jump to navigation

All Stories Are Build On the Stories That Came Before Them Φεβρουαρίου 26, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Τώρα που έχει ηρεμήσει προσωρινά η κατάσταση είναι μια καλή ευκαιρία να βάλω εδώ δυο εξαιρετικά βιντεάκια που βρήκα ψάχνοντας για κάτι άσχετο (για κάποιο λόγο τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα τα έχω βρει ψάχνοντας για κάτι άλλο).  Είναι από το project ενός καλού κυριούλη που παρουσιάζει αναλυτικά μερικές από τις μυθολογικές και ιστορικές αναφορές που μπορεί να βρει κανείς σε γνωστά game franchises όπως το Fallout και το Mass Effect.

Hidden History of Fallout

Hidden History of Mass Effect

Το ολόκληρο το Fallout: New Vegas Tour που αναφέρεται στην αρχή του πρώτου βίντεο βρίσκεται καταγεγραμμένο σε αυτό το blog. Να πω εδώ ότι η Obsidian αλλά και η Bethesda Softworks (και άλλοι game developers) πριν ξεκινήσουν το σχεδιασμό παιχνιδιών που βασίζονται σε πραγματικές τοποθεσίες (η είναι βασισμένα σε πραγματικά φυσικά τοπία όπως  π.χ. το Skyrim) κάνουν εκτεταμένη on site έρευνα  

I Think Our Little Game Ends Here Φεβρουαρίου 19, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
10 comments

Smeug

Game Over

We’ll Meet Again Φεβρουαρίου 16, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Έτσι στο άσχετο μου ήρθε στο μυαλό η τελευταία σκηνή του Dr. Strangelove. Περίεργα πράγματα.

There Will Come Soft Rains Φεβρουαρίου 10, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Στην περιοχή Georgetown στο Fallout 3 μέσα σε ένα από τα ερειπωμένα σπίτια υπάρχει ένα μικρο διαμέρισμα που ονομάζεται McClellan family townhome (στο χάρτη εμφανίζεται μόνο ως Townhome). Μέσα σε αυτό υπάρχει ένα τερματικό που το μενού του περιέχει μεταξύ άλλων και την εντολή “Read Children Bedtime Poem”. Αν ο παίκτης επιλέξει αυτή την εντολή τότε το οικιακό ρομπότ που βρίσκεται δίπλα στο τερματικό ενεργοποιείται και αρχίζει να κινείται προς το παιδικό υπνοδωμάτιο Όταν φτάνει μπροστά στα κρεβάτια κουκέτες (πάνω στα όποια βρίσκονται οι σκελετοί δυο παιδιών) αρχίζει να απαγγέλλει το παρακάτω ποίημα

There will come soft rains and the smell of the ground,
And swallows circling with their shimmering sound;
And frogs in the pools, singing at night,
And wild plum trees in tremulous white,
Robins will wear their feathery fire,
Whistling their whims on a low fence-wire;
And not one will know of the war, not one
Will care at last when it is done.
Not one would mind, neither bird nor tree,
If mankind perished utterly;
And Spring herself, when she woke at dawn,
Would scarcely know that we were gone.

Όταν έπεσα για πρώτη φόρα μπροστά σε αυτό το περίεργο θέαμα είχα μείνει για αρκετά λεπτά να κοιτάω αποσβολωμένη την οθόνη. Αφού συνήλθα έψαξα να βρω λεπτομέρειες για το ποίημα και το σκετσακι/performance που το περιλαμβάνει

Τελικά βρήκα πως πρόκειται για την αναφορά των δημιουργών του Fallout 3 στο διάσημο διήγημα του Ray Bradbury There Will Come Soft Rains. Στη σύντομη αυτή ιστορία ένα αυτοματοποιημένο σπίτι κάπου στην Αμερική συνεχίζει αμέριμνο της καθημερινές του λειτουργίες χωρίς να γνωρίζει πως όλα τα μέλη της οικογένειας (McClellans) που το κατοικούσε έχουν χαθεί εδώ και καιρό (υπονοείται ότι υπήρξαν θύματα ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος). Μεταξύ άλλων είναι προγραμματισμένο να απαγγέλλει κάποια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας ποιήματα στην κ. McClellan και ανάμεσα σε αυτά τα ποιήματα είναι και το There Will Come Soft Rains της Sara Teasdale .

