jump to navigation

Welcome to my world, insect Οκτώβριος 31, 2018

Posted by Lida in Games, Halloween.
add a comment

Now all my tales are based on the fundamental premise that common human laws and interests and emotions have no validity or significance in the vast cosmos-at-large

H.P.Lovecraft

Φέτος ο καθιερωμένος μαραθώνιος ταινιών τρόμου του Halloween αναβάλλεται για του χρόνου. Δυστυχώς η χθεσινή (και η σημερινή) μέρα πάει χαμένη λόγω κάποιων τεχνικών προβληματων αλλά και επειδή η Bethesda τα έκανε ρόιδο με το BETA του Fallout 76 (o client είχε ενα περίεργο bug που έσβηvε συνέχεια τα predownloaded αρχεία). Έτσι κάθομαι και περιμένω να ξανακατεβουν τα 50 GB του παιχνιδιού από το καβουρδιστήρι του καφέ που παριστάνει το internet. Αλλά δεν μπορούμε να αφήσουμε μια τέτοια μέρα έτσι οπότε να ένα σύντομο αφιέρωμα στα παιχνίδια που αντλούν έμπνευση από το έργο του τιτανοτεραστιου H.P. Lovecraft.

Στο παλαιότερο post για τον Lovecraft στις ταινίες δεν είχα αναφερθεί σχεδόν καθόλου στο τι ακριβώς είναι το Lovecrafian/Cosmic Horror. Νομίζω πως πριν πάμε παρακάτω είναι απαραίτητο να κάνω μια μικρή εισαγωγή πάνω στο θέμα.

Αυτό που λέμε Lovecrafian Horror αποτελείται από τα εξής βασικές αρχές και χαρακτηριστικά.

1) Το ανθρώπινο είδος είναι μια εντελώς αμελητέα υποσημείωση μέσα το απέραντο χάος του σύμπαντος. Οι ηθική, τα συναισθήματα, ο πολιτισμός, οι έννοιες του καλού και του κακού είναι δημιουργήματα του εγωισμού μας και δεν έχουν κανένα νόημα πέρα από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Έξω από την μικροσκοπική γωνιά του κόσμου όπου κατοικούμε υπάρχουν πανάρχαιες δυνάμεις που που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για εμάς και μπορούν να μας καταστρέψουν χωρίς καν να γνωρίζουν την ύπαρξη μας τόσο εύκολα όσο εμείς μπορούμε να λιώσουμε ένα μυρμήγκι χωρίς να το δούμε

2) Όσο και αν προσπαθήσουμε ποτέ δεν θα καταφέρουμε να έχουμε μια πλήρη εικόνα των δυνάμεων αυτών και των όποιων προθέσεων τους γιατί απλούστατα το μυαλό μας είναι πολύ πρωτόγονο για να κατανοήσει κάτι τόσο ξένο προς την ανθρώπινη εμπειρία . Οποιαδήποτε προσπάθεια να ερευνήσουμε (η ακόμα χειρότερα να προκαλέσουμε) τις οντότητες που καραδοκούν πέρα από την μικροσκοπική μας γειτονιά οδηγεί στην ψυχική κατάρρευση, στην τρέλα και στη καταστροφή.

3) Για αυτό το λόγο οι ήρωες των ιστοριών του lovecraft καταλήγουν πάντα απομονωμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία και δεν βρίσκουν ποτέ απαντήσεις στα ερωτήματα τους ούτε καταφέρνουν να αποτρέψουν τα σχέδια των άγνωστων δυνάμεων που τους καταδιώκουν. Επίσης είναι σχεδόν πάντα αναξιόπιστοι μάρτυρες μιας και συνήθως διηγούνται την ιστορία τους πίσω από τη κλειδωμένη πόρτα μιας ψυχιατρικής κλινικής η μέσα από το ημερολόγιο ενός αυτόχειρα, έτσι ο αναγνώστης δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν αυτό που διαβάζει είναι μια μαρτυρία η τα παραληρήματα ενός μυαλού που καταρρέει

Πέρα από αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά υπάρχουν και κάποια πιο επιφανειακά (τα οποία είναι συνήθως και τα πιο εύκολα αναγνωρίσιμα από το πλατύ κοινό).

1) Το Λοβκραφτικο σύμπαν είναι γεμάτο μυστηριώδης οντότητες που είναι παλαιότερες από το ηλιακό μας σύστημα (μερικές είναι παλαιότερες από το ίδιο το σύμπαν) και που διαθέτουν τεράστιες δυνάμεις και που οι προθέσεις τους είναι εντελώς άγνωστες σε εμάς. Οι οντότητες αυτές συνήθως ονομάζονται “Μεγάλοι Παλαιοί”. Αλλά πέρα από τους μεγάλους παλαιούς υπάρχουν κάποιες άλλες ελάσσονες οντότητες που εντάσσονται μαζί με τους μεγάλους παλαιούς στην γενική κατηγορία Eldritch horrors. Οι πιο γνωστές (και πιο συχνά εμφανιζόμενες) οντότητες είναι φυσικά ο Cthulhu, ο Dagon, ο Nyarlathotep, τα Shoggoth κ.α.

2) Σε αντίθεση με τις κλασικές ιστορίες τρόμου όπου η φρίκη επικεντρώνεται σε στοιχεία όπως το αίμα, τα νεκρά η παραμορφωμένα σώματα η σύγχρονες εκδοχές μυθολογικών η λαογραφικών τεράτων το Lovecrafian Horror επικεντρώνεται στη γλοιώδη υφή και σε άμορφες μάζες γεμάτες στόματα με κοφτερά δόντια, μεμβράνες, πλοκάμια, κεραίες, δαγκάνες και αλλά ανατομικά χαρακτηριστικά που συναντάμε σε μορφές ζωής που κατοικούν στα βάθη των ωκεανών. Συχνά υπονοείται πως αυτή δεν είναι η πραγματική μορφή των πλασμάτων αλλά η κοντινότερη “μορφοποιηση”που μπορεί να δώσει το ανθρώπινο μυαλό σε κάτι τόσο απίστευτα τερατώδες..

3) Οι ιστορίες συχνά εξελίσσονται σε απομονωμένες κοινότητες (συνήθως κοντά στις ακτές) που είτε βρίσκονται τυχαία αντιμέτωπες με κάποιο από τα πλάσματα του Λοβκραφικου σύμπαντος είτε έχουν ήδη αναπτύξει κάποια μακροχρόνια μυστική σχέση με αυτά (συνήθως με την μορφή θρησκευτικής λατρείας)

4) Καταλύτης στην εξέλιξη της υπόθεσης συνήθως είναι κάποιος αρχαίος τόμος (δεμένος με ανθρώπινο δέρμα) που περιέχει απόκρυφη γνώση και πληροφορίες για το πως μπορεί κανείς να επικοινωνήσει με τους Μεγάλους παλαιούς και να τους φέρει στη δίκη μας διάσταση. Η πιο συνηθισμένη ονομασία αυτού του βιβλίου είναι Το Necronomicon

Όπως και στον κινηματογράφο έτσι και στα games η λίστα με τα παιχνίδια που κάνουν χρήση των “επιφανειακων” χαρακτηριστικών του Lovecrafian Horror είναι τεράστια και περιλαμβάνει ακόμα και μερικούς από τους πιο διάσημους τίτλους των τελευταίων ετών. Π.χ. Στο Fallout 3 υπάρχει το Krivbeknih (παραλλαγή του Necronomicon) και το Dunwich Building με τον μυστηριώδη οβελίσκο του Ug-Qualtoth.

“One of us, one of us. Ug-Qualtoth is returned“

Στο Fallout 4 υπάρχει το λατομείο Dunwich Borers που κρύβει στα βάθη του ίχνη από κάποιο Μεγάλο παλαιό και ο παρανοϊκός καλλιτέχνης Pikman που το σπίτι του είναι γεμάτο πίνακες που απεικονίζουν eldrige horrors. Στη σειρά Elder scrolls υπάρχει το το quest “A Shadow over Hackdirt” (που είναι φυσικά παραλλαγή πάνω στο The Shadow Over Innsmouth) και ο Daedric Prince της απόκρυφης γνώσης Hermaeus Mora που εμφανίζεται σαν μια άμορφη μάζα από πλοκάμια με μάτια αμφίβιου και επικοινωνεί με τους θνητούς μέσω των Μαύρων βιβλίων.

I am Hermaeus Mora. I am the guardian of the unseen, and knower of the unknown. I have been watching you, mortal.

Στο Witcher υπάρχει ο Dagon και ο μυστηριώδης χαρακτήρας του Gaunter O’Dimm που είναι παραλλαγή πάνω στον Λοβκραφτικο χαρακτήρα Nyarlathotep

You’re not human, that’s clear. So what are you? A demon? A djinn?Do you really wish to know? Yes.No, Geralt, you don’t. This one time I shall spare you and not grant your wish.

