι και συμπάθεια το τελευταίο μέρος που πρέπει να ψάξει είναι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια)

Dead Space

Πίσω στα survival horror.Ο μηχανικος Isaac Clarke φτάνει στο απενεργοποιημένο διαστημόπλοιο USG Ishimura για επισκευές και καταλήγει να κυνηγιέται στους διαδρόμους του με necromorphs (μεταλλαγμένα νέκρα ανθρώπινα σώματα) που βρίσκονται υπό τον ελεγχο του Κόκκινου Οβελίσκου, ενός εξωγήινου αντικειμένου που προκαλεί παραισθήσεις και ζωντανεύει τους νεκρούς. Εδώ έχουμε κλασσικό lovecraftian horror με τον παίκτη να βρίσκεται αντιμέτωπος με τις παραισθήσεις και τα φαντάσματα στο μυαλού του ήρωα, πανίσχυρους αντίπαλους και ένα σενάριο γεμάτο ανατροπές. Το gameplay έχει αρκετές έξυπνες ιδέες όπως τη χρήση του “στρατηγικού” διαμελισμού αντι του κλασικού “βαρα στο δόξα πατρι” ενώ τα γραφικά και η υποβλητική ατμοσφαίρα στέκουν ακόμα και σήμερα δέκα χρόνια μετά.

Honorable Mention

System Shock 2

Εδώ έχουμε ένα survival horror με μπόλικα στοιχεία action RPG. O ήρωας ξυπνάει από τη διαστημική νάρκη μέσα στο διαστημόπλοιο Von Brown και ανακαλύπτει πως τα μέλη του πληρώματος έχουν μεταλλαχθεί σε ένα ειδος υπερ οργανισμού που θέλει να τον αφομοιώσει. Στην συνέχειά βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα ανεξέλεγκτο A.I. που ονομάζεται SHODAN που προσπαθεί να θέσει το Von Brown υπό τον ελεγχο του. Το System Shock 2 ήταν εξαιρετικά καινοτόμο για την εποχή του και θεωρείται ο προάγγελος για αρκετά από τα πιο γνωστά game genres όπως το Action RPG αλλά ακόμα και το FPS. Όμως αυτό που το κάνει αξέχαστο είναι η SHODAN , ίσως ο πιο τρομαχτικός “κακος” στη ιστορία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών (ο τίτλος του post προέρχεται από ένα από τους διαλόγους του παιχνιδιού). Αξίζει τον κόπο ακόμα και σήμερα σχεδόν 20 χρόνια μετά από την έκδοση του.

“The Polito form is dead, insect. Are you afraid? What is it you fear? The end of your trivial existence? When the history of my glory is written, your species shall only be a footnote to my magnificence”

Αυτά τα ολίγα. Το καλύτερο από όλα πάντως είναι το γεγονός πως κάθε χρόνο αυξάνονται όλο και περισσότερο τα παιχνίδια που κάνουν άμεσες η έμμεσες αναφορές στο έργο του Lovecraft (κάπου 7-8 εκδόθηκαν μόνο το 2018) οπότε η υπόθεση έχει μέλλον. Και που ξέρεις μπορεί κάποια στιγμή και ο Del Toro να αξιωθεί να κάνει επιτέλους το Mountains of Madness ταινία. Εδώ θα είμαστε.

Happy Halloween!

Take Me Home, Country Roads Οκτώβριος 9, 2018

Posted by Lida in Games.
add a comment

Έτσι όπως έχουν καταντήσει η AAA βιομηχανία ηλ. παιχνιδιών σήμερα με όλα τα lootboxes και microtransactions για έμενα έχουν απομείνει μόνο 2-3 μεγάλες εταιρίες από τις οποίες ακόμα καταδέχομαι να κάνω preoreder παιχνίδια. Παρόλο που το Fallout 4 με απογοήτευσε κάπως, πήρα το ρίσκο και παρήγγειλα το Fallout 76. Από τα λίγα preview videos με τις 3 πρώτες ώρες που βγήκαν χτες φαίνεται αξιολογο. Το multiplayer κομμάτι δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αλλά δεν με χαλάει σε τίποτα να το δοκιμάσω. Το BETA για τα PC ξεκινάει στις 30 Οκτωβρίου, κανε μου τι χάρη Bethesda να μην τα κάνεις θάλασσα αυτη τη φορά.

