jump to navigation

A Day at the Fair Ιουνίου 18, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Η πανηγυριώτικη ατμόσφαιρα και η πολυκοσμία των μεγάλων επαγγελματικών εκθέσεων είναι πράγματα που γενικά αντιπαθώ αλλά υπάρχει μια έκθεση για την οποία θα ήμουν διατεθειμένη να φάω όλη αυτή τη ταλαιπωρία στη μάπα. Πρόκειται φυσικά για την E3 (Electronic Entertainment Expo) την μεγαλύτερη έκθεση στο χώρο τον ηλεκτρονικών παιχνιδιών όπου οι σημαντικότερες εταιρείες του κλάδου παρουσιάζουν τα τελευταία games (και όχι μόνο).Η ίδια η έκθεση είναι ακόμη μια ένδειξη του πόσο γρήγορα αναπτύσσεται ο συγκεκριμένος τομέας της πληροφορικής. Στις αρχές του 90 οι εταιρίες ηλ. παιχνιδιών στοιβάζονταν σε μια τέντα έξω από τον κύριο εκθεσιακό χώρο της CES δίπλα από τα περίπτερα των τσοντοsite. Σήμερα η E3 έχει πάνω από 65.000 επισκέπτες που είναι στη πλειοψηφία τους επαγγελματίες (από το το 2017 η έκθεση ξεκίνησε να διαθέτει 15000 εισιτήρια για το ευρύ κοινό προς 349$) και διοργανώνεται στο Los Angeles Convention Center.

Φέτος δυστυχώς τα πράγματα ήταν μάλλον χλιαρά μιας και όλοι ετοιμάζονται για το μεγάλο χαμό που θα γίνει του χρόνου με τη παρουσίαση της νέας γενιάς κονσολων XBox και Playstation. Παρολαυτα υπήρξαν κάποια highlights και κάποιες παρουσιάσεις που είχαν μεγάλο ενδιαφέρον αλλά χάθηκαν μέσα στο θόρυβο.

Πρώτο και καλύτερο βέβαια ήταν το Cyberpunk 2077 (έχει γίνει ο τρελός χαμός για αυτό στα social) από τους δημιουργούς της σειράς του Witcher, τη CD Projekt RED. Όσοι είχαν τη τύχη να δουν το κλειστό demo του παιχνιδιού έμειναν με ανοιχτό το στόμα ενώ επιτέλους δόθηκε στην δημοσιότητα η ημερομηνία έκδοσης του (16/4/2020) καθώς και κάποιες λεπτομέρειες για το story. Επίσης μάθαμε πως ο Keanu Reeves (οποίος με την παρουσία στο event έκλεψε την παράσταση) θα έχει σημαντικό ρολό στο παιχνίδι. Προς στιγμήν με έβαλε σε πειρασμό για pre order αλλά μετά το κάζο που έπαθα με το Fallout 76 έχω ορκιστεί να μην το ξανακάνω. Πάντως όταν βγει και αν επιβεβαιωθούν οι φήμες πως είναι τόσο καλό όσο φαίνεται θα το αγοράσω από το GOG γιατί εκεί (σε αντίθεση με το Steam και τα άλλα online game stores) το 100% του πόσου θα παει στη CD Projekt RED.

Είπα Fallout 76 και δυστυχώς πρέπει να αναφέρω και το τραγέλαφο που ήταν η παρουσίαση της Bethesda. Υπήρξε μια εποχή που τα events της συγκεκριμένης εταιρίας τα περίμενα πως και πως. Ομως από ότι φαίνεται έχουν βάλει σκοπό να μεταμορφωθούν σε μικρογραφία της Electronic Arts η σε παρωδία κινέζικης mobile gaming παράγκας μετατρέποντας τα ιστορικά franchises που τους ανήκουν σε μέτρια (και ουσιαστικά ξεπερασμένα) Mobile games και Games As A Service σχεδιασμένα να γαντζώνονται μόνιμα πάνω στο πορτοφόλι του παίκτη με loot boxes και microtransactions. Κανονικά όλη η φετινή παρουσίαση της Bethesda θα έπρεπε να είναι ένα βίντεο που θα έδειχνε τον Todd Howard να ζητάει συγνώμη από τους fans του Fallout και μετά να σέρνεται με τα γόνατα από τα γραφεία της Bethesda στο Maryland μέχρι τα παλιά γραφεία της Interplay στη California και να ανάβει ένα κερί μπροστά στη φωτογραφία του Tim Cain. Όμως δεν μιάζει να έχουν καταλάβει ακόμα την ζημιά που τους έχει κάνει αυτή η αλλαγή στη φιλοσοφία και στο business model της εταιρίας και όσο και να προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι οι αριθμοί από τις πωλήσεις και τα στατιστικά των online trends άλλα λένε . Ευτυχώς υπήρξαν και ένα δυο games από τα studios που συνεργάζονται με την Bethesda που ξέφυγαν από τη χρυσή μετριότητα αλλά το highlight του event αναμφισβήτητα ήταν το Doom Eternal από την ID Software.