Ο λόγος που όμως γίνεται αναφορά σε αυτό το έργο δεν είναι μονό το γεγονός ότι έχει σαν θέμα (όπως και το Fallout) μια ολοκληρωτική καταστροφή. Αυτό δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο. Η λογοτεχνία (και όχι μόνο) από αρχαιοτάτων χρόνων είναι γεμάτη με έργα που αφορούν το τέλος του κόσμου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις οι ιστορίες αυτές είναι υπερπαραγωγές αλα Σέσιλ Μπι Ντε Μιλ γεμάτες τέρατα με 7 κεφάλια, πόρνες της Βαβυλώνας, ιππότες, σφραγίδες, σάλπιγγες, ανάσταση νεκρών και επικές μάχες όπου η τύχη της ανθρωπότητας είναι το επίκεντρο της υπερκόσμιας πάλης μεταξύ κακού και καλού

Στο There Will Come Soft Rains δεν συμβαίνει τίποτα από όλα αυτά. Τα γεγονότα και οι αιτίες της καταστροφής δεν έχουν καμία σημασία. Δεν υπάρχει καμία καταδίκη, καμία δικαίωση, καμία Νέα Ιερουσαλήμ. Το ανθρώπινο είδος απλά παύει να υπάρχει. Η ολοκληρωτική του εξαφάνιση δεν είναι παρα ένα από τα αμέτρητα extinction events ενός πανάρχαιου βιολογικού μηχανισμού που συνεχίζει αμέριμνος την πορεία του και που όχι μόνο δεν νοιάζεται για εμάς αλλά δεν γνωρίζει καν ότι βρισκόμαστε εδώ. Το όποιο δράμα της καταστροφής (αν υπάρχει καν δράμα) αφορά μόνο εμάς που διαβάζουμε την ιστορία (και που όλως τυχαίως ανήκουμε σε αυτό το είδος). Κανέναν άλλο.

Παρόμοιες αναφορές σε λογοτεχνικά έργα και ταινίες βρίσκονται διάσπαρτες μέσα στο παιχνίδι. Όμως η συγκεκριμένη γίνεται με τρόπο που δείχνει πως δεν πρόκειται για ένα απλό tip of the hat αλλά μια βαθιά, γεμάτη σεβασμό, υπόκλιση. Γιατί αυτό το μικρό και μάλλον αδιάφορο λογοτεχνικά ποίημα (μαζί με το διήγημα) συμπυκνώνει σε λίγες γραμμές τις πραγματικές διαστάσεις του ανθρώπινου είδους όπως αυτές αποκαλύφθηκαν από την εμπειρία των φοβερών καταστροφών και ανακαλύψεων του 20 αιώνα. Και η συνειδητοποίηση των πραγματικών μεγεθών του κόσμου, των δυνατοτήτων και της θέσης μας μέσα σε αυτόν είναι ένα από τα πρώτα βήματα προς την ενηλικίωση.

By the way, το ποίημα της Teasdale (αλλά και το διήγημα του Bradbury) βρίσκεται στο curriculum των σχολών μέσης εκπαίδευσης όλου του αγγλοσαξονικού κόσμου

ΥΓ. Έψαξα από περιέργεια να βρω αν υπάρχει ελληνική μετάφραση του There Will Come Soft Rains. Για κάποιο λόγο ενώ τα ερωτικά ποιήματα της Teasdale υπάρχουν μεταφρασμένα σε μπόλικα “αγγελοκρουσμένα” ελληνικά sites και blogs το συγκεκριμένο κατάφερα να το βρω μεταφρασμένο μόνο στο τέλος μιας πανάρχαιας και ξεχασμένης προσωπικής σελίδας. Χμ….