Στο Mass Effect οι μυστηριώδης Reapers που μοιάζουν με κεφαλόποδα  και που κάθε 50.000 χρόνια καταστρέφουν όλους τους ανεπτυγμένους πολιτισμούς του γαλαξία μας είναι εμπνευσμένοι από τους Μεγάλους Παλαιούς.

There is a realm of existence, so far beyond your own you cannot even imagine it. I, am beyond your comprehension. I, am Sovereign

Και στο Dishonored η πόλη του Dunwall είναι εμπνευσμένη από το Λοβκραφτικο σύμπαν ενώ ο μυστηριώδης Outsider, ο χαρακτήρας που οδηγεί και παρακολουθεί κάθε βήμα του παίκτη δανείζεται και αυτός στοιχεία από τον Nyarlathotep .

[Παρενθεση:Υπάρχει αρκετή συζήτηση γύρω από το κατά πόσο κάποια από αυτα τα παιχνίδια έχουν πολύ πιο βαθιά σχέση με το Λοβκραφτικο σύμπαν αλλά ας μην κάνουμε το post PhD Thesis]

Παρόλο που χρήση των επιμέρους στοιχείων του Lovecrafian Horror στα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, τα παιχνίδια που βασίζονται εξ ολοκλήρου στο συγκεκριμένο είδος τρόμου είναι μια άλλη πολύ πιο πονεμένη ιστορία. Και ο λόγος έχει να κάνει με την κεντρική λογική πίσω από το σχεδιασμό των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Τα περισσότερα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε ο παίκτης να νιώθει πως είναι όχι μόνο το κεντρικό πρόσωπο μιας ιστορίας αλλά και ο κύριος διαμορφωτής της εξέλιξης της. Οι αποφάσεις που παίρνει, οι επιλογές του πάνω στο πως θα λύσει ένα πρόβλημα, το πως θα αναπτύξει τις δεξιότητες που του παρέχει το παιχνίδι πρέπει να δίνουν στον παίχτη την αίσθηση της προόδου που τον κάνει σταδιακά να μετατρέπεται σε όλο και ισχυρότερο παράγοντα μέσα στο κόσμο του παιχνιδιού.

Νομίζω πως είναι προφανές πως όλα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα βασικά χαρακτηριστικά του Lovecrafian Horror. Το παιχνίδι που επιτρέπει στον παίκτη να σκοτώσει τον Cthuluh στην τελευταία πίστα δεν είναι Λοβκραφτικο. Ένα παιχνίδι που ακολουθεί πιστά τους κανόνες αυτού του σύμπαντος δεν πρέπει να προσφέρει καμία δυνατότητα στον παίκτη να καταστρέψει (ούτε καν να γρατζουνίσει) τον κεντρικό αντίπαλο. Θα έλεγα πως το ιδανικό Λοβκραφτικο παιχνίδι δεν θα επέτρεπε στον παίχτη καν να πλησιάσει τον κύριο αντίπαλο. Πρέπει να του αφαιρεί σε κάθε βήμα την αίσθηση της προόδου η ακόμα χειρότερα να του δίνει την ψευδαίσθηση της προόδου και μετά να του την αφαιρεί απότομα. Πρέπει επίσης ο παίκτης να έχει συνέχεια αμφιβολίες για το τι είναι πραγματικό και τι ψευδαίσθηση ενώ και το καλύτερο δυνατό σενάριο για αυτόν θα είναι η επιβίωση που θα την κερδίζει με τεράστιο κόστος.

Είναι δύσκολο για ένα game designer να ακολουθήσει πιστά τους παραπάνω κανόνες και ταυτόχρονα να κάνει το παιχνίδι τόσο συναρπαστικό και ενδιαφέρον ώστε ο παίκτης να μη πει κάποια στιγμή “Αϊ παράτα με!” και να το αφήσει στην μέση. Τέτοια παιχνίδια υπάρχουν και μερικά από αυτά συγκαταλέγονται στα πιο δημοφιλή στην ιστορία.

Alone in the Dark

Ένα από τα πρώτα παιχνίδια στην κατηγόρια survival horror. Ο παίκτης βρίσκεται παγιδευμένος μέσα σε μια εγκαταλελειμμένη έπαυλη και προσπαθεί να ξεφύγει λύνοντας διάφορα παζλ και χρησιμοποιώντας τα ελάχιστα μέσα που του δίνει το παιχνίδι. Τα τέρατα συχνά είναι άτρωτα έτσι ο παίχτης αναγκάζεται είτε να τρέχει σαν την άδικη κατάρα είτε να προσπαθεί να βρει άλλους τρόπους για να τους ξεφύγει.Η υπόθεση ξεκίνα σαν μια κλασική γοτθική ιστορία τρόμου και καταλήγει σε full lovecraftian horror με ένα ωραίο twist στο τέλος. Πρωτοποριακό για την εποχή του σήμερα μάλλον περισσότερο προκαλεί το γέλιο παρα τρομάζει

Eternal Darkness: Sanity’s Requiem

Και άλλο survival horror , δεν είναι δα και έκπληξη μιας και το συγκεκριμένο είδος είναι ιδανικό για το Lovecrafian Horror. Η ιστορία ξεκινάει με την πρωταγωνίστρια Alex καθώς αυτή προσπαθεί να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας του παππού της. Από εκεί και πέρα ακολουθεί ένας ψηλοχαμος καθώς ο παίκτης προσπαθεί να εμποδίσει τον ερχομό ενός Μεγάλου Παλαιού στον κόσμο μας χρησιμοποιώντας καμιά 12 αρια διαφορετικούς χαρακτήρες μέσα από διαφορετικές ιστορίες που εξελίσσονται σε καμιά ντουζίνα διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Το σημαντικότερο στοιχειό του παιχνιδιού είναι η εισαγωγή του sanity meter, ενός μετρητή που μειώνεται όσο ο παίκτης έρχεται αντιμέτωπος με τέρατα. Όταν το sanity meter αδειάζει εντελώς τότε ο παίχτης έρχεται αντιμέτωπος με διάφορες “παραισθήσεις” όπως δωμάτια που το ταβάνι στάζει αίμα, έντομα που περπατάνε πάνω στην οθόνη η ακόμα περίεργα μηνύματα που τον ειδοποιούν πως ο controller του αποσυνδέθηκε η πως τα save files του παιχνιδιού καταστράφηκαν. Το παιχνίδι στέκει ακόμα και σήμερα αρκεί κάποιος να καταφέρει να το σετάρει σε GameCube Emulator.

Bloodborn

Εδώ το pattern αλλάζει λίγο μιας και Bloodborn ανήκει στην κατηγορία Action RPG, αλλά το γεγονός αυτό δεν το κάνει λιγότερο τρομακτικό. Ο παίκτης φτάνει στην Yharnam ψάχνοντας θεραπεία για κάποια αρρώστια και καταλήγει να κυνηγάει τέρατα και να κυνηγιέται απο εξαγριωμένους όχλους στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης προσπαθώντας να ξεδιαλύνει το μυστήριο που την καλύπτει. Σαν το alone in the dark η ιστορία ξεκινάει σαν κλασικο Gothic Horror και παει τέρμα Lovecraft με ένα πολύ γερο twist στο τέλος. Tο gameplay είναι παραλλαγή πάνω στην γνωστή σειρά Dark Souls τις ίδιας εταιρίας που αναγκάζει τον παίχτη να πεθάνει αμέτρητες φορές μέχρι να ξεπεράσει τα χιλιάδες εμπόδια στον δρόμο του. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της λογικής “Git Gud” (“Git Gud” σημαίνει “Γινε καλύτερος” και είναι απάντησή που δέχεται σχεδόν πάντα όποιος αρχίζει να κλαψουρίζει για το πόσο δύσκολο και άδικο είναι ένα παιχνίδι. Αλλά νομίζω πως σε αυτό το σημείο όλοι πρέπει να έχουν καταλάβει πως όποιος θέλει συμπαράσταση, καρδούλες, λουτρινα αρκουδάκια, τσάι και συμπάθεια το τελευταίο μέρος που πρέπει να ψάξει είναι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια)

Dead Space

Πίσω στα survival horror.Ο μηχανικος Isaac Clarke φτάνει στο απενεργοποιημένο διαστημόπλοιο USG Ishimura για επισκευές και καταλήγει να κυνηγιέται στους διαδρόμους του με necromorphs (μεταλλαγμένα νέκρα ανθρώπινα σώματα) που βρίσκονται υπό τον ελεγχο του Κόκκινου Οβελίσκου, ενός εξωγήινου αντικειμένου που προκαλεί παραισθήσεις και ζωντανεύει τους νεκρούς. Εδώ έχουμε κλασσικό lovecraftian horror με τον παίκτη να βρίσκεται αντιμέτωπος με τις παραισθήσεις και τα φαντάσματα στο μυαλού του ήρωα, πανίσχυρους αντίπαλους και ένα σενάριο γεμάτο ανατροπές. Το gameplay έχει αρκετές έξυπνες ιδέες όπως τη χρήση του “στρατηγικού” διαμελισμού αντι του κλασικού “βαρα στο δόξα πατρι” ενώ τα γραφικά και η υποβλητική ατμοσφαίρα στέκουν ακόμα και σήμερα δέκα χρόνια μετά.