Προσωπικά τα First Person Shooters δεν με πολυενδιαφέρουν αλλά το συγκεκριμένο είναι εξαιρετικό στο είδος του. Πάλι καλά που υπάρχει και αυτό γιατί αλλιώς το event θα άξιζε μόνο για το γέλιο και τα memes που έβγαλε

Από τις υπόλοιπες παρουσιάσεις ξεχωρίζω δυο παιχνίδια που θα κάνουν τους ηλικιωμένους gamers σαν εμένα που έχουν τα 20εδρα ζάρια και το Advanced Dungeons & Dragons Dungeon Master’s Guide 2nd edition καταχωνιασμένα στο υπόγειο να δακρύσουν από συγκίνηση. Το πρώτο είναι το Baldur’s Gate 3 από την Larian. Ναι μετα από 19 ολόκληρα χρόνια από την έκδοση του Baldur’s Gate 2 θα έχουμε την συνέχεια και μάλιστα από το studio που είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία του υπέροχου Divinity: Original Sin 2.

Το δεύτερο είναι το καινούριο Vampire: the Masquerade, το Vampire: The Masquerade – Bloodlines 2 από την Paradox Interactive. Ναι,ξέρω πως δεν είναι D&D αλλά προέρχεται από ένα από τα πιο δημοφιλή table top RPGs

Το πρώτο Vampire: The Masquerade – Bloodlines εμένα ακόμα και σήμερα μέσα στα 5 all time αγαπημένα μου παιχνίδια και αποτελεί περίτρανη απόδειξη πως τα εντυπωσιακά γραφικά,  η έκταση του χάρτη και άλλα τεχνικά χαρακτηριστικά έρχονται πάντα δεύτερα σε σχέση με μια εξαιρετική ιστορία, το γερό world building, τους καλογραμμένους χαρακτήρες και την ποικιλία και την ελευθερία στις διαθέσιμες επιλογές του παίκτη.

Για το τέλος πιστεύω πως δυο ήταν τα σημαντικά της φετινής E3. Η οργάνωση του πρώτου event αποκλειστικά για VR games απο την UploadVR και οι παρουσιάσεις των πλατφορμων cloud gaming της google (Stadia) και της Microsoft (xCloud).

To VR event ειχε ανακοινώσεις για καμιά 30αρια παιχνίδια χωρισμένα ανα πλατφόρμα (Playstation, PC VR και All Platform). Τα highlights ήταν η παρουσίαση του 360 mode του Beat Saber (οι κύβοι πια δεν θα έρχονται από μια μόνο κατεύθυνση προς τον παίκτη αλλά από παντού γύρω του) και το απίστευτο Boneworks, ενα adventure VR game όπου ο παίκτης πειραματίζεται με τις δυνατότητες physics engine για να λύσει τα διάφορα προβλήματα που του δινει το παιχνίδι.

Το να αποκτήσουν επιτέλους τα VR παιχνίδια το δικό τους event είναι άλλη μια απόδειξη πως σταδιακά αυξάνεται το ενδιαφέρον για την συγκεκριμένη τεχνολογία (πριν ένα μήνα τα στατιστικά του steam έδειξαν πως για πρώτη φορά οι συνδεδεμένοι στην πλατφόρμα χρήστες συσκευών VR ξεπέρασαν το 1 εκατομμύριο). από την άλλη δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερο τα παιχνίδια VR να αποτελούν κομμάτι των μεγάλων εταιρικών events που έχουν εκατομμύρια views.