Beyond the Sea Φεβρουαρίου 1, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Και η περίεργη νοσταλγία για κάποια παλιά games συνεχίζεται. Σειρά έχει το Bioshock που για εμένα είναι μέσα στη λίστα με τα 5-10 καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών. Και από ότι φαίνεται θα παραμείνει εκεί για παρα πολύ καιρό ακόμα. Δεν άλλωστε τυχαίο που το Smithsonian Institute το επέλεξε σαν ένα από τα κυρία εκθέματα του The Art of Video Games

A Man Chooses, a Slave Obeys

!!!Major Spoiler Alert!!!

Αν δεν έχετε παίξει αυτό το παιχνίδι και έχετε σκοπό κάποια στιγμή να ασχοληθείτε μαζί του θα πρότεινα να μην συνεχίσετε το διάβασμα από εδώ και πέρα. Το spoiler που ακολουθεί αφορά ίσως το δεύτερο πιο εντυπωσιακό plot twist στην ιστορία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών (το πιο εντυπωσιακό είναι βέβαια το plot twist του Knights of the Old Republic) και η αποκάλυψη του σίγουρα θα καταστρέψει την ένταση της στιγμής για όποιον παίξει για πρώτη φορά το παιχνίδι. Αν γνωρίζετε για τι μιλάω η απλά δεν έχετε σκοπό να παίξετε το παιχνίδι μπορείτε να συνεχίσετε.

Κάπου στα 2/3 του παιχνιδιού ο παίκτης ανακαλύπτει πως ο χαρακτήρας του στη πραγματικότητα δεν είναι ένας free agent αλλά ένα απλό πιόνι που κατασκευάστηκε αποκλειστικά για το παιχνίδι εξουσίας μεταξύ δυο απάνθρωπων μεγαλομανών που παλεύουν πάνω από τα υπολείμματα μιας κατεστραμμένης υποβρύχιας πόλης και πως όλες οι «ελεύθερες» επιλογές που έχει κάνει μέχρι εκείνη την στιγμή δεν ήταν παρα η εκτέλεση εντολών που ενεργοποιούνταν υποσυνείδητα με την κωδικοποιημένη φράση «would you kindly»

Έχει σημασία να πούμε ότι αυτό το στιγμιότυπο του παιχνιδιού είναι αυτό που λένε scripted. Ο παίκτης αν θέλει να συνεχίσει έχει μόνο μια προκαθορισμένη (από το ίδιο το παιχνίδι) επιλογή.

I Got Spurs That Jingle Jangle Jingle Ιανουαρίου 30, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Φοβερό αυτό το πράγμα που με έχει πιάσει τελευταία. Μετά το Fallout 3 ξαναεγκατέστησα το Fallout: New Vegas. Και αυτό στέκεται μια χαρά μην σου πω πως σε ότι αφορά το story είναι και καλύτερο απο το άλλο. Μπαίνει και αυτό στα highly recommended.

Τα ρέστα σας

Dear Hearts and Gentle People Ιανουαρίου 28, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Για κάποιο περίεργο λόγο μου ήρθε η όρεξη να ξαναεγκαταστήσω και να παίξω το Fallout 3.  Κάπου 7 χρόνια μετά την έκδοση του κρατιέται μια χαρά (η πρώτη εικόνα της κατεστραμμένης Washington έξω από το Vault 101 ακόμη με κάνει να ανατριχιάζω) . Αν δε το έχετε αξίζει να το αποκτήσετε ακόμη και τώρα  (νόμιμα η …όχι τόσο νόμιμα).

Elders Play Grand Theft Auto V Ιανουαρίου 24, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Αρκετά με τις καταθλιπτικές βλακείες, υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα σε αυτή τη ζωή.

