jump to navigation

The Texas Chainsaw Massacre Οκτώβριος 31, 2017

Posted by Lida in Halloween.
add a comment

“It rode the taste-line that separates something unspeakably awful from something that you can handle, and I recall after I saw it I went to sleep and I slept like a baby because it had, sort of, pacified my soul, I was able to go down into the depths of human depravity and come up and not really be damaged by it.”

John Carpenter

Halloween, αυτή η υπέροχη γιορτή είναι πάλι εδώ για να φέρνει όλες τις ηλικίες γύρω από τη θαλπωρή του οικογενειακού τραπεζίου. Ενός οικογενειακού τραπέζιου που η παράδοση θέλει μετά το γεύμα τα εγγόνια να προσφέρουν στον παππού την χίπισσα που αιχμαλώτισαν από τον δρόμο για να τη σφάξει σαν μοσχάρι.
Αυτή τη φορά λέω για αλλαγή να επικεντρωθώ σε μια και μονό συγκεκριμένη ταινία. Το 2017 είναι η χρονιά που χάσαμε δυο από τους σημαντικότερους δημιουργούς του συγχρόνου κινηματογράφου (όχι απλά του κινηματογράφου τρόμου, του Κινηματογράφου με Κ κεφαλαίο) τον George Romero και τον Toby Hooper. Για το έργο του Romero έχω μιλήσει σε προηγούμενο αφιέρωμα για το Halloween οπότε φέτος είναι μια καλή ευκαιρία για να έχει την τιμητική της η σημαντικότερη και ταυτόχρονα πιο αμφιλεγόμενη ταινία τρόμου στην ιστορία, το Texas Chainsaw Massacre.
Warning: Και αυτή τη φορά θα υπάρξουν χοντρά spoilers αλλά give me a break! Έχουν περάσει πάνω από 40 χρόνια από την πρώτη προβολή της ταινίας, άμα δεν την έχετε δει ακόμα δεν σας φταίει κανένας άλλος.

Μια παρέα από χίπηδες (η Sally Hardesty ο παραπληγικός αδερφός της Φρανκλιν και οι τρεις φίλοι τους ο Jerry, ο Kirk, και η Pam) έρχονται για να ελέγξουν το τάφο του παππού των Hardesty έχοντας ακούσει πως στην περιοχή δρα συμμορία βανδάλων που καταστρέφει τα νεκροταφεία της περιοχής. Στη διαδρομή μέχρι το πατρικό τους σπίτι παίρνουν ένα περαστικό με οτοστόπ. Αυτός αποδεικνύεται πως έχει πάνω από καμιά δεκαριά λασκαρισμένος βίδες στο κεφάλι του οπότε αναγκάζονται να τον πετάξουν έξω από το αυτοκίνητο. Φτάνοντας στο πατρικό το βρίσκουν εγκαταλειμμένο και υπό κατάρρευση ενώ το τοπικό βενζινάδικο δεν έχει βενζίνη για να τους δώσει. Ο Kirk και η Pam ψάχνοντας να βρουν την τοπική λιμνούλα για να δροσιστούν πέφτουν πάνω σε ένα παράξενο αγροτικό σπίτι που ηλεκτροδοτείται από μια γεννήτρια. Ελπίζοντας ότι οι ιδιόκτητες μπορεί να έχουν λίγη περισευούμενη βενζίνη για να τους δώσουν ο Kirk μπαίνει στο σπίτι. Και τότε (στα μισά της ταινίας) συμβαίνει αυτό

Από εκεί και πέρα αρχίζει η σταδιακή εξόντωση των υπόλοιπων μελών της παρέας. Σειρά έχει η Pam που καταλήγει κρεμασμένη ζωντανή στο τσιγκέλι ενώ ο Jerry τρώει και αυτός το σφυρί στο κεφάλι. Ο Franklin γίνεται κιμάς από το αλυσοπρίονο ενώ η Sally μετά από μια ατελείωτη καταδίωξη φτάνει στο τοπικό βενζινάδικο όπου αιχμαλωτίζεται από τον ιδιοκτήτη του και μεταφέρεται πίσω στο αγροτικό σπίτι. Εκεί καταλήγει στο οικογενειακό τραπέζι όπου ο Leatherface, o σαλεμένος οτοστοπατζης που είδαμε στην αρχή της ταινίας (που τελικά αποδεικνύεται πως είναι ο μικρότερος αδερφός του Leatherface) ο βενζινάς (οποίος είναι ειναι ο μεγαλήτερος αδερφός του Leatherface)  και ο υπεραιωνόβιος παππούς της οικογένειας ετοιμάζουν το δείπνο τους. Είναι όλοι τους πρώην εργαζόμενοι στο τοπικό σφαγείο και τα εγγόνια αποφασίζουν να δώσουν την ευκαιρία στον παππού να θυμηθεί τα παλιά προσφέροντας του τη Sally για να τη σφάξει. Ο παππούς δεν έχει αρκετή δύναμη για να την αποτελειώσει έτσι αυτή δραπετεύει και μετά από μια εξίσου μεγάλη δεύτερη καταδίωξη καταφέρνει να ανέβει στην καρότσα ενός διερχόμενου φορτηγού και να ξεφύγει. Ο εξοργισμένος Leatherface αρχίζει να χορεύει μανιασμενα με το πριονι καθως ο ήλιος δύει. The End

Η ιστορία και το σενάριο δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπα, υπήρξαν και πριν από το TCM κάποιες ταινίες που ακολούθησαν παρόμοια δομή. Αυτό που την κάνει μοναδική είναι το ύφος και η εκτέλεση. Η κλασική σύμβαση που απαιτεί το φως της ημέρας να συμβολίζει την ασφάλεια δεν ισχύει. Οι περισσότεροι φόνοι γίνονται μέρα μεσημέρι και συμβαίνουν χωρίς καμία προειδοποίηση, κανένα μουσικό κρεσέντο, καμιά αλλαγή στο ρυθμό των εικόνων. Ο Θάνατος έρχεται ξαφνικά χωρίς καμία αίτια και σχεδόν ότι συμβαίνει από τη αρχή μέχρι το τέλος δεν ακολουθεί καμία λογική. Ο Leatherface και η οικογένεια του δεν σκοτώνουν επειδή θέλουν εκδίκηση η επειδή υπακούουν σε κάποια εντολή. Είναι απλά μια ομάδα κυνηγών που τους αρέσει να παίζουν με το φαγητό τους. Τα θύματα απλά έτυχε να βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. H άμεση απεικόνιση της βίας στην οθόνη είναι ελάχιστη (αυτό ήταν συνειδητή επιλογή του ίδιου του Hooper που ήθελε να αποφύγει την ένδειξη Χ/Εντελώς Ακατάλληλο). Ο τρόμος και η φρίκη δηλώνονται μέσα από τις ανορθόδοξες γωνίες λήψης, το απότομο μοντάζ, το σουρεαλιστικό ντεκόρ (τα εκπληκτικά γλυπτά και έπιπλα του σκηνογράφου Robert A. Burns φτιαγμένα με ιατρικούς σκελετούς και πραγματικά κόκαλα ζώων που μάζεψε από τα τοπικά αγροκτήματα), τα ηχητικά εφέ και τις ψυχεδελικές συνθέσεις από μεταλλικούς, ηλεκτρονικούς και βιομηχανικούς ήχους που αποτελούν την μουσική υπόκρουση της ταινίας (που συνέθεσε ο ίδιος ο Hooper μαζί με τον τεχνικό/σχεδιαστή ήχου Weyne Bell).

Όμως αυτό που καταφέρνει να μεταδώσει εξαιρετικά τον παραλογισμό και την σταδιακή κατάρρευση της πραγματικότητας που συμβαίνει στην οθόνη είναι οι ερμηνείες. Η ένταση που εκπέμπουν οι ηθοποιοί οφείλεται σε ένα βαθμό στην συστηματική δουλειά (π.χ. Gunnar Hansen έμεινε για δυο μέρες σε ένα ίδρυμα για για να μπορέσει να μιμηθεί τις κινήσεις των ατόμων με ειδικές ανάγκες και να δώσει την κατάλληλη εκφραστικότητα στον χαρακτήρα του Leatherface) αλλά είναι κυρίως προϊόν της ψυχολογικής επίδραση που είχαν οι (θρυλικές πια) ακραίες συνθήκες κατά την διάρκεια των γυρισμάτων.
Η ομάδα του Hooper ξεκίνησε εν μέσω καύσωνα τον Ιούλιο του 1973 και δούλεψε σχεδόν non stop 16 ώρες κάθε μέρα για ένα μήνα. Ο θερμοκρασία στα εξωτερικά γυρίσματα ήταν 43 βαθμοί ενώ μέσα στο στο σπίτι έφτανε μέχρι τους 48 βαθμούς. Η έλλειψη εξαερισμού και μυρωδιά της αποσύνθεσης από το κρέας και τα κόκαλα των σκηνικών μαζί με τις αναθυμιάσεις από το πλαστικό και τις κόλλες έκαναν την ατμοσφαίρα αποπνικτική. Συχνά έπρεπε να διακόψουν επειδή κάποιος από ηθοποιός η τεχνικός ήθελε να βγει έξω για να αναπνεύσει η να κάνει εμετό. Σε αρκετές σκηνές το σφυρί η το αλυσοπρίονο πέρασε μερικά χιλιοστά από το πρόσωπο κάποιου ηθοποιού ενώ σε άλλες, όπως αυτή όπου ο βενζινάς τσακώνεται με τον μικρό αδερφό του Leatherface, τα χτυπήματα είναι αληθινά.
Στο τέλος οι ηθοποιοί και το συνεργείο είχαν φτάσει στα όρια τους. Η Marilyn Burns έχει δηλώσει πως η στιγμή που η Sally ξεσπάει σε υστερικά γέλια πάνω στη καρότσα του φορτηγού ήταν πραγματικός νευρικός κλονισμός από την κούραση ενώ ο Gunnar Hansen έχει πει επανειλημμένα σε συνεντεύξεις πως στο τέλος του μανιακού χορού του Leatherface πέταξε απηυδισμένος το αλυσοπρίονο στον αέρα.
Το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ The Shocking Truth περιγράφει με λεπτομέρειες τις εμπειρίες όλων των συντελεστών και την δοκιμασία που περάσαν μέχρι να δουν την ταινία να προβάλλεται στους κινηματογράφους.