Honorable Mention

System Shock 2

Εδώ έχουμε ένα survival horror με μπόλικα στοιχεία action RPG. O ήρωας ξυπνάει από τη διαστημική νάρκη μέσα στο διαστημόπλοιο Von Brown και ανακαλύπτει πως τα μέλη του πληρώματος έχουν μεταλλαχθεί σε ένα ειδος υπερ οργανισμού που θέλει να τον αφομοιώσει. Στην συνέχειά βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα ανεξέλεγκτο A.I. που ονομάζεται SHODAN που προσπαθεί να θέσει το Von Brown υπό τον ελεγχο του. Το System Shock 2 ήταν εξαιρετικά καινοτόμο για την εποχή του και θεωρείται ο προάγγελος για αρκετά από τα πιο γνωστά game genres όπως το Action RPG αλλά ακόμα και το FPS. Όμως αυτό που το κάνει αξέχαστο είναι η SHODAN , ίσως ο πιο τρομαχτικός “κακος” στη ιστορία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών (ο τίτλος του post προέρχεται από ένα από τους διαλόγους του παιχνιδιού). Αξίζει τον κόπο ακόμα και σήμερα σχεδόν 20 χρόνια μετά από την έκδοση του.

“The Polito form is dead, insect. Are you afraid? What is it you fear? The end of your trivial existence? When the history of my glory is written, your species shall only be a footnote to my magnificence”

Αυτά τα ολίγα. Το καλύτερο από όλα πάντως είναι το γεγονός πως κάθε χρόνο αυξάνονται όλο και περισσότερο τα παιχνίδια που κάνουν άμεσες η έμμεσες αναφορές στο έργο του Lovecraft (κάπου 7-8 εκδόθηκαν μόνο το 2018) οπότε η υπόθεση έχει μέλλον. Και που ξέρεις μπορεί κάποια στιγμή και ο Del Toro να αξιωθεί να κάνει επιτέλους το Mountains of Madness ταινία. Εδώ θα είμαστε.

Happy Halloween!

Advertisements

Take Me Home, Country Roads Οκτώβριος 9, 2018

Posted by Lida in Games.
add a comment

Έτσι όπως έχουν καταντήσει η AAA βιομηχανία ηλ. παιχνιδιών σήμερα με όλα τα lootboxes και microtransactions για έμενα έχουν απομείνει μόνο 2-3 μεγάλες εταιρίες από τις οποίες ακόμα καταδέχομαι να κάνω preoreder παιχνίδια. Παρόλο που το Fallout 4 με απογοήτευσε κάπως, πήρα το ρίσκο και παρήγγειλα το Fallout 76. Από τα λίγα preview videos με τις 3 πρώτες ώρες που βγήκαν χτες φαίνεται αξιολογο. Το multiplayer κομμάτι δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αλλά δεν με χαλάει σε τίποτα να το δοκιμάσω. Το BETA για τα PC ξεκινάει στις 30 Οκτωβρίου, κανε μου τι χάρη Bethesda να μην τα κάνεις θάλασσα αυτη τη φορά.

Υ.Γ. Να και η διασκευή του Take Me Home, Country Roads που ακούγεται στο trailer

και το original από τον John Denver

Ψάχνοντας για κορόιδα Σεπτεμβρίου 25, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Το βρήκα κοτσαρισμενο φόρα παρτίδα στο home page του Youtube και έγινα θηρίο. Υπήρξε μια εποχή πριν κάποιους αιώνες που ήθελα όσο τίποτε άλλο να δω τέτοιες διαφιμήσεις να εμφανίζονται είτε στην τηλεόραση είτε στα social media.   Σήμερα πια έχοντας δει ακριβώς πως δουλεύει το τέρας από μέσα και τι σημαίνουν όλα αυτά (δείτε τι έχει ποστάρει κατα καιρούς το account  Ο Εντερπρενερ για να πάρετε μια ιδέα όσοι δεν ξέρετε)  ξερναώ από την πλάτη βλέποντας αυτό το θέαμα.  ″ …εδώ μπορείτε να φτιάξετε μια ομάδα που καταλαβαίνει πολλές διαφορετικές κουλτούρες του κοσμου…″ Είναι εγκληματικά αφελείς η απλά απατεώνες που ψάχνουν για κορόιδα; Ειλικρινά δεν το γνωρίζω. Αν και τείνω να πίστέψω πως είναι το δεύτερο μιας και το video έχει τα comments και τα dislikes απενεργοποιημένα. Κορίτσια, αν έχετε άντερα και θέλετε πραγματικά να δείτε τη σημαίνει να έρχεσαι αντιμέτωπος με ″διαφορετικές κουλτούρες″ ενεργοποιήστε τα σχόλια για να δείτε τις ″κοινές αξίες″ που μοιραζόσαστε με τους συνελληνες.

Υ.Γ. Βέβαια πια όλος ο πλανήτης βλέπει τα στοιχεία και γνωρίζει με τι καραγκιόζηδες έχει να κάνει έτσι δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που θα πίστευε πότε αυτή τη θεατρική παράσταση. Μάλλον ο μόνος που γελά και πίνει εις υγείαν των ″επενδυτών″ είναι το διαφημιστικό γραφείο που ανέλαβε την καμπάνια

Υ.Γ 2 Στην λίστα στο προηγούμενο άρθρο έπρεπε να είχα προσθέσει και το ″Silicon Valley των Βαλκανίων″

Υ.Γ.3 Η διαφήμιση έπαψε να εμφανίζεται στο homepage, και πολύ κράτησε. Πεταμένα λεφτά για νομίζουν κάποιοι ότι κάτι κάνουν

I Don’t Want To Set The World On Fire Σεπτεμβρίου 22, 2018

Posted by Lida in Games.
1 comment so far

«I survived because the fire inside burned brighter than the fire around me.» – Joshua Graham

Πριν από λίγο καιρό με αφορμή την απίστευτη ιστορία που εξελίχθηκε στο Μάτι έγραψα στο twitter πως “Πριν μερικά χρόνια σε μια συζήτηση είχα πει για πλάκα πως αν κάποιος θέλει έχει διαδραστική εμπειρία της Ελλάδας του μέλλοντος αρκεί να παίξει ένα session Fallout” και συμπλήρωσα πως “Όσο περνάει ο καιρός αυτή η φράση δεν μοιάζει τόσο αστεία”. Η συγκεκριμένη φράση είχε ειπωθεί το 2015 στους πρώτους μήνες μετά την εκλογή της εθνοσωτήριου και ακόμα και τότε δεν ήταν αστεία. Μέσες άκρες το έχω υπονοήσει και στο παρελθόν άλλα πιστεύω πως (κάποια) ηλεκτρονικά παιχνίδια, ταινίες και βιβλία επιστημονικής φαντασίας έχουν πολύ πιο ουσιαστικά πράγματα να πουν για το σύγχρονο κόσμο, ακόμη και για τη σύγχρονη Ελλάδα από διάφορα βαρύγδουπα άρθρα και αναλύσεις.

Πρόσφατα αγόρασα και ξανά εγκατέστησα μετά από χρόνια τα Fallout 1 και Fallout 2 (να είναι καλά το GOG.com και οι προσαρμογές που κάνει στα παλιά παιχνίδια για να δουλεύουν στα σύγχρονα μηχανήματα) μαζί με το Fallout:New Vegas (για εμένα ένα από τα top 10 αν όχι top 5 παιχνίδια όλων των εποχών) . Παρόλο που κάθε χρόνο κυκλοφορούν δεκάδες καινούρια παιχνίδια με απείρως καλύτερα γραφικά και gameplay βρίσκω συχνά τον εαυτό μου να ξαναγυρίζει στο συγκεκριμένο franchise. Και ο λόγος νομίζω πως είναι ότι δεν υπάρχει κανένα άλλο πολιτιστικό προϊόν (δεν μου αρέσει καθόλου ο όρος αλλά δεν ξέρω και πως αλλιώς να το πω) που να παρουσιάζει με τόσο προσιτό τρόπο την φρίκη αλλά και την γελοιότητα ενός κόσμου που σχεδόν κάθε έννοια πολιτισμού έχει καταρρεύσει και που διαφορετικές κοσμοθεωρίας από το πρόσφατο και απώτατο παρελθόν επανεμφανίζονται και συγκρούονται σε ένα πλαίσιο που η ιστορική συνέχεια έχει χαθεί. Είναι επίσης ένα από τα ελάχιστα παιχνίδια αυτού του τύπου (ιδίως τα δυο πρώτα) που δίνουν στον παίχτη την απόλυτη ελευθερία να κάνει ότι θέλει . Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως οι πράξεις του δεν έχουν επιπτώσεις για τον ίδιο, για τους χαρακτήρες που συνάντησε στην πορεία του και για την ιστορία. Επίσης συχνά ο παίκτης θα βρεθεί μπροστά σε διλήμματα που καμία από τις λύσεις τους δεν προσφέρουν ηθική ικανοποίηση.

