jump to navigation

The Art of Fallout 4 Φεβρουαρίου 11, 2016

Posted by Lida in Games.
add a comment


The Art of Fallout 4

Αυτό το βιβλίο ήθελα να το αγοράσω από τότε που είδα την πρώτη παρουσίαση του Fallout 4 που έκανε ο  Todd Howard στην περσινή E3. Μου αρέσει να συλλέγω concept art από κινηματογραφικά έργα και games, πιστεύω πως μαζί με τα storyboards μπορούν να περιγράψουν το τρόπο σκέψης και τις προθέσεις των δημιουργών  καλύτερα από μια συνέντευξη. Ορίστε μερικά δείγματα από το περιεχόμενο του βιβλίου.

Abernathy farm

Abernathy farm

exploring

Boston Centre Ruins

The Prydwen

The Prydwen

Raiders

Raiders (Heavy Armour)

Το δημιουργικό τμήμα της Bethesda (αποτελούμενο από τους Istvan Pely, Ray Lederer, Ilya Nazarov, John Gravato και τον μακαρίτη πια Adam Adamowicz) όταν βγήκε στην αγορά και το τελευταίο DLC του Fallout 3 ξεκίνησε το 2009 να δουλεύει πάνω στο Fallout 4. Ο όγκος δουλειάς που παρήγαγε μέσα σε 4 χρόνια αυτή η μικρή σχετικά ομάδα είναι τεράστιος. Εκατοντάδες σχέδια που ξεκινούν από την συνολική εικόνα της κατεστραμμένης από τα πυρηνικά Βοστόνης και φτάνουν μέχρι της διαφημιστικές αφίσες της Nuka Cola που βρίσκονται τοιχοκολλημένες στα ερείπια. Όλα αυτά είναι απλά η βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκαν οι 3D Artists για να δημιουργήσουν τα αντικείμενα και τους NPC‘s του παιχνιδιού αλλά και τα χιλιάδες «προκατ» στοιχεία (βράχια, έδαφος, δρόμοι,ερείπια, μπάζα, δένδρα κλπ) που συνθέτουν το open world  περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται o παίκτης.  Κάθε ένα από αυτά τα στοιχεία διαθέτει δεκάδες παραλλαγές οι οποίες τροποποιήθηκαν ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να καταλήξουν στη τελική μορφή των game assets που βρίσκονται  μέσα στο παιχνίδι.

Πέρα από την αξία που έχει όλο αυτό το έργο από μόνο του είναι και μια πολύ καλή πηγή έμπνευσης για την δημιουργία των δικών μου game assets και mods (oh yes!). Η Bethesda ανήκει στις ελάχιστες εταιρίες που προσφέρουν στους παίκτες εργαλεία που τους επιτρέπουν να κάνουν αλλαγές πάνω στο παιχνίδι είτε προσθέτοντας καινούρια αντικείμενα, κτήρια και τοποθεσίες είτε αλλάζοντας ριζικά την συμπεριφορά των NPC’s και του «περιβάλλοντος». Η αλλαγές αυτές μπορούν να γίνουν φυσικά και χωρίς αυτά τα εργαλεία. Πχ ένας πρόχειρος editor για το Fallout 4 έγινε διαθέσιμος από την κοινότητα των modders σχεδόν αμέσως μετά την εμφάνιση του παιχνιδιού στην αγορά. Με αυτόν έφτιαξα το πρώτο μου mod! Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, απλά προσθέτει κάποιους τύπους πυρομαχικών και fusion cores στα chemical stations του παιχνιδιού. Αν ήταν κώδικας θα αντιστοιχούσε σε κάτι που είναι μισό σκαλί πιο πάνω από το Hallo World! ενώ εύκολα μπορεί να βρει κανείς πολύ καλύτερες παραλλαγές του στο Mod Nexus. Αλλά για εμένα είναι μεγάλη χαρά μπαίνω στο παιχνίδι και να χρησιμοποιώ κάτι που εγώ η ίδια έχω δημιουργήσει και προσθέσει.

Το επόμενο βήμα είναι να προσπαθήσω να προσθέσω καινούρια αντικείμενα αλλά για αυτό χρειάζεται πρώτα να μάθω κάποια βασικά πράγματα για το 3D graphics (το καλύτερο δωρεάν εργαλείο για αυτή τη δουλειά είναι το Blender). Θα προσπαθήσω επίσης να κάνω κάποιες αλλαγές στους καταυλισμούς του παιχνιδιού. Τα περισσότερα settlements είναι γεμάτα με μπάζα και σκουπίδια που το παιχνίδι δεν σου δίνει την δυνατότητα να τα αφαιρέσεις.  Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος τρόπος να γίνει αυτό (πιθανών να υπάρχει ήδη mod που να προσθέτει αυτό το feature, δεν το έχω ψάξει). Για όλα αυτά όμως θα χρειαστεί να περιμένω το Fallout 4 G.E.C.K. (o επίσημος editor για το παιχνίδι) που η Bethesda υποσχέθηκε ότι θα βγάλει στο πρώτο 3μηνο του 2016. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Υ.Γ. Λίγο πριν στήσω το βιβλίο για να το φωτογραφίσω εμφανίστηκε στο twitter feed του Gamesutra η είδηση πως ο Todd Howard θα παραλάβει το βραβείο lifetime achievement στην φετινή GDC. Έβαλα την εικόνα στην οθόνη δίπλα από το βιβλίο, νομίζω ταιριάζει μια χαρά. Και για το τέλος, ας ξαναβάλω εδώ την παρουσίαση που έκανε στην DICE 2012. Αν σας ενδιαφέρουν τα ηλ. παιχνίδια (ακόμα και αν δεν σας ενδιαφέρουν αλλά σας αρέσει να ακούτε ανθρώπους που αγαπάνε την δουλειά τους να μιλάνε για αυτό που κάνουν) αξίζει τον κόπο.

Όταν βλέπω ομιλίες του Howard θυμάμαι το Q & A από μια Quakecon (2012 νομίζω) όπου ένας παίκτης του είπε πως είχε φτάσει τις 630 ώρες μέσα στο Skyrim και ο Howard τον ρώτησε “what does the game do then?

The Witcher 3: Wild Hunt Ιανουαρίου 1, 2016

Posted by Lida in Games.
add a comment


Τελικά αυτή η χρονιά ήταν πολύ καλύτερη από ότι περίμενα (μην γελάτε γατάκια, αν είχατε πραγματικά συνειδητοποιήσει τι καταστροφή γλιτώσατε παρα τρίχα θα ήσασταν τώρα όλοι κουρνιασμένοι σε εμβρυακή στάση σε μια γωνία και θα ουρλιάζατε). Για εμένα τουλάχιστον ήταν γεμάτη αρκετές ευχάριστες εκπλήξεις και μια από τις καλύτερες ήταν το Witcher 3.

Νομίζω πως σε αυτό το σημείο δεν χρειάζεται να πω πόσο λατρεύω το Fallout franchise και πως περίμενα το Fallout 4. Ε λοιπόν, μετά από κάπου 150 ώρες στο Fallout 4 θα το πω και πέστε να με φάτε. Το Witcher 3 είναι για εμένα σαφώς, σαφέστατα ανώτερο παιχνίδι

Για να μη παρεξηγηθώ, το Fallout είναι υπέροχο, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα και μέχρι στιγμής έχω καταδιασκεδάσει μαζί του. Απλά το Witcher 3 είναι από κάθε άποψη ανώτερο. Έχει πολύ καλύτερη ιστορία, gameplay, γραφικά, design, πως το λένε, τα πάντα όλα. Δεν θα καθίσω να του κάνω review, αυτή τη δουλειά την έχει κάνει ο κ. Jim Sterling  πολύ καλύτερα από εμένα (το review αναφέρει και ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια του παιχνιδιού, την δυνατότητα να φοράς βενετσιάνικες μάσκες καθώς σφάζεις τέρατα. Όχι δεν είναι mod)

mask

♪ O mamma, mamma cara ♪….χρατς..ΑΑααααα…σπλατ!!!