Τελικά όλη αυτή η απίστευτη προσπάθεια απέδωσε κι με το παραπάνω. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν τεράστια και το TCM με συνολικό κόστος λιγότερο από 300.000 $ και έφερε πίσω πάνω από 30 εκατομμύρια (από τα οποία οι δημιουργοί και οι συντελεστές του έλαβαν ελάχιστα γιατί τα περισσότερα τα υπεξαίρεσε η εταιρία διανομής). Παρόλο που αρχικά είχε ανάμικτες κριτικές σήμερα πια ανήκει στο πάνθεον των σπουδαιότερων φιλμ στην ιστορία του κινηματογράφου (αποτελεί κομμάτι της μόνιμης έκθεσης του MoMA) και συναγωνίζεται επάξια με το Night of the Living Dead για το τίτλο της σημαντικότερης ταινίας τρόμου όλων των εποχών. Το θέμα της και το ιστορικό υπόβαθρο που την παρήγαγε έχουν αναλυθεί μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο και το στυλ και η αισθητική της αποτέλεσαν την έμπνευση για εκατοντάδες άλλα σημαντικά έργα τρόμου και φαντασίας καθώς και αρκετά sequels, prequels και reboots τα οποία όμως δεν κατάφεραν να πλησιάσουν ούτε στο ελάχιστο τη πρώτη εκδοχή. Ίσως το μόνο στοιχείο της ταινίας που είχε εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα από το αναμενόμενο ήταν η συστηματική αποφυγή της απεικόνισης του αίματος στις σκηνές βίας. Το γεγονός ότι οι λογοκριτες δεν μπορούσαν να αφαιρέσουν σκηνές από το έργο ώστε να ελαχιστοποιήσουν την βια που εκπέμπει (1-2 σκηνές είναι αρκετά αιματηρές για να δικαιολογήσουν την αφαίρεση) δεν μείωσε την ένδειξη καταλληλότητας, αντίθετα την αύξησε. Στην Βρετανία μάλιστα το BBFC την κράτησε στη λίστα με τις απαγορευμένες ταινίες για 25 χρόνια μέχρι το 1999 όπου επιτέλους δόθηκε η άδεια να προβληθεί στην τηλεόραση και στο κινηματογράφο.

Ίσως φανεί παράξενο αλλά για εμένα η ταινία είναι μια φοβερή κωμωδία και βρήκα εξαιρετικά λυτρωτικό το γεγονός ότι αυτή ήταν όντως η πρόθεση του Hooper (μάλιστα ήταν κάπως απογοητευμένος που η ένταση του τρόμου κάλυψε αυτό το στοιχείο) . Το ύφος ισορροπεί συνεχώς μεταξύ της απόλυτης φρίκης και του μαύρου χιούμορ και έτσι με ένα περίεργο τρόπο το αποτέλεσμα είναι ταυτόχρονα ξεκαρδιστικό χωρίς να χάνει ούτε στιγμή την ένταση του. Ιδιαίτερα το οικογενειακό δείπνο είναι μια από τις πιο άβολες αλλά και πιο λυτρωτικές σκηνές στην ιστορία και συμπυκνώνει στην πιο ακραία της μορφή την γελοιότητα και την υπαρξιακή φρίκη που έχουν όλες οι οικογενειακές μάζωξεις. Ο Hooper έχει πει πως αυτή η σκηνή είναι προϊόν της δικιάς του απέχθειας για τα οικογενειακά γεύματα. Όταν συγγενείς από το Wisconsin έρχονταν για επίσκεψη διασκέδαζαν τρομάζοντας τον μικρο Toby με τις ιστορίες τους για τον Ed Gein, τον κατά συρροή δολοφόνο που έφτιαχνε μάσκες και έπιπλα από τα υπολείμματα των θυμάτων του. Και έτσι η βάση της ταινίας είναι μια παράξενη και αποκρουστική οικογένεια από Ed Geins που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον με περίπου των ίδιο κωμικοτραγικά δυσλειτουργικό τρόπο που κάθε άλλη οικογένεια αντιμετωπίζει τον εαυτό της. Είναι προϊόν του περιβάλλοντος τους (το πρώτο μέρος της ταινίας εισάγει έμμεσα το νοσηρό περιβάλλον της κοινωνίας στην οποία ανήκει και η οικογένεια) και η διαστροφή και τα εγκλήματα τους είναι ταυτόχρονα απόκοσμα και οικεία γιατί βασίζονται στην πραγματικότητα. Έτσι δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως εκεί έξω, σε κάποιο ξεχασμένο αγρόκτημα, ο Leatherface συνεχίζει να κυνηγάει τα θύματα του κάτω από τον εκτυφλωτικό καλοκαιρινό ήλιο.

Happy Halloween!

ΥΓ. Αν αποφασίσετε να δείτε την ταινία θα πρότεινα να επιλέξετε τη 4K Remastered Edition του 2014. Η αποκατάσταση της κόπιας είναι εξαιρετική και το Blu-ray περιέχει ένα σκασμό από extras.

Advertisements

Το MST3K κάνει έργα Απρίλιος 15, 2017

Posted by Lida in MST3K.
add a comment

Το Δεκέμβριο του 2015 είχα γράψει για το Bring Back MST3K, το kickstarter project που όχι μόνο πέτυχε τον αρχικό στόχο των 2 εκατομμυρίων δολαρίων αλλά τον ξεπέρασε για να φτάσει το ποσό ρεκόρ των 6 εκατομμυρίων. Ε λοιπόν τα καινούρια επεισόδια του Mystery Science Theater 3000 που μας είχε υποσχέθεί ο Joel Hodgson ξεκίνησαν να προβάλλονται στης 14 Απριλίου από το Netflix (αρχικά δυστυχώς θα είναι διαθέσιμα μόνο στις αγγλόφωνες χώρες). Οι tier 750+ kickstarter backers (μαντεψτε τι σημαίνει ο αριθμός 750 γατάκια, για βοήθεια σας λέω ότι το top tier ήταν 25000 και είχε 5 διαθέσιμες θέσεις από τις οποίες καλύφθηκαν και οι 5) είδαν το πρώτο επεισόδιο (1101) πριν περίπου ένα μήνα στις επίσημες πρεμιέρες που έγιναν στη Νέα Υόρκη, το L.A. και το Σικάγο.Για εμάς το 1101 έγινε διαθέσιμο μέσω VHX streaming την Κυριακή 9 Απριλίου και υπόλοιπα επεισόδια στης 11 Απριλίου.