Θα μου πει τώρα κάποιος “σαχλαμαρες, τι μπορεί να πει τώρα ένα σαχλοπαιχνιδο να πει για τι ζούμε σημερα” Πρώτον αν τυχόν κάποιος έχει παρακολουθήσει τι γράφω τόσα χρόνια σε αυτό το blog νομίζω πως θα έχει καταλάβει πως τα “σαχλοπαιχνιδα” κάθε άλλο παρα σαχλά είναι. Και αν δεν έχετε όρεξη να διαβάσετε τα διάφορα που έχω γράψει κατά καιρούς στο tag games ριχτέ μια ματιά σε αυτό το ντοκιμαντέρ όπου οι τιτανοτεραστιοι Josh Sawyer, Chris Avellone και Feargus Urquhart εξηγούν την βασική ιδέα πίσω από το σχεδιασμό του Fallout:New Vegas. Αν δεν καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε μετά από αυτό λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σας βοηθήσω.

Και δεύτερον νομίζω πως πλέον όλοι έχουν ψηλοχαμπαριάσει ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο στην ιστορία όπου πολλές από τις σταθερές καταρρέουν. Και αν αυτό ισχύει μια φορά για το κόσμο γενικότερα ισχύει 100 φορές περισσότερο για την Ελλάδα. Και μην αρχίσει κάνεις τα ψαλτήρια για τα μνημόνια και για την Εβραιοκαπιταλιστικομασονικοαμερικανοευρωπαϊκή συνωμοσία των σαυρομορφων νεφελιμ. Λυπάμαι αλλά στον πυρήνα όλων αυτών που ζούμε είναι η πληρης ανικανότητα αυτού του λέμε Ελλάδα (σαν ιστορική, εθνική και πολιτιστική ταυτότητα) να αντεπεξέλθει στον κόσμο που έρχεται. Καμία από τις βλακείες που κατά καιρούς πούλησαν διάφοροι καραγκιόζηδες (ορθόδοξες κοινότητες, γενιές του 30, πατρίδες θρησκείες οικογένειες, αλληλέγγυες αυτοδιαχειριζόμενες κολεκτίβες, χλαμύδες και  περικεφαλαίες, τσάμικα και φουστανέλες, λαϊκες κυριαρχίες , ζεϊμπέκικα και μποζουκομπαγλαμαδες, βαριές βιομηχανίες του πολιτισμού, αθωνικά μάρκετινγκ κλπ) δεν προσφέρουν καμία απάντηση στο απολυτό τέλμα και σε ένα μέλλον εντελώς ξένο που έρχεται κατά πάνω μας με 300Κ χιλιόμετρα την ώρα. Καθημερινά οι βασικές υποδομές και το κούφιο κέλυφος του πολιτισμού καταρρέουν και αρκεί το πιο απλό συμβάν για να μετατραπούν φαινομενικά φυσιολογικοί άνθρωποι σε κτήνη. Η τήρηση του κοινωνικού συμβολαίου πια επαφίεται σχεδόν αποκλειστικά στον ηθικό “ πατριωτισμό ” του ατόμου μιας και τίποτα δεν εμποδίζει κάποιον να κάνει κυριολεκτικά ότι θέλει.

Αν νομίζετε ότι όλα αυτά είναι υπερβολές και πως η Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με τον κόσμο του Fallout τότε και πάλι δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Αν όμως καταλαβαίνετε τι λέω αντι να κάθεστε να διαβάζετε και να τσακώνεστε για διάφορες αναλύσεις επιπέδου τρίτης γυμνασίου σε διαδικτυακές και χάρτινες πατσαβούρες πηγαίνετε στο GOG.com (εδώ) δώστε ένα εικοσάρικο (μερικές φορές είναι λιγότερο από 10 ευρώ με τις πρόσφορες κάθε μήνα, υπάρχουν επίσης και τρόποι να το βρείτε τσάμπα αλλά δεν θα τους βάλω εδώ) και εγκαταστήστε το Fallout New Vegas. Αν δεν παίζετε ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι ευκαιρία να ξεκινήσετε και πιστέψτε με ότι θα σας δώσει μια εικόνα ενός κόσμου που all bets are off με τον τρόπο που κανένα βιβλίο, άρθρο η ταινία δεν θα μπορούσε ποτέ να σας δώσει.

Υ.Γ. Ευγενική πρόσφορα του καταστήματος η λίστα με όλα τα τραγούδια που ακούγονται στο παιχνίδι από το Spotify

Υ.Γ.2 Επίσης το έχω πει και άλλου, να διαβάζετε Lovecraft γατάκια. Διαβάστε και την βιογραφία του, το H.P. Lovecraft: A Life  απο τον S.T. Joshi. Να ακούτε τη θεία Λήδα.

Υ.Γ.3 Ο τίτλος του άρθρου είναι από το κλασικό τραγούδι των inkspots που υπήρξε μια από τις εμπνεύσεις για το πρώτο fallout και εμφανίζεται με κάποια μορφή σε όλα τα παιχνίδια της σειράς

Υ.Γ. 4 Το Fallout New Vegas είναι διαθέσιμο και στα XBOX ONE και Playstation

Άσχετο… Αύγουστος 6, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Οταν σπούδαζα για το Master στο Birkbeck ενα από τα courses που διδάσκονταν ήταν το Social implications of computers. Αφορούσε τα αμφιλεγόμενα και “σκοτινά” θέματα που μπορούσε να βρει μπροστά του ένας επαγγελματίας πληροφορικαριος όπως πχ η ασφάλεια των δεδομένων, τα πνευματικά δικαιώματα, το ηλεκτρονικό έγκλημα κλπ. Κατά την διάρκεια του οι σπουδαστές χωρίζονταν σε ομάδες εργασίας και έκαναν έρευνα σε κάποιο από τα θέματα του μαθήματος και μετά συζητούσαν πάνω σε αυτό. Θυμάμαι πως μεσα στα διάφορα περίεργα που είχαμε βρει ψάχνοντας για το θέμα «διαδίκτυο» ηταν και ένα site που χωρίς ίχνος ειρωνείας περιέγραφε με εξονυχιστικές λεπτομέρειες την “προετοιμασια” ενός ανθρώπινου σώματος για “καταναλωση” (yeap!).
Αλλά το σημαντικότερο κομμάτι του course ήταν το θέμα των professional ethics. Στην παρουσίαση που μας έκαναν περιλαμβάνονταν περιπτώσεις όπως το bug που έκανε μηχανήματα ραδιοθεραπείας να δώσουν στους ασθενείς 100 φορές ισχυρότερη δόση ακτινοβολίας η το πρόβλημα στο υπολογισμό του χρόνου στο σύστημα ενός Patriot που είχε σαν αποτέλεσμα αυτός να μην καταστρέψει τον στόχο του, ένα Scud που έπεσε πάνω σε αμερικάνικο στρατώνα σκοτώνοντας 28 στρατιώτες. Με αυτά τα παραδείγματα ήθελαν να μας δείξουν πως σε τομείς όπως το λογισμικό για ιατρικά μηχανήματα, πλατφόρμες πετρελαίου, πλοήγηση αεροσκαφών κλπ ένα απλό λάθος μπορεί να έχει ασύλληπτο κόστος σε ζωές και χρήμα. Αλλά πέρα από τα λάθη, σε τομείς όπως η αμυντική βιομηχανία η ίδια η δουλειά πολύ συχνά περιλαμβάνει την δημιουργία και αναβάθμιση συστημάτων που έχουν σαν σκοπό την μαζική εξολόθρευση δεκάδων (ίσως και χιλιάδων) ανθρώπων (η κάποιου άλλου είδους καταστροφική δράση).
Πρέπει να επισημάνω εδώ ότι το course δεν είχε σαν σκοπό το δασκαλίστικο διδακτισμό η την καταγγελία. Απλούστατα έλεγε εντελώς ψυχρά στους φοιτητές και υποψήφιους επαγγελματίες πληροφορικαριους πως όταν επιλέγουν να εργαστούν κάπου πρέπει να γνωρίζουν ακριβώς τι θα είναι αυτό που θα κάνουν, ποιες θα είναι οι υποχρεώσεις τους και τις πιθανές επιπτώσεις της δουλειάς τους. Αν αποδέχονταν και μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις της θέσης τότε καλώς έχει. Αν όχι, τότε πρέπει να επιλέξουν κάτι άλλο. Τα “Ποιος το περίμενε πως θα μπορούσε να συμβεί αυτό” η “Που να ήξερα πως θα με έχωναν σε αυτό το project” μετά από την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδεμία αξία έχουν.
Το Social implications of computers είναι ίσως το μοναδικό από τα courses που υπάρχει ακόμα σχεδόν αναλλοίωτο στην μνήμη μου. Και μισό από τύχη μισό από επιλογή οι επιπτώσεις των λαθών μου σπανίως ξεπέρασαν το να μην λάβει κάποιος το ringtone που αγόρασε στο κινητό του.