Πιστέυω πως αυτό που κάνε το παιχνίδι να ξεχωρίζει είναι ο εξαιρετικός τρόπος που οι συγγραφείς των κειμένων και οι designers έχουν μεταφέρει το κόσμο του Witcher από τα βιβλία του Andrzej Sapkowski . Σε περίπτωση που κάποιος δεν γνωρίζει το Witcher βασίζεται σε μια (πολύ δημοφιλή στην ανατολική Ευρώπη) σειρά βιβλίων όπου πρωταγωνιστεί ο περίφημος Witcher (επαγγελματίας εξολοθρευτής τεράτων) Geralt of Rivia . Στο σύμπαν του Witcher συνδυάζονται οι κοινωνικές, πολιτιστικές και πολιτικές δομές του Ευρωπαϊκού μεσαίωνα με τους μύθους του (σε αυτό συνυπάρχουν οι φεουδάρχες, οι βασιλείς και οι χωρικοί με μάγους, μυθολογικά πλάσματα και τέρατα). Είναι επίσης ένας κόσμος όπου δεν υπάρχει καλό και κακό. Ο παίκτης και όλοι οι χαρακτήρες της ιστορίας κινούνται σε ένα θολό τοπίο γεμάτο ίντριγκες, προδοσίες, πολιτικές μηχανορραφίες όπου τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο. Οι υπερασπιστές των φτωχών και των αδικημένων μπορεί να είναι δογματικά καθάρματα και οι φτωχοί χωρικοί να είναι εξίσου απάνθρωποι και διεφθαρμένοι με τους οι ευγενείς που τους εξουσιάζουν. Μια περήφανη και ηρωική πράξη μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή και τον ανούσιο θάνατο εκατοντάδων αθώων ενώ μια απλή “άνανδρη” διευθέτηση μπορεί να λύσει το πρόβλημα χωρίς δυσμενείς επιπτώσεις. Γενικά είναι ένα παιχνίδι που στο τέλος του ο παίκτης νιώθει λιγότερο σαν “ήρωας” και περισσότερο σαν ένας άνθρωπος που έκανε ότι καλύτερο μπορούσε μέσα σε μια πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση. Και αυτό για εμένα είναι πολύ πιο ικανοποιητικό.

Είχα υποσχεθεί σε παλαιότερα post (από την εποχή ακόμα του  Witcher 2) ότι θα γράψω αναλυτικά για το Witcher.  Αλλά δεν νομίζω ότι είχε νόημα να πω κάτι περισσότερο για αυτό. Το internet είναι γεμάτο με reviews και αναλύσεις του παιχνιδιού και στο κάτω κάτω μιλάει και μόνο του (αν δεν το έχετε ήδη σαν συνιστώ να το αγοράσετε, τώρα πια το Steam το έχει κάθε τρεις και λίγο σε προσφορά). Αντι για αυτό ίσως έχει περισσότερη αξία να πω δυο λόγια για τους ανθρώπους που το δημιούργησαν. Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω την ιστορία της CD Projekt Red.

Την “ωραία” εποχή που υπήρχε ακόμα το περίφημο σιδηρούν παραπέτασμα στην ανατολική Ευρώπη (για λόγους που δεν χρειάζεται να εξηγήσω) δεν υπήρχαν εισαγωγείς ηλ. παιχνιδιών (τα ίδια τα παιχνίδια δεν απαγορεύονταν) και το να βρεις τα τελευταία games της αγοράς δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Όμως αυτή η απουσία επισήμων αντιπροσώπων σε συνδυασμό με την έλλειψη οποιασδήποτε νομοθεσίας για τα πνευματικά δικαιώματα δημιούργησε μια περίεργη “γκρίζα” ζώνη όπου η αντιγραφή και ανταλλαγή όσων παιχνιδιών κατάφερναν να περάσουν το παραπέτασμα γινόταν φόρα παρτίδα χωρίς κανένα έλεγχο (μέχρι και από ραδιοφωνικούς σταθμούς εκπέμπονταν ο κώδικας τους !). Από τα μέσα του 80 μάλιστα στις μεγάλες πόλεις του ανατολικού μπλοκ κάθε σαββατοκύριακο εμφανίζονταν σε ανοιχτούς χώρους μικρές ημιπαρανομες αγορές όπου κομπιουτεραδες πουλούσαν η αντάλλασσαν μεταξύ τους μηχανήματα, software και φυσικά τα τελευταία παιχνίδια

Από αυτές τις αγορές ξεκίνησε την επιχειρηματική του καριέρα ο ιδρυτής της CD Projekt Red Marcin Iwiński. Φανατικός gamer ο ίδιος, βρήκε τρόπο να αποκτήσει και να γίνει ο αποκλειστικός προμηθευτής των υπερπολυτημων τελευταίων εκδόσεων των παιχνιδιών για Sinclair Spectrum αλληλογραφώντας  (όπως λέει σε αυτή τη συνέντευξη) με κάποιο Έλληνα (πριν λίγο καιρό τον ρώτησα μέσω email αν θυμάται το όνομα του αλλά δυστυχώς δεν έχει κρατήσει τα στοιχεία από τη αλληλογραφία τους. Ναι έστειλα email για αυτό το θέμα στον Marcin Iwiński και μου απάντησε ο ίδιος. Όχι δεν κάνω πλάκα) ο οποίος τα αντέγραφε και του τα έστελνε μέσω ταχυδρομείου (οι Έλληνες κάτοχοι Spectrum και Commodore θυμόμαστε εκείνες τις εποχές). Με την απελευθέρωση της αγοράς και έλευση των CD μαζί με τον συνεταίρο του Michal Kiciński, κεφάλαιο 2000 $ και έναν υπολογιστή δημιούργησαν το 1994 την CD Projekt Red και άρχισαν νόμιμα να εισάγουν και να μεταφράζουν στα πολωνικά παιχνίδια από την Αμερική και την Ευρώπη

Ο κύριος ανταγωνιστής τους ήταν οι πειρατές που μέσα σε 48 ώρες από την εμφάνιση ενός παιχνιδιού στη αγορά της Πολωνίας το είχαν ήδη σπάσει και τυπώσει σε πειρατικά CD. Η CD Projekt Red κατάλαβε γρήγορα πως οι πελάτες της θα προτιμούσαν το αυθεντικό προϊόν αν αυτο περιείχε καποιο added value που οι πειρατές δεν μπορούσαν να προσφέρουν. Έτσι πάντα τα προϊόντα τους διέθεταν καλή τεχνική υποστήριξη ενώ οι συσκευασίες τους περιείχαν καλοσχεδιασμένα extras όπως χάρτες, εικονογραφημένα βιβλία, CD με την μουσική του παιχνιδιού κλπ  δηλαδή πράγματα που οι πειρατές ήταν σχεδον αδύνατον να δώσουν στον πελάτη. Η επιλογή αυτή πέτυχε και η εταιρία κατάφερε να μεγάλωσει αρκετά ώστε να μπορέσουν ο Marcin και ο  Michal να πραγματοποιήσουν ένα όνειρο ζωής.  Να δημιουργήσουν ένα  παιχνίδι βασισμένο στο σύμπαν των βιβλίων του Andrzej Sapkowski

Έχοντας την βοήθεια της Bioware (κανείς από τη CD Projekt δεν είχε ιδέα πως φτιάχνεται ένα παιχνίδι τέτοιου μεγέθους) και αφού έριξαν ότι είχαν και δεν είχαν στο project (κάπου 20 εκατ ζλοτι, 100 ανθρώπους full time και 5 χρόνια απίστευτης δουλειάς) το φθινόπωρο του 2007 παρουσίασαν στο κοινό το εξαιρετικό Witcher 1.  Το παιχνίδι είχε μεγάλη επιτυχία (2 εκατ. κομμάτια συνολικά σε πωλήσεις και πολύ καλές κριτικές) έτσι η CD Projekt άρχισε σχεδόν αμέσως να δουλεύει πάνω στο sequel (για την ακρίβεια στα sequel αφού ταυτόχρονα με το Witcher 2 η εταιρία ανέπτυσσε και το καινούργιο game engine για το Witcher 3)

Κάποιες  σοβαρές αποτυχίες (The Witcher: Rise of the White Wolf) και οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης κόντεψαν να κλείσουν την CD Projekt. Παρολαυτα το 2011 κατάφερε να βγάλει στην αγορά το κουτσουρεμένο Witcher 2. Λόγω των προβλημάτων της εταιρίας το παιχνίδι είχε λιγότερο περιεχόμενο από αυτό που αρχικά είχε σχεδιαστεί αλλά και αυτό έκανε καλές πωλήσεις (1.7 κομμάτια στον πρώτο χρόνο από την εκδόση του) και κερδίσε ακόμη καλύτερες κριτικές από το πρώτο.