Υ.Γ. Να και η διασκευή του Take Me Home, Country Roads που ακούγεται στο trailer

και το original από τον John Denver

Ψάχνοντας για κορόιδα Σεπτεμβρίου 25, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Το βρήκα κοτσαρισμενο φόρα παρτίδα στο home page του Youtube και έγινα θηρίο. Υπήρξε μια εποχή πριν κάποιους αιώνες που ήθελα όσο τίποτε άλλο να δω τέτοιες διαφιμήσεις να εμφανίζονται είτε στην τηλεόραση είτε στα social media.   Σήμερα πια έχοντας δει ακριβώς πως δουλεύει το τέρας από μέσα και τι σημαίνουν όλα αυτά (δείτε τι έχει ποστάρει κατα καιρούς το account  Ο Εντερπρενερ για να πάρετε μια ιδέα όσοι δεν ξέρετε)  ξερναώ από την πλάτη βλέποντας αυτό το θέαμα.  ″ …εδώ μπορείτε να φτιάξετε μια ομάδα που καταλαβαίνει πολλές διαφορετικές κουλτούρες του κοσμου…″ Είναι εγκληματικά αφελείς η απλά απατεώνες που ψάχνουν για κορόιδα; Ειλικρινά δεν το γνωρίζω. Αν και τείνω να πίστέψω πως είναι το δεύτερο μιας και το video έχει τα comments και τα dislikes απενεργοποιημένα. Κορίτσια, αν έχετε άντερα και θέλετε πραγματικά να δείτε τη σημαίνει να έρχεσαι αντιμέτωπος με ″διαφορετικές κουλτούρες″ ενεργοποιήστε τα σχόλια για να δείτε τις ″κοινές αξίες″ που μοιραζόσαστε με τους συνελληνες.

Υ.Γ. Βέβαια πια όλος ο πλανήτης βλέπει τα στοιχεία και γνωρίζει με τι καραγκιόζηδες έχει να κάνει έτσι δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που θα πίστευε πότε αυτή τη θεατρική παράσταση. Μάλλον ο μόνος που γελά και πίνει εις υγείαν των ″επενδυτών″ είναι το διαφημιστικό γραφείο που ανέλαβε την καμπάνια

Υ.Γ 2 Στην λίστα στο προηγούμενο άρθρο έπρεπε να είχα προσθέσει και το ″Silicon Valley των Βαλκανίων″

Υ.Γ.3 Η διαφήμιση έπαψε να εμφανίζεται στο homepage, και πολύ κράτησε. Πεταμένα λεφτά για νομίζουν κάποιοι ότι κάτι κάνουν

I Don’t Want To Set The World On Fire Σεπτεμβρίου 22, 2018

Posted by Lida in Games.
1 comment so far

«I survived because the fire inside burned brighter than the fire around me.» – Joshua Graham

Πριν από λίγο καιρό με αφορμή την απίστευτη ιστορία που εξελίχθηκε στο Μάτι έγραψα στο twitter πως “Πριν μερικά χρόνια σε μια συζήτηση είχα πει για πλάκα πως αν κάποιος θέλει έχει διαδραστική εμπειρία της Ελλάδας του μέλλοντος αρκεί να παίξει ένα session Fallout” και συμπλήρωσα πως “Όσο περνάει ο καιρός αυτή η φράση δεν μοιάζει τόσο αστεία”. Η συγκεκριμένη φράση είχε ειπωθεί το 2015 στους πρώτους μήνες μετά την εκλογή της εθνοσωτήριου και ακόμα και τότε δεν ήταν αστεία. Μέσες άκρες το έχω υπονοήσει και στο παρελθόν άλλα πιστεύω πως (κάποια) ηλεκτρονικά παιχνίδια, ταινίες και βιβλία επιστημονικής φαντασίας έχουν πολύ πιο ουσιαστικά πράγματα να πουν για το σύγχρονο κόσμο, ακόμη και για τη σύγχρονη Ελλάδα από διάφορα βαρύγδουπα άρθρα και αναλύσεις.

