jump to navigation

[Updated] Fuck You, It’s January! Ιανουαρίου 13, 2017

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Να, εδώ τα παλικάρια του Red Letter Media λενε τα πράγματα με το όνομα τους και μας δείχνουν μέσα σε 8 λεπτά πόσο έχει χρεοκοπήσει δημιουργικά ο σύγχρονος κινηματογράφος.

ENDLESS TRASH!!!!

Και μην μου πείτε “ναι αλλά υπάρχουν και ταινίες όπως το Arrival η το Sicario”. Ε και λοιπόν; Μπορούν 3-4 εξαιρετικές mainstream ταινίες να δικαιολογήσουν τους τόνους σκουπίδια που ξερνάνε στις αίθουσες τα μεγάλα studio μέσα στον πανικό τους να ανταγωνιστούν τα καινούρια μέσα (γκουχ γκουχ… διαδικτιακα streaming services και video games) και να κατακτήσουν τις τεράστιες αγορές της Ασίας; Sorry γατάκια αλλά όχι δεν μπορούν. Αυτό το πράγμα θα καταρρεύσει όπως κατέρρευσε στα 60’s το παλιό studio system. Είναι θέμα χρόνου.

By the way, όσοι ασχολείστε με τον κινηματογράφο αντι να κάθεστε να διαβάζετε κάτι αναλύσεις της πυρκαγιάς του στιλ “αντισυσχετισμενες εικόνες και μετααντιληπτική διαμεσολάβηση του μετακινηματογραφικού επηρεασμού” (πραγματικός τίτλος άρθρου, ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ) κάντε subscribe στο Red Letter Media. Είναι ένα από τα καλύτερα κανάλια στο youtube. Άντε μπράβο.

[Update] Νομίζω πως για να καταλάβει κανείς ακριβώς για τι μιλάνε οι κ.κ. Mike Stoklasa και Jay Bauman πρέπει να δεί και το παρακάτω βίντεο για το πως δουλεύει η παραγωγή και το box office (θα έλεγα να διαβάσετε και τα διευκρινιστικά σχόλια που υπάρχουν στην σελίδα του βίντεο στο youtube). Γιατί πάνω από όλα ο κινηματόγραφος είναι business γατάκια. Όχι μόνο ο κινηματόγραφος που παράγει το Hollywood αλλά όλες οι ταινίες που έχουν εκδοθεί ποτέ, ακόμη και τα αριστουργήματα (η “αριστουργήματα”) που κάνουν τους κουλτουρομπετοστοκους να παραληρούν. Όλες, ΟΛΕΣ, ζούνε η πεθαίνουν πάνω στα λογιστικά φύλλα ενός γραφείου παραγωγής. ‘Οποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό δεν έχει καταλάβει τίποτα

Manos : The Hands Of Fate Δεκεμβρίου 23, 2016

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Αυτή τη φορά θα κάνουμε ένα διάλειμμα από το αφιέρωμα στις χειρότερες Χριστουγεννιάτικες ταινίες  για κάτι πιο extreme. Φέτος εμείς οι connoisseurs του κακού κινηματογράφου γιορτάζουμε τα 50 χρόνια από την πρεμιέρα της (ίσως) χειρότερης ταινίας όλων των εποχών, του Manos: The Hands of Fate. Χνουδωτά γατάκια, ξεχάστε τις So Bad its Good ταινίες στο στιλ του Ed Wood και του Tommy Wiseau. Εδώ μιλάμε για τον έβδομο κύκλο της κινηματογραφικής κόλασης, το So bad it’s Art. Πρόκειται για μια ταινία τόσο βαρετή, τόσο ανούσια, τόσο κακοφτιαγμένη, τόσο κενή περιεχομένου που θα μπορούσε άνετα να είναι κομμάτι από installation σε gallery μοντέρνας τέχνης η project του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Αλλά δεν έχει νόημα να καθυστερούμε το πράγμα περισσότερο. Ladies and Gentlemen welcome to movie hell.

Η ταινία ξεκινάει με μια τυπική αμερικάνικη οικογένεια του 60’ (μπαμπάς με πλεχτό ζακετάκι, μαμά με μαντιλάκι στο κεφάλι και κόρη με μαύρο κανίς) μέσα σε ένα σταματημένο ανοικτό αυτοκίνητο ενώ στο background ακούγεται μια περίεργη light jazz που ταιριάζει περισσότερο σε softcore porn.
family-car

Poodle bites, poodle chews it

Αφού συζητήσουν το γεγονός ότι μάλλον έχουν χαθεί ξεκινάνε προς άγνωστη κατεύθυνση. Μετά από λίγο τους σταματάει ένα περιπολικό με τεξανούς βλάχους σερίφηδες γιατί το πίσω φανάρι του αυτοκινήτου είναι χαλασμένο. Αφού φάμε 2 ώρες με αυτή τη σκηνή συνεχίζουν το δρόμο τους. Για τις επόμενες 5 ώρες στη οθόνη μας παρελαύνουν θλιβερά τοπία με παράγκες, βράχια, θάμνους και χωράφια (η light porno jazz συνεχίζει να παίζει χωρίς σταματημό) μέχρι που ξαφνικά βλέπουμε ένα ζευγάρι που χαμουρεύεται μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Μετά από 3 ώρες το χαμούρεμα διακόπτεται από το αυτοκίνητο της οικογένειας που περνάει από δίπλα τους. Τρώμε άλλες 5 ώρες με παράγκες, βράχια, θάμνους και χωράφια μέχρι που ξαναβλέπουμε το ζευγάρι που χαμουρεύεται. Αυτή τη φορά το χαμούρεμα διακόπτεται από τους βλάχους σερίφηδες που λένε στο ζευγάρι να πάει να χαμουρευτεί αλλού. ΞΑΝΑΤΡΩΜΕ 5 ώρες με βράχια, θάμνους και χωράφια μέχρι που επιτέλους ο πατερ φαμίλιας αποφασίζει να ρωτήσει για οδηγίες.

sherif

Ok, hop out you two. My deputy and I are scheduled to make out in this car at 10:30

Έτσι φτάνουν σε μια παράγκα που μοιάζει με το σπίτι στην αρχή του Sicario. Εκεί τους περιμένει στη είσοδο ένας τύπος που κρατάει ένα ραβδί , είχει φουσκωμένα γόνατα και μοιάζει με το καθυστερημένο ξάδερφο του Zach Galifianakis . Αφού κάνουν 1 ώρα να παρκάρουν ο τύπος τους λέει (δίνοντας έμφαση στη λάθος συλλαβή κάθε λέξης) πως τον λένε Torgo και πως φιλάει το σπίτι όσο λείπει ο Αφέντης (Master). Όταν τον ρωτάνε πως μπορούνε να πάνε στο προορισμό τους δεν έχει ιδέα για τι πράγμα μιλάνε. Μετά αυτόν τον υπέροχο διάλογο ο πατέρας της χρονιάς αντι να μαζέψει την οικογένεια και να φύγει τρέχοντας αποφασίζει (μετά από ένα πάρε δώσε που διαρκεί 2 ώρες) να μείνουν για το βράδυ. Ο Torgo παίρνει τρεκλίζοντας αργά τις βαλίτσες από το αυτοκίνητο (άλλες 3 ώρες χαμένες).