Η CD Projekt μετά την επιτυχία του Witcher 2 (μαζί με το Witcher 1 συμπλήρωσαν συνολικά τα 5 εκατομμύρια κομμάτια σε πωλήσεις το 2013) αντί να επαναπαυθεί στης δάφνες αποφάσισε να δημιουργήσει ένα open world RPG που θα ξεπερνούσε σε μέγεθος, βάθος και ποιότητα οποιοδήποτε παρόμοιο παιχνίδι έχει προηγηθεί (παρόλο που και αυτή τη φορά η εταιρία δεν έχει ουσιαστικά εμπειρία στην ανάπτυξη αυτού του τύπου των παιχνιδιών). Σε αυτή τη προσπάθειά έριξε  κυριολεκτικά τα πάντα. Ολόκληρο το project ήταν επένδυση της ίδιας της εταιρίας και κόστισε το συνολικό το ποσό των 81 εκατ δολαρίων (μοιάζει εντυπωσιακό αλλά παρόμοια project άλλων εταιριών έχουν κοστίσει διπλάσια και τριπλάσια λεφτά). Και κέρδισε ξανά το στοίχημα. Οι πωλήσεις έφτασαν τις 6 εκατ. κόπιες μέσα στις πρώτες 6 βδομάδες και οι διθυραμβικές κριτικές εκθειάζουν το Witcher 3 σαν ένα από τα υψηλότερα δείγματα της τέχνης των videogames.

Πέρα από όλα αυτά η CD Projekt Red χαίρει μεγάλης εκτίμησης στην κοινότητα των gamers γιατί συνεχίζει να φροντίζει τους πελάτες της όπως έκανε στα πρώτα βήματα της όταν εισήγαγε παιχνίδια στην Πολωνία. Παρόλο που η σειρά των παιχνιδιών witcher είναι από τις πιο πολύαντεγραμμένες από τους πειρατές συνεχίζει να πουλάει όλα τα παιχνίδια της χωρίς DRM ενώ φροντίζει να δίνει δωρεάν περιεχόμενο και εξαιρετική υποστήριξη στους πελάτες της. Και αυτό το κάνει όχι γιατί έχει τίποτα υψηλές ηθικές αξίες (κάθε άλλο, όπως και κάθε άλλη εταιρία και CD Projekt έχει σαν απόλυτη προτεραιότητα της το κέρδος). Απλά από την εμπειρία της στην Πολωνική αγορά γνωρίζει από πρώτο χέρι πως είναι αδύνατον να αποφύγει κανείς την πειρατεία. Έτσι δεν πετάει λεφτά στην ανάπτυξη και ενσωμάτωση του DRM (που στο κάτω κάτω δημιουργεί επιπλέον προβλήματα στους πελάτες της) και προσελκύει αγοραστές δίνοντας τους extras που καμία πειρατική κόπια δεν θα μπορέσει ποτέ να τους προσφέρει.

Με αυτά και με αυτά μια μικρή εταιριούλα που ξεκίνησε από τις μάντρες της Βαρσοβίας όπου πωρωμένοι κομπιουτεράδες αντάλλασσαν κασέτες με παιχνίδια για Spectrum εξελίσσεται 20 χρόνια μετά σε ένα από τους κυρίους παίκτες μιας βιομηχανίας με συνολικό τζίρο 100 δις δολάρια το χρόνο. Live and learn που λένε και οι Ινκας

Για το τέλος είναι απαραίτητο να κάνω μια μικρή αναφορά στη συγκλονιστική μουσική του παιχνιδιού. Είναι από τις καλύτερες μουσικές συνθέσεις που έχουν γραφτεί ποτέ για ηλεκτρονικό παιχνίδι (για εμένα ίσως να ξεπερνάει και τη δουλειά του Jeremy Soule  για το Skyrim). Έτσι για να ξέρουμε για τι μιλάμε ορίστε ένα δείγμα από τα κομμάτια που ακούγονται στις μάχες

Και ένα δείγμα από τις πιο ήρεμες στιγμές του παιχνιδιού (το κομμάτι αυτό ακούγεται όταν ο παίκτης παίζει gwent)

Οι μελωδίες και οι ρυθμοί των περισσότερων κομματιών βασίζονται σε μεσαιωνικές και παραδοσιακές μουσικές της Σκοτίας, της Ιρλανδίας και της ανατολικής Ευρώπης. Οι συνθέτες τους είναι δυο καταξιωμένοι καλλιτέχνες, ο Mikolai Stroinski και ο Marcin Przybylowicz. Ο πρώτος έχει σπουδάσει σύνθεση στην Karol Szymanowski Academy of Music και έχει γράψει μουσική για πολλές αμερικάνικες  τηλεοπτικές σειρές, ντοκιμαντέρ και ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ο δεύτερος έχει σπουδάσει διεύθυνση jazz στην Feliks Nowowiejski Academy of Music και γράφει μουσική για ηλεκτρονικά παιχνίδια. Η εκτέλεση των κομματιών είναι από τους Percival Schuttenbach, μια ομάδα ανθρώπων που ασχολούνται σοβαρά με την έρευνα πάνω στην μεσαιωνική μουσική και κάνουν συναυλίες σε ιστορικά φεστιβάλ σε όλη την Ευρώπη. Η μουσική αυτή δεν έχει σχέση ούτε με τους κλαριτζήδες από το πανηγύρι της άνω Παναγιάς ούτε με βλαμμένους hipster που κάνουν ειρωνικές jazz διασκευές σε παρακμιακά δημοτικά και σκυλάδικα (έχει προκύψει και αυτό το φρούτο τελευταία). Τα γράφω όλα αυτά για να προλάβω τυχόν σχόλια που μπερδεύουν τη βούρτσα με την Λίτσα Γιαγκούση.

Καλή χρονια να έχουμε. Keep on gamming μάγκες

ΥΓ. Ψάχνοντας πληροφορίες για το παιχνίδι από μια συνέντευξη ενός από τους σχεδιαστές του παιχνιδιού έμαθα και κάτι που δεν ήξερα. Για να καθοδηγήσουν μέσα σε ένα open world περιβάλλον τους παίκτες στα σημεία ενδιαφέροντος οι σχεδιαστές παιχνιδιών χρησιμοποιούν τις ίδιες τεχνικές που χρησιμοποιούν οι σχεδιαστές μεγάλων εμπορικών κέντρων για να καθοδηγούν τους επισκέπτες γύρω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Η ανθρώπινη ψυχολογία είναι παντού η ίδια γατάκια.

Santa Claus and the Ice Cream Bunny Δεκεμβρίου 24, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

OK, το αφιέρωμα στις χειρότερες Χριστουγεννιάτικες ταινίες όλων των εποχών φέτος σοβάρεψε my lovelies. Τώρα που γυρίσαμε στη σκοτεινή πλευρά της δύναμης τα αστεία τελειώσανε και από το καλόκαρδο πολιτιστικό αχταρμά του Santa Claus Vs the Devil και τη χαρούμενη φτήνια του Santa Claus Conquers the Martians περνάμε πια στο εφιαλτικό Santa Claus and the Ice Cream Bunny. Η υπόθεση του έργου είναι αδύνατον να περιγράφει. Το Santa Claus and the Ice Cream Bunny είναι στην πραγματικότητα ένα συνονθύλευμα από ατάκτως ερριμμένες σκηνές που κάποιος είχε την ατυχή έμπνευση να μοντάρει σε κάτι που παριστάνει τη κινηματογραφική ταινία. Το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς είναι να προσπαθήσει να περιγράψει τι συμβαίνει στην οθόνη. Τέλος πάντων βαθιά ανάσα και ξεκινάμε.