Οι παρουσιάσεις των πλατφορμων cloud gaming είναι στην πραγματικότητα τα σημαντικότερα events της φετινής E3. Με το cloud gaming τα παιχνίδια παύουν να “ζουν” στις συσκευές των παικτών και σχεδόν όλη η λειτουργικότητα τους μεταφέρεται στους servers της εταιρείας που τα κανει host. Οι servers αναλαμβάνουν να επεξεργαστούν τα γραφικά, το gameplay κλπ και μεταφέρουν μέσω ίντερνετ την εικόνα και των ήχο πίσω στον χρήστη ενώ λαμβάνουν πάλι μέσω ίντερνετ τις εντολές από το gamepad, το mouse +keyboard ή το touchscreen. Η εξαιρετικά εντυπωσιακή παρουσίαση που είχε κάνει η Google Stadia το Μάρτιο δείχνει πως λειτουργούν.

Με βάση τα δημοσιεύματα τα demos της Stadia και του xCloud έδειχναν απαιτητικά παιχνίδια όπως το Halo 5 η το Doom Eternal να τρέχουν με εικόνα 1080p και σχεδόν την ίδια ανταπόκριση με ένα installed game (το demo της Google ήταν με σύνδεση 25Mbps σε ενα data center κάπου 400 χιλιομετρα μακρια αν και οι δημοσιογράφοι δεν μπόρεσαν να το επιβεβαιώσουν ). Υποτίθεται πως οι τεχνολογίες αυτές μπορούν αν ανταποκριθούν ικανοποιητικά με ποιότητα εικόνας 720p στα 10Mbps. Τώρα βέβαια όλα αυτά θα φανούν στην πράξη και δεν ξέρω πως θα είναι το τελικό αποτέλεσμα ιδίως σε χώρες που το internet αποτελείται από σακιά με πατάτες που συνδέονται μεταξύ τους με σπαγγο. Πάντως αν όλα αυτά δουλέψουν σωστά υπάρχει πιθανότητα οι καινούρια γενιά video game consoles που θα παρουσιαστούν στη E3 το 2020 να είναι και η τελευταία.

Advertisements

[Updated]Notre Dame’s Digital Reflections Απρίλιος 20, 2019

Posted by Lida in Archaeology, Games.
add a comment

[Update] Η Leica Geosystems για να βοηθήσει στη αναστήλωση του μνημείου έκανε διαθέσιμα όλα τα data που συνέλεξε ο Andrew Tallon

Μετά την πυρκαγιά της 15 Απριλίου που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της Notre Dame μέσα στην προσπάθεια να βρεθούν στοιχεία που θα βοηθήσουν στην επισκευή της υπήρξαν προτάσεις για την χρήση των δεδομένων που προέρχονται από 2 απροσδόκητες πηγές.

Η πρώτη είναι το 3D model της Notre Dame που δημιουργήθηκε για το Assassins Creed: Unity. Πρόκειται για το έργο της παλαίμαχης level designer, της Caroline Miousse. Η Caroline εργάζεται στη σειρά Assassin’s Creed εδώ και περίπου δέκα χρόνια (ξεκίνησε από το Assassin’s Creed II) και αφιέρωσε μαζί με τον ιστορικό Maxime Durand κάπου 2 χρόνια σκληρής δουλειάς για το σχεδιασμό και την δημιουργία του 3D model της Notre Dame που βλέπουμε στο παιχνίδι. Χρησιμοποιώντας χιλιάδες φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης, αρχιτεκτονικά σχέδια, βιβλία, συνεντεύξεις με ειδικούς η Caroline “συναρμολόγησε” τη Notre Dame κυριολεκτικά πέτρα πέτρα. Ο στόχος της ήταν να αναπαραστήσει τον ναό όπως εμφανιζόταν το 1789 (την χρονιά της γαλλικής επανάστασης) , δηλαδή πριν τα έργα αναστήλωσης του 19ου αιώνα. Παρολαυτα το τελικό αποτέλεσμα για πρακτικούς λόγους δεν είναι απόλυτα ιστορικά ακριβές. Πχ η Caroline αποφάσισε να “κρατήσει” το χαρακτηριστικό κωδωνοστάσιο (αυτό που κατέρρευσε στη φωτιά) το οποίο δεν υπήρχε το 18ο αιώνα επειδή ήθελε να δώσει την δυνατότητα στους παίκτες να το σκαρφαλώσουν στη κορυφή του. Αντίθετα δεν μπόρεσε να περιλάβει κάποια από τα χαρακτηριστικά έργα τέχνης που υπήρχαν μέσα στο ναό γιατί (όσο και αν φαίνεται παράξενο) η χρήση της εικόνας τους προστατεύεται από copyright. Ίσως το συγκλονιστικότερο σε αυτή την ιστορία είναι το γεγονός ότι η ίδια δεν είχε επισκεφτεί ποτέ το ναό ούτε πριν ούτε κατά την διάρκεια των 2 ετών που εργάστηκε πάνω στο 3D model, ενώ επισκέφτηκε το Παρίσι μόνο μετά την έκδοση του παιχνιδιού. Μάλιστα σε συνέντευξη της είπε πως μόλις είδε το μνημείο ένιωσε σα να βρίσκεται στο σπίτι της («I felt like I was home.»). Σε κάθε περίπτωση αυτό που κατάφερε να δημιουργήσει είναι φοβερά εντυπωσιακό. Δείτε το παρακάτω βίντεο για να καταλάβετε τι εννοώ.