torgo

That’s not how you wear your Depends, Torgo

Μέσα στο σπίτι ανακαλύπτουν ένα βωμό με γλυπτά που μοιάζουν με χέρια και ένα πίνακα που δείχνει ένα μαυροντυμένο τύπο (μοιάζει με τον Frank Zappa όμως στο πολύ πιο τσαντισμένο) που ποζάρει μαζί με ένα ντόπερμαν. Ο Torgo τους λέει πως ο πίνακας απεικονίζει τον Αφέντη (από εδώ και πέρα θα τον λέω Frank Zappa) ο όποιος βρίσκεται “πάντα μαζί μας”. Ξαφνικά ακούγεται το ουρλιαχτό ενός σκυλιού έξω από το σπίτι. Ο μπαμπα-cardigan βγαίνει έξω να δει τι συμβαίνει ενώ το κανίς ξεφέυγει προς την κατεύθυνση του ουρλιαχτού. Το ακούμε στο βάθος του πλάνου να παλεύει με κάποια άγνωστο ζώο μέχρι που μία κραυγή πόνου δίνει το σήμα πως το κανίς την έκατσε την βάρκα. Η μαμά πανικοβάλλεται και κρύβεται στο υπνοδωμάτιο. Καθώς μπετόστοκος σύζυγος προσπαθεί να βάλει (χωρίς επιτυχία) μπρος το αυτοκίνητο ο Torgo μπαίνει στο υπνοδωμάτιο και της την πέφτει. Η κόρη, που καθόταν τόση ώρα στον καναπέ του σαλονιού, βγαίνει έξω από το σπίτι. Οι Γονείς του Αιώνα αρχίζουν να την ψάχνουν και τελικά την βρίσκουν να παίζει με το ντόπερμαν από το πορτραίτο. Επίσης ανακαλύπτουν πως πίσω από το σπίτι υπάρχει ένας μικρός ναός όπου ο Frank Zappa και οι γυναίκες του κοιμούνται δεμένοι σε κολόνες. Η σύζυγος επιστρέφει στο σπίτι για να πέσει για ύπνο ενώ ο Torgo κάνει μπανιστήρι από το παράθυρο καθώς αυτή γδύνεται.

fap

FAP… FAP… FAP… FAP…

Αφού… τελειώσει και αυτή η σκηνή ο Torgo επιτίθεται στον superdad, τον ρίχνει κάτω ξερό και τον δένει σε μια κολόνα. 3,5 ώρες μετά βλέπουμε τον Frank Zappa να ξυπνάει και να κάνει βόλτα το κατενθουσιασμένο ντοπερμαν. Ξαφνικά και εντελώς στο άσχετο ξαναγυρίζουμε το ζευγάρι που ΑΚΟΜΑ χαμουρεύεται στο αυτοκίνητο! Τους την ξαναπέφτουν οι βλαχοτεξανοί μπάτσοι και το ζευγάρι διαμαρτύρεται γιατί κυνηγάνε αυτούς και όχι το αυτοκίνητο της οικογένειας που χάθηκε στη έρημο! Μέτα αυτό το ευχάριστο διάλειμμα ξαναγυρίζουμε στον Frank Zappa ο οποίος αφού πει μια προσευχή που διαρκεί 7 ώρες στην σατανική θεότητα Manos (;!;!),ξυπνάει της γυναίκες του.

master

Ladies and Gentlemen. The Black and Red Moses of Soul

Αυτές αρχίζουν αμέσως να τσακώνονται για το αν πρέπει να σκοτώσουν όλη την χαζοοικογένεια η να αφήσουν το κοριτσάκι και την μάνα-κουράγιο ζωντανές. Ο Frank Zappa φεύγει και πάει να τα πει ένα χεράκι με τον Torgo. Οι γυναίκες του Frank Zappa αρχίζουν να πλακώνονται στο ξύλο, όπως είναι με τα νυχτικά τους, για κάπου 8 ώρες.

fight

 And now, the Manos Women’s Guild will reenact the Battle of Pearl Harbor

Ο Frank Zappa στριμώχνει τον Torgo σε μια γωνία και αντι να τον σκοτώσει τον κοιτάει επίμονα για 2 ώρες και μετά του λέει ότι ΘΑ τον σκοτώσει. Επιστρέφει στο ναό του και αφού σταματήσει τις γυναίκες του που συνεχίζουν να πλακώνονται τις βάζει να σκοτώσουν τον Torgo. Αυτές ορμάνε στον Torgo και αρχίζουν να του κάνουν για 3 ώρες μασάζ μέχρι θανάτου. Εντωμεταξύ ο βλάκας που έχει λυθεί από την κολόνα βρίσκει την γυναίκα και την κόρη του και προσπαθεί να ξεφύγει στη έρημο. Ο Frank Zappa αφού κάψει το χέρι του Torgo αρχίζει μαζί με τις γυναίκες του να ψάχνει την οικογένεια Αϊνστάιν για περίπου άλλες 6 ώρες. Η οικογένεια Αϊνστάιν δεν αντέχει άλλο το τρέξιμο και αποφασίζει να γυρίσει πίσω στο σπίτι. Εκεί πέφτουν πάνω στον Frank Zappa. Ο βλάκας τον πυροβολεί αλλά o Frank Zappa δεν παθαίνει τίποτα. Αλλαγή σκηνής. Παρακολουθούμε για περίπου 5 ώρες δυο κοπέλες μέσα σε ένα ανοιχτό αυτοκίνητο να οδηγούν. Το αυτοκίνητο τους προσπερνάει το ζευγάρι ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΧΑΜΟΥΡΕΥΕΤΑΙ (ΓΙΑ ΜΕΡΕΣ;ΒΔΟΜΑΔΕΣ; ΧΡΟΝΙΑ;)! Τελικά φτάνουν και αυτές στο σπίτι του Sicario. Εκεί βλέπουμε ότι ο χαζομπαμπάς έχει πάρει την θέση του Torgo, ενώ η γυναίκα και η κόρη του είναι πια γυναίκες του Frank Zappa.

JESUS FUCKING CHRIST ON A POGO STICK!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!! THE END!!!!!!!!!

ΟΚ. Υποψιάζομαι πως ο ένας και μοναδικός αναγνώστης που άντεξε να φτάσει μέχρι εδώ θα θέλει κάποιες εξηγήσεις για όλο αυτό το κατεβατό που διάβασε. Ναι λοιπόν, η ταινία αυτή δεν είναι φάρσα, είναι πραγματική. Εμμ… περίπου. Και λέω περίπου γιατί γυρίστηκε μόνο και μόνο για να κερδηθεί ένα στοίχημα. Ο δημιουργός της Harold P. Warren, ένας πωλητής λιπασμάτων από το El Paso, είχε γνωρίσει στα γυρίσματα της τηλεοπτικής σειράς Route 66 τον βραβευμένο με oscar σεναριογράφο Stirling Silliphant. Σε μια συζήτηση που είχε μαζί του έβαλε στοίχημα (για ένα άγνωστο ποσό) πως μπορούσε, όντας εντελώς άσχετος με το σπορ, να γυρίσει μια ταινία τρόμου. Αφού κατάφερε να μαζέψει κάπου 19.000 δολάρια έγραψε το σενάριο (όπου έβαλε τον εαυτό του στην θέση του πρωταγωνιστή / μπαμπά με το πλεκτό ζακετακι), νοίκιασε μια κάμερα και εξοπλισμό για μοντάζ και ηχογραφήσεις και προσέλαβε από τη τοπική ερασιτεχνική θεατρική ομάδα μερικούς ηθοποιούς (αφού τους υποσχέθηκε ποσοστά από τα κέρδη της ταινίας αντι για μισθό)