Η “ταινία” αρχίζει με μια ομάδα παιδιών ντυμένα σαν ξωτικά που παριστάνουν ότι φτιάχνουν παιχνίδια στο εργαστήρι του Άι Βασίλη και τραγουδούν παράφωνα ένα άθλιο τραγούδι. Ξαφνικά ένα από τα “ξωτικά” γυρίζει και λέει έτσι στο εντελώς άσχετο πως ο Άι Βασίλης λείπει. Αμέσως και χωρίς καμία άλλη μεταβατική σκηνή περνάμε σε μια ηλιόλουστη παραλία όπου βλέπουμε τον Άι Βασίλη (που μοιάζει σαν αυτούς που έχουν τα συνοικιακά πολυκαταστήματα) να κάθεται μόνος πάνω στο έλκηθρο του.

florida santa

I’ve been conned! There is no luxury timeshare here!

Μια γυναικεία φωνή που ακούγεται σαν να έχει κατεβάσει μια νταμιτζάνα tequila μας λέει πως το έλκηθρο έχει κολλήσει στην άμμο και πως τα ελάφια έχουν φύγει. Πως είναι φυσικό ο Άι Βασίλης έχει σκάσει από την ζέστη αλλά αντί να σηκωθεί και να πάει σε κα’να beach bar λίγο πιο πέρα αρχίζει να τραγουδάει ένα ακόμη πιο άθλιο τραγούδι που λέει πως ο μόνος τρόπος να σωθεί είναι να φωνάξει τους φίλους του. Πάλι χωρίς καμία απολύτως μεταβατική σκηνή περνάμε σε μια σειρά από εντελώς ξεκάρφωτες σκηνές όπου ο Άι Βασίλης καλεί μέσω τηλεπάθειας μικρά παιδιά να έρθουν να τον βοηθήσουν. Ως δια μαγείας τα παιδιά εμφανίζονται στη παραλία και προσπαθούν να ξεκολλήσουν το έλκηθρο με την βοήθεια ενός αλόγου, ενός προβάτου, ενός γουρουνιού, μιας γελάδας, ενός γαϊδουριού και ενός τύπου με στολή γορίλα!!

gorilla

Why do i get the feeling that a psychiatrist heard about this decades later

Όπως είναι φυσικό τίποτα από όλα αυτά δεν έχει αποτέλεσμα και Άι Βασίλης αντί να κάνει κάτι χρήσιμο αποφασίζει να δώσει κουράγιο στα παιδιά λέγοντας τους πως αν έχουν πίστη τα όνειρα τους θα γίνουν πραγματικότητα. Και για να τους αποδείξει πόσο σωστή είναι η απίστευτη βλακεία που μόλις ξεστόμισε αρχίζει να τους αφηγείται το παραμύθι της Τοσοδούλας! Από εδώ και πέρα ξεκινάει μια εντελώς διαφορετική ταινία (με τους δικούς της τίτλους έναρξης!) μέσα στην ταινία που ήδη παρακολουθούμε!

Βλέπουμε μια κοπέλα να περιδιαβαίνει τους χώρους ενός άθλιου θεματικού λούνα παρκ που ονομάζεται “Pirates World”. Αφού κάνει το διαφημιστικό τουρ μπαίνει μέσα σε μια αίθουσα όπου πάνω σε ένα τραπέζι με χωρίσματα από άβαφο κοντραπλακέ βρίσκεται ένα κακοφτιαγμένο diorama με θέμα την Τοσοδούλα και γύρω του ηχεία ανακοινώσεων από τα οποία μια γυναίκεια φωνή διηγείται στους επισκέπτες το παραμύθι. Η κοπέλα αρχίζει να κοιτάζει σαν υπνωτισμένη το τραπέζι (η κάμερα είναι στημένη από την πλευρά που το κοντραπλακέ κρύβει το diorama οπότε εμείς δεν μπορούμε να δούμε τι βλέπει) και η ταινία περνάει πάλι χωρίς καμία μεταβατική σκηνή στο σπίτι μιας ηλικιωμένης κυρίας που (όπως μας διηγείται η φωνή από το ηχείο ανακοινώσεων που για κάποιο λόγο συνεχίζουμε να ακούμε) θέλει απεγνωσμένα μια κόρη. Αποφασίζει να επισκεφτεί την τοπική μάγισσα η οποία αφού τραγουδήσει ένα τραγούδι που διαρκεί κάπου 5 ώρες της δίνει ένα σπόρο για να φυτέψει στον κήπο. Η κυρία φυτεύει το σπόρο και από μέσα από το φυτό που φυτρώνει βγαίνει η περίφημη Τοσοδούλα.

oz

I am the great and powerful Oz!

Δεν προλαβαίνει να εγκατασταθεί στο σπίτι της ηλικιωμένης κυρίας και αμέσως την απαγάγει μια βατραχίνα που θέλει να την παντρέψει στον γιο της. Η αφηγήτρια μας λέει πως η Τοσοδούλα καταφέρνει τελικά να ξεφύγει από τους βατράχους και ξανά χωρίς κανενός είδους μεταβατική σκηνή την βλέπουμε να περπατάει μέσα σε ένα δωμάτιο με βαμμένα λουλούδια στους τοίχους και τεράστια μανιτάρια από φελιζολ. Ξαφνικά της την πέφτει μια παρέα από πλάσματα που μοιάζουν να έχουν βγει μέσα από το Necronomicon.

cthulhu minions

Ph’nglui mglw’nafh Cthulhu R’lyeh wgah’nagl fhtagn!
Ph’nglui mglw’nafh Cthulhu R’lyeh wgah’nagl fhtagn!

Καταφέρνει να τους ξεφύγει και μετά βρίσκεται έξω από τη πόρτα μιας τυφλοποντικίνας η οποία δέχεται να τη φιλοξενήσει για το χειμώνα στο σπίτι της. Επίσης σε αυτό το σημείο μαθαίνουμε πως η αφηγήτρια της ιστορίας είναι η τυφλοποντικίνα.

ΟΚ εδώ πρέπει να κάνω ένα διάλειμμα για να πω πως αυτή η ταινία είναι ίσως το πιο μπερδεμένο αφηγηματικό Inception στην ιστορία του κινηματογράφου
Για να καταλάβετε τι εννοώ : Το παραμύθι που βλέπουμε το διηγείται η κυρία τυφλοποντικίνα μέσω των ηχείων ανακοινώσεων στην κοπέλα που κοιτάει το diorama και που την ιστορία της οποίας (της κοπέλας δηλαδή) διηγείται ο Άι Βασίλης στα παιδιά στην παραλία. Εγώ τουλάχιστον δεν θυμάμαι να έχω δει πότε κάτι τόσο ανούσια περίπλοκο. Τέλος πάντων, συνεχίζουμε.