Πριν συνεχίσω πρέπει να βάλω εδώ ένα Disclaimer. Όσοι παρακολουθούν αυτό το blog έχουν δει κατά καιρούς διάφορα post που περιέχουν αναφορές στο MST3K και στις ταινίες που έχει σατιρίσει. Όμως οι λίγες αναφορές που έχω κάνει αφήνουν την εντύπωση πως είμαι μια απλή casual fan της σειράς. Όχι γατάκια,απλά φροντίζω διαχωρίζω το MST3K nerd κομμάτι μου από τις υπόλοιπες εκφάνσεις και εκφράσεις μου στα social media και αλλού. Για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε απλά σας λέω πως έχω δημιουργήσει για την πλάκα μου ένα Android Quiz app με πάνω από 800 ερωτήσεις για την σειρά, έχω ένα ξεχωριστό account στο twitter για να κάνω posts για το MST3K και πως ανήκω στην ομάδα των διαχειριστών του MST3K Revival League που είναι το επίσημο κανάλι των kickstarter backers. Οπότε, you have been warned. Τέλος του Disclaimer

ἀνάστα τό MST3K κρῖνον τό schlock

Τα crowfunding projects που έχω χρηματοδοτήσει ήταν όλα winners αλλά το συγκεκριμένο ήταν αυτό που μου έδωσε περισσότερη χαρά από οποιοδήποτε άλλο και οχι μόνο για το λόγο που ανέφερα στο disclaimer. Ο τρόπος που η ομάδα του Joel συνεργάστηκε με τους fans από την εποχή της καμπάνιας στο kickstarter μέχρι τη στιγμή που γράφω αυτό το post ήταν εξαιρετικός. Και αυτό φάνηκε στο τελικό αποτέλεσμά. Τα καινούρια επεισόδια κατάφεραν να κρατήσουν το ύφος και το στιλ της παλιάς σειράς ενώ ταυτόχρονα προσέθεσαν πολλά καινούρια στοιχεία και ένα πολύ πιο γρήγορο ρυθμό (κάποιοι από τους παλαιούς fans έχουν ενοχληθεί αλλά αυτά τα χαρακτηριστικά είναι αναγκαία στη σύγχρονη κωμωδία). Πάντως μέχρι στιγμής η υποδοχή του κοινού και των κριτικών είναι σε πολύ μεγάλο ποσοστό θετική. Το μόνο που μένει να δούμε είναι το κατά πόσο η αναβίωση του MST3K μπορεί να προσελκύσει καινούργιους fans που δεν γνώριζαν την ύπαρξη της σειράς. Προσωπικά νομίζω πως και αυτό το στοίχημα θα κερδηθεί. Ήδη ξεκίνησαν μια μικρή καμπάνια όπου τα μέλη της ομάδας κάνουν σύντομα riffs πάνω στις άλλες σειρές του Netflix. Το πρώτο δείγμα είναι από το Stranger Things.

Για εμένα και για χιλιάδες άλλους η συμμέτοχη σε αυτό το project, αλλά και το  MST3K fandom γενικότερα, ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Σε αντίθεση με αλλά fandoms όπου οι πάντες τσακώνονται για τα πάντα και που σε αρπάζουν με το “καλημέρα σας” από τα μούτρα αν δεν γνωρίζεις πχ τι τύπο warp engine έχουν τα D’deridex class διαστημόπλοια των Romulans, το MST3K είναι μια όαση. Στα φόρουμ των fans πάλιουρες που έβλεπαν τη σειρά από την εποχή του KTMA συνομιλούν άνετα με αυτούς που την ανακάλυψαν μόλις φέτος ενώ μπορεί να βρει κανείς posts όπου ο διαχειριστής του mst3kinfo.com (το site που μαζεύει όλες τις πληροφορίες για το MST3K από τα μέσα του 90) εξηγεί υπομονετικά τα riffs σε κάποιον που έχει δει μόνο ένα επεισόδιο. Είναι επίσης ένα fandom όπου άνθρωποι με ακραία αντίθετες απόψεις μπορούν να συνυπάρχουν και να μοιράζονται τη χαρά τους για την επανεμφάνιση της σειράς. Ξανά και ξανά στο facebook μέλη του revival league μας λένε πόση ανακούφιση νιώθουν γιά το γεγονός ότι η σελίδα και η κοινότητα του MST3K τους προσφέρουν καταφύγιο από την εξαιρετικά τοξική ατμοσφαίρα των social media και της γενικότερης πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης

Όμως πάνω από όλα είναι τα μηνύματα αυτών που λένε πόσο τους βοήθησε το χιούμορ και η τρέλα της σειράς να ξεπεράσουν κάποια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή της ζωής τους. Γιατί τις περισσότερες φορές (μη πω πάντα) δεν είναι κάτι σοβαρό, γεμάτο με βαθιές έννοιες, συμβολισμούς και νοήματα που κάνει πραγματικά τη ζωή μας καλύτερη αλλά κάτι τόσο απλό και σαχλό όσο ένας τύπος παγιδευμένος στο διάστημα που σπάει πλάκα κοροϊδεύοντας κακές ταινίες μαζί με δυο ρομποτ.

Για το τέλος μένει μόνο αυτό που είπε ο TV’s Frank λίγο πριν αναληφθεί στο second banana heaven από τον Torgo the White (βοήθεια μας).

Always be yourself and wave your freak flag high

P.S. Και για τους άπιστους να και το επεισόδιο που συνέβη το θαύμα, το Samson vs. The Vampire Women. Πρόκειται για μια από τις πιο σαχλές ταινίες που έχουν σατιρίσει. Γιατί όταν αναρωτιέστε ποιος θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τα αιώνοβια τέρατα της νύχτας είμαι σίγουρη πως η πρώτη εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό δεν είναι ένας κοντός τύπος με ασημένιο κολαν, μπέρτα και μάσκα.Enjoy!

The ultimate battle between good and evil is really goofy

Παγκόσμια Ήμερα Ποίησης 2017 Μαρτίου 21, 2017

Posted by Lida in Games.
add a comment

Παγκόσμια ήμερα ποίησης σήμερα και το lidasweblog δεν μπορεί να λείψει από αυτή την υπέρλαμπρη γιορτή του λυρισμού και του συναισθήματος. Ειδικά φέτος που συμπληρώνονται 10 χρόνια από την έκδοση (για την ακρίβεια εμφάνιση στα end credits του Portal) του Still Alive του Jonathan Coulton. Είναι ένα από τα πιο διασκευασμένα τραγούδια των τελευταίων ετών (υπάρχουν κυριολεκτικά χιλιάδες διασκευές στο youtube) και αγαπημένο των απανταχού nerds.

We do what we must
because we can.
For the good of all of us.
Except the ones who are dead.

Και πως να μην είναι αγαπημένο. Μετά από 20 πιστες και αφού σου βγήκε το λάδι να νικήσεις την GLaDOS ανακαλύπτεις πως αυτή οχι μόνο δεν καταστράφηκε αλλά είναι ολοζώντανη και κατενθουσιασμένη με τα αποτελέσματα του πειράματος της. Όλος ο αγώνας και ο ηρωισμός που επέδειξες είναι απλά δεδομένα που θα αρχειοθετηθούν για χρησιμοποιηθούν στη δημιουργία του επόμενου πειράματος . Και ο κύκλος θα επαναλαμβάνεται εις τους αιώνες των αιώνων, αμήν. Τα αγαπάμε πολύ εμείς οι nerdουλες αυτά γιατί γνωρίζουμε αυτό που όλα τα υπόλοιπα γατάκια αγνοούν. Ηρωισμοί, αγώνες, λυρισμοί, συναισθήματα όλα αυτά είναι αφροί και μπουρμπουλήθρες. Τα θεμελια αυτού του κόσμου είναι φτιαγμένα από ένα μονό υλικό, την Ειρωνεία

[Updated] Fuck You, It’s January! Ιανουαρίου 13, 2017

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Να, εδώ τα παλικάρια του Red Letter Media λενε τα πράγματα με το όνομα τους και μας δείχνουν μέσα σε 8 λεπτά πόσο έχει χρεοκοπήσει δημιουργικά ο σύγχρονος κινηματογράφος.

ENDLESS TRASH!!!!

Και μην μου πείτε “ναι αλλά υπάρχουν και ταινίες όπως το Arrival η το Sicario”. Ε και λοιπόν; Μπορούν 3-4 εξαιρετικές mainstream ταινίες να δικαιολογήσουν τους τόνους σκουπίδια που ξερνάνε στις αίθουσες τα μεγάλα studio μέσα στον πανικό τους να ανταγωνιστούν τα καινούρια μέσα (γκουχ γκουχ… διαδικτιακα streaming services και video games) και να κατακτήσουν τις τεράστιες αγορές της Ασίας; Sorry γατάκια αλλά όχι δεν μπορούν. Αυτό το πράγμα θα καταρρεύσει όπως κατέρρευσε στα 60’s το παλιό studio system. Είναι θέμα χρόνου.

By the way, όσοι ασχολείστε με τον κινηματογράφο αντι να κάθεστε να διαβάζετε κάτι αναλύσεις της πυρκαγιάς του στιλ “αντισυσχετισμενες εικόνες και μετααντιληπτική διαμεσολάβηση του μετακινηματογραφικού επηρεασμού” (πραγματικός τίτλος άρθρου, ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ) κάντε subscribe στο Red Letter Media. Είναι ένα από τα καλύτερα κανάλια στο youtube. Άντε μπράβο.