Το αποτέλεσμα είναι… αυτό που θα περίμενε κανείς. Η νοικιασμένη κάμερα δεν μπορούσε να καταγράψει ήχο και ο χειροκίνητος φορτιστής της άντεχε για μόνο 32 δευτερόλεπτα κινηματογράφηση. Αυτός είναι ο λόγος που όλοι οι διάλογοι της ταινίας είναι ντουμπλαρισμενοι από 3-4 άτομα (ακόμα και το μικρο κοριτσάκι έχει την φωνή μεσήλικης γυναίκας) και το μοντάζ είναι γεμάτο απίστευτα άτσαλα και απότομα “κοψίματα”. Η φοβερά αλλόκοτη ερμηνεία του John Reynolds, του ηθοποιού που ενσαρκώνει τον Torgo, οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν μαστουρωμένος καθ’ολη την διάρκεια των γυρισμάτων (δυστυχώς αυτοκτόνησε κάπου 6 μήνες μετά). Και φυσικά στη απειρία του Warren οφείλονται τα ατέλειωτα λάθη στο “μπλοκάρισμα”, η θολή εστίαση, τα θεοσκότεινα νυχτερινά γυρίσματα γεμάτα δεκάδες νυχτοπεταλουδες που πετάνε μπροστά από την κάμερα και οι σκηνές που διαρκούν κάπου 5 ώρες περισσότερο από ότι πρέπει.

Στο Hotel Torgo ένα ντοκιμαντέρ του 2004 ο βοηθός του Warren, Bernie Rosenblum εξιστορεί τα κωμικοτραγικά που συνέβησαν στα γυρίσματα της ταινίας.

Όμως παρόλα τα προβλήματα ο Warren κέρδισε το στοίχημα. Η ταινία του έκανε κανονικότατα πρεμιέρα στο Capri Theater του El Paso στις 15 Νοέμβριου του 1966 και προβλήθηκε σε άλλα 3-4 drive in πριν βυθιστεί στην αφάνεια για σχεδόν 27 χρόνια.

Ώσπου το 1993 ο Frank Conniff (a.k.a TV’s Frank),  o υπεύθυνος για την επιλογή των ταινιών του Mystery Science Theatre 3000 βρήκε το Manos σε μια συλλογή από b-movie screeners στο αρχείο του Comedy Central και αποφάσισε πως έπρεπε οπωσδήποτε να το χρησιμοποιήσουν στην εκπομπή.

tvs-frank

Wanted : For crimes against cinema

Έτσι η ταινία προβλήθηκε στο τελευταίο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν στις 30 Ιανουαρίου του 1993. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία. Το S04E24: Manos – The Hands of Fate είναι πλέον με μεγάλη διάφορα το διασημότερο επεισόδιο της σειράς. Από την μέρα που προβλήθηκε έρχεται πρώτο στις προτιμήσεις των θεατών ενώ ο Torgo έγινε ο πιο αγαπημένος χαρακτήρας από τις ταινίες του MST3K (εμφανίστηκε ενσαρκωμένος από τον Michael J. Nelson στα host segments αρκετών επεισοδίων). Ακόμη και σήμερα στα μεγάλα nerdομαζώματα όπως το San Diego Comic-con οι Torgo (και μερικές φορές οι Master) cosplayers φτάνουν και ξεπερνούν τους Joel, Servo και Crow.T.Robot cosplayers.

(Η ταίνια ξεκινάει στο 16:21)

Every frame of this movie looks like someone’s last known photo

Πιά το cult status της ταινίας έχει ξεπεράσει το MST3K και έχει αποκτήσει την δικιά του ανεξάρτητη οντότητα. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει 3 προσπάθειες να γυριστούν sequel,η τελευταία μάλιστα έγινε φέτος μέσω ενός επιτυχημένου Kickstarter από την Jackey Neyman-Jones (το κοριτσάκι στην ταινία). Εκτός από τα sequel το Manos έγινε έμπνευση για musical με κουκλοθέατρο (Manos the hands of Felt), για ένα βιβλίο με σελίδες χρωματισμού και για ενα old school platform video game. To soundtrack του Manos (ναι, η light porn jazz) έχει εκδοθεί σε βινύλιο και το 2015 με τη συνδρομή κάπου 800 δωρητών (μέσω πάλι ενος kickstarter project) η ταινία εκδόθηκε αναπαλαιωμένη σε blu ray. Ναι κυρίες και κύριοι, ζούμε σε ένα κόσμο που ενώ σου βγαίνει η πίστη για να βρεις ακόμα και την DVD έκδοση κάποιων κλασικών ταινιών το Manos: The Hands of Fate υπάρχει σε blue ray.

Τελικά όμως αξίζει στο Manos ο τίτλος της χειρότερης ταινίας όλων των εποχών; Σίγουρα είναι μια από τις χειρότερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ αλλά κατά την γνώμη μου δεν είναι η χειρότερη. Αρκεί να κοιτάξει κανείς κάποια άλλα επεισόδια του MST3K για να βρει χειρότερες ταινίες (δείτε το Monster A Go Go και τα ξαναλέμε) ενώ παραπέρα υπάρχουν ακόμα μεγαλύτερα τέρατα. Και αυτό γιατί παρόλο το χάλι του το Manos ούτε στιγμή δεν θα σε κάνει να νιώσεις ότι σε κοροϊδεύει η ότι σου πουλάει μούρη. Η επιθυμία του Warren και της ομάδας του να γυρίσουν μια κανονική ταινία ήταν απόλυτα ειλικρινής. Και κουτσά στραβά το κατάφεραν

Προσωπικά θα πρότεινα να μην την δείτε η τουλάχιστον μην την δείτε όπως είναι. Προτιμήστε την εκδοχή του MST3K η του Rifftrax (εδώ το τορρεντ για τους τσίπιδες)

ΥΓ. Όσοι πάντα θέλατε να γυρίσετε μια ταινία τρόμου/ επιστημονικής φαντασίας, να σχεδιάσετε ένα comic/animation η να δημιουργήσετε ένα tabletop/video game απλά κάντε το. Μην ρωτάτε καν “πως μπορώ να το κάνω”, κάντε το! Σήμερα πια έχετε όλα τα μέσα διαθέσιμα στο κινητό η τον υπολογιστή σας. Και αν οι γύρω σας σας κοροϊδεύουν η ξινίζουν τα μούτρα τους επειδή ασχολείστε με “ξενόφερτα παγκοσμιοποιημένα σκουπίδια” η δεν ξέρω γω τι, μην δίνετε καμία σημασία. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι όλοι αυτοί δεν είναι άξιοι να στήσουν ούτε μισό πλάνο, να σχεδιάσουν ένα καρέ, ενώ αν τους δείξει κανείς την δομή ενός 3D model η το κώδικα για το πιο απλο enemy AI το ταγγισμένο φουντούκι που έχουν για εγκέφαλο θα αυτοαναφλεχθεί. Αγνοήστε τους και κάντε το κομμάτι σας. Και μετα ανεβαστε το στο Υoutube, στο devianArt, στο itch.io, στο Steam Greenlight, στο iOS app/Android Play store,. Δεν έχει σημασία αν είναι το πιο ατσούμπαλο πράγμα στον κόσμο. Που ξέρετε, μπορεί μετά από 50 χρόνια να υπάρχουν άνθρωποι που θα χαίρονται και θα εμπνέονται από αυτό που φτιάξατε απλά για την πλάκα σας.

A Christmas Carol Δεκεμβρίου 19, 2016

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Επειδή έχουμε μπει πια στη τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα ας ξαναβάλω εδώ ένα από τα πιο κατανυκτικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ. Γιατί νομίζω πως είναι πια προφανές πως μαζί το λυρισμό και την ποίηση αυτο το blog λατρεύει τη μεταφυσική και το υπαρξιακό μυστήριο.