Η τυφλοποντικίνα θέλει να πασάρει την Τοσοδούλα σε έναν γέρο πλούσιο τυφλοπόντικα με έντονη νεοϋορκέζικη προφορά.

mole

Thumbelina, you’ve never heard of Roman Polanski have you? No? Good

Ο τυφλοπόντικας θέλει να μπει στο βρακί της Τοσοδούλας αλλά αυτή δεν πολυγουστάρει και με την βοήθεια ενός πουλιού που μοιάζει με μεξικάνικη pinata την κάνει από το σπίτι της τυφλοποντικίνας. Τελικά φτάνει σε ένα μέρος (που είναι στη πραγματικότητα το δωμάτιο που παρίστανε το δασός στης προηγούμενες σκηνές μόνο που τώρα έχει τεράστια υφασμάτινα λουλούδια αντι για μανιτάρια από φελιζολ) γεμάτο με τοσοδούλες και τοσοδούλιδες και παντρεύεται το βασιλιά τους. Τοσοδούλα αρχίζει να τραγουδάει για το πόσο ευτυχισμένη είναι και όλο αυτό το απίστευτο έκτρωμα κλείνει με την κοπέλα να βγαίνει από την αίθουσα με το diorama και να συνεχίζει την βόλτα της στο λούνα παρκ καθώς πέφτουν οι τίτλοι του τέλους

Αλλά φυσικά ο εφιάλτης δεν έχει τελειώσει. Βλέπουμε (μαντέψτε!) ΞΑΝΑ τον Άι Βασίλη στη παραλία να λέει στα παιδιά πως όπως η Τοσοδούλα έτσι και αυτά δεν πρέπει ποτέ να χάσουν την πίστη ότι τα όνειρα τους θα γίνουν αληθινά. Τότε τα παιδιά φεύγουν από την παραλία και ο Άι Βασίλης μετά από λίγο λιποθυμά από την ζέστη πάνω στο έλκηθρο του. Ξαφνικά ακούμε μια σειρήνα και μέσα από τους θάμνους ξεπροβάλει ένα πυροσβεστικό αντίκα με επιβάτες τα παιδιά και οδηγό ένα τύπο που φοράει τη χειρότερη στολή κούνελου που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος. Ναι, το περίφημο Ice Cream Bunny κάνει επιτέλους την εμφάνιση του.

bunny

Evil!Evil! It must be destroyed with the Daggers of Megiddo!

Το πυροσβεστικό κατευθύνεται προς την παραλία αλλά στην διαδρομή βγαίνει 3-4 φορές από το δρόμο προφανώς επειδή η στολή εμποδίζει την ορατότητα του οδηγού. Τελικά καταφέρνουν να φτάσουν μπροστά στο έλκηθρο του Άι Βασίλη ο οποίος χαιρέτα το Ice Cream Bunny σαν να είναι παλιοσειρες από το στρατό. Αφού κουβεντιάσουν για λίγο ανεβαίνουν και οι δυο στο πυροσβεστικό και παρατάνε τα παιδιά στην παραλία. Το έλκηθρο ως δια μαγείας εξαφανίζεται και η γυναικεία φωνή που ακούγεται σαν να έχει κατεβάσει μια νταμιτζάνα tequila μας ενημερώνει ότι έχει επιστέψει μαζί με τον Άι Βασίλη στον Βόρειο Πόλο. THE END ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!

Η ταινία αυτή (όπως το Santa Claus Vs the Devil και το Santa Claus Conquers the Martians) ανήκει στη κατηγορία των matinee movies. Δηλαδή στις (συνήθως) φτηνές ταινίες που προβάλλονταν στα σινεμά νωρίς το απόγευμα και το κοινό τους το αποτελούσαν κυρίως μικρά παιδιά. Παρόλο που οι περισσότερες ταινίες αυτού του είδους είναι κακής ποιότητας δύσκολα θα βρει κανείς κάποια που να είναι χειρότερη από αυτό το πράγμα. Οι δημιουργοί του έχουν ενστερνιστεί πλήρως τη θεωρία που λέει ότι Μικρό Παιδί = Ενήλικας με βαριά νοητική υστέρηση. Οι διάλογοι είναι εξαιρετικά ανόητοι και όλοι οι ηθοποιοί μιλάνε σαν να απευθύνονται στην υπεραιωνόβια κουφή θεία τους. Τα σκηνικά και τα κουστούμια μοιάζουν σαν να προέρχονται από παράσταση δημοτικού σχολείου ενώ η χροιά της εικόνας και ο ρυθμός της σε κάνουν να νιώθεις ότι δεν παρακολουθεις παιδική ταινία αλλά Φιλιππινέζικο snuff film. Την καλύτερη περιγραφή του Santa Claus and the Ice Cream Bunny την έχει κάνει ο Brad Jones (cinema snob)

it seem like that movie that is always playing on the TV in the background when the cops burst in the serial killer’s house

Ίσως η μόνη αξία που έχει αυτό το φιλμ βρίσκεται στης σκηνές που δείχνουν πως ήταν το τρισάθλιο Pirates World το οποίο έκλεισε 2-3 χρόνια μετά τα γυρίσματα της ταινίας. Η Φλόριντα ήταν γεμάτη από  μικρά τριτοκοσμικά θεματικά λούνα παρκ τα οποία με το που άνοιξε το Walt Disney World το 1971 καταστράφηκαν οικονομικά και έκλεισαν (πρέπει να λέμε τα κακά της Disney αλλά από την άλλη έχει κάνει και πολλά καλά. Το ότι συνέτριψε οικονομικά τα λούνα παρκ τύπου Pirates World είναι ένα από αυτά τα καλά)

Ο μόνος τρόπος να δείτε αυτή τη ταινία είναι με συνοδεία Rifftax . Είναι μια από τις καλύτερες δουλειές τους (από αυτούς έμαθα και εγώ την ύπαρξη αυτού του πράγματος). Το επίσημο download εδώ, για τους τσιπιδες το torrent εδώ. Για κερασάκι στην τούρτα να και το unriffed original version. Δείτε το μόνο υπό την επήρεια ισχυρών παραισθησιογόνων

Star Wars: Disney’s Gambit Δεκεμβρίου 16, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Αύριο είναι η παγκόσμια πρεμιέρα του Star Wars: the Force Awakens στις περισσότερες χώρες του κόσμου (κάποιες το έχουν δει νωρίτερα). Αυτή ήταν αρχικά η ημερομηνία της πρεμιέρας και για το Παπακαλιατηστάν αλλά για κάποιο περίεργο λόγο μεταφέρθηκε στις 24 Δεκεμβρίου. Τέλος πάντων, εδώ οι πάντα έγκυροι και ενημερωμένοι Red Letter Media μας παρουσιάζουν όλα τα super! wow! cool! νεα για την πολυαναμενόμενη ταινία.

Where is the chinaman?

In China, making Star Wars toys

Πέρα από τη πλάκα ο Mike Stoklasa και ο Rich Evans έχουν κάνει και ένα ενδιαφέρον video με προβλέψεις. Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν τελικά κάποιες από αυτές βγουν αληθινές. Να θυμίσω εδώ ότι το Red Letter Media είναι η ομάδα πίσω από τα καταπληκτικά Mr Plinkett’s Star Wars Prequel Reviews και γνωρίζει πολύ καλά αυτά τα θέματα.

Αυτές οι μέρες είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε πως σαν όλες της μεγάλες θρησκείες έτσι και το Star Wars Fandom έχει και αυτό μυστικές τελετές μύησης που ξεχωρίζουν το μέσο fan των ταινιών από το πωρωμένο nerdουλα. Γιατί όποιος θέλει πραγματικά να φτάσει στη Star Wars Νιρβάνα πρέπει πρώτα να περάσει από την φριχτή εμπειρία που λέγεται The Star Wars Holiday Special. Ευτυχώς όμως οι θεοί των nerds είναι πάντα ελεήμονες και φιλεύσπλαχνοι και μας έχουν δώσει τη εκδοχή της Rifftrax που μετατρέπει ένα από τα χειρότερα εορταστικά show όλων των εποχών σε ένα ξεκαρδιστικό καρναβάλι.

Even in Medesto, is there really enough pot to make this thing happen?

Το Star Wars Holiday Special δεν είναι (και ούτε πρόκειται πότε να γίνει) διαθέσιμο εμπορικά. Ο μόνος τρόπος να το βρείτε είναι μέσω torrent. Στο link που βάζω εδώ μπορείτε να το δείτε είτε στη original εκδοχή του (αποφύγετε το πάση θυσία), είτε στην εκδοχή της Rifftrax (αν δεν δουλέψει αυτοματα στο video player σας επιλέξτε το δεύτερο audio κανάλι/track). Για τους πολύ μερακλήδες είναι ότι πρέπει για τη προετοιμασία πριν την πρεμιέρα η για την μέρα των Χριστουγέννων (εγώ το βλέπω κάθε χρόνο μαζί με το Die Hard)

May the Force be With You!