[Update] Νομίζω πως για να καταλάβει κανείς ακριβώς για τι μιλάνε οι κ.κ. Mike Stoklasa και Jay Bauman πρέπει να δεί και το παρακάτω βίντεο για το πως δουλεύει η παραγωγή και το box office (θα έλεγα να διαβάσετε και τα διευκρινιστικά σχόλια που υπάρχουν στην σελίδα του βίντεο στο youtube). Γιατί πάνω από όλα ο κινηματόγραφος είναι business γατάκια. Όχι μόνο ο κινηματόγραφος που παράγει το Hollywood αλλά όλες οι ταινίες που έχουν εκδοθεί ποτέ, ακόμη και τα αριστουργήματα (η “αριστουργήματα”) που κάνουν τους κουλτουρομπετοστοκους να παραληρούν. Όλες, ΟΛΕΣ, ζούνε η πεθαίνουν πάνω στα λογιστικά φύλλα ενός γραφείου παραγωγής. ‘Οποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό δεν έχει καταλάβει τίποτα

Manos : The Hands Of Fate Δεκέμβριος 23, 2016

Posted by Lida in MST3K.
add a comment

Αυτή τη φορά θα κάνουμε ένα διάλειμμα από το αφιέρωμα στις χειρότερες Χριστουγεννιάτικες ταινίες  για κάτι πιο extreme. Φέτος εμείς οι connoisseurs του κακού κινηματογράφου γιορτάζουμε τα 50 χρόνια από την πρεμιέρα της (ίσως) χειρότερης ταινίας όλων των εποχών, του Manos: The Hands of Fate. Χνουδωτά γατάκια, ξεχάστε τις So Bad its Good ταινίες στο στιλ του Ed Wood και του Tommy Wiseau. Εδώ μιλάμε για τον έβδομο κύκλο της κινηματογραφικής κόλασης, το So bad it’s Art. Πρόκειται για μια ταινία τόσο βαρετή, τόσο ανούσια, τόσο κακοφτιαγμένη, τόσο κενή περιεχομένου που θα μπορούσε άνετα να είναι κομμάτι από installation σε gallery μοντέρνας τέχνης η project του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Αλλά δεν έχει νόημα να καθυστερούμε το πράγμα περισσότερο. Ladies and Gentlemen welcome to movie hell.

Η ταινία ξεκινάει με μια τυπική αμερικάνικη οικογένεια του 60’ (μπαμπάς με πλεχτό ζακετάκι, μαμά με μαντιλάκι στο κεφάλι και κόρη με μαύρο κανίς) μέσα σε ένα σταματημένο ανοικτό αυτοκίνητο ενώ στο background ακούγεται μια περίεργη light jazz που ταιριάζει περισσότερο σε softcore porn.
family-car

Poodle bites, poodle chews it

Αφού συζητήσουν το γεγονός ότι μάλλον έχουν χαθεί ξεκινάνε προς άγνωστη κατεύθυνση. Μετά από λίγο τους σταματάει ένα περιπολικό με τεξανούς βλάχους σερίφηδες γιατί το πίσω φανάρι του αυτοκινήτου είναι χαλασμένο. Αφού φάμε 2 ώρες με αυτή τη σκηνή συνεχίζουν το δρόμο τους. Για τις επόμενες 5 ώρες στη οθόνη μας παρελαύνουν θλιβερά τοπία με παράγκες, βράχια, θάμνους και χωράφια (η light porno jazz συνεχίζει να παίζει χωρίς σταματημό) μέχρι που ξαφνικά βλέπουμε ένα ζευγάρι που χαμουρεύεται μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Μετά από 3 ώρες το χαμούρεμα διακόπτεται από το αυτοκίνητο της οικογένειας που περνάει από δίπλα τους. Τρώμε άλλες 5 ώρες με παράγκες, βράχια, θάμνους και χωράφια μέχρι που ξαναβλέπουμε το ζευγάρι που χαμουρεύεται. Αυτή τη φορά το χαμούρεμα διακόπτεται από τους βλάχους σερίφηδες που λένε στο ζευγάρι να πάει να χαμουρευτεί αλλού. ΞΑΝΑΤΡΩΜΕ 5 ώρες με βράχια, θάμνους και χωράφια μέχρι που επιτέλους ο πατερ φαμίλιας αποφασίζει να ρωτήσει για οδηγίες.

sherif

Ok, hop out you two. My deputy and I are scheduled to make out in this car at 10:30

Έτσι φτάνουν σε μια παράγκα που μοιάζει με το σπίτι στην αρχή του Sicario. Εκεί τους περιμένει στη είσοδο ένας τύπος που κρατάει ένα ραβδί , είχει φουσκωμένα γόνατα και μοιάζει με το καθυστερημένο ξάδερφο του Zach Galifianakis . Αφού κάνουν 1 ώρα να παρκάρουν ο τύπος τους λέει (δίνοντας έμφαση στη λάθος συλλαβή κάθε λέξης) πως τον λένε Torgo και πως φιλάει το σπίτι όσο λείπει ο Αφέντης (Master). Όταν τον ρωτάνε πως μπορούνε να πάνε στο προορισμό τους δεν έχει ιδέα για τι πράγμα μιλάνε. Μετά αυτόν τον υπέροχο διάλογο ο πατέρας της χρονιάς αντι να μαζέψει την οικογένεια και να φύγει τρέχοντας αποφασίζει (μετά από ένα πάρε δώσε που διαρκεί 2 ώρες) να μείνουν για το βράδυ. Ο Torgo παίρνει τρεκλίζοντας αργά τις βαλίτσες από το αυτοκίνητο (άλλες 3 ώρες χαμένες).

torgo

That’s not how you wear your Depends, Torgo

Μέσα στο σπίτι ανακαλύπτουν ένα βωμό με γλυπτά που μοιάζουν με χέρια και ένα πίνακα που δείχνει ένα μαυροντυμένο τύπο (μοιάζει με τον Frank Zappa όμως στο πολύ πιο τσαντισμένο) που ποζάρει μαζί με ένα ντόπερμαν. Ο Torgo τους λέει πως ο πίνακας απεικονίζει τον Αφέντη (από εδώ και πέρα θα τον λέω Frank Zappa) ο όποιος βρίσκεται “πάντα μαζί μας”. Ξαφνικά ακούγεται το ουρλιαχτό ενός σκυλιού έξω από το σπίτι. Ο μπαμπα-cardigan βγαίνει έξω να δει τι συμβαίνει ενώ το κανίς ξεφέυγει προς την κατεύθυνση του ουρλιαχτού. Το ακούμε στο βάθος του πλάνου να παλεύει με κάποια άγνωστο ζώο μέχρι που μία κραυγή πόνου δίνει το σήμα πως το κανίς την έκατσε την βάρκα. Η μαμά πανικοβάλλεται και κρύβεται στο υπνοδωμάτιο. Καθώς μπετόστοκος σύζυγος προσπαθεί να βάλει (χωρίς επιτυχία) μπρος το αυτοκίνητο ο Torgo μπαίνει στο υπνοδωμάτιο και της την πέφτει. Η κόρη, που καθόταν τόση ώρα στον καναπέ του σαλονιού, βγαίνει έξω από το σπίτι. Οι Γονείς του Αιώνα αρχίζουν να την ψάχνουν και τελικά την βρίσκουν να παίζει με το ντόπερμαν από το πορτραίτο. Επίσης ανακαλύπτουν πως πίσω από το σπίτι υπάρχει ένας μικρός ναός όπου ο Frank Zappa και οι γυναίκες του κοιμούνται δεμένοι σε κολόνες. Η σύζυγος επιστρέφει στο σπίτι για να πέσει για ύπνο ενώ ο Torgo κάνει μπανιστήρι από το παράθυρο καθώς αυτή γδύνεται.

fap

FAP… FAP… FAP… FAP…

Αφού… τελειώσει και αυτή η σκηνή ο Torgo επιτίθεται στον superdad, τον ρίχνει κάτω ξερό και τον δένει σε μια κολόνα. 3,5 ώρες μετά βλέπουμε τον Frank Zappa να ξυπνάει και να κάνει βόλτα το κατενθουσιασμένο ντοπερμαν. Ξαφνικά και εντελώς στο άσχετο ξαναγυρίζουμε το ζευγάρι που ΑΚΟΜΑ χαμουρεύεται στο αυτοκίνητο! Τους την ξαναπέφτουν οι βλαχοτεξανοί μπάτσοι και το ζευγάρι διαμαρτύρεται γιατί κυνηγάνε αυτούς και όχι το αυτοκίνητο της οικογένειας που χάθηκε στη έρημο! Μέτα αυτό το ευχάριστο διάλειμμα ξαναγυρίζουμε στον Frank Zappa ο οποίος αφού πει μια προσευχή που διαρκεί 7 ώρες στην σατανική θεότητα Manos (;!;!),ξυπνάει της γυναίκες του.

master

Ladies and Gentlemen. The Black and Red Moses of Soul

Αυτές αρχίζουν αμέσως να τσακώνονται για το αν πρέπει να σκοτώσουν όλη την χαζοοικογένεια η να αφήσουν το κοριτσάκι και την μάνα-κουράγιο ζωντανές. Ο Frank Zappa φεύγει και πάει να τα πει ένα χεράκι με τον Torgo. Οι γυναίκες του Frank Zappa αρχίζουν να πλακώνονται στο ξύλο, όπως είναι με τα νυχτικά τους, για κάπου 8 ώρες.