Dishonored 2 Νοεμβρίου 24, 2016

Posted by Lida in Games.
add a comment

Ωραίον πράγμα αυτό το black friday, δίνει την ευκαιρία σε εμάς τους παιχνιδάδες να μαζέψουμε με μια κίνηση όσα παιχνίδια μας ξέφυγαν όλη τη χρόνια (γιατί όταν οι κουτόφραγκοι λένε εκπτώσεις το εννοούνε). Μαζί με κάτι DOOMDeus Ex : Mankind devided, Undertale, X-COM 2 έβαλα και το Dishonored 2 στο καλάθι (δεν κάνω πια σχεδόν ποτέ peorder, περιμένω πρώτα τα reviews και μετά αγοράζω). Από ότι φαίνεται πρόκειται για εξαιρετικό παιχνίδι, άλλωστε η Arkane Studios είναι εγγύηση (το Dishonored 1 ήταν αριστούργημα).  Όπως και με το πρώτο Dishonored θα κάνω αρχικά ένα αλα “Ήρεμη Δύναμη“ πέρασμα με 100% stealth /zero kills/ low chaos. Μετά θα ακολουθήσει ενα high chaos walkthrough όπου θα αφήσω πίσω μου συντρίμμια, αρρωστημένους, αγρίμια και ένα ατέλειωτο σφαγείο όπως κάθε καλός οπαδός του δόγματος “Πουτ@να ολα“. Γιατί; Γιατί έτσι μου αρέσει. Άλλωστε και τα δύο modus operandi ειναι απολαυστικά το καθένα με τον τρόπο του.

In any case, αν σας αρέσουν παιχνίδια με victorian steampunk, προδοσίες, πόλεις που βουλιάζουν στην παρακμή,  εγκαταλειμμένα κτηρία γεμάτα με πτωματοφάγα έντομα έτοιμα να σας πετσοκόψουν σαν μικρά ιπτάμενα πιράνχας,  μηχανικούς στρατιωτες, “γκρίζες“ ηθικές επιλογές, αυταρχικές θρησκευτικές αιρέσεις, διαμελισμούς, αποκεφαλισμούς και υπερφυσικές οντότητες που χειραγωγούν την ανθρώπινη μοιρα για την προσωπική τους διασκέδαση τότε το Dishonored 2 είναι ο’ τι καλύτερο για αυτά τα Χριστούγεννα

Fear of the Unknown Οκτωβρίου 30, 2016

Posted by Lida in Halloween.
add a comment

The oldest and strongest emotion of mankind is fear,

and the oldest and strongest kind of fear is fear of the unknown. 
H. P. Lovecraft

Το Halloween μας έφτασε εμπρός με βήμα ταχύ να το προϋπαντήσουμε παιδιά με Ph’nglui mglw’nafh Cthulhu R’lyeh wgah’nagl fhtagn .Φέτος θα το ρίξουμε στα σκληρά γιαυτό και ο μαραθώνιος τρόμου είναι αφιερωμένος σε ταινίες εμπνευσμένες από το έργο του μεγιστοτιτανοτεράστιου H. P. Lovecraft.

lovecraft

Θ Α   Σ Ε Β Ε Σ Τ Ε

Η σχέση του Lovecraft με τον κινηματογράφο είναι πολύ περίεργη.  Σχεδόν όλες οι ταινίες που προσπάθησαν να δραματοποιησουν αυτούσιες τις ιστορίες του απέτυχαν παταγωδώς καλλιτεχνικά και εμπορικά. Αντίθετα μερικές από τις διασημότερες και καλύτερες ταινίες τρόμου είναι βασισμένες πάνω σε αυτό που λέμε Lovecraftian horror.  Οι τέσσερις που διάλεξα για φέτος ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία

Warning: Ακολουθεί κείμενο τεραστίων διαστάσεων γεμάτο χοντρά spoilers οπότε αν βαριέστε τα ατελείωτα σεντόνια η απλά σκοπεύετε να δείτε κάποια από αυτές τις ταινίες στο μέλλον καλύτερα να μην συνεχίσετε το διάβασμα

The Thing

Man is the warmest place to hide

Μια επιστημονική βάση στην Ανταρκτική βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα εξωγήινο πλάσμα που μπορεί να μολύνει και σταδιακά να “απορροφήσει” και να μιμηθεί τέλεια οποιοδήποτε ζωντανό οργανισμό έρθει σε επαφή μαζί του. Τα 12 μέλη της βάσης πρέπει να ανακαλύψουν ποιοι από την ομάδα τους έχουν μολυνθεί και να τους εμποδίσουν πάση θυσία να διαφύγουν στον έξω κόσμο.

Ίσως η πιο πετυχημένη καλλιτεχνικά από τις τέσσερις και μια από της 10 πιο αγαπημένες μου ταινίες. Η υπόθεση του  ακολουθεί πιστά τη νουβέλα “Who goes there?” του John W. Campbell και θυμίζει περισσότερο το “And then there where none” της Agatha Christie παρα μια κλασική ιστορία τρόμου (κάποια στιγμή πρέπει να γράψω δυο λόγια για την θεία Agatha που οι κουλτουρομπετόστοκοι την κατατάσσουν στο “ελαφρύ” ρεπερτόριο. Ελαφριά είναι η κούνια που σας κούναγε γατάκια).

Όμως παρόλο που η δομή της δεν θυμίζει τις ιστορίες του Lovecraft η ατμόσφαιρα, το ύφος και σχεδόν όλα τα άλλα στοιχεία που την αποτελούν είναι καθαρά Lovecraftικα. Αυτό οφείλετε στο γεγονός ότι το Who goes there? είναι εμπνευσμένο από το έργο του Lovecraft και πιο συγκεκριμένα από το “At the Mountains of Madness”. Και τα δύο έχουν στην βάση της ιστορίας τους την παγωμένη Ανταρκτική, εξωγήινους οργανισμούς που είναι θαμμένοι για αμέτρητα χρόνια μέσα στο χιόνι και μια επιστημονική ομάδα που αρχίζει να εξοντώνεται και σταδιακά να βυθίζεται στην τρέλα και την παράνοια. Ακόμη και το τέρας του The Thing, που είναι ίσως η καλύτερη μεταφορά ενός lovecraftικου τέρατος στην μεγάλη οθόνη, θυμίζει αμυδρά τα Shoggoths από το At the Mountains of Madness. Μιας και ανέφερα το τέρας ας βάλω και εδώ τη γνωστή σκηνή, έτσι για να μην έχετε κενά.