Πρόσφατα αγόρασα και ξανά εγκατέστησα μετά από χρόνια τα Fallout 1 και Fallout 2 (να είναι καλά το GOG.com και οι προσαρμογές που κάνει στα παλιά παιχνίδια για να δουλεύουν στα σύγχρονα μηχανήματα) μαζί με το Fallout:New Vegas (για εμένα ένα από τα top 10 αν όχι top 5 παιχνίδια όλων των εποχών) . Παρόλο που κάθε χρόνο κυκλοφορούν δεκάδες καινούρια παιχνίδια με απείρως καλύτερα γραφικά και gameplay βρίσκω συχνά τον εαυτό μου να ξαναγυρίζει στο συγκεκριμένο franchise. Και ο λόγος νομίζω πως είναι ότι δεν υπάρχει κανένα άλλο πολιτιστικό προϊόν (δεν μου αρέσει καθόλου ο όρος αλλά δεν ξέρω και πως αλλιώς να το πω) που να παρουσιάζει με τόσο προσιτό τρόπο την φρίκη αλλά και την γελοιότητα ενός κόσμου που σχεδόν κάθε έννοια πολιτισμού έχει καταρρεύσει και που διαφορετικές κοσμοθεωρίας από το πρόσφατο και απώτατο παρελθόν επανεμφανίζονται και συγκρούονται σε ένα πλαίσιο που η ιστορική συνέχεια έχει χαθεί. Είναι επίσης ένα από τα ελάχιστα παιχνίδια αυτού του τύπου (ιδίως τα δυο πρώτα) που δίνουν στον παίχτη την απόλυτη ελευθερία να κάνει ότι θέλει . Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως οι πράξεις του δεν έχουν επιπτώσεις για τον ίδιο, για τους χαρακτήρες που συνάντησε στην πορεία του και για την ιστορία. Επίσης συχνά ο παίκτης θα βρεθεί μπροστά σε διλήμματα που καμία από τις λύσεις τους δεν προσφέρουν ηθική ικανοποίηση.

Θα μου πει τώρα κάποιος “σαχλαμαρες, τι μπορεί να πει τώρα ένα σαχλοπαιχνιδο να πει για τι ζούμε σημερα” Πρώτον αν τυχόν κάποιος έχει παρακολουθήσει τι γράφω τόσα χρόνια σε αυτό το blog νομίζω πως θα έχει καταλάβει πως τα “σαχλοπαιχνιδα” κάθε άλλο παρα σαχλά είναι. Και αν δεν έχετε όρεξη να διαβάσετε τα διάφορα που έχω γράψει κατά καιρούς στο tag games ριχτέ μια ματιά σε αυτό το ντοκιμαντέρ όπου οι τιτανοτεραστιοι Josh Sawyer, Chris Avellone και Feargus Urquhart εξηγούν την βασική ιδέα πίσω από το σχεδιασμό του Fallout:New Vegas. Αν δεν καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε μετά από αυτό λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σας βοηθήσω.

Και δεύτερον νομίζω πως πλέον όλοι έχουν ψηλοχαμπαριάσει ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο στην ιστορία όπου πολλές από τις σταθερές καταρρέουν. Και αν αυτό ισχύει μια φορά για το κόσμο γενικότερα ισχύει 100 φορές περισσότερο για την Ελλάδα. Και μην αρχίσει κάνεις τα ψαλτήρια για τα μνημόνια και για την Εβραιοκαπιταλιστικομασονικοαμερικανοευρωπαϊκή συνωμοσία των σαυρομορφων νεφελιμ. Λυπάμαι αλλά στον πυρήνα όλων αυτών που ζούμε είναι η πληρης ανικανότητα αυτού του λέμε Ελλάδα (σαν ιστορική, εθνική και πολιτιστική ταυτότητα) να αντεπεξέλθει στον κόσμο που έρχεται. Καμία από τις βλακείες που κατά καιρούς πούλησαν διάφοροι καραγκιόζηδες (ορθόδοξες κοινότητες, γενιές του 30, πατρίδες θρησκείες οικογένειες, αλληλέγγυες αυτοδιαχειριζόμενες κολεκτίβες, χλαμύδες και  περικεφαλαίες, τσάμικα και φουστανέλες, λαϊκες κυριαρχίες , ζεϊμπέκικα και μποζουκομπαγλαμαδες, βαριές βιομηχανίες του πολιτισμού, αθωνικά μάρκετινγκ κλπ) δεν προσφέρουν καμία απάντηση στο απολυτό τέλμα και σε ένα μέλλον εντελώς ξένο που έρχεται κατά πάνω μας με 300Κ χιλιόμετρα την ώρα. Καθημερινά οι βασικές υποδομές και το κούφιο κέλυφος του πολιτισμού καταρρέουν και αρκεί το πιο απλό συμβάν για να μετατραπούν φαινομενικά φυσιολογικοί άνθρωποι σε κτήνη. Η τήρηση του κοινωνικού συμβολαίου πια επαφίεται σχεδόν αποκλειστικά στον ηθικό “ πατριωτισμό ” του ατόμου μιας και τίποτα δεν εμποδίζει κάποιον να κάνει κυριολεκτικά ότι θέλει.