Solo: A Predictable Story Μαΐου 29, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Αυτό που συμβαίνει με το mainstream κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια δεν νομίζω πως έχει προηγούμενο. Για του λόγου το αληθές δείτε αυτό το video ( που δημοσιεύθηκε σχεδόν 1 χρόνο πριν) όπου οι παλαίμαχοι armchair critics M.Stoklasa και R. Evans βασιζόμενοι στη μέχρι τώρα στρατηγική της Disney για το Star Wars francise σπάνε πλάκα κάνοντας προβλέψεις για ποια ηλίθια κλισέ θα περιέχει η ταινία Solo: A Star Wars Story. Νομίζω πως όποιος είδε το Solo θα συμφωνήσει πως πέσαν μέσα κατά 70% με 80%. Η φοβερή έλλειψη πρωτοτυπίας, η φρενιασμενη παράγωγη πανάκριβων μέτριων και κακών ταινιών, το ξεζούμισμα κάθε ξεχασμένου francise και χιλιοπαιγμένης ιστορίας θα σκάσει στα μούτρα του Holywood και όταν συμβεί αυτό δεν ξέρω αν θα μπορέσει ποτέ να ανακάμψει.

Υ.Γ. Ναι ξέρω πως ποσταρω κάθε τρεις και λίγο Red Letter Media αλλά οι τύποι είναι απίστευτοι. Το ξανά λεω. Όσοι πραγματικά αγαπάτε τον κινηματογράφο μην κάθεστε και ασχολείστε με θεωρητικοπαπαρδέλες που δεν αφορούν κανένα. Κάντε subscribe στο κανάλι τους

Υ.Γ. 2 Η πλάκα είναι στο review που ανέβασαν σήμερα (εδώ) αναφέρουν πως μέσες άκρες τους άρεσε η ταινία (και συμφωνώ, το Solo παραδόξως είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία από την νέα φουρνιά του Star Wars).

Παγκόσμια Ήμερα Ποίησης 2018 Μαρτίου 21, 2018

Posted by Lida in Games.
add a comment

Will the circle be unbroken
By and by, by and by
Is a better home awaiting
In the sky, in the sky

Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή; Όχι βέβαια! Η Παγκόσμιας Ήμερα Ποίησης έφτασε επιτέλους και επειδή ο Λυρισμός και το Όνειρο (πάντα με Κεφάλαια) είναι τα θεμέλια του lidasweblog πρέπει και αυτό να συμμετάσχει στους εορτασμούς. Φέτος είναι η σειρά του Will the circle be unbroken, ενός θρησκευτικού ύμνου που έχει χιλιο διασκευαστεί (κυρίως από μουσικούς της country) και τραγουδιέται ακόμα και σήμερα στις εκκλησίες του Αμερικάνικου νότου. Ίσως οι πιο γνωστές διασκευές είναι αυτές που εμφανίζονται στο Bioshock Infinite . Η επιλογή του τραγουδιού φυσικά δεν είναι τυχαία.Την πρώτη φόρα ακούγεται τραγουδισμένο από χορωδία όταν ο παίχτης μπαίνει στην ιπτάμενη πόλη της Columbia. Την δεύτερη φόρα το τραγουδάει η Elizabeth (Courtnee Draper) σε ένα μικρο στιγμιότυπο του παιχνιδιού.

Το Bioshock Infinite θέτει παρα πολλα ερωτήματα αλλά δεν απαντά στα περισσότερα από αυτά. Εξαίρεση είναι τα ερωτήματα του ρεφρέν του τραγουδιού στα όποια το παιχνίδι δίνει (κατά την γνώμη μου) ξεκάθαρη απάντηση (Spoilers: Η απάντηση είναι είναι ΟΧΙ)

Star Wars Holiday Special – The Revenge of Life Day Δεκέμβριος 25, 2017

Posted by Lida in Worst Christmas Movies of All Time.
add a comment

Κάλαντα στους δρόμους, η τηλεόραση δείχνει τον Hans Gruber να πέφτει από το Nakatomi Plaza και το “The Last Jedi” παίζει στους κινηματογράφους . Νομίζω πως είναι η καταλληλότερη στιγμή το καθιερωμένο αφιέρωμα  να ασχοληθεί με κάτι που έρχεται από κατευθείαν από τις σκοτεινότερες γωνιές της Δύναμης και του Skywalker Ranch, το διαβόητο πια Star Wars Holiday Special.

Ξεκινάμε με περισσευούμενα πλάνα από το Star Wars: A New Hope που δείχνουν το Millennium Falcon να προσπαθεί να ξεφύγει από δυο Star Destroyers. Στο πιλοτήριο του είναι ο Chewbacca και ενας εξερετικα βαριεστημένος Han Solo. O Han λέει πως προσπαθεί να φτάσει στο πλανήτη του Chewbacca ώστε αυτός να μπορέσει να γιορτάσει το “Life Day” (!?) μαζί με την οικογένεια του. Το Millennium Falcon πατάει γκάζι για το υπερδιαστιμα και πέφτουν οι τίτλοι της αρχής.

Αφού ξεμπερδεψουμε με τους τίτλους πέφτουμε απάνω σε ένα καρτουνίστικο matte painting που δείχνει το σπίτι του Chewbacca στο πλανήτη Kashyyyk. Μέσα στο σπίτι η γυναίκα του Malla, ο γιος του Lumpy και ο πατέρας του Itchy τον περιμένουν να επιστρέψει με ανυπομονησία. Τα ονόματα (ναι δεν κάνω πλάκα, αυτά είναι τα ονόματα του τους) τα ξέρουμε από τους τίτλους γιατί οι ίδιοι δεν τα αναφέρουν πουθενά. Για την ακρίβεια δεν ακούμε ούτε μια λέξη σε οποιαδήποτε ανθρώπινη γλώσσα γιατί η οικογένεια γρυλίζει στη “Γουκική” χωρίς υπότιτλους για 10 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΛΕΠΤΑ!

lumpyanditchy

Even in Medesto was there really enough pot around to make this thing happen?

Κάποια στιγμή ο παππούς αποφασίζει να δώσει στον Lumpy να παρακολουθήσει μια τρισδιάστατη ολογραφική προβολή μπας και ηρεμήσει λίγο. Έτσι τα γρυλίσματα διακόπτονται για ένα ακροβατικό show που κάνει τις παραστασεις του Cirque du Soleil να μοιάζουν με video clip των Kraftwerk . Μετά αυτό το ευχάριστο (?!) διάλειμμα ξαναγυρίζουμε στη οικογένεια και τα γρυλίσματα. Η Malla και ο Itchy κάνουν ένα video call στον Luke Skywaker (ο οποίος έχει τόσο πολύ μακιγιάζ απάνω του που μοιάζει με πλαστική κούκλα) για να τον ρωτήσουν αν ξέρει που είναι ο Chewie.

luke

Did we interrupt him in the middle of a Kabuki play?