Λατρεύω αυτό το βίντεο. Ηλικιωμένοι ανακαλύπτουν τη χαρά του open world gamming και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών γενικότερα μέσω του Grand Theft Auto VEnjoy

Road to Perdition Ιανουαρίου 24, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Κατά καιρούς θυμάμαι κάτι σκηνές από το κινηματογράφο. Έτσι, στο άσχετο

There are only murderers in this room

Santa Claus Conquers the Martians Δεκεμβρίου 25, 2014

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Αμ τι νομίσατε, ότι θα περάσουν Χριστούγεννα χωρίς αφιέρωμα σε κάποιο έγκλημα κατά του κινηματογράφου; Κάπως πρέπει να συμβάλει το blog εορταστικό κλίμα της ημέρας Πέρσι είχαμε το ανεκδιήγητο μεξικάνικο Santa Claus φέτος ήρθε η ώρα του Santa Claus Conquers the Martians από το μακρινό 1964.

Και εδώ ο τίτλος είναι παραπλανητικός . Όποιος περιμένει να δει κάποιου είδους μάχη μεταξύ τεράτων και Άι Βασίλη αλα Lord of the Rings : Return of the King η έστω Godzilla Vs Mothra θα απογοητευτεί οικτρά. Δυστυχώς η υπόθεση του έργου (… έργου …τέλος πάντων) έχει ως εξής:

Oscar Meanwhile, in Oscar Wilde’s house..

Ο ηγέτης του πλανήτη Άρη Kimar ανησυχεί επειδή τα παιδιά του παρακολουθούν συνέχεια τηλεοπτικά προγράμματα από τη Γη με θέμα τον Άγιο Βασίλη και τα Χριστούγεννα. Αποφασίζει να τον φέρει στον Άρη για να δώσει δώρα και χαρά στα παιδιά του . Φτάνει στη στη Γη μαζί με μερικούς άλλους Αρειανούς και απαγάγει δυο παιδάκια για να τον βοηθήσουν να ξεχωρίσει τον πραγματικό Αι Βασίλη από τους χιλιάδες ψεύτικους που κυκλοφορούν στις γιορτές. Οταν τον βρίσκουν τον αρπάζουν από το εργαστήρι του με τη βοήθεια ενός πανηγυριώτικου ρομπότ. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού πίσω στον Άρη ο υπαρχηγός Voldar (ο όποιος μοιάζει σαν αν έχει ξεφύγει από το κατάλογο του Tom of Finland) διαφωνεί με το σχέδιο του Kimar και προσπαθεί ανεπιτυχώς να δολοφονήσει τον Άγιο Βασίλη

mustacheWe leave for Earth tonight, pack your other moustache

Όταν τελικά φτάνουν στον Άρη ο Άι Βασίλης πιάνει δουλειά σε ένα εργοστάσιο παιχνιδιών που οι Αρειανοί έχουν δημιουργήσει για αυτόν. Εντωμεταξύ ο βλάκας βοηθός του Kimar, Dropo (ε ναι, αυτά είναι τα ονόματα τους, τι να κάνουμε τώρα) θέλει να γίνει και αυτός Άι Βασίλης και φοράει τη στολή και μια ψεύτικη γενειάδα. Ο Voldar τον μπερδεύει με τον πραγματικό και τον κρατάει όμηρο απαιτώντας να σταματήσουν όλες αυτές οι βλακείες περί δώρων και Χριστουγέννων. Τελικά μετά από μια μάχη που θυμίζει κακό asid trip ο Kimar συλλαμβάνει τον Voldar, ανακηρύσσει τον Dropo Άι Βασίλη του Άρη και επιστρέφει τον πραγματικό Άι Βασίλη και τα παιδάκια στη Γη. THE END

vietnamSo, it was ’69, I was stationed in Phnom Penh; Charlie had us pinned down near Hue…