Πέρα από αυτά τα επιφανειακά στοιχεία το πιο lovecraftικο κομμάτι της ταινίας είναι η ίδια η υπόθεση. Σε αντίθεση με τις περισσότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που οι εξωγήινοι είτε είναι εχθρικοί είτε φιλικοί απέναντι στο ανθρώπινο είδος (θέλουν είτε να μας καταστρέψουν είτε να μας “κατανοήσουν”) τo πλάσμα δεν δίνει δεκάρα για εμάς. Θέλει απλά να επιβιώσει και να αναπαραχθεί. Η αναπόφευκτη εξόντωση κάθε άλλης μορφής ζωής στη γη που θα συμβεί αν πετύχει τον σκοπό του είναι η απλή παρενέργεια μιας φυσικής διαδικασίας. Αυτός ο μηδενισμός μαζί με το αμφίβολο τέλος της ταινίας (αφήνει νύξεις πως ένας από τους επιζώντες είναι μολυσμένος) είναι από τους κύριους λόγους που η ταινία απέτυχε εμπορικά όταν πρωτοβγήκε. Και το γεγονός ότι συνέπεσε με το φιλικό και γλυκούλη E.T. the Extra-Terrestrial δεν την βοήθησε ιδιαίτερα. Σήμερα βέβαια, 34 χρόνια μετά από την πρώτη προβολή τους, το E.T. δεν το θυμάται πια ούτε ο Spielberg ενώ αντίθετα το The Thing έχει αποκτήσει μεγάλο cult following και δεν λείπει ποτέ από τα φεστιβάλ και τις ρετροσπεκτίβες του φανταστικού κινηματογράφου

Evil Dead

Join us…

Μια παρέα που αποτελείται από 2 αγόρια και 3 κορίτσια φτάνουν σε μια απομονωμένη καλύβα στο δάσος για να περάσουν τις διακοπές τους. Στο κελάρι της καλύβας βρίσκουν ένα παράξενο βιβλίο και ένα μαγνητόφωνο που περιέχει την απαγγελία των περιεχομένων του βιβλίου από τον προηγούμενο κάτοικο της καλύβας. Η παρέα βαζεί απο περιέργια το μαγνητόφωνο να παίξει απελευθερώνοντας έτσι μια δαιμονική οντότητα που αρχίζει να τους καταλαμβάνει έναν έναν

Η πιο ερασιτεχνική και ταυτόχρονα η πιο σημαντική ιστορικά από τις τέσσερις ταινίες του αφιερώματος.  Γυρίστηκε με συνολικό budget 90.000 δολ. από ένα ερασιτέχνη ηθοποιό (Bruce Cambell) και ένα φοιτητή της αγγλικής λογοτεχνίας (Sam Raimi). Ο Raimi, ο Cambell και ο Tom Sullivan που έκανε τα ειδικά εφέ περάσαν ένα απίστευτο Γολγοθά μέχρι να ολοκληρώσουν το έργο τους αλλά κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα μικρο διαμαντάκι. ‘Οπου προβλήθηκε έλαβε διθυραμβικές κριτικές , κέρδισε κάπου 2,4 εκατ. δολάρια στο box office και έχει μπεί πια στο πάνθεον των σημαντικότερων ταινιών τρόμου στην ιστορία.

Ωραία όλα αυτά θα μου πείτε αλλά ο Lovecaft που κολλάει; Πρώτα από όλα το παράξενο βιβλίο δεν είναι άλλο από το διασημότερο (μετά τον Cthulhu) δημιούργημα  του Lovecraft, το περίφημο Necronomikon. Πρόκειται για ένα φανταστικό βιβλίο που εμφανίζεται σε πολλές από τις ιστορίες του συγγραφέα. Περιέχει την ιστορία των “Μεγάλων Παλαιών” και τις τελετουργίες που απαιτούνται για να τους καλέσει κάποιος στην δίκη μας διάσταση. Ο Sam Raimi μελετούσε τα έργα του Lovecaft στο πανεπιστήμιο την εποχή που άρχισε να ετοιμάζει την ταινία και είχε εντυπωσιαστεί από το Necronomikon. Αλλά πέρα από αυτό το προφανές στοιχειό υπάρχει και η κλασική lovecraftικη ιδέα της πραγματικότητας που σταδιακά διαλύεται και κάνει τους ήρωες της ιστορίας να χάνουν τα λογικά τους. Περίπου απο τα μέσα της ταινίας και μετά δεν είμαστε σίγουροι αν αυτά που βλέπουμε όντως συμβαίνουν στον Ash (Bruce Cambell) η απλά παρακολουθούμε την ψυχολογική του κατάρρευση. Και φυσικά στο τέλος η υπερφυσική οντότητα αφού δώσει την εντύπωση στον Ash ότι μπορεί να ξεφύγει ορμάει καταπάνω του σβήνοντας έτσι και την τελευταία ελπίδα για λύτρωση που μπορεί να είχαν οι θεατές.

Παρ όλη την γενική αίσθηση ερασιτεχνισμού και φτήνιας που έχει η ταινία νομίζω ότι μπορεί να σταθεί ακόμη σήμερα. Τα ειδικά εφέ είναι λίγο αδύναμα, ιδίως το stop motion στο τέλος αλλά ακόμη και αυτή αδυναμία δεν αρκεί για να επισκιάσει το μέγεθος και την επιτυχία του εγχειρήματος .

Fun Fact: o Tom Sullivan είναι μεγάλος fan του Lovecaft και έχει δουλέψει σε παρα πολλά projects που έχουν σχέση με το έργο του συγγραφέα

Cabin in the Woods

Πέντε φίλοι φεύγουν για να περάσουν ένα σαββατοκύριακο σε ένα σπίτι στο δάσος. Όμως το σπίτι στη πραγματικότητα είναι εργαστήριο γεμάτο κάμερες και ηλεκτρονικά συστήματα τα όποια ελέγχει μια ομάδα ερευνητών που τους παρακολουθεί και που προσπαθεί να κατευθύνει τις κινήσεις τους.

Ίσως η πιο “ανάλαφρη” (αν μπορεί ποτέ να πει κανείς ανάλαφρη μια ταινία τρόμου) από τις τέσσερις. Καθώς εξελίσσεται η υπόθεση μαθαίνουμε πως το σπίτι είναι μια οργανωμένη παγίδα θανάτου και πως ο σκοπός όλης αυτή της περίεργης σκηνοθεσίας με τα 5 νεαρά θύματα είναι μια πανάρχαιη ανθρωποθυσία που πρέπει να γίνεται κάθε χρόνο για τον εξευμενισμό των “Μεγάλων Παλαιών”. Οι Παλαιοί απαιτούν η θυσία να εκτελείτε με βάση λεπτομερείς οδηγίες που με το πέρασμα των αιώνων γίνονται όλο και πιο περίπλοκες . Το ανθρώπινο είδος είναι για αυτούς μια ενόχληση και γίνεται ανεκτό μόνο όσο μπορεί να τους παρέχει διασκέδαση με τη μορφή στιλιζαρισμένης σαδιστικής βίας. Φυσικά όλα πάνε στραβά και η θυσία αποτυγχάνει μέσα σε πανδαιμόνιο όπου όλα τα κλισέ των ταινιών τρόμου ξεχύνονται με μιας πάνω στη οθόνη. Στο τέλος οι εξοργισμένοι Παλαιοί ξυπνάνε από το λήθαργο τους για να καταστρέψουν την ανθρωπότητα.

Το Cabin in the woods είναι μια σάτιρα που κουνάει κοροϊδευτικά το δάχτυλο στην βιομηχανία του κινηματογράφου αλλά και στο ίδιο το κοινό της. Παρόλο που το lovecraftικο στοιχείο αποτελεί τη βάση τις ιστορίας οι Joss Whedon and Drew Goddard το χρησιμοποιούν απλά σαν μια αλληγορία.  Οι Μεγάλοι Παλαιοί δεν είναι παρα το κοινό που τα τελευταία 20 χρόνια απαιτεί από την βιομηχανία του κινηματογράφου τα ίδια και τα ίδια κουρασμένα κλισέ επιβραβεύοντας τα στο box office ενώ ταυτόχρονα καταδικάζει στην αφάνεια κάθε πρωτότυπη ιδέα. Σαν αποτέλεσμα αυτής της καταναλωτικής συμπεριφοράς ο κινηματογράφος τρόμου είναι σήμερα ίσως το πιο χρεοκοπημένο δημιουργικά από όλα τα genre. Και αυτό γίνεται προφανές καθώς ο θεατής κυριολεκτικά χάνει το μέτρημα από τα δεκάδες εύκολα αναγνωρίσιμα στερεότυπα που παρελαύνουν μπροστά στα μάτια του κατά την διάρκεια της ταινίας. Άραγε πόσες φορές μπορεί να δει κάποιος ανακυκλωμένα όλα αυτά πριν πει “Αι Σιχτίρ” και παρατήσει τελείως το σπορ;

In the Mouth of Madness

Do you read Sutter Cane?