Αν νομίζετε ότι όλα αυτά είναι υπερβολές και πως η Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με τον κόσμο του Fallout τότε και πάλι δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Αν όμως καταλαβαίνετε τι λέω αντι να κάθεστε να διαβάζετε και να τσακώνεστε για διάφορες αναλύσεις επιπέδου τρίτης γυμνασίου σε διαδικτυακές και χάρτινες πατσαβούρες πηγαίνετε στο GOG.com (εδώ) δώστε ένα εικοσάρικο (μερικές φορές είναι λιγότερο από 10 ευρώ με τις πρόσφορες κάθε μήνα, υπάρχουν επίσης και τρόποι να το βρείτε τσάμπα αλλά δεν θα τους βάλω εδώ) και εγκαταστήστε το Fallout New Vegas. Αν δεν παίζετε ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι ευκαιρία να ξεκινήσετε και πιστέψτε με ότι θα σας δώσει μια εικόνα ενός κόσμου που all bets are off με τον τρόπο που κανένα βιβλίο, άρθρο η ταινία δεν θα μπορούσε ποτέ να σας δώσει.

Υ.Γ. Ευγενική πρόσφορα του καταστήματος η λίστα με όλα τα τραγούδια που ακούγονται στο παιχνίδι από το Spotify

Υ.Γ.2 Επίσης το έχω πει και άλλου, να διαβάζετε Lovecraft γατάκια. Διαβάστε και την βιογραφία του, το H.P. Lovecraft: A Life  απο τον S.T. Joshi. Να ακούτε τη θεία Λήδα.

Υ.Γ.3 Ο τίτλος του άρθρου είναι από το κλασικό τραγούδι των inkspots που υπήρξε μια από τις εμπνεύσεις για το πρώτο fallout και εμφανίζεται με κάποια μορφή σε όλα τα παιχνίδια της σειράς