Νατξ τώρα, τι να πει κανείς για αυτό το πράγμα. Την υπόθεση την είπαμε, δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι άθλια. Οι “Αρειανοί” είναι ηθοποιοί με πράσινη μπογιά για μακιγιάζ και ένα πλαστικό μπολ με κεραίες για κράνος. Τα σκηνικά (ιδίως το διαστημόπλοιο και το εργοστάσιο παιχνιδιών) δεν είναι παρα κομμάτια κόντρα πλακέ με κουμπιά κολλημένα απάνω τους ενώ τη παράσταση κλέβει το πανηγυριώτικο ρομπότ και η πολική αρκούδα (δηλαδή ένας τύπος με στολή πολικής αρκούδας που φαίνονται ξεκάθαρα η ραφές της) που εμφανίζονται κάπου στη μέση της ταινίας. Τα εφέ είναι σχεδόν ανύπαρκτα ενώ μεγάλο μέρος της ταινίας αποτελείται από αυτό που λέμε stock footage. Κάποιοι ηθοποιοί προσπαθούν μέσες άκρες να βγάλουν το ρολό τους αλλά οι περισσότεροι είναι πιο ξύλινοι και από το κατάλογο της IKEA. Στη ταινία κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο η Pia Zadora, η ηθοποιός και τραγουδίστρια που κατάφερε να κερδίσει Χρύση Σφαίρα και Χρυσό Βατόμουρο για τον ίδιο ρολό (Butterfly) το 1982 (τα χρυσά βατόμουρα της απένειμαν μάλιστα το τίτλο της “χειρότερης πρωτοεμφανιζόμενης σταρ” για τη δεκαετία του 80’)

Όπως είναι φυσικό και αυτή η ταινία βρίσκεται εδώ και χρόνια στις περισσότερες λίστες των χειρότερων ταινιών όλων των εποχών και εμφανίστηκε και στο MST3K (στο ιστορικό επεισόδιο που μας προσέφερε το ευλαβικά κατανυκτικό A Patrick Swayze Christmas ). Προσωπικά προτιμώ το επεισόδιο με το μεξικάνικο Santa Claus αλλά και αυτό αξίζει το κόπο να το δει κανείς.

Εδώ η original Non-MST3K βερσιόν για τους πολύ μερακλήδες

Το Santa Claus Conquers the Martians συνηθίζεται να προβάλλεται back to back με το μεξικάνικο Santa Claus σαν της χειρότερες Χριστουγεννιάτικες ταινίες όλων των εποχών, όμως υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Πρώτον, σε αντίθεση με το μεξικανικό Santa Claus που αποτελεί εδώ και δεκαετίες κομμάτι της χριστουγεννιάτικης χμ… παράδοσης για εκατομμύρια ανθρώπους (κυρίως στη λατινική Αμερική) το Santa Claus Conquers the Martians είναι γνωστό μόνο σε φανατικούς κινηματογραφόφιλους, MSTies (καλή ώρα) και connesseurs του κακού γούστου. Δεύτερον,το Santa Claus είναι μια ακριβή για τα δεδομένα του Μεξικού παράγωγη που σχεδόν όλοι οι εμπλεκόμενοι με το project, από τους ηθοποιούς και το σκηνοθέτη μέχρι το σκηνογράφο και το σεναριογράφο, είχαν πάρει πολύ σοβαρά το ρολό τους. Το Santa Claus Conquers the Martians είναι μια φτηνιάρικη b-movie που είναι ξεκάθαρο ότι δεν παίρνει τον εαυτό της και πολύ στα σοβαρά. Ακόμη και οι ηθοποιοί ειναι ολοφάνερο ότι το διασκεδάζουν ( ειλικρινά απορώ πως και δεν τους πήγαν στο νοσοκομείο με αποπληξία από τα γέλια)

Όμως υπάρχει ένα τουλάχιστον σημείο που είναι κοινό και στις δυο ταινίες. Η καλοπροαίρετη αφέλεια, αυτό το μαγικό συστατικό που είναι απαραίτητο σε κάθε πραγματικά “καλό” κακό έργο τέχνης, απογειώνει το entertainment value στα ύψη και κάνει την ταινία κομμάτι του παραδοσιακού Christmas Viewing για κάθε πυροβολημένο nerdουλα. Γιατί όπως είπε και ο Linkara στο δικο του review για τη ταινία

«If you cant laugh at a cheap looking polar bear and a robot with a coffee can for a head then you have no soul«

Καλά Χριστούγεννα

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.