We’ve got movie sign! Δεκεμβρίου 12, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα για εμάς τους MSTieδες. Η καμπάνια για την επιστροφή του Mystery Science Theater 3000 έλειξε ξεπερνώντας κατά 4.300.000 $ τον αρχικό στόχο των 2.000.000 $ (το συνολικό ποσό είναι 6.359.615 $, από τα οποία 600.000$ προέρχονται από τα add-ons). Πρόκειται για το υψηλότερο ποσό που έχει μαζευτεί πότε μέσω crowdfunding για video project (το προηγούμενο ρεκόρ το είχε το Veronica Mars). Το cast της καινούριας σεζόν θα το αποτελούν οι Jonah Ray, Felicia Day, Patton Oswalt , τα κείμενα θα γράφουν γνωστοί σεναριογράφοι οπώς ο Dan Harmon και ο Dana Gould ενώ σύμβουλος για τα ειδικά εφέ θα είναι ο Adam Savage των MythBusters. Στη λίστα των guest stars περιλαμβάνονται ο Mark Hamill (ναι, αυτος ο Mark Hamill) και ο Jerry Seinfeld (ναι, αυτός ο Seinfeld)

To MST3K διήρκησε από το 1987 μέχρι το 1999 όπου διακόπηκε οριστικά για λόγους που έως σήμερα κανείς δεν έχει καταλάβει (σίγουρα δεν ήταν η ακροαματικότητα μιας και το sci-fi channel έπαιζε για χρόνια επαναλήψεις της σειράς). Από την πρώτη στιγμή που το MST3K έπαψε να προβάλλεται οι fans άρχισαν να πιέζουν τα τηλεοπτικά κανάλια για την επαναφορά του ενώ συνέχιζαν να κυκλοφορούν στους φίλους και το κοινωνικό τους περιβάλλον μαγνητοσκοπημένα επεισόδια (“keep circulating the tapes”) κρατώντας έτσι ζωντανό το ενδιαφέρον για τη σειρά. Με την εμφάνιση των πρώτων video sites όλα τα επεισόδια ανέβηκαν στο ιντερνετ (από όπου έμαθα και εγώ την ύπαρξη τους). Ταυτόχρονα οι fans μέσα από τα νέα κοινωνικά δίκτυα συνέχιζαν να πιέζουν για την αποκατάσταση του MST3K και να αυξάνουν σταδιακά το κοινό του. Φέτος μετά από χρόνια πάρε δώσε με το συνδημιουργό της σειράς Jim Mallon, ο Joel Hodgson απέκτησε επιτέλους τα πνευματικά δικαιώματα και προχώρησε στην δημιουργία της καμπάνιας BringBackMST3K.

Για να το γιορτάσουμε ας ξαναβάλω μιας και είναι χρονιάρες μέρες το κλασικό αριστούργημα Patrick Swayze christmas τραγουδισμένο από την χορωδία The Lost Keys (o κύριος που πετάγεται στο τέλος είναι ο Joel Hodgson)

Oh, let’s have a Patrick Swayze Christmas this year!
Or we’ll tear your throat out and kick you in the ear…

Άντε επειδή έχω τα κέφια μου ας βάλω και ένα από τα αγαπημένα μου επεισόδια με το The Sinister Urge του γνωστού κατά συρροήν εγκληματία κατά του κινηματογράφου (και λάτρη των πουλόβερ ανγκορά) Ed Wood. Το επεισόδιο περιλαμβάνει και το short Keeping Clean and Neat (η ταινία αρχιζει στο 15:37).

Warning: To MST3K είναι αυτό που λένε acquired taste και ανήκει στη Nerd Culture. Για τους υπόλοιπους υπάρχει ο Λαζοπουλος και η Άντζυ Σαμίου

Ed Wood mustered all his incompetence for this movie

War. War never changes Νοεμβρίου 10, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Τα 25GB του Fallout 4 έχουν κατέβει στον σκληρό δίσκο εδώ και μέρες και σήμερα πια έφτασε η ώρα της αλήθειας. Πάντως μέχρι στιγμής σχεδόν όλες οι κριτικές που έχω δει είναι διθυραμβικές οπότε για κα’να 2-3 βδομάδες 6-8 ώρες την ημέρα θα κυκλοφορώ στην πυρηνική ερημία της Βοστόνης.

Επ’ ευκαιρία να πω πως πέρα από τα παιχνίδια και την εταιρική κουλτούρα της Bethesda πάντα με εντυπωσίαζε και το εξαιρετικό marketing που διαθέτει. Είναι ίσως η μόνη εταιρία αυτού του μεγέθους που καταφέρνει να κάνει τόσο μακροχρόνιες, οργανωμένες και εστιασμένες καμπάνιες χωρίς τη σιχαμένη corporate γλίτσα που πάντα τις ακολουθεί. Φυσικά αυτό δεν είναι τυχαίο. Οι περισσότερες μεγάλες εταιρίες  ηλ. παιχνιδιών είναι στελεχωμένες από ανθρώπους που στην πλειοψηφία τους δεν είναι gamers και δεν ασχολούνται μαζί τους πέρα από το στενό επαγγελματικό ενδιαφέρον.  Ξεκίνησαν την καριέρα τους από εντελώς άσχετους τομείς όπως τα προϊόντα υγιεινής η τα τυποποιημένα τρόφιμα και κινούνται με τι λογική “είτε video games, είτε κατεψυγμένες πίτσες με τον ίδιο τρόπο τα πουλάμε και τα δύο”. Όμως ο υπεύθυνος marketing της Bethesda είναι ο μεγάλος Pete Hines, ένας άνθρωπός που μεγάλωσε με ηλεκτρονικά παιχνίδια και βρίσκεται δίπλα στην δημιουργική ομάδα της εταιρίας από την πρώτη στιγμή που ξεκινάνε να αναπτύσσουν ένα παιχνίδι μέχρι την τελευταία. Εδώ λέει την ιστορία του και μερικά χρήσιμα επαγγελματικά tips (όπως: να πλένετε τα χέρια σας πριν πάτε στην τουαλέτα αν έχετε μόλις ξεριζώσει τσουκνίδες)

Υ.Γ. Από ότι διαβάζω το Fallout 4 δίνει την δυνατότητα στον παίχτη να έχει ταυτόχρονη σχέση με πάνω από ένα χαρακτήρα /companion ανεξαρτήτως φύλου, μια επιλογή που από όσο γνωρίζω κανένα άλλο παιχνίδι δεν προσφέρει (πχ. τα παιχνίδια της Bioware μεν επιτρέπουν σχέση και με τα δυο φύλα αλλά είναι πάντα αποκλειστικά “μονογαμικές” )

Sweet Dreams Are Made of These Οκτωβρίου 31, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

The cinema is where we come to share a collective dream

and horror films are the most dream like of all.

Mark Gatiss, A History of Horror

Φέτος ο εορτασμός του  Halloween με πετυχαίνει σε κάπως χύμα φάση. Αυτή την εποχή είμαι περίπου σαν τους τύπους στην διαφήμιση του Jack Daniel’s που περιμένουν να ωριμάσει το bourbon πετώντας τις τάπες στο βαρέλι ενώ έχω ταυτόχρονα κολλημένο στο πρόσωπο μου ένα σαρδόνιο χαμόγελο που όσο περνάει ο καιρός όλο και μεγαλώνει. Γιαυτό αυτή τη φορά έχω ένα σχετικά εύκολο αφιέρωμα σε μερικές από τις πιο διάσημες σκηνές στην ιστορία του σινεμά. Γιατί μεγάλη τέχνη δεν είναι μόνο η βουτιά της Anita Ekberg στη Fontana di Trevi και τα σκαλιά της Οδησσού στο θωρηκτό Ποτέμκιν.
Προειδοποίηση: Αν για κάποιο περίεργο λόγο δεν έχετε δει τις ταινίες από τις οποίες προέρχονται αυτές οι σκηνές
1) γιατί συνεχίζετε και επισκέπτεστε αυτό το blog;
2) αν έχετε σκοπό να τις δείτε στο μέλλον καλύτερα να μην συνεχίστε το διάβασμα μιας και ακολουθούν χοντρά spoilers.