Υ.Γ. 4 Το Fallout New Vegas είναι διαθέσιμο και στα XBOX ONE και Playstation

Άσχετο… Αύγουστος 6, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Οταν σπούδαζα για το Master στο Birkbeck ενα από τα courses που διδάσκονταν ήταν το Social implications of computers. Αφορούσε τα αμφιλεγόμενα και “σκοτινά” θέματα που μπορούσε να βρει μπροστά του ένας επαγγελματίας πληροφορικαριος όπως πχ η ασφάλεια των δεδομένων, τα πνευματικά δικαιώματα, το ηλεκτρονικό έγκλημα κλπ. Κατά την διάρκεια του οι σπουδαστές χωρίζονταν σε ομάδες εργασίας και έκαναν έρευνα σε κάποιο από τα θέματα του μαθήματος και μετά συζητούσαν πάνω σε αυτό. Θυμάμαι πως μεσα στα διάφορα περίεργα που είχαμε βρει ψάχνοντας για το θέμα «διαδίκτυο» ηταν και ένα site που χωρίς ίχνος ειρωνείας περιέγραφε με εξονυχιστικές λεπτομέρειες την “προετοιμασια” ενός ανθρώπινου σώματος για “καταναλωση” (yeap!).
Αλλά το σημαντικότερο κομμάτι του course ήταν το θέμα των professional ethics. Στην παρουσίαση που μας έκαναν περιλαμβάνονταν περιπτώσεις όπως το bug που έκανε μηχανήματα ραδιοθεραπείας να δώσουν στους ασθενείς 100 φορές ισχυρότερη δόση ακτινοβολίας η το πρόβλημα στο υπολογισμό του χρόνου στο σύστημα ενός Patriot που είχε σαν αποτέλεσμα αυτός να μην καταστρέψει τον στόχο του, ένα Scud που έπεσε πάνω σε αμερικάνικο στρατώνα σκοτώνοντας 28 στρατιώτες. Με αυτά τα παραδείγματα ήθελαν να μας δείξουν πως σε τομείς όπως το λογισμικό για ιατρικά μηχανήματα, πλατφόρμες πετρελαίου, πλοήγηση αεροσκαφών κλπ ένα απλό λάθος μπορεί να έχει ασύλληπτο κόστος σε ζωές και χρήμα. Αλλά πέρα από τα λάθη, σε τομείς όπως η αμυντική βιομηχανία η ίδια η δουλειά πολύ συχνά περιλαμβάνει την δημιουργία και αναβάθμιση συστημάτων που έχουν σαν σκοπό την μαζική εξολόθρευση δεκάδων (ίσως και χιλιάδων) ανθρώπων (η κάποιου άλλου είδους καταστροφική δράση).
Πρέπει να επισημάνω εδώ ότι το course δεν είχε σαν σκοπό το δασκαλίστικο διδακτισμό η την καταγγελία. Απλούστατα έλεγε εντελώς ψυχρά στους φοιτητές και υποψήφιους επαγγελματίες πληροφορικαριους πως όταν επιλέγουν να εργαστούν κάπου πρέπει να γνωρίζουν ακριβώς τι θα είναι αυτό που θα κάνουν, ποιες θα είναι οι υποχρεώσεις τους και τις πιθανές επιπτώσεις της δουλειάς τους. Αν αποδέχονταν και μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις της θέσης τότε καλώς έχει. Αν όχι, τότε πρέπει να επιλέξουν κάτι άλλο. Τα “Ποιος το περίμενε πως θα μπορούσε να συμβεί αυτό” η “Που να ήξερα πως θα με έχωναν σε αυτό το project” μετά από την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδεμία αξία έχουν.
Το Social implications of computers είναι ίσως το μοναδικό από τα courses που υπάρχει ακόμα σχεδόν αναλλοίωτο στην μνήμη μου. Και μισό από τύχη μισό από επιλογή οι επιπτώσεις των λαθών μου σπανίως ξεπέρασαν το να μην λάβει κάποιος το ringtone που αγόρασε στο κινητό του.

Solo: A Predictable Story Μαΐου 29, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Αυτό που συμβαίνει με το mainstream κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια δεν νομίζω πως έχει προηγούμενο. Για του λόγου το αληθές δείτε αυτό το video ( που δημοσιεύθηκε σχεδόν 1 χρόνο πριν) όπου οι παλαίμαχοι armchair critics M.Stoklasa και R. Evans βασιζόμενοι στη μέχρι τώρα στρατηγική της Disney για το Star Wars francise σπάνε πλάκα κάνοντας προβλέψεις για ποια ηλίθια κλισέ θα περιέχει η ταινία Solo: A Star Wars Story. Νομίζω πως όποιος είδε το Solo θα συμφωνήσει πως πέσαν μέσα κατά 70% με 80%. Η φοβερή έλλειψη πρωτοτυπίας, η φρενιασμενη παράγωγη πανάκριβων μέτριων και κακών ταινιών, το ξεζούμισμα κάθε ξεχασμένου francise και χιλιοπαιγμένης ιστορίας θα σκάσει στα μούτρα του Holywood και όταν συμβεί αυτό δεν ξέρω αν θα μπορέσει ποτέ να ανακάμψει.

Υ.Γ. Ναι ξέρω πως ποσταρω κάθε τρεις και λίγο Red Letter Media αλλά οι τύποι είναι απίστευτοι. Το ξανά λεω. Όσοι πραγματικά αγαπάτε τον κινηματογράφο μην κάθεστε και ασχολείστε με θεωρητικοπαπαρδέλες που δεν αφορούν κανένα. Κάντε subscribe στο κανάλι τους

Υ.Γ. 2 Η πλάκα είναι στο review που ανέβασαν σήμερα (εδώ) αναφέρουν πως μέσες άκρες τους άρεσε η ταινία (και συμφωνώ, το Solo παραδόξως είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία από την νέα φουρνιά του Star Wars).