Ο John Trent (Sam Neill) ένας ερευνητής ασφαλιστικής εταιρείας αναλαμβάνει να να βρει τον διάσιμο συγγραφέα τρόμου Sutter Cane (Jürgen Prochnow) ο οποίος εξαφανίστηκε λίγο πριν παραδώσει στον εκδοτικό του οίκο το τελευταίο του βιβλίο

Πρόκειται για την τρίτη και τελευταία ταινία της Τριλογίας της Αποκάλυψης (The Thing, Prince of Darkness, Mouth of Madness) του Carpenter και η πιο lovecraftικη από τις τέσσερις ταινίες του αφιερώματος. Πραγματικά είναι σαν ο σεναριογράφος Michael De Luca να μάζεψε ένα ένα όλα τα κλασσικά στοιχεία του lovecraft horror και να τα έριξε μέσα στο σενάριο του. Το μόνο πραγματικά ξεχωριστό κομμάτι του In the Mouth of Madness που ξεφεύγει από το lovecraftικο  σύμπαν είναι o Sutter Cane. Ο χαρακτήρας του είναι βασισμένος Steven King και παίζει το ρόλο της πύλης μεταξύ της διάστασης των Μεγάλων Παλαιών και του δικού μας κόσμου. Όσο περισσότεροι διαβάζουν το έργο του τόσο η πραγματικότητα καταρρέει και αντικαθίσταται από περιεχόμενο των βιβλίων του.  Στο τέλος η μετάβαση είναι ολοκληρωτική και η ανθρωπότητα βυθίζεται μέσα στο χάος καθώς οι Μεγάλοι Παλαιοί εισβάλουν στο σύμπαν μας μέσω των αναγνωστών του Cane

Παρόλο που καλλιτεχνικά δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία με το  The Thing (τα ειδικά εφέ και οι ερμηνείες είναι άνισες ενώ δεν καταφέρνει να αποδώσει μια πραγματικά lovecraftικη ατμόσφαιρα) το In the Mouth of Madness είναι μια εξαιρετική ταινία τρόμου (και είναι ίσως το τελευταίο αξιόλογο έργο του Carpenter). Αλλά πάνω από όλα είναι αυτό που λένε love letter to the fans. Οι αναφορές στο έργο του Lovecraft είναι αμέτρητες. Οι τίτλοι των βιβλίων του Cane είναι παραλλαγές στους τίτλους των ιστοριών του Lovecaft (Hobb’s End Horror = The Dunwich Horror κλπ). Ο εκδοτικός οίκος του Cane, Arcane Publishing είναι παραλλαγή στο όνομα Arkham House τον πρώτο εκδοτικό οίκο που τύπωσε σε βιβλίο τις ιστορίες του Lovecaft. To Hobb’s End, η παράξενη πόλη που ζει ο Cane είναι βασισμένη στις πόλεις Innsmouth απο το The Shadow over Innsmouth και στο Dunwich από το The Dunwich Horror. Το ξενοδοχείο που μένει ο Trent ονομάζεται Pickman και είναι αναφορά στο Pickman’s Model. Το ίδιο το όνομα της ταινίας που είναι παραλλαγή στο At the Mountains of Madness. Τα αποσπάσματα των βιβλίων που διαβάζει ο Trent περιέχουν αυτούσιες φράσεις από το έργο του Lovecaft. Και τέλος βασική ιδέα της ταινίας όπου οι ανθρώποι μετατρέπονται σε Μεγάλους Παλαιούς και ξεχύνονται στους δρόμους σε ένα ατέλειωτο όργιο βίας θυμίζει το γνωστό απόσπασμα από το Call of Cthulhu

… for then mankind would have become as the Great Old Ones; free and wild and beyond good and evil, with laws and morals thrown aside and all men shouting and killing and revelling in joy. Then the liberated Old Ones would teach them new ways to shout and kill and revel and enjoy themselves, and all the earth would flame with a holocaust of ecstasy and freedom.

Από αυτή την ταινία μου έχει μείνει πάντα χαραγμένη στην μνήμη η τελευταία σκηνή όπου ο John Trent έχοντας ανακαλύψει πως στην πραγματικότητα δεν είναι παρα ένας από τους χαρακτήρες από τα βιβλία του Cane παρακολουθεί σε ένα άδειο σινεμά τον εαυτό του στην ίδια ταινία που βλέπουμε και εμείς καθώς γύρω του ο πολιτισμός διαλύεται.

 Άσχετο

Έψαξα να βρω από περιέργεια αν υπάρχει ελληνική μετάφραση του Who goes there? του Campbell  και ω, τι έκπληξη δεν κατάφερα να βρω ούτε δείγμα (το Who goes there? είναι ένα από τα γνωστότερα διηγήματα επιστημονικής φαντασίας) . Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Παλαιότερα προσπάθησα να βρω την ελληνική μετάφραση του There Will Come Soft Rains της Sara Teasdale αλλά ούτε και αυτό φαίνεται να υπάρχει μεταφρασμένο παρόλο που ανήκει στα σημαντικότερα ποιήματα του 20ου αιώνα. Έχω βρει μεταφράσεις του Lovecraft και άλλων κλασσικών συγγραφέων τρόμου αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει στα ελληνικά όλο το έργο τους και ποια είναι η ποιότητα αυτών των μεταφράσεων. Πάντως αν ήταν στο χέρι μου θα φρόντιζα να υπάρχουν όσο το δυνατόν καλύτερες μεταφράσεις για όλα τα έργα των σημαντικότερων συγγραφέων του είδους μην σου πω πως θα τα μοίραζα και δωρεάν έξω από τα σχολεία. Και θα το πάω και ακόμα παραπέρα. Αν μπορούσα θα έκανα σαμποτάζ στα τυπογραφεία του ΟΕΔΒ και θα αντικαθιστούσα κάποια κείμενα (που εγώ κατατάσσω στη κατηγορία Death of the Mind) από τα βιβλία των νέων ελληνικών με μερικά από τα καλύτερα κείμενα των E. A. Poe, Lovecraft, Ray Bradbury, Stephen KingClive Barker κλπ. Πχ Θα άλλαζα το απίστευτα μίζερο “Να ‘σαι καλά, δάσκαλε!” του Γιώργου Ιωάννου απο το βιβλίο της Β’ Γυμνασίου με το Dagon του Lovecraft η με το κομμάτι με τον Danny στο δωμάτιο 237 από το The Shining του Stephen King. Γιατί όπως έχει πει και ο Μεγάλος

The one great crusade worthy of an enlightened man is that directed against whatever impoverishes imagination, wonder, sensation, dramatic life, and the appreciation of beauty. Nothing else matters. And not even this really matters in the great void, but it is amusing to play a little in the sun before the blind universe dispassionately pulverises us again into that primordial nothingness from whence it moulded us for a second’s sport.

Happy Halloween!