Silence of the Lambs – η σκηνή της απόδρασης

Ο Hannibal (Anthony Hopkins) έχει μεταφερθεί από τις ψυχιατρικές φυλακές υψίστης ασφαλείας της Βαλτιμόρης στα δικαστήρια του Memphis (1ο λάθος). Σε μια προηγουμένη σκηνή έχουμε δει πως ο διευθυντής του ψυχιατρείου δρ. Chilton (Anthony Heald) είχε ξεχάσει το στυλό του στο κελί του Lecter. (2ο λάθος). Οι Boyle (Charles Napier) και Pembry (Alex Coleman) δεν είναι εκπαιδευμένοι νοσοκόμοι αλλά απλοί φύλακες των δικαστηρίων που θεωρούν τον Lecter ένα τρελάρα που τους φόρτωσαν να φυλάνε στα καλά καθούμενα (3ο λάθος). Τα βάζουμε όλα αυτά μαζί και να το αποτέλεσμα.

PART 1: Ready when you are sergeant Pembry

PAART 2: Lt. Boyle at the Base of a Crucifixion

PAAART 3: ♫ And I recognise the face behind the mask. It’s a devil’s disguise ♫

Ο Lecter ελευθερώνεται από τα δεσμά του, σκοτώνει τους δυο φύλακες, φοράει τη στολή του Pembry και τον ντύνει με τα δικά του ρούχα (έχουν τον ίδιο σωματότυπο). Στη συνέχεια πετάει το νεκρό σώμα στη οροφή του ανελκυστήρα και παριστάνει τον ετοιμοθάνατο Pembry φορώντας το γδαρμένο του πρόσωπο. Και μέσα σε όλα αυτά φτιάχνει και ένα γουστόζικο art installation με τον ξεκοιλιασμένο Boyle. Γιατί; Γιατί μπορεί ρε γατάκια

Στην σκηνή που έχει προηγηθεί ο Hannibal δίνει στην Calrice Starling όλα τα εφόδια για να βρει τον serial killer Buffalo Bill και της προσφέρει την λύτρωση από τους δικούς της εφιάλτες. Και ομως εδώ βλέπουμε τον ίδιο άνθρωπο, στον ίδιο χώρο χωρίς κανένα δισταγμό να εκτελεί με χειρουργική ακρίβεια ένα φρικτό έγκλημα. Στα χέρια κάποιου άλλου αυτή η σκηνή θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα αλλοπρόσαλλο, ασύνδετο και φλύαρο gorefest. Ο Jonathan Demme η ομάδα του παίρνει αυτές τις εντελώς αντίθετες σε ύφος και τόνο σκηνές και δημιουργεί μια λιτή, αδιάλειπτη σε ύφος, άψογα χορογραφημένη και χρονομετρημένη σεκάνς.

Ολόκληρη η ταινία είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του τι μπορεί να παράγει μια ομάδα ταλαντούχων και επαγγελματικά πειθαρχημένων ανθρώπων που δένουν τέλεια μεταξύ τους και διαθέτουν την ελευθερία να δουλέψουν όπως νομίζουν. Μην ξεγελιέστε από την μοναδική ερμηνεία του Anthony Hopkins, το project από την αρχή μέχρι το τέλος στηρίχθηκε απόλυτα στην ομαδική προσπάθεια (δείτε το Inside the Labyrinth: The Making of ‘The Silence of the Lambs’ που περιλαμβάνετε στο DVD της επανέκδοσής και θα καταλάβετε τι εννοώ). Προσωπικά ξεχωρίζω τη εξαιρετική δουλειά της Kristi Zea που εμπνεύστηκε τον σχεδιασμό και τον φωτισμό του συγκεκριμένου χώρου (και φυσικά το μακάβριο art installation με τον Boyle, φαίνεται άλλωστε ξεκάθαρα από το πρώιμο concept art της σκηνής) από τους πίνακες του Francis Bacon .

Disclaimer: Το Silence of the Lambs το είδα την πρώτη βδομάδα προβολής και από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζει να είναι η αγαπημένη μου ταινία.

Alien – Η σκηνή της “γέννησης”

Το πλήρωμα του φορτηγού διαστημοπλοίου “Νοστρόμο’ καλείται να ερευνήσει ένα μυστηριώδες σήμα που εκπέμπεται από ένα κοντινό πλανήτη. Εκεί βρίσκουν ένα αρχαίο διαστημόπλοιο γεμάτο με χιλιάδες αυγά που ανήκουν σε κάποιο εξωγήινο είδος ζωής. Όταν o αξιωματικός Kane (John Hurt) πλησιάζει ένα από τα αυγά αυτό ανοίγει και από μέσα του πετάγεται ένα πλάσμα που διαπερνάει το διαστημικό του κράνος και προσκολλάται στο πρόσωπο του. Η ομάδα διάσωσης παραβιάζει τους κανόνες ασφάλειας και φέρνει τον Kane μέσα στο σκάφος. Ανακαλύπτουν πως είναι αδύνατον να αφαιρέσουν το πλάσμα από το πρόσωπο του αλλά μετά από λίγες ώρες αυτό αποκολλάται μόνο του και πεθαίνει. Ο Kane μέσα σε 1-2 μέρες (ίσως ώρες;) ξυπνάει σαν αν μην συμβαίνει τίποτα και τρώει μαζί με το πλήρωμα το τελευταίο τους γεύμα πριν ξαναμπούν σε κρυογονική νάρκη για να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Hello, my baby Hello, my honey Hello, my ragtime gal ♫

Η έμπνευση για τη μορφή του “νεογέννητου” alien είναι (και εδώ) το έργο του Francis Bacon και πιο συγκεκριμένα μια από τις μορφές του Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion. Υπήρξε παλιότερα η φήμη πως οι τόσο φυσικές αντιδράσεις των ηθοποιών οφείλονταν στο γεγονός ότι δεν γνώριζαν τι θα συμβεί. Φυσικά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι μιας και όλοι τους είχαν διαβάσει το σενάριο, μάλιστα η Sigourney Weaver και η Veronica Cartwright είχα ήδη δει και την “κούκλα” που θα πετιόταν από το στομάχι του Hurt. Αυτό που οι ηθοποιοί δεν γνώριζαν ήταν οι λεπτομέρειες όπως η ποσότητα του (πραγματικού αγελαδινού παρακαλώ) αίματος και το γεγονός ότι θα χρησιμοποιούνταν αντλίες υψηλής πίεσης και μικροεκρήξεις Το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσει ολόκληρο το στούντιο (και οι ηθοποιοί) με αίμα και κομμάτια κρέας. Μάλιστα η καημένη η Cartwright έφαγε σχεδόν ένα λίτρο αίμα στα μούτρα και σαβουρδιάστικε on camera. Εδώ ο μεγάλος H.R. Giger, οι ηθοποιοί, οι τεχνικοί και ο Ridley Scott εξηγούν πως ακριβώς σχεδιάστηκε και γυρίστηκε αυτή η ιστορική σκηνή

The Thing – Η σκηνή της μεταμόρφωσης

Ένα εξωγήινο πλάσμα που μπορεί να μολύνει και σταδιακά να “απορροφήσει” και να μιμηθεί οποιοδήποτε ζωντανό οργανισμό έρθει σε επαφή μαζί του έχει εισχωρήσει σε μια βάση στην Ανταρκτική. Σε αυτό το σημείο της ταινίας η υπόλοιπη ομάδα θεωρεί πως ο MacReady (Kurt Russell) ίσως έχει μολυνθεί από το πλάσμα. Ο Norris (Charles Hallahan) παθαίνει καρδιακή προσβολή καθώς προσπαθεί να ακινητοποιήσει τον MacReady και μεταφέρεται στο ιατρείο της βάσης όπου ο γιατρός Dr. Copper (Richard Dysart) προσπαθεί να επαναφέρει σε λειτουργία την καρδιά του. Και τότε συμβαίνει αυτό…

!!!!Warning: What you are about to see cannot be unseen!!!!