Μετά επικοινωνούν με τον τοπικό παντοπώλη (στον ρόλο ο βραβευμένος με όσκαρ κωμικός Art Carney) ο οποίος είναι με τους επαναστάτες για κάποιον λόγο. Αυτός την ενημερώνει πως ο Chewie και ο Han έχουν κολλήσει στην κίνηση έξω από τον Naboo η το Nar Shaada (η κάτι τέτοιο). Μετά από μια σύντομη (πάλι κλεμμένη από το New Hope) σκηνή όπου ο Darth Vader διατάζει έναν αξιωματικό να βρει του επαναστάτες ξαναγυρίζουμε στο σπίτι με τα Wookiee όπου η Malla παρακολουθεί μια εκπομπή μαγειρικής με μια εξωγήινη παρουσιάστρια με …4 χέρια (στον ρόλο άλλος ένας καταξιωμένος κωμικός, ο Harvey Korman). Αφού τελειώσει αυτό το σκετς βλέπουμε πως το Millennium Falcon το κυνηγάνε τώρα Tie Fighters. Ο παντοπώλης φτάνει στο σπίτι του Chewie με προμήθειες και δώρα για την οικογένεια. Το δώρο για το παππού είναι κάποιου είδους VR show με την ( υποψήφια για όσκαρ και βραβευμένη με Golden Globe) Diahann Carroll να τραγουδάει ένα ερωτικό τραγούδι που ο Itchy μοιάζει να εμ…απολαμβάνει περισσότερο από όσο θα έπρεπε.

swhsfap

FAP… FAP… FAP… FAP…

Αφού …τελειώσει αυτή η σκηνή μαθαίνουμε πως ο Han και ο Chewie έχουν φτάσει στον Kashyyyk και ψάχνουν να παρκάρουν (νομίζω). Όμως εκείνη την στιγμή μπουκάρουν στο σπίτι της οικογένειας ένας αξιωματικός και μια παρέα stormtroopers.  O παντοπώλης προσπαθεί να τους αποσπάσει την προσοχή προβάλλοντας ένα video clip των Jefferson Starship (στο οποίο ο τραγουδιστής κρατάει ένα φωσφορίζον μοβ …εμ…μικρόφωνο ). Καθώς οι stormtroopers αρχίζουν να ψάχνουν το σπίτι ο Lumpy παρακολουθεί ένα κινούμενο σχέδιο με τον Luke, τον Han (που ο καρτουνίστας για κάποιο λόγο έχει σχεδιάσει σαν να είναι από λιωμένο πλαστικό), τη Leia, τον Chewie και τον …Boba Fett.

fett

I’m Boba Fett. Do you need to go on a forum and enthuse about me for several hours? I understand .

Είμαστε πια στα μισά του SWHS και το τηλεφωνικό κέντρο του σταθμού έχει πάρει φωτιά από τους τηλεθεατές που διαμαρτύρονται. Αφου οι stormtroopers κάνουν το δωμάτιο του άνω κάτω ο Lumpy προσπαθεί να συναρμολογήσει μια ηλεκτρονική συσκευή ακολουθώντας τις οδηγίες ενός ελαττωματικού ρομπότ (εδω ξαναβλέπουμε τον Harvey Korman). Μετά για κάποιο λόγο που ανάθεμα αν κατάλαβα ποιος είναι παρακολουθούμε να προπαγανδιστικό video της γαλαξιακής αυτοκρατορίας που δείχνει …την ιστορία μιας  ιδιοκτήτριας καντίνας στον Tatooine (στον ρόλο η πολλαπλά βραβευμένη με βραβεία Emmy και Tony, Bea Arthur) που η αυτοκρατορία της κλείνει το μαγαζί .

bea

My strategy is working. They are fleeing my song!

Ο Lumpy καταφέρνει να ξεγελάσει τους stormtroopers οι όποιοι γυρίζουν στην βάση τους. Ο Han και ο Chewie φτάνουν επιτέλους στο σπίτι τους και πετάνε έξω τον ένα stormtrooper που έχει μείνει πίσω. Ο Chewie και η οικογένεια του ντύνονται με κάτι κόκκινες ρόμπες και (μάλλον) τηλεμεταφέρονται σε μια αίθουσα μαζί με καμιά εκατοστή άλλα Wookiee ΠΟΥ ΓΡΥΛΙΖΟΥΝ ΟΛΑ ΜΑΖΙ. Εκεί βρίσκονται ο C3PO o R2-D2 o Luke, η Leia και ο ο Han και αφού χαιρετιστούν η Leia αρχίζει να ..τραγουδάει.

leia

For some reason I can go for a 1400 calorie cinnabon right now

Το έκτρω.. εχμ Star Wars Holiday Special ήθελα να πω, τελειώνει επιτέλους με ένα flashback με τυχαίες σκηνές από το New Hope.

Οκ, από που να αρχίσω με αυτό το πράγμα. Πρώτα από όλα όχι, δεν πρόκειται για παρωδία η για κάποιου είδους αυτοσαρκαστικό αποδόμηση του Star Wars. Πρόκειται για ένα πραγματικοτατο holiday special στο στιλ των εορταστικών variety shows που συνήθιζε να προβάλλει (συνήθως τα Χριστούγεννα) η αμερικάνικη τηλεόραση. Μάλιστα πριν από Holiday Special μεμονωμένα σκετς που βασίζονταν στο Star Wars είχαν εμφανιστεί σε άλλα διάσημα τηλεοπτικά βαριετέ όπως το Donny and Marie και το The Richard Pryor Show. Ήταν δε τόσο επιτυχημένα που αμέσως μετά την προβολή τους οι πωλήσεις των εισιτηρίων της ταινίας αυξήθηκαν κατακόρυφα. Έτσι το κανάλι CBS  αποφάσισε να προσεγγίσει τον George Lucas για την δημιουργία ενός εορταστικού show εξ ολοκλήρου εμπνευσμένο από το Star Wars. Ο Lucas που εκείνη την εποχή έψαχνε να βρει ένα τρόπο να διατηρήσει ζωντανό το ενδιαφέρον για τη κινηματογραφική σειρά αποδέχτηκε την πρόταση

Η αρχική ιδέα ήταν το SWHS να βασιστεί σε κάποιες από τις αχρησιμοποίητες ιδέες  του Lucas για το A New Hope οι οποίες θα διασκευάζονταν από τους σεναριογράφους που θα προσέθεταν μερικά “κενά” στα οποία θα έμπαιναν τα μουσικά νούμερα. Όμως το αρχικό σενάριο άρχισε να περνάει από σε σεναριογράφο σε σεναριογράφο μέχρι που από μια ιστορία γύρω από το Star Wars με μερικά νούμερα βαριετέ μετατράπηκε σε ένα σχεδόν σουρεαλιστικό variety show με μουσικά νούμερα και σκετσακια (χωρίς ίχνος χιούμορ) πασπαλισμένα με λίγη σκόνη από το Star Wars. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1978 με ένα τεράστιο budget (1 εκατ. δολάρια, ίσως η ακριβότερη τηλεοπτική παράγωγη για εκείνη τη χρονιά), την συμμέτοχη σχεδόν όλων των μελών του κεντρικού cast του New Hope (που δέχτηκαν να συμμετάσχουν αφού πιέστηκαν από τον Lucas) και την συμβολή εξαιρετικά ταλαντούχων και πολυβραβευμένων καλλιτεχνών.

Το τελικό αποτέλεσμα  προβλήθηκε την Παρασκευή πριν το Thanksgiving (17 Νοεμβριου) του 1978 σε ένα κοινό 13 εκατομμυρίων τηλεθεατών (πόσο θα ήθελα να έβλεπα τα πρόσωπα τους καθώς το παρακολουθούσαν). Όπως θα περίμενε κανείς θάφτηκε στα Τάρταρα από τους περισσότερους κριτικούς και το κοινό (ο Lucas έχει δηλώσει πως αν μπορούσε θα κατέστρεφε όλα τα διαθέσιμα αντίγραφα) και δεν ξαναπροβλήθηκε στην τηλεόραση ούτε εκδόθηκε ποτέ επίσημα (για χρόνια υπήρχε μόνο σε bootleg βιντεοκασέτες) .

Σήμερα θεωρείται ένα από τα χειρότερα τηλεοπτικά show όλων των εποχών και ελάχιστοι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να το υποστούν ολόκληρο χωρίς τη βοήθεια κάπου χιουμοριστικού commentary track (έχω αναφερθεί επανειλημμένα στη εκδοχή του Rifftrax) η ισχυρών παραισθησιογόνων. Όμως η κληρονομία που άφησε πίσω του θα έλεγα πως είναι μάλλον θετική. Σε αυτό εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο Boba Fett, ένας από τους πιο διάσημους χαρακτήρες του σύμπαντος του Star Wars ενώ κάποιες από της ιδέες του (όπως το εξωτερικό σχέδιο του σπιτιού των Wookiee η η γιορτή του Life Day) χρησιμοποιήθηκαν στις ταινίες και αλλού (πχ το Life Day γιορτάζεται κάθε χρόνο στο SWTOR με ένα event που κρατάει αρκετές βδομάδες). Είναι πια αναπόσπαστο κομμάτι του nerd culture και για αρκετούς είναι πια (μια κάπως ειρωνική) παράδοση να το βλέπουν κάθε Χριστούγεννα μαζί με άλλες κλασικές χριστουγεννιάτικες ταινίες. Αλλα πάνω από όλα το SWHS είναι μια καλή υπενθύμιση ιδίως για τους πιο πωρωμένους fans πως όσο συναισθηματικά δεμένοι και να είμαστε με το σύμπαν του Star Wars (και διάφορα άλλα πράγματα) δεν πρέπει να το παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά.