Bonus Video

Για το τέλος ρίξτε μια ματιά σε αυτό το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Lovecraft. Γιατί κάτι μου λέει πως  όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερο θα ακούτε το όνομα του

Mr. Plinkett’s The Star Wars Awakens Review Οκτωβρίου 5, 2016

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment
 
The movie business is exactly like professional gambling, except you hire the gambler. Usually some crazy kid with long hair… You give him $100 million dollars, and you say “Go to the tables, and come back with $500 million dollars.“
George Lucas
 

Έξι χρόνια μετά το τελευταίο Star Wars Review o Mr. Plinket (a.k.a ο Mike Stoklasa με την ομάδα της RedLetterMedia) επανέρχεται με το The Star Wars Awakens Review . Στην πραγματικότητα το video αυτό είναι περισσότερο μια ανάλυση για πως λειτουργεί το Hollywood πάρα κριτική για τη ταινία. Με το γνωστό του στιλ ο Plinket περιγράφει πως η σύγχρονη βιομηχανία του κινηματογράφου έχει μετατραπεί πια σε μια τεράστια, απόλυτα προβλέψιμη, εφιαλτική μηχανή που κάνει το διαβόητο Studio System που επικρατούσε απο το 1930 μέχρι το 1960 να μοιάζει με οικογενειακή βιοτεχνία από τα Κάτω Πετράλωνα. Επίσης αποδομεί την περίεργη προσπάθεια που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια να δοθεί κύρος και αξία στα γελοία prequels (εντελώς τυχαία αυτή τη τάση εμφανίστηκε αμέσως μετά την αγορά του franchise από την Disney) και την απάτη που λέγεται Soft Reboot. Αξίζει να το δείτε αν είστε Star Wars fan η αν απλά σας ενδιαφέρει μια ξεκάθαρη ανάλυση που να εξηγεί γιατί ο κινηματόγραφος (σε αντίθεση με την τηλεόραση που γίνεται όλο και καλύτερη) είναι δημιουργικά μια τραγική σκιά του παλαίου του εαυτου. Σε έμενα από αυτό το review μένει η εικόνα του George Lucas, ενός ηττημένου και απογοητευμένου ανθρώπου που παρόλη την αλαζονεία και τον εγωισμό του ίσως δεν άξιζε τον εξευτελισμό που υπέστη τα τελευταία χρόνια.

Υ.Γ. Σε άλλα νέα, η CD Project Red, εκείνη η μικρή εταιρία που ξεκίνησε το 1994 από δυο τύπους στη Βαρσοβία έχει φτάσει ένα χρόνο μετά την έκδοση του Witcher 3: The Wild Hunt να αξίζει περίπου 1,3 δις δολάρια. Αυτά

Give The Devil Benefit Of Law Αυγούστου 30, 2016

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Για εντελώς άσχετους λόγους μου ξαναήρθε στο μυαλό αυτή η σκηνή από το εκπληκτικό «A Man for All Seasons» με τον μεγάλο Paul Scofield στο ρόλο του Sir Thomas More. Την είχα ποσταρει σε αυτό το blog πριν κάποια χρόνια. Ίσως να το κάνω ξανά και στο μέλλον

And when the last law was down, and the Devil turned ’round on you, where would you hide, Roper, the laws all being flat?

Noli Cedere Cognoscere Μαΐου 6, 2016

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Σαν όλους τους nerdουλες και εγώ έχω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αυτή την ενοχλητική ανάγκη να μάθω πως δουλεύει η «μηχανή κάτω από το καπό» για κάθε αντικείμενο που με ενδιαφέρει. Το παλιό κακό καιρό οι τρόποι για να αποκτήσει κανείς γνώσεις γύρω από αυτά τα θέματα (χωρίς να μπει σε κάποια τεχνική η πανεπιστημιακή σχόλη) ήταν τα πανάκριβα ξενόγλωσσα βιβλία η κάτι περίεργες εκπομπές της αλήστου μνήμης εκπαιδευτικής τηλεόρασης (δεν κάνω πλάκα, θυμάμαι πως ανάμεσα στο «Follow Me» του BBC και τα παιδικά του στιλ «Τι είναι η φωτοσύνθεση» βάζαν σφήνα hardcore τεχνικά ντοκιμαντέρ για την βιομηχανική επεξεργασία του χάλυβα. Τρελή πώρωση!)

Σήμερα πιο εκτός από το Youtube όπου μπορεί να βρει κανείς τα πάντα υπάρχουν και τα περίφημα MOOC’s (Massive open online courses). Όταν πρώτοέμαθα την ύπαρξη του concept δεν πολύ πίστευα ότι γίνεται να δουλέψουν αποτελεσματικά. Ο αριθμός των online συμμετεχόντων μπορεί να φτάνει τις δεκάδες χιλιάδες και δεν μπορούσα να φανταστώ πως είναι δυνατή η σωστή επιτήρηση ενός τέτοιου αριθμού φοιτητών

Όμως πριν 2-3 χρόνια προσπαθούσα να βρω ένα καλό τρόπο να μάθω Scala και σχεδόν όλες οι διαθέσιμες πηγές πρότειναν σαν τη καλύτερη εισαγωγή στη γλώσσα το Functional Programming Principles in Scala του École Polytechnique Fédérale de Lausanne. Ο καλές κριτικές και το γεγονός ότι τη σειρά μαθημάτων τη δίδασκε ο ίδιος ο δημιουργός της Scala Martin Odersky με μου έδωσε την αφορμή να λάβω μέρος. Από τότε έχω πια πειστεί πως τα MOOC’s είναι το καλύτερο εργαλείο που υπάρχει αυτή τη στιγμή για αυτό που λένε «δια βίου μάθηση».

Το συγκεκριμένο course όπως τα περισσότερα τεχνικά on line προγράμματα σπουδών διατηρεί μέσες άκρες την κλασσική δομή «διάλεξη – ερωτήσεις πάνω στο θέμα της διάλεξης – εργασία» . Η μόνη διάφορα είναι πως ο έλεγχος και η βαθμολόγηση των απαντήσεων και της εργασίας γίνεται αυτόματα (yeap, η εργασία ανεβαίνει στο σύστημα του πανεπιστήμιου και περνάει από ειδικό parser που επιστρέφει στον φοιτητή τη βαθμολογία μαζί με σχόλια πάνω σε τυχόν λάθη και παραλήψεις). Προσωπικά βρίσκω αυτό το σύστημα πολύ βολικό αν και να πω τη μαύρη αλήθεια για το συγκεκριμένο μάθημα ο Odersky δεν είναι ο καλύτερός καθηγητής του κόσμου.

Φέτος αποφάσισα να ασχοληθώ με τα MOOC’s που έχουν σχέση με τα Video games. Για αρχή ξεκίνησα με το Introduction to Game Design του MIT Game Lab.

Αυτό έχει πιο «χίπικη» δομή από τα τεχνικά courses. Βασίζεται κυρίως σε συνεντεύξεις ανθρώπων που εργάζονται στη βιομηχανία ηλεκτρονικών παιχνιδιών ενώ ενθαρρύνει τη συζήτηση και τη συνεργασία μεταξύ των φοιτητών πάνω στις εργασίες που τους έχουν ανατεθεί. Δεν ξέρω ακόμη αν το συγκεκριμένο στιλ μου ταιριάζει άλλα τα σχόλια από παλαιότερους φοιτητές είναι θετικά. Μετά ακολουθεί το Computer Graphics απο το UC San Diego. Και εδώ πάλι έχουμε τη κλασσική δομή των τεχνικών σπουδών με 500 τόνους διανύσματα, εσωτερικά γινόμενα κλπ. Μου έλαχε στα γεράματα να ξαναφαω στη μάπα την αναλυτική γεωμετρία αλλά τι να κάνουμε αφού ο διανυσματικός χώρος είναι η βάση για σχεδόν όλα τα computer graphics (απο τα video games μέχρι το τρισδιάστατο αρχιτεκτονικό σχέδιο). Η τέχνη θέλει θυσίες γατάκια.