You got to be fucking kidding!

Όταν ανέλαβε την ταινία ο Carpenter ήθελε πάνω από όλα να αποφύγει αυτό που σχεδόν καμία ταινία τρόμου (σε ένα βαθμό ούτε το Alien) δεν είχε καταφέρει να αποφύγει στο παρελθόν. Δηλαδή το να είναι το τέρας άπλα ένας τύπος με λαστιχένια στολή (“a guy in a rubber suit”) η μια κακοφτιαγμένη μαριονέτα. Και ανέθεσε αυτό το τιτάνιο έργο στον τότε 22χρονο Rob Bottin ο όποιος για να το φέρει σε πέρας δούλεψε 7 μέρες τη βδομάδα για 57 βδομάδες συνεχόμενα. Το αποτέλεσμα ήταν τα καλύτερα πρακτικά ειδικά εφέ στην ιστορία του κινηματογράφου. Το προσωπικό κόστος για τον Bottin ήταν τεράστιο μιας και κατέληξε στο νοσοκομείο με υπερκόπωση ενώ κόντεψε να καίει ζωντανός στα γυρίσματα αυτής της σκηνής. Στο παρακάτω βίντεο κάνει πλάκα καθώς περιγράφει τι συνέβη στο πρώτο καταστροφικό γύρισμα αλλά κάτι μου λέει πως τα πράγματα δεν ήταν τόσο αστεία

Τώρα πια όλες αυτές οι σκηνές δημιουργούνται μέσα σε μια βδομάδα από χιψτερογραφίστες που δουλεύουν με Adobe After Effects η Autodesk Maya από την άνεση του γραφείου τους. Όμως το αποτέλεσμα μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν έχει καταφέρει να φτάσει την δουλειά μαστόρων σαν τον Bottin ,τον Stan Winston και τον Tom Savini.

Special Mention: The Godfather – “I’ll make him an offer he cannot refuse”

Ο βαφτισιμιός του Don, Johnny Fontane (Al Martino), θέλει πάση θυσία τον πρωταγωνιστικό ρολό στην τελευταία ταινία του Jack Woltz (John Marley) ο όποιος του τον αρνιέται πεισματικά . Ο Corleone στέλνει τον consigliere, Tom Hagen (Robert Duvall) να εξηγήσει στον Woltz ότι ο Fontane πρέπει να πάρει τον ρολό (γιατί; τι γιατί; γιατί ο Fontane είναι ο βαφτισιμιός του Corleone γατάκια). Ο Woltz αφού κάνει τον Hagen ένα μικρο tοur στους σταύλους όπου κράτα τα πολυαγαπημένα του καθαρόαιμα αλόγα κούρσας, δηλώνει πως δεν πρόκειται ποτέ να δεχτεί τον Fontane σαν πρωταγωνιστή σε δικιά του ταινία. Την επόμενη μέρα τον περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη

Το Godfather φυσικά δεν είναι ταινία τρόμου αλλά αυτή η σκηνή ανήκει στις πιο τρομακτικές στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο Don δεν χρειάζεται να φωνάξει, να απειλήσει άμεσα με βια η να σε βασανίσει. Απλά σκοτώνει αυτό που αγαπάς και το κάνει αθόρυβα και χωρίς να διστάσει ούτε δευτερόλεπτο. Όλα τα υπόλοιπα είναι φλυαρίες.

Happy Halloween!

Υ.Γ. Σοβαρά τώρα αν δεν έχετε δει κάποια από τις παραπάνω ταινίες το φετινό Halloween είναι ευκαιρία να τις δείτε Και μην μου πει κανείς ότι είναι αποκρουστικές και βίαιες. Αν εγώ κατάφερα να δω το Salo του Pasolini (τη πιο βαρετή και απλοϊκή ταινία που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος) τότε και εσείς μπορείτε να δείτε το The Thing και το Alien.  Μάλιστα αυτές οι ταινίες θα σας προσφέρουν κάτι που ποτέ δεν πρόσφερε καμία ταινία του Pasolini σε κανένα. Θα σας διασκεδάσουν.

So Long And Thanks For All the Fish Ιουνίου 29, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

So long and thanks for all the fish
So sad that it should come to this
We tried to warn you all but oh dear!

You may not share our intellect
Which might explain your disrespect
For all the natural wonders that
grow around you

Ε ναι, ο πειρασμός του «στα έλεγα εγώ» είναι πολύ μεγάλος και αναγκάστηκα να υποκύψω. Αν και για να λέμε την αλήθεια αυτά που θα ακολουθήσουν ένα πιθανό ΟΧΙ θα είναι ασύγκριτα χειρότερα από αυτά που συμβαίνουν τώρα. Δεν πειράζει όμως, η «αξιοπρέπεια» των εκστασιασμένων με την επικείμενη καταστροφή χρήσιμων ηλιθίων και η εξασφάλιση των φυγαδεύμενων κεφαλαίων των απατεώνων της εγχώριας ολιγαρχίας και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι πάνω από όλα.

An die Freude Ιουνίου 27, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Εσείς δεν ξέρω τι σκατά θα κάνετε, έμενα η πατρίδα μου θα είναι πάντα η Ευρώπη.

Ludwig, those about to rock will always salute you

E3 2015 Ιουνίου 14, 2015

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Με όλο αυτό το χαμό κοντεύουμε να ξεχάσουμε τα σημαντικά γεγονότα που τρέχουν. Πρέπει να στρωθώ να γράψω κάποια στιγμή πέντε λόγια για το Witcher 3: Wild Hunt (το Steam μου λέει ότι έχω ήδη περάσει τις 100 ώρες μέσα στο παιχνίδι) ενώ σε μερικές ώρες αρχίζει η παρουσίαση της Bethesda στην φετινή E3 όπου αναμένεται η επίσημη ανακοίνωση των Fallout 4, Dishonored 2 και του καινούριου Doom. Το πρόγραμμα θα έχει και ανακοινώσεις από τη Square Enix (Deus Ex: Mankind Divided) και την EA (Star Wars Battlefront) αν και για αυτές κρατάω μικρο καλάθι.  Πάντως έχω ορκιστεί στον εαυτό μου ότι θα καταφέρω να επισκεφτώ έστω μια φόρα στη ζωή μου αυτή τη τεράστια έκθεση/προσκύνημα. Που θα παει, θα γίνει και αυτό.

Ασχετο: Θυμήθηκα εκείνο το  «Elders Play Grand Theft Auto V» βιντεάκι και σκεφτικά πως είναι λίγο υποκριτικό να γελάω με την έκπληξη που νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι. Ιδίως όταν γνωρίζω πως πολλοί συνομήλικοι μου (ακόμα και αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους εξοικειωμένο με τις σύγχρονες τεχνολογίες και τη κουλτούρα τους) θα πάθαιναν πολιτιστικό σοκ αν τους έβαζαν  αντιμέτωπους με το Grand Theft Auto 5, το Witcher 3, η το Fallout 3. Νομίζω ότι θα τους ήταν εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπίσουν ακομη και παιχνίδια με πιο συμβατικά «on rails» naratives όπως το The Last of Us η το Bioshock Infinate (το τελευταίο 30λεπτο του Bioshock Infinate θα έστελνε μερικούς στο νοσοκομείο με εγκεφαλικό). Σίγουρα όμως ένα τέτοιο event θα μπορούσε να γίνει μια εξαιρετικά διασκεδαστική σειρά στο Youtube.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.