fight

 And now, the Manos Women’s Guild will reenact the Battle of Pearl Harbor

Ο Frank Zappa στριμώχνει τον Torgo σε μια γωνία και αντι να τον σκοτώσει τον κοιτάει επίμονα για 2 ώρες και μετά του λέει ότι ΘΑ τον σκοτώσει. Επιστρέφει στο ναό του και αφού σταματήσει τις γυναίκες του που συνεχίζουν να πλακώνονται τις βάζει να σκοτώσουν τον Torgo. Αυτές ορμάνε στον Torgo και αρχίζουν να του κάνουν για 3 ώρες μασάζ μέχρι θανάτου. Εντωμεταξύ ο βλάκας που έχει λυθεί από την κολόνα βρίσκει την γυναίκα και την κόρη του και προσπαθεί να ξεφύγει στη έρημο. Ο Frank Zappa αφού κάψει το χέρι του Torgo αρχίζει μαζί με τις γυναίκες του να ψάχνει την οικογένεια Αϊνστάιν για περίπου άλλες 6 ώρες. Η οικογένεια Αϊνστάιν δεν αντέχει άλλο το τρέξιμο και αποφασίζει να γυρίσει πίσω στο σπίτι. Εκεί πέφτουν πάνω στον Frank Zappa. Ο βλάκας τον πυροβολεί αλλά o Frank Zappa δεν παθαίνει τίποτα. Αλλαγή σκηνής. Παρακολουθούμε για περίπου 5 ώρες δυο κοπέλες μέσα σε ένα ανοιχτό αυτοκίνητο να οδηγούν. Το αυτοκίνητο τους προσπερνάει το ζευγάρι ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΧΑΜΟΥΡΕΥΕΤΑΙ (ΓΙΑ ΜΕΡΕΣ;ΒΔΟΜΑΔΕΣ; ΧΡΟΝΙΑ;)! Τελικά φτάνουν και αυτές στο σπίτι του Sicario. Εκεί βλέπουμε ότι ο χαζομπαμπάς έχει πάρει την θέση του Torgo, ενώ η γυναίκα και η κόρη του είναι πια γυναίκες του Frank Zappa.

JESUS FUCKING CHRIST ON A POGO STICK!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!! THE END!!!!!!!!!

ΟΚ. Υποψιάζομαι πως ο ένας και μοναδικός αναγνώστης που άντεξε να φτάσει μέχρι εδώ θα θέλει κάποιες εξηγήσεις για όλο αυτό το κατεβατό που διάβασε. Ναι λοιπόν, η ταινία αυτή δεν είναι φάρσα, είναι πραγματική. Εμμ… περίπου. Και λέω περίπου γιατί γυρίστηκε μόνο και μόνο για να κερδηθεί ένα στοίχημα. Ο δημιουργός της Harold P. Warren, ένας πωλητής λιπασμάτων από το El Paso, είχε γνωρίσει στα γυρίσματα της τηλεοπτικής σειράς Route 66 τον βραβευμένο με oscar σεναριογράφο Stirling Silliphant. Σε μια συζήτηση που είχε μαζί του έβαλε στοίχημα (για ένα άγνωστο ποσό) πως μπορούσε, όντας εντελώς άσχετος με το σπορ, να γυρίσει μια ταινία τρόμου. Αφού κατάφερε να μαζέψει κάπου 19.000 δολάρια έγραψε το σενάριο (όπου έβαλε τον εαυτό του στην θέση του πρωταγωνιστή / μπαμπά με το πλεκτό ζακετακι), νοίκιασε μια κάμερα και εξοπλισμό για μοντάζ και ηχογραφήσεις και προσέλαβε από τη τοπική ερασιτεχνική θεατρική ομάδα μερικούς ηθοποιούς (αφού τους υποσχέθηκε ποσοστά από τα κέρδη της ταινίας αντι για μισθό)

Το αποτέλεσμα είναι… αυτό που θα περίμενε κανείς. Η νοικιασμένη κάμερα δεν μπορούσε να καταγράψει ήχο και ο χειροκίνητος φορτιστής της άντεχε για μόνο 32 δευτερόλεπτα κινηματογράφηση. Αυτός είναι ο λόγος που όλοι οι διάλογοι της ταινίας είναι ντουμπλαρισμενοι από 3-4 άτομα (ακόμα και το μικρο κοριτσάκι έχει την φωνή μεσήλικης γυναίκας) και το μοντάζ είναι γεμάτο απίστευτα άτσαλα και απότομα “κοψίματα”. Η φοβερά αλλόκοτη ερμηνεία του John Reynolds, του ηθοποιού που ενσαρκώνει τον Torgo, οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν μαστουρωμένος καθ’ολη την διάρκεια των γυρισμάτων (δυστυχώς αυτοκτόνησε κάπου 6 μήνες μετά). Και φυσικά στη απειρία του Warren οφείλονται τα ατέλειωτα λάθη στο “μπλοκάρισμα”, η θολή εστίαση, τα θεοσκότεινα νυχτερινά γυρίσματα γεμάτα δεκάδες νυχτοπεταλουδες που πετάνε μπροστά από την κάμερα και οι σκηνές που διαρκούν κάπου 5 ώρες περισσότερο από ότι πρέπει.

Στο Hotel Torgo ένα ντοκιμαντέρ του 2004 ο βοηθός του Warren, Bernie Rosenblum εξιστορεί τα κωμικοτραγικά που συνέβησαν στα γυρίσματα της ταινίας.

Όμως παρόλα τα προβλήματα ο Warren κέρδισε το στοίχημα. Η ταινία του έκανε κανονικότατα πρεμιέρα στο Capri Theater του El Paso στις 15 Νοέμβριου του 1966 και προβλήθηκε σε άλλα 3-4 drive in πριν βυθιστεί στην αφάνεια για σχεδόν 27 χρόνια.

Ώσπου το 1993 ο Frank Conniff (a.k.a TV’s Frank),  o υπεύθυνος για την επιλογή των ταινιών του Mystery Science Theatre 3000 βρήκε το Manos σε μια συλλογή από b-movie screeners στο αρχείο του Comedy Central και αποφάσισε πως έπρεπε οπωσδήποτε να το χρησιμοποιήσουν στην εκπομπή.

tvs-frank

Wanted : For crimes against cinema

Έτσι η ταινία προβλήθηκε στο τελευταίο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν στις 30 Ιανουαρίου του 1993. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία. Το S04E24: Manos – The Hands of Fate είναι πλέον με μεγάλη διάφορα το διασημότερο επεισόδιο της σειράς. Από την μέρα που προβλήθηκε έρχεται πρώτο στις προτιμήσεις των θεατών ενώ ο Torgo έγινε ο πιο αγαπημένος χαρακτήρας από τις ταινίες του MST3K (εμφανίστηκε ενσαρκωμένος από τον Michael J. Nelson στα host segments αρκετών επεισοδίων). Ακόμη και σήμερα στα μεγάλα nerdομαζώματα όπως το San Diego Comic-con οι Torgo (και μερικές φορές οι Master) cosplayers φτάνουν και ξεπερνούν τους Joel, Servo και Crow.T.Robot cosplayers.

(Η ταίνια ξεκινάει στο 16:21)

Every frame of this movie looks like someone’s last known photo

Πιά το cult status της ταινίας έχει ξεπεράσει το MST3K και έχει αποκτήσει την δικιά του ανεξάρτητη οντότητα. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει 3 προσπάθειες να γυριστούν sequel,η τελευταία μάλιστα έγινε φέτος μέσω ενός επιτυχημένου Kickstarter από την Jackey Neyman-Jones (το κοριτσάκι στην ταινία). Εκτός από τα sequel το Manos έγινε έμπνευση για musical με κουκλοθέατρο (Manos the hands of Felt), για ένα βιβλίο με σελίδες χρωματισμού και για ενα old school platform video game. To soundtrack του Manos (ναι, η light porn jazz) έχει εκδοθεί σε βινύλιο και το 2015 με τη συνδρομή κάπου 800 δωρητών (μέσω πάλι ενος kickstarter project) η ταινία εκδόθηκε αναπαλαιωμένη σε blu ray. Ναι κυρίες και κύριοι, ζούμε σε ένα κόσμο που ενώ σου βγαίνει η πίστη για να βρεις ακόμα και την DVD έκδοση κάποιων κλασικών ταινιών το Manos: The Hands of Fate υπάρχει σε blue ray.