Happy Life Day and may the Force be with you!

ΥΓ. Πρέπει να εξομολογηθώ εδώ πως το SWHS το έχω δε μόνο στην εκδοχή του Rifftrax και θα έλεγα πως είναι ο μόνος τρόπος να το δει κανείς χωρίς παρέα. Αν έχετε 4-5 φίλους που είναι πραγματικά πωρωμένοι Star Wars fans τότε ίσως να το αντέξετε. Αλλιώς θα ήταν καλύτερα να δείτε κάποιο βίντεο με σύνοψη των σημαντικότερων σκηνών η κάποιο αναλυτικό review. Προσωπικά προτιμώ το review του Red Letter Media. Enjoy

Let’s Have a Patrick Swayze Christmas This Year Δεκέμβριος 20, 2017

Posted by Lida in MST3K.
add a comment

Είμαστε πια στη τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα οπότε καλό είναι να μπαίνουμε λιγάκι στο πνεύμα. Ξεκινάμε με MST3K μιας και φέτος ήταν η χρονιά του. Μετα το kickstarter τα καινούρια επεισόδια βγήκαν τον Απρίλιο και μέσα σε μερικούς μήνες έφτασαν να έχουν την υψηλότερη βαθμολογία με βάση τις κριτικές από όλα τα original shows του Netflix. Και μιας πρόσφατα μάθαμε πως η σειρά θα ανανεωθεί και για δεύτερη σεζόν ευκαιρια να ξαναβάλω εδώ το το βαθιά ευλαβικό Patrick Swayze Christmas τραγουδισμένο από το a cappella γκρουπ Lost Keys και special guest τον Joel Hodgson. Για να μαθαίνουν οι νεότεροι (και οι παλιότεροι μιας και λίγοι γνωρίζουν το MST3K εκτός ΗΠΑ).

♫ Let’s Have a Patrick Swayze Christmas This Year,

Or we’ll tear your throat out and kick you in the ear…♫

The Texas Chainsaw Massacre Οκτώβριος 31, 2017

Posted by Lida in Halloween.
add a comment

“It rode the taste-line that separates something unspeakably awful from something that you can handle, and I recall after I saw it I went to sleep and I slept like a baby because it had, sort of, pacified my soul, I was able to go down into the depths of human depravity and come up and not really be damaged by it.”

John Carpenter

Halloween, αυτή η υπέροχη γιορτή είναι πάλι εδώ για να φέρνει όλες τις ηλικίες γύρω από τη θαλπωρή του οικογενειακού τραπεζίου. Ενός οικογενειακού τραπέζιου που η παράδοση θέλει μετά το γεύμα τα εγγόνια να προσφέρουν στον παππού την χίπισσα που αιχμαλώτισαν από τον δρόμο για να τη σφάξει σαν μοσχάρι.
Αυτή τη φορά λέω για αλλαγή να επικεντρωθώ σε μια και μονό συγκεκριμένη ταινία. Το 2017 είναι η χρονιά που χάσαμε δυο από τους σημαντικότερους δημιουργούς του συγχρόνου κινηματογράφου (όχι απλά του κινηματογράφου τρόμου, του Κινηματογράφου με Κ κεφαλαίο) τον George Romero και τον Toby Hooper. Για το έργο του Romero έχω μιλήσει σε προηγούμενο αφιέρωμα για το Halloween οπότε φέτος είναι μια καλή ευκαιρία για να έχει την τιμητική της η σημαντικότερη και ταυτόχρονα πιο αμφιλεγόμενη ταινία τρόμου στην ιστορία, το Texas Chainsaw Massacre.
Warning: Και αυτή τη φορά θα υπάρξουν χοντρά spoilers αλλά give me a break! Έχουν περάσει πάνω από 40 χρόνια από την πρώτη προβολή της ταινίας, άμα δεν την έχετε δει ακόμα δεν σας φταίει κανένας άλλος.

Μια παρέα από χίπηδες (η Sally Hardesty ο παραπληγικός αδερφός της Φρανκλιν και οι τρεις φίλοι τους ο Jerry, ο Kirk, και η Pam) έρχονται για να ελέγξουν το τάφο του παππού των Hardesty έχοντας ακούσει πως στην περιοχή δρα συμμορία βανδάλων που καταστρέφει τα νεκροταφεία της περιοχής. Στη διαδρομή μέχρι το πατρικό τους σπίτι παίρνουν ένα περαστικό με οτοστόπ. Αυτός αποδεικνύεται πως έχει πάνω από καμιά δεκαριά λασκαρισμένος βίδες στο κεφάλι του οπότε αναγκάζονται να τον πετάξουν έξω από το αυτοκίνητο. Φτάνοντας στο πατρικό το βρίσκουν εγκαταλειμμένο και υπό κατάρρευση ενώ το τοπικό βενζινάδικο δεν έχει βενζίνη για να τους δώσει. Ο Kirk και η Pam ψάχνοντας να βρουν την τοπική λιμνούλα για να δροσιστούν πέφτουν πάνω σε ένα παράξενο αγροτικό σπίτι που ηλεκτροδοτείται από μια γεννήτρια. Ελπίζοντας ότι οι ιδιόκτητες μπορεί να έχουν λίγη περισευούμενη βενζίνη για να τους δώσουν ο Kirk μπαίνει στο σπίτι. Και τότε (στα μισά της ταινίας) συμβαίνει αυτό

Από εκεί και πέρα αρχίζει η σταδιακή εξόντωση των υπόλοιπων μελών της παρέας. Σειρά έχει η Pam που καταλήγει κρεμασμένη ζωντανή στο τσιγκέλι ενώ ο Jerry τρώει και αυτός το σφυρί στο κεφάλι. Ο Franklin γίνεται κιμάς από το αλυσοπρίονο ενώ η Sally μετά από μια ατελείωτη καταδίωξη φτάνει στο τοπικό βενζινάδικο όπου αιχμαλωτίζεται από τον ιδιοκτήτη του και μεταφέρεται πίσω στο αγροτικό σπίτι. Εκεί καταλήγει στο οικογενειακό τραπέζι όπου ο Leatherface, o σαλεμένος οτοστοπατζης που είδαμε στην αρχή της ταινίας (που τελικά αποδεικνύεται πως είναι ο μικρότερος αδερφός του Leatherface) ο βενζινάς (οποίος είναι ειναι ο μεγαλήτερος αδερφός του Leatherface)  και ο υπεραιωνόβιος παππούς της οικογένειας ετοιμάζουν το δείπνο τους. Είναι όλοι τους πρώην εργαζόμενοι στο τοπικό σφαγείο και τα εγγόνια αποφασίζουν να δώσουν την ευκαιρία στον παππού να θυμηθεί τα παλιά προσφέροντας του τη Sally για να τη σφάξει. Ο παππούς δεν έχει αρκετή δύναμη για να την αποτελειώσει έτσι αυτή δραπετεύει και μετά από μια εξίσου μεγάλη δεύτερη καταδίωξη καταφέρνει να ανέβει στην καρότσα ενός διερχόμενου φορτηγού και να ξεφύγει. Ο εξοργισμένος Leatherface αρχίζει να χορεύει μανιασμενα με το πριονι καθως ο ήλιος δύει. The End

Η ιστορία και το σενάριο δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπα, υπήρξαν και πριν από το TCM κάποιες ταινίες που ακολούθησαν παρόμοια δομή. Αυτό που την κάνει μοναδική είναι το ύφος και η εκτέλεση. Η κλασική σύμβαση που απαιτεί το φως της ημέρας να συμβολίζει την ασφάλεια δεν ισχύει. Οι περισσότεροι φόνοι γίνονται μέρα μεσημέρι και συμβαίνουν χωρίς καμία προειδοποίηση, κανένα μουσικό κρεσέντο, καμιά αλλαγή στο ρυθμό των εικόνων. Ο Θάνατος έρχεται ξαφνικά χωρίς καμία αίτια και σχεδόν ότι συμβαίνει από τη αρχή μέχρι το τέλος δεν ακολουθεί καμία λογική. Ο Leatherface και η οικογένεια του δεν σκοτώνουν επειδή θέλουν εκδίκηση η επειδή υπακούουν σε κάποια εντολή. Είναι απλά μια ομάδα κυνηγών που τους αρέσει να παίζουν με το φαγητό τους. Τα θύματα απλά έτυχε να βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. H άμεση απεικόνιση της βίας στην οθόνη είναι ελάχιστη (αυτό ήταν συνειδητή επιλογή του ίδιου του Hooper που ήθελε να αποφύγει την ένδειξη Χ/Εντελώς Ακατάλληλο). Ο τρόμος και η φρίκη δηλώνονται μέσα από τις ανορθόδοξες γωνίες λήψης, το απότομο μοντάζ, το σουρεαλιστικό ντεκόρ (τα εκπληκτικά γλυπτά και έπιπλα του σκηνογράφου Robert A. Burns φτιαγμένα με ιατρικούς σκελετούς και πραγματικά κόκαλα ζώων που μάζεψε από τα τοπικά αγροκτήματα), τα ηχητικά εφέ και τις ψυχεδελικές συνθέσεις από μεταλλικούς, ηλεκτρονικούς και βιομηχανικούς ήχους που αποτελούν την μουσική υπόκρουση της ταινίας (που συνέθεσε ο ίδιος ο Hooper μαζί με τον τεχνικό/σχεδιαστή ήχου Weyne Bell).