ΥΓ. Για τους Fallout fans υπάρχει και ένα έξτρα μπόνους από το Introduction to Game Design. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι είναι course του MIT (το MIT εχει παίζει κεντρικό ρολό στο Fallout 4). Το περιεχόμενο του περιλαμβάνει και μια εξαιρετική (και σπάνια) συνέντευξη του ιδρυτή της Bethesda softworks Christopher Weaver. Ο Weaver είναι παλιουρας του IT από την εποχή που οι εταιρίες πληροφορικής στήνονταν με ένα commodore64, 10 κόλλες Α4, 3 συνδετήρες και το περισσευούμενο chinese takeaway που βρισκόταν στο ψυγείο του ιδρυτή και ξέρει πολύ καλά πως δουλεύει η «μηχανή» . Enjoy

PART 1

PAART 2

(Τα video είναι περασμένα σαν unlisted οπότε συγνώμη αν δεν μπορείτε να τα δείτε)

 

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2016 Μαρτίου 21, 2016

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, συνήθεια που έγινε λατρεία για το Lida’s Weblog. Συμμετέχω και φέτος στους εορτασμούς, αυτή τη φόρα με ένα ποίημα/στιχούργημα που ο δημιουργός του αποκάλεσε «a song about real pain». Μια εξαιρετικά λιτή και συγκινητική αποτύπωση της πανανθρώπινης εμπειρίας του πόνου και της λύτρωσης από ένα μεγάλο των blues.

PPPrrfprrr…SPLASH….everything is going to be alright

The Art of Fallout 4 Φεβρουαρίου 11, 2016

Posted by Lida in Games.
add a comment


The Art of Fallout 4

Αυτό το βιβλίο ήθελα να το αγοράσω από τότε που είδα την πρώτη παρουσίαση του Fallout 4 που έκανε ο  Todd Howard στην περσινή E3. Μου αρέσει να συλλέγω concept art από κινηματογραφικά έργα και games, πιστεύω πως μαζί με τα storyboards μπορούν να περιγράψουν το τρόπο σκέψης και τις προθέσεις των δημιουργών  καλύτερα από μια συνέντευξη. Ορίστε μερικά δείγματα από το περιεχόμενο του βιβλίου.

Abernathy farm

Abernathy farm

exploring

Boston Centre Ruins

The Prydwen

The Prydwen

Raiders

Raiders (Heavy Armour)

Το δημιουργικό τμήμα της Bethesda (αποτελούμενο από τους Istvan Pely, Ray Lederer, Ilya Nazarov, John Gravato και τον μακαρίτη πια Adam Adamowicz) όταν το 2009 βγήκε στην αγορά και το τελευταίο DLC του Fallout 3 ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στο Fallout 4. Ο όγκος δουλειάς που παρήγαγε μέσα σε 4 χρόνια αυτή η μικρή σχετικά ομάδα είναι τεράστιος. Εκατοντάδες σχέδια που ξεκινούν από την συνολική εικόνα της κατεστραμμένης από τα πυρηνικά Βοστόνης και φτάνουν μέχρι της διαφημιστικές αφίσες της Nuka Cola που βρίσκονται τοιχοκολλημένες στα ερείπια. Όλα αυτά  είναι απλά η βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκαν οι 3D Artists για να δημιουργήσουν τα αντικείμενα και τους NPC‘s του παιχνιδιού αλλά και τα χιλιάδες «προκατ» στοιχεία (βράχια, έδαφος, δρόμοι,ερείπια, μπάζα, δένδρα κλπ) που συνθέτουν το open world  περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται o παίκτης.  Για κάθε ένα από αυτά τα στοιχεία υπάρχουν δεκάδες παραλλαγές οι οποίες τροποποιήθηκαν ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να καταλήξουν στη τελική μορφή των game assets που βρίσκονται  μέσα στο παιχνίδι.

Πέρα από την αξία που έχει όλο αυτό το έργο από μόνο του είναι και μια πολύ καλή πηγή έμπνευσης για την δημιουργία των δικών μου game assets και mods (oh yes!). Η Bethesda ανήκει στις ελάχιστες εταιρίες που προσφέρουν στους παίκτες εργαλεία που τους επιτρέπουν να κάνουν αλλαγές πάνω στο παιχνίδι είτε προσθέτοντας καινούρια αντικείμενα, κτήρια και τοποθεσίες είτε αλλάζοντας ριζικά την συμπεριφορά των NPC’s και του «περιβάλλοντος». Η αλλαγές αυτές μπορούν να γίνουν φυσικά και χωρίς αυτά τα εργαλεία. Πχ ένας πρόχειρος editor για το Fallout 4 έγινε διαθέσιμος από την κοινότητα των modders σχεδόν αμέσως μετά την εμφάνιση του παιχνιδιού στην αγορά. Με αυτόν έφτιαξα το πρώτο μου mod. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, απλά προσθέτει κάποιους τύπους πυρομαχικών και fusion cores στα chemical stations του παιχνιδιού. Αν ήταν κώδικας θα αντιστοιχούσε σε κάτι που είναι μισό σκαλί πιο πάνω από το Hello World! ενώ εύκολα μπορεί να βρει κανείς πολύ καλύτερες παραλλαγές του στο Mod Nexus. Αλλά για εμένα είναι μεγάλη χαρά μπαίνω στο παιχνίδι και να χρησιμοποιώ κάτι που εγώ η ίδια έχω δημιουργήσει και προσθέσει.

Το επόμενο βήμα είναι να προσπαθήσω να προσθέσω καινούρια αντικείμενα αλλά για αυτό χρειάζεται πρώτα να μάθω κάποια βασικά πράγματα για το 3D graphics (το καλύτερο δωρεάν εργαλείο για αυτή τη δουλειά είναι το Blender). Θα προσπαθήσω επίσης να κάνω κάποιες αλλαγές στους καταυλισμούς του παιχνιδιού. Τα περισσότερα settlements είναι γεμάτα με μπάζα και σκουπίδια που το παιχνίδι δεν σου δίνει την δυνατότητα να τα αφαιρέσεις.  Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος τρόπος να γίνει αυτό (πιθανών να υπάρχει ήδη mod που να προσθέτει αυτό το feature, δεν το έχω ψάξει). Για όλα αυτά όμως θα χρειαστεί να περιμένω το Fallout 4 G.E.C.K. (o επίσημος editor για το παιχνίδι) που η Bethesda υποσχέθηκε ότι θα βγάλει στο πρώτο 3μηνο του 2016. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Υ.Γ. Λίγο πριν στήσω το βιβλίο για να το φωτογραφίσω εμφανίστηκε στο twitter feed του Gamesutra η είδηση πως ο Todd Howard θα παραλάβει το βραβείο lifetime achievement στην φετινή GDC. Έβαλα την εικόνα στην οθόνη δίπλα από το βιβλίο, νομίζω ταιριάζει μια χαρά. Και για το τέλος, ας ξαναβάλω εδώ την παρουσίαση που έκανε στην DICE 2012. Αν σας ενδιαφέρουν τα ηλ. παιχνίδια (ακόμα και αν δεν σας ενδιαφέρουν αλλά σας αρέσει να ακούτε ανθρώπους που αγαπάνε την δουλειά τους να μιλάνε για αυτό που κάνουν) αξίζει τον κόπο.

Όταν βλέπω ομιλίες του Howard θυμάμαι το Q & A από μια Quakecon (2012 νομίζω) όπου ένας παίκτης του είπε πως είχε φτάσει τις 630 ώρες μέσα στο Skyrim και ο Howard τον ρώτησε “what does the game do then?