Τελικά όμως αξίζει στο Manos ο τίτλος της χειρότερης ταινίας όλων των εποχών; Σίγουρα είναι μια από τις χειρότερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ αλλά κατά την γνώμη μου δεν είναι η χειρότερη. Αρκεί να κοιτάξει κανείς κάποια άλλα επεισόδια του MST3K για να βρει χειρότερες ταινίες (δείτε το Monster A Go Go και τα ξαναλέμε) ενώ παραπέρα υπάρχουν ακόμα μεγαλύτερα τέρατα. Και αυτό γιατί παρόλο το χάλι του το Manos ούτε στιγμή δεν θα σε κάνει να νιώσεις ότι σε κοροϊδεύει η ότι σου πουλάει μούρη. Η επιθυμία του Warren και της ομάδας του να γυρίσουν μια κανονική ταινία ήταν απόλυτα ειλικρινής. Και κουτσά στραβά το κατάφεραν

Προσωπικά θα πρότεινα να μην την δείτε η τουλάχιστον μην την δείτε όπως είναι. Προτιμήστε την εκδοχή του MST3K η του Rifftrax (εδώ το τορρεντ για τους τσίπιδες)

ΥΓ. Όσοι πάντα θέλατε να γυρίσετε μια ταινία τρόμου/ επιστημονικής φαντασίας, να σχεδιάσετε ένα comic/animation η να δημιουργήσετε ένα tabletop/video game απλά κάντε το. Μην ρωτάτε καν “πως μπορώ να το κάνω”, κάντε το! Σήμερα πια έχετε όλα τα μέσα διαθέσιμα στο κινητό η τον υπολογιστή σας. Και αν οι γύρω σας σας κοροϊδεύουν η ξινίζουν τα μούτρα τους επειδή ασχολείστε με “ξενόφερτα παγκοσμιοποιημένα σκουπίδια” η δεν ξέρω γω τι, μην δίνετε καμία σημασία. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι όλοι αυτοί δεν είναι άξιοι να στήσουν ούτε μισό πλάνο, να σχεδιάσουν ένα καρέ, ενώ αν τους δείξει κανείς την δομή ενός 3D model η το κώδικα για το πιο απλο enemy AI το ταγγισμένο φουντούκι που έχουν για εγκέφαλο θα αυτοαναφλεχθεί. Αγνοήστε τους και κάντε το κομμάτι σας. Και μετα ανεβαστε το στο Υoutube, στο devianArt, στο itch.io, στο New Grounds, στο iOS app/Android Play store,. Δεν έχει σημασία αν είναι το πιο ατσούμπαλο πράγμα στον κόσμο. Που ξέρετε, μπορεί μετά από 50 χρόνια να υπάρχουν άνθρωποι που θα χαίρονται και θα εμπνέονται από αυτό που φτιάξατε απλά για την πλάκα σας.

A Christmas Carol Δεκέμβριος 19, 2016

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Επειδή έχουμε μπει πια στη τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα ας ξαναβάλω εδώ ένα από τα πιο κατανυκτικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ. Γιατί νομίζω πως είναι πια προφανές πως μαζί το λυρισμό και την ποίηση αυτο το blog λατρεύει τη μεταφυσική και το υπαρξιακό μυστήριο.

Dishonored 2 Νοέμβριος 24, 2016

Posted by Lida in Games.
add a comment

Ωραίον πράγμα αυτό το black friday, δίνει την ευκαιρία σε εμάς τους παιχνιδάδες να μαζέψουμε με μια κίνηση όσα παιχνίδια μας ξέφυγαν όλη τη χρόνια (γιατί όταν οι κουτόφραγκοι λένε εκπτώσεις το εννοούνε). Μαζί με κάτι DOOMDeus Ex : Mankind devided, Undertale, X-COM 2 έβαλα και το Dishonored 2 στο καλάθι (δεν κάνω πια σχεδόν ποτέ peorder, περιμένω πρώτα τα reviews και μετά αγοράζω). Από ότι φαίνεται πρόκειται για εξαιρετικό παιχνίδι, άλλωστε η Arkane Studios είναι εγγύηση (το Dishonored 1 ήταν αριστούργημα).  Όπως και με το πρώτο Dishonored θα κάνω αρχικά ένα αλα “Ήρεμη Δύναμη“ πέρασμα με 100% stealth /zero kills/ low chaos. Μετά θα ακολουθήσει ενα high chaos walkthrough όπου θα αφήσω πίσω μου συντρίμμια, αρρωστημένους, αγρίμια και ένα ατέλειωτο σφαγείο όπως κάθε καλός οπαδός του δόγματος “Πουτ@να ολα“. Γιατί; Γιατί έτσι μου αρέσει. Άλλωστε και τα δύο modus operandi ειναι απολαυστικά το καθένα με τον τρόπο του.

In any case, αν σας αρέσουν παιχνίδια με victorian steampunk, προδοσίες, πόλεις που βουλιάζουν στην παρακμή,  εγκαταλειμμένα κτηρία γεμάτα με πτωματοφάγα έντομα έτοιμα να σας πετσοκόψουν σαν μικρά ιπτάμενα πιράνχας,  μηχανικούς στρατιωτες, “γκρίζες“ ηθικές επιλογές, αυταρχικές θρησκευτικές αιρέσεις, διαμελισμούς, αποκεφαλισμούς και υπερφυσικές οντότητες που χειραγωγούν την ανθρώπινη μοιρα για την προσωπική τους διασκέδαση τότε το Dishonored 2 είναι ο’ τι καλύτερο για αυτά τα Χριστούγεννα

Fear of the Unknown Οκτώβριος 30, 2016

Posted by Lida in Halloween.
add a comment

The oldest and strongest emotion of mankind is fear,

and the oldest and strongest kind of fear is fear of the unknown. 
H. P. Lovecraft

Το Halloween μας έφτασε εμπρός με βήμα ταχύ να το προϋπαντήσουμε παιδιά με Ph’nglui mglw’nafh Cthulhu R’lyeh wgah’nagl fhtagn .Φέτος θα το ρίξουμε στα σκληρά γιαυτό και ο μαραθώνιος τρόμου είναι αφιερωμένος σε ταινίες εμπνευσμένες από το έργο του μεγιστοτιτανοτεράστιου H. P. Lovecraft.

lovecraft

Θ Α   Σ Ε Β Ε Σ Τ Ε

Η σχέση του Lovecraft με τον κινηματογράφο είναι πολύ περίεργη.  Σχεδόν όλες οι ταινίες που προσπάθησαν να δραματοποιησουν αυτούσιες τις ιστορίες του απέτυχαν παταγωδώς καλλιτεχνικά και εμπορικά. Αντίθετα μερικές από τις διασημότερες και καλύτερες ταινίες τρόμου είναι βασισμένες πάνω σε αυτό που λέμε Lovecraftian horror.  Οι τέσσερις που διάλεξα για φέτος ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία

Warning: Ακολουθεί κείμενο τεραστίων διαστάσεων γεμάτο χοντρά spoilers οπότε αν βαριέστε τα ατελείωτα σεντόνια η απλά σκοπεύετε να δείτε κάποια από αυτές τις ταινίες στο μέλλον καλύτερα να μην συνεχίσετε το διάβασμα

The Thing

Man is the warmest place to hide

Μια επιστημονική βάση στην Ανταρκτική βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα εξωγήινο πλάσμα που μπορεί να μολύνει και σταδιακά να “απορροφήσει” και να μιμηθεί τέλεια οποιοδήποτε ζωντανό οργανισμό έρθει σε επαφή μαζί του. Τα 12 μέλη της βάσης πρέπει να ανακαλύψουν ποιοι από την ομάδα τους έχουν μολυνθεί και να τους εμποδίσουν πάση θυσία να διαφύγουν στον έξω κόσμο.

Ίσως η πιο πετυχημένη καλλιτεχνικά από τις τέσσερις και μια από της 10 πιο αγαπημένες μου ταινίες. Η υπόθεση του  ακολουθεί πιστά τη νουβέλα “Who goes there?” του John W. Campbell και θυμίζει περισσότερο το “And then there where none” της Agatha Christie παρα μια κλασική ιστορία τρόμου (κάποια στιγμή πρέπει να γράψω δυο λόγια για την θεία Agatha που οι κουλτουρομπετόστοκοι την κατατάσσουν στο “ελαφρύ” ρεπερτόριο. Ελαφριά είναι η κούνια που σας κούναγε γατάκια).

Όμως παρόλο που η δομή της δεν θυμίζει τις ιστορίες του Lovecraft η ατμόσφαιρα, το ύφος και σχεδόν όλα τα άλλα στοιχεία που την αποτελούν είναι καθαρά Lovecraftικα. Αυτό οφείλετε στο γεγονός ότι το Who goes there? είναι εμπνευσμένο από το έργο του Lovecraft και πιο συγκεκριμένα από το “At the Mountains of Madness”. Και τα δύο έχουν στην βάση της ιστορίας τους την παγωμένη Ανταρκτική, εξωγήινους οργανισμούς που είναι θαμμένοι για αμέτρητα χρόνια μέσα στο χιόνι και μια επιστημονική ομάδα που αρχίζει να εξοντώνεται και σταδιακά να βυθίζεται στην τρέλα και την παράνοια. Ακόμη και το τέρας του The Thing, που είναι ίσως η καλύτερη μεταφορά ενός lovecraftικου τέρατος στην μεγάλη οθόνη, θυμίζει αμυδρά τα Shoggoths από το At the Mountains of Madness. Μιας και ανέφερα το τέρας ας βάλω και εδώ τη γνωστή σκηνή, έτσι για να μην έχετε κενά.