Όμως αυτό που καταφέρνει να μεταδώσει εξαιρετικά τον παραλογισμό και την σταδιακή κατάρρευση της πραγματικότητας που συμβαίνει στην οθόνη είναι οι ερμηνείες. Η ένταση που εκπέμπουν οι ηθοποιοί οφείλεται σε ένα βαθμό στην συστηματική δουλειά (π.χ. Gunnar Hansen έμεινε για δυο μέρες σε ένα ίδρυμα για για να μπορέσει να μιμηθεί τις κινήσεις των ατόμων με ειδικές ανάγκες και να δώσει την κατάλληλη εκφραστικότητα στον χαρακτήρα του Leatherface) αλλά είναι κυρίως προϊόν της ψυχολογικής επίδραση που είχαν οι (θρυλικές πια) ακραίες συνθήκες κατά την διάρκεια των γυρισμάτων.
Η ομάδα του Hooper ξεκίνησε εν μέσω καύσωνα τον Ιούλιο του 1973 και δούλεψε σχεδόν non stop 16 ώρες κάθε μέρα για ένα μήνα. Ο θερμοκρασία στα εξωτερικά γυρίσματα ήταν 43 βαθμοί ενώ μέσα στο στο σπίτι έφτανε μέχρι τους 48 βαθμούς. Η έλλειψη εξαερισμού και μυρωδιά της αποσύνθεσης από το κρέας και τα κόκαλα των σκηνικών μαζί με τις αναθυμιάσεις από το πλαστικό και τις κόλλες έκαναν την ατμοσφαίρα αποπνικτική. Συχνά έπρεπε να διακόψουν επειδή κάποιος από ηθοποιός η τεχνικός ήθελε να βγει έξω για να αναπνεύσει η να κάνει εμετό. Σε αρκετές σκηνές το σφυρί η το αλυσοπρίονο πέρασε μερικά χιλιοστά από το πρόσωπο κάποιου ηθοποιού ενώ σε άλλες, όπως αυτή όπου ο βενζινάς τσακώνεται με τον μικρό αδερφό του Leatherface, τα χτυπήματα είναι αληθινά.
Στο τέλος οι ηθοποιοί και το συνεργείο είχαν φτάσει στα όρια τους. Η Marilyn Burns έχει δηλώσει πως η στιγμή που η Sally ξεσπάει σε υστερικά γέλια πάνω στη καρότσα του φορτηγού ήταν πραγματικός νευρικός κλονισμός από την κούραση ενώ ο Gunnar Hansen έχει πει επανειλημμένα σε συνεντεύξεις πως στο τέλος του μανιακού χορού του Leatherface πέταξε απηυδισμένος το αλυσοπρίονο στον αέρα.
Το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ The Shocking Truth περιγράφει με λεπτομέρειες τις εμπειρίες όλων των συντελεστών και την δοκιμασία που περάσαν μέχρι να δουν την ταινία να προβάλλεται στους κινηματογράφους.

Τελικά όλη αυτή η απίστευτη προσπάθεια απέδωσε κι με το παραπάνω. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν τεράστια και το TCM με συνολικό κόστος λιγότερο από 300.000 $ και έφερε πίσω πάνω από 30 εκατομμύρια (από τα οποία οι δημιουργοί και οι συντελεστές του έλαβαν ελάχιστα γιατί τα περισσότερα τα υπεξαίρεσε η εταιρία διανομής). Παρόλο που αρχικά είχε ανάμικτες κριτικές σήμερα πια ανήκει στο πάνθεον των σπουδαιότερων φιλμ στην ιστορία του κινηματογράφου (αποτελεί κομμάτι της μόνιμης έκθεσης του MoMA) και συναγωνίζεται επάξια με το Night of the Living Dead για το τίτλο της σημαντικότερης ταινίας τρόμου όλων των εποχών. Το θέμα της και το ιστορικό υπόβαθρο που την παρήγαγε έχουν αναλυθεί μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο και το στυλ και η αισθητική της αποτέλεσαν την έμπνευση για εκατοντάδες άλλα σημαντικά έργα τρόμου και φαντασίας καθώς και αρκετά sequels, prequels και reboots τα οποία όμως δεν κατάφεραν να πλησιάσουν ούτε στο ελάχιστο τη πρώτη εκδοχή. Ίσως το μόνο στοιχείο της ταινίας που είχε εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα από το αναμενόμενο ήταν η συστηματική αποφυγή της απεικόνισης του αίματος στις σκηνές βίας. Το γεγονός ότι οι λογοκριτες δεν μπορούσαν να αφαιρέσουν σκηνές από το έργο ώστε να ελαχιστοποιήσουν την βια που εκπέμπει (1-2 σκηνές είναι αρκετά αιματηρές για να δικαιολογήσουν την αφαίρεση) δεν μείωσε την ένδειξη καταλληλότητας, αντίθετα την αύξησε. Στην Βρετανία μάλιστα το BBFC την κράτησε στη λίστα με τις απαγορευμένες ταινίες για 25 χρόνια μέχρι το 1999 όπου επιτέλους δόθηκε η άδεια να προβληθεί στην τηλεόραση και στο κινηματογράφο.

Ίσως φανεί παράξενο αλλά για εμένα η ταινία είναι μια φοβερή κωμωδία και βρήκα εξαιρετικά λυτρωτικό το γεγονός ότι αυτή ήταν όντως η πρόθεση του Hooper (μάλιστα ήταν κάπως απογοητευμένος που η ένταση του τρόμου κάλυψε αυτό το στοιχείο) . Το ύφος ισορροπεί συνεχώς μεταξύ της απόλυτης φρίκης και του μαύρου χιούμορ και έτσι με ένα περίεργο τρόπο το αποτέλεσμα είναι ταυτόχρονα ξεκαρδιστικό χωρίς να χάνει ούτε στιγμή την ένταση του. Ιδιαίτερα το οικογενειακό δείπνο είναι μια από τις πιο άβολες αλλά και πιο λυτρωτικές σκηνές στην ιστορία και συμπυκνώνει στην πιο ακραία της μορφή την γελοιότητα και την υπαρξιακή φρίκη που έχουν όλες οι οικογενειακές μάζωξεις. Ο Hooper έχει πει πως αυτή η σκηνή είναι προϊόν της δικιάς του απέχθειας για τα οικογενειακά γεύματα. Όταν συγγενείς από το Wisconsin έρχονταν για επίσκεψη διασκέδαζαν τρομάζοντας τον μικρο Toby με τις ιστορίες τους για τον Ed Gein, τον κατά συρροή δολοφόνο που έφτιαχνε μάσκες και έπιπλα από τα υπολείμματα των θυμάτων του. Και έτσι η βάση της ταινίας είναι μια παράξενη και αποκρουστική οικογένεια από Ed Geins που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον με περίπου των ίδιο κωμικοτραγικά δυσλειτουργικό τρόπο που κάθε άλλη οικογένεια αντιμετωπίζει τον εαυτό της. Είναι προϊόν του περιβάλλοντος τους (το πρώτο μέρος της ταινίας εισάγει έμμεσα το νοσηρό περιβάλλον της κοινωνίας στην οποία ανήκει και η οικογένεια) και η διαστροφή και τα εγκλήματα τους είναι ταυτόχρονα απόκοσμα και οικεία γιατί βασίζονται στην πραγματικότητα. Έτσι δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως εκεί έξω, σε κάποιο ξεχασμένο αγρόκτημα, ο Leatherface συνεχίζει να κυνηγάει τα θύματα του κάτω από τον εκτυφλωτικό καλοκαιρινό ήλιο.

Happy Halloween!

ΥΓ. Αν αποφασίσετε να δείτε την ταινία θα πρότεινα να επιλέξετε τη 4K Remastered Edition του 2014. Η αποκατάσταση της κόπιας είναι εξαιρετική και το Blu-ray περιέχει ένα σκασμό από extras.