Πέρα από αυτά τα επιφανειακά στοιχεία το πιο lovecraftικο κομμάτι της ταινίας είναι η ίδια η υπόθεση. Σε αντίθεση με τις περισσότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που οι εξωγήινοι είτε είναι εχθρικοί είτε φιλικοί απέναντι στο ανθρώπινο είδος (θέλουν είτε να μας καταστρέψουν είτε να μας “κατανοήσουν”) τo πλάσμα δεν δίνει δεκάρα για εμάς. Θέλει απλά να επιβιώσει και να αναπαραχθεί. Η αναπόφευκτη εξόντωση κάθε άλλης μορφής ζωής στη γη που θα συμβεί αν πετύχει τον σκοπό του είναι η απλή παρενέργεια μιας φυσικής διαδικασίας. Αυτός ο μηδενισμός μαζί με το αμφίβολο τέλος της ταινίας (αφήνει νύξεις πως ένας από τους επιζώντες είναι μολυσμένος) είναι από τους κύριους λόγους που η ταινία απέτυχε εμπορικά όταν πρωτοβγήκε. Και το γεγονός ότι συνέπεσε με το φιλικό και γλυκούλη E.T. the Extra-Terrestrial δεν την βοήθησε ιδιαίτερα. Σήμερα βέβαια, 34 χρόνια μετά από την πρώτη προβολή τους, το E.T. δεν το θυμάται πια ούτε ο Spielberg ενώ αντίθετα το The Thing έχει αποκτήσει μεγάλο cult following και δεν λείπει ποτέ από τα φεστιβάλ και τις ρετροσπεκτίβες του φανταστικού κινηματογράφου

Evil Dead

Join us…

Μια παρέα που αποτελείται από 2 αγόρια και 3 κορίτσια φτάνουν σε μια απομονωμένη καλύβα στο δάσος για να περάσουν τις διακοπές τους. Στο κελάρι της καλύβας βρίσκουν ένα παράξενο βιβλίο και ένα μαγνητόφωνο που περιέχει την απαγγελία των περιεχομένων του βιβλίου από τον προηγούμενο κάτοικο της καλύβας. Η παρέα βαζεί απο περιέργια το μαγνητόφωνο να παίξει απελευθερώνοντας έτσι μια δαιμονική οντότητα που αρχίζει να τους καταλαμβάνει έναν έναν

Η πιο ερασιτεχνική και ταυτόχρονα η πιο σημαντική ιστορικά από τις τέσσερις ταινίες του αφιερώματος.  Γυρίστηκε με συνολικό budget 90.000 δολ. από ένα ερασιτέχνη ηθοποιό (Bruce Cambell) και ένα φοιτητή της αγγλικής λογοτεχνίας (Sam Raimi). Ο Raimi, ο Cambell και ο Tom Sullivan που έκανε τα ειδικά εφέ περάσαν ένα απίστευτο Γολγοθά μέχρι να ολοκληρώσουν το έργο τους αλλά κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα μικρο διαμαντάκι. ‘Οπου προβλήθηκε έλαβε διθυραμβικές κριτικές , κέρδισε κάπου 2,4 εκατ. δολάρια στο box office και έχει μπεί πια στο πάνθεον των σημαντικότερων ταινιών τρόμου στην ιστορία.

Ωραία όλα αυτά θα μου πείτε αλλά ο Lovecaft που κολλάει; Πρώτα από όλα το παράξενο βιβλίο δεν είναι άλλο από το διασημότερο (μετά τον Cthulhu) δημιούργημα  του Lovecraft, το περίφημο Necronomikon. Πρόκειται για ένα φανταστικό βιβλίο που εμφανίζεται σε πολλές από τις ιστορίες του συγγραφέα. Περιέχει την ιστορία των “Μεγάλων Παλαιών” και τις τελετουργίες που απαιτούνται για να τους καλέσει κάποιος στην δίκη μας διάσταση. Ο Sam Raimi μελετούσε τα έργα του Lovecaft στο πανεπιστήμιο την εποχή που άρχισε να ετοιμάζει την ταινία και είχε εντυπωσιαστεί από το Necronomikon. Αλλά πέρα από αυτό το προφανές στοιχειό υπάρχει και η κλασική lovecraftικη ιδέα της πραγματικότητας που σταδιακά διαλύεται και κάνει τους ήρωες της ιστορίας να χάνουν τα λογικά τους. Περίπου απο τα μέσα της ταινίας και μετά δεν είμαστε σίγουροι αν αυτά που βλέπουμε όντως συμβαίνουν στον Ash (Bruce Cambell) η απλά παρακολουθούμε την ψυχολογική του κατάρρευση. Και φυσικά στο τέλος η υπερφυσική οντότητα αφού δώσει την εντύπωση στον Ash ότι μπορεί να ξεφύγει ορμάει καταπάνω του σβήνοντας έτσι και την τελευταία ελπίδα για λύτρωση που μπορεί να είχαν οι θεατές.

Παρ όλη την γενική αίσθηση ερασιτεχνισμού και φτήνιας που έχει η ταινία νομίζω ότι μπορεί να σταθεί ακόμη σήμερα. Τα ειδικά εφέ είναι λίγο αδύναμα, ιδίως το stop motion στο τέλος αλλά ακόμη και αυτή αδυναμία δεν αρκεί για να επισκιάσει το μέγεθος και την επιτυχία του εγχειρήματος .

Fun Fact: o Tom Sullivan είναι μεγάλος fan του Lovecaft και έχει δουλέψει σε παρα πολλά projects που έχουν σχέση με το έργο του συγγραφέα

Cabin in the Woods

Πέντε φίλοι φεύγουν για να περάσουν ένα σαββατοκύριακο σε ένα σπίτι στο δάσος. Όμως το σπίτι στη πραγματικότητα είναι εργαστήριο γεμάτο κάμερες και ηλεκτρονικά συστήματα τα όποια ελέγχει μια ομάδα ερευνητών που τους παρακολουθεί και που προσπαθεί να κατευθύνει τις κινήσεις τους.

Ίσως η πιο “ανάλαφρη” (αν μπορεί ποτέ να πει κανείς ανάλαφρη μια ταινία τρόμου) από τις τέσσερις. Καθώς εξελίσσεται η υπόθεση μαθαίνουμε πως το σπίτι είναι μια οργανωμένη παγίδα θανάτου και πως ο σκοπός όλης αυτή της περίεργης σκηνοθεσίας με τα 5 νεαρά θύματα είναι μια πανάρχαιη ανθρωποθυσία που πρέπει να γίνεται κάθε χρόνο για τον εξευμενισμό των “Μεγάλων Παλαιών”. Οι Παλαιοί απαιτούν η θυσία να εκτελείτε με βάση λεπτομερείς οδηγίες που με το πέρασμα των αιώνων γίνονται όλο και πιο περίπλοκες . Το ανθρώπινο είδος είναι για αυτούς μια ενόχληση και γίνεται ανεκτό μόνο όσο μπορεί να τους παρέχει διασκέδαση με τη μορφή στιλιζαρισμένης σαδιστικής βίας. Φυσικά όλα πάνε στραβά και η θυσία αποτυγχάνει μέσα σε πανδαιμόνιο όπου όλα τα κλισέ των ταινιών τρόμου ξεχύνονται με μιας πάνω στη οθόνη. Στο τέλος οι εξοργισμένοι Παλαιοί ξυπνάνε από το λήθαργο τους για να καταστρέψουν την ανθρωπότητα.

Το Cabin in the woods είναι μια σάτιρα που κουνάει κοροϊδευτικά το δάχτυλο στην βιομηχανία του κινηματογράφου αλλά και στο ίδιο το κοινό της. Παρόλο που το lovecraftικο στοιχείο αποτελεί τη βάση τις ιστορίας οι Joss Whedon and Drew Goddard το χρησιμοποιούν απλά σαν μια αλληγορία.  Οι Μεγάλοι Παλαιοί δεν είναι παρα το κοινό που τα τελευταία 20 χρόνια απαιτεί από την βιομηχανία του κινηματογράφου τα ίδια και τα ίδια κουρασμένα κλισέ επιβραβεύοντας τα στο box office ενώ ταυτόχρονα καταδικάζει στην αφάνεια κάθε πρωτότυπη ιδέα. Σαν αποτέλεσμα αυτής της καταναλωτικής συμπεριφοράς ο κινηματογράφος τρόμου είναι σήμερα ίσως το πιο χρεοκοπημένο δημιουργικά από όλα τα genre. Και αυτό γίνεται προφανές καθώς ο θεατής κυριολεκτικά χάνει το μέτρημα από τα δεκάδες εύκολα αναγνωρίσιμα στερεότυπα που παρελαύνουν μπροστά στα μάτια του κατά την διάρκεια της ταινίας. Άραγε πόσες φορές μπορεί να δει κάποιος ανακυκλωμένα όλα αυτά πριν πει “Αι Σιχτίρ” και παρατήσει τελείως το σπορ;

In the Mouth of Madness

Do you read Sutter Cane?

Ο John Trent (Sam Neill) ένας ερευνητής ασφαλιστικής εταιρείας αναλαμβάνει να να βρει τον διάσιμο συγγραφέα τρόμου Sutter Cane (Jürgen Prochnow) ο οποίος εξαφανίστηκε λίγο πριν παραδώσει στον εκδοτικό του οίκο το τελευταίο του βιβλίο

Πρόκειται για την τρίτη και τελευταία ταινία της Τριλογίας της Αποκάλυψης (The Thing, Prince of Darkness, Mouth of Madness) του Carpenter και η πιο lovecraftικη από τις τέσσερις ταινίες του αφιερώματος. Πραγματικά είναι σαν ο σεναριογράφος Michael De Luca να μάζεψε ένα ένα όλα τα κλασσικά στοιχεία του lovecraft horror και να τα έριξε μέσα στο σενάριο του. Το μόνο πραγματικά ξεχωριστό κομμάτι του In the Mouth of Madness που ξεφεύγει από το lovecraftικο  σύμπαν είναι o Sutter Cane. Ο χαρακτήρας του είναι βασισμένος Steven King και παίζει το ρόλο της πύλης μεταξύ της διάστασης των Μεγάλων Παλαιών και του δικού μας κόσμου. Όσο περισσότεροι διαβάζουν το έργο του τόσο η πραγματικότητα καταρρέει και αντικαθίσταται από περιεχόμενο των βιβλίων του.  Στο τέλος η μετάβαση είναι ολοκληρωτική και η ανθρωπότητα βυθίζεται μέσα στο χάος καθώς οι Μεγάλοι Παλαιοί εισβάλουν στο σύμπαν μας μέσω των αναγνωστών του Cane

Παρόλο που καλλιτεχνικά δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία με το  The Thing (τα ειδικά εφέ και οι ερμηνείες είναι άνισες ενώ δεν καταφέρνει να αποδώσει μια πραγματικά lovecraftικη ατμόσφαιρα) το In the Mouth of Madness είναι μια εξαιρετική ταινία τρόμου (και είναι ίσως το τελευταίο αξιόλογο έργο του Carpenter). Αλλά πάνω από όλα είναι αυτό που λένε love letter to the fans. Οι αναφορές στο έργο του Lovecraft είναι αμέτρητες. Οι τίτλοι των βιβλίων του Cane είναι παραλλαγές στους τίτλους των ιστοριών του Lovecaft (Hobb’s End Horror = The Dunwich Horror κλπ). Ο εκδοτικός οίκος του Cane, Arcane Publishing είναι παραλλαγή στο όνομα Arkham House τον πρώτο εκδοτικό οίκο που τύπωσε σε βιβλίο τις ιστορίες του Lovecaft. To Hobb’s End, η παράξενη πόλη που ζει ο Cane είναι βασισμένη στις πόλεις Innsmouth απο το The Shadow over Innsmouth και στο Dunwich από το The Dunwich Horror. Το ξενοδοχείο που μένει ο Trent ονομάζεται Pickman και είναι αναφορά στο Pickman’s Model. Το ίδιο το όνομα της ταινίας που είναι παραλλαγή στο At the Mountains of Madness. Τα αποσπάσματα των βιβλίων που διαβάζει ο Trent περιέχουν αυτούσιες φράσεις από το έργο του Lovecaft. Και τέλος βασική ιδέα της ταινίας όπου οι ανθρώποι μετατρέπονται σε Μεγάλους Παλαιούς και ξεχύνονται στους δρόμους σε ένα ατέλειωτο όργιο βίας θυμίζει το γνωστό απόσπασμα από το Call of Cthulhu

… for then mankind would have become as the Great Old Ones; free and wild and beyond good and evil, with laws and morals thrown aside and all men shouting and killing and revelling in joy. Then the liberated Old Ones would teach them new ways to shout and kill and revel and enjoy themselves, and all the earth would flame with a holocaust of ecstasy and freedom.

Από αυτή την ταινία μου έχει μείνει πάντα χαραγμένη στην μνήμη η τελευταία σκηνή όπου ο John Trent έχοντας ανακαλύψει πως στην πραγματικότητα δεν είναι παρα ένας από τους χαρακτήρες από τα βιβλία του Cane παρακολουθεί σε ένα άδειο σινεμά τον εαυτό του στην ίδια ταινία που βλέπουμε και εμείς καθώς γύρω του ο πολιτισμός διαλύεται.

 Άσχετο

Έψαξα να βρω από περιέργεια αν υπάρχει ελληνική μετάφραση του Who goes there? του Campbell  και ω, τι έκπληξη δεν κατάφερα να βρω ούτε δείγμα (το Who goes there? είναι ένα από τα γνωστότερα διηγήματα επιστημονικής φαντασίας) . Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Παλαιότερα προσπάθησα να βρω την ελληνική μετάφραση του There Will Come Soft Rains της Sara Teasdale αλλά ούτε και αυτό φαίνεται να υπάρχει μεταφρασμένο παρόλο που ανήκει στα σημαντικότερα ποιήματα του 20ου αιώνα. Έχω βρει μεταφράσεις του Lovecraft και άλλων κλασσικών συγγραφέων τρόμου αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει στα ελληνικά όλο το έργο τους και ποια είναι η ποιότητα αυτών των μεταφράσεων. Πάντως αν ήταν στο χέρι μου θα φρόντιζα να υπάρχουν όσο το δυνατόν καλύτερες μεταφράσεις για όλα τα έργα των σημαντικότερων συγγραφέων του είδους μην σου πω πως θα τα μοίραζα και δωρεάν έξω από τα σχολεία. Και θα το πάω και ακόμα παραπέρα. Αν μπορούσα θα έκανα σαμποτάζ στα τυπογραφεία του ΟΕΔΒ και θα αντικαθιστούσα κάποια κείμενα (που εγώ κατατάσσω στη κατηγορία Death of the Mind) από τα βιβλία των νέων ελληνικών με μερικά από τα καλύτερα κείμενα των E. A. Poe, Lovecraft, Ray Bradbury, Stephen KingClive Barker κλπ. Πχ Θα άλλαζα το απίστευτα μίζερο “Να ‘σαι καλά, δάσκαλε!” του Γιώργου Ιωάννου απο το βιβλίο της Β’ Γυμνασίου με το Dagon του Lovecraft η με το κομμάτι με τον Danny στο δωμάτιο 237 από το The Shining του Stephen King. Γιατί όπως έχει πει και ο Μεγάλος

The one great crusade worthy of an enlightened man is that directed against whatever impoverishes imagination, wonder, sensation, dramatic life, and the appreciation of beauty. Nothing else matters. And not even this really matters in the great void, but it is amusing to play a little in the sun before the blind universe dispassionately pulverises us again into that primordial nothingness from whence it moulded us for a second’s sport.

Happy Halloween!

Bonus Video

Για το τέλος ρίξτε μια ματιά σε αυτό το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Lovecraft. Γιατί κάτι μου λέει πως  όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερο θα ακούτε το όνομα του

Mr. Plinkett’s The Star Wars Awakens Review Οκτώβριος 5, 2016

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment
 
The movie business is exactly like professional gambling, except you hire the gambler. Usually some crazy kid with long hair… You give him $100 million dollars, and you say “Go to the tables, and come back with $500 million dollars.“
George Lucas
 

Έξι χρόνια μετά το τελευταίο Star Wars Review o Mr. Plinket (a.k.a ο Mike Stoklasa με την ομάδα της RedLetterMedia) επανέρχεται με το The Star Wars Awakens Review . Στην πραγματικότητα το video αυτό είναι περισσότερο μια ανάλυση για πως λειτουργεί το Hollywood πάρα κριτική για τη ταινία. Με το γνωστό του στιλ ο Plinket περιγράφει πως η σύγχρονη βιομηχανία του κινηματογράφου έχει μετατραπεί πια σε μια τεράστια, απόλυτα προβλέψιμη, εφιαλτική μηχανή που κάνει το διαβόητο Studio System που επικρατούσε απο το 1930 μέχρι το 1960 να μοιάζει με οικογενειακή βιοτεχνία από τα Κάτω Πετράλωνα. Επίσης αποδομεί την περίεργη προσπάθεια που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια να δοθεί κύρος και αξία στα γελοία prequels (εντελώς τυχαία αυτή τη τάση εμφανίστηκε αμέσως μετά την αγορά του franchise από την Disney) και την απάτη που λέγεται Soft Reboot. Αξίζει να το δείτε αν είστε Star Wars fan η αν απλά σας ενδιαφέρει μια ξεκάθαρη ανάλυση που να εξηγεί γιατί ο κινηματόγραφος (σε αντίθεση με την τηλεόραση που γίνεται όλο και καλύτερη) είναι δημιουργικά μια τραγική σκιά του παλαίου του εαυτου. Σε έμενα από αυτό το review μένει η εικόνα του George Lucas, ενός ηττημένου και απογοητευμένου ανθρώπου που παρόλη την αλαζονεία και τον εγωισμό του ίσως δεν άξιζε τον εξευτελισμό που υπέστη τα τελευταία χρόνια.

Υ.Γ. Σε άλλα νέα, η CD Project Red, εκείνη η μικρή εταιρία που ξεκίνησε το 1994 από δυο τύπους στη Βαρσοβία έχει φτάσει ένα χρόνο μετά την έκδοση του Witcher 3: The Wild Hunt να αξίζει περίπου 1,3 δις δολάρια. Αυτά

Give The Devil Benefit Of Law Αύγουστος 30, 2016

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Για εντελώς άσχετους λόγους μου ξαναήρθε στο μυαλό αυτή η σκηνή από το εκπληκτικό «A Man for All Seasons» με τον μεγάλο Paul Scofield στο ρόλο του Sir Thomas More. Την είχα ποσταρει σε αυτό το blog πριν κάποια χρόνια. Ίσως να το κάνω ξανά και στο μέλλον

And when the last law was down, and the Devil turned ’round on you, where would you hide, Roper, the laws all being flat?