 

Η εκδότρια εταιρεία Ubisoft έχει υποσχεθεί να δώσει 500.000 ευρώ για την αποκατάσταση του ναου  και προσφέρει την έκδοση για PC του  Assassins Creed: Unity δωρεάν μέχρι τις 26 Απριλίου. Ο λόγος που κάνουν αυτή τη πρόσφορα είναι ότι η Notre Dame θα παραμείνει κλειστή για τα επόμενα 6 χρόνια τουλάχιστον. Έτσι ο μόνος τρόπος να την “επισκεφτεί” κανείς θα είναι μέσω κάποιας Virtual αναπαράστασης όπως αυτής που βρίσκεται μέσα στο παιχνίδι.Να υπενθυμίσω εδώ πως η Ubisoft είναι γαλλική εταιρεία και πως η πλειοψηφία των τεχνικών και σχεδιαστών του παιχνιδιού (Ubisoft Montreal) είναι γαλλόφωνοι Καναδοί

Η δεύτερη είναι τα 3D models που δημιούργησε ο 2010 ο καθηγητής Andrew Tallon με τη βοήθεια ενός Leica Geosystems laser scanner και μιας πανοραμικής κάμερας. Το laser scanner αφού πρώτα ευθυγραμμιστεί με τη βοήθεια “στόχων” στο χώρο χρησιμοποιεί μια περιστρεφόμενη ακτίνα laser για να μετρήσει εκατομμύρια σημεία πάνω στις επιφάνειες του μνημείου με ακρίβεια 5mm. Αφού επανέλαβε την διαδικασία 50 φορές στην συνέχεια ο Tallon χρησιμοποίησε υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες από την πανοραμική κάμερα για να αντιστοιχίσει καθε pixel των εικόνων με τα σημεία που έχει καταγράψει το scanner. Χρησιμοποιώντας το κατάλληλο software μετέτρεψε όλες αυτές τις πληροφορίες σε τρισδιάστατους χάρτες. Το παρακάτω βίντεο του National Geographic δείχνει αντίστοιχη δουλειά που έκανε στο National Cathedral στη Washington.

Ο Tallon χρησιμοποίησε την ίδια μέθοδο για να σκανάρει 45 γοτθικές εκκλησίες στην Γαλλία ενώ ήταν επίσης συνδημιουργός του Mapping Gothic France, μιας on line βάσης δεδομένων που περιέχει πληροφορίες για δεκάδες γοτθικές εκκλησίες που βρίσκονται στην Γαλλία και στην Βρετανία. Δυστυχώς πέθανε από καρκίνο το 2018. Η τελευταία του εμφάνιση είναι στο παρακάτω 3D βίντεο όπου κάνει ένα μικρο τουρ της σκεπής της Notre Dame για να δείξει τη διάβρωση και τις φθορές που έχει υποστεί από τις καιρικές συνθήκες το κτίριο. Αν έχετε VR Headset μπορείτε να το δείτε σε πραγματικό περιβάλλον 3D μέσω του Youtube VR app (υπάρχει στο Steam, για το Playstation VR νομίζω πως υπάρχει native υποστήριξη για 3D youtube). Oι 2D plebs μπορούν να περιστρέψουν την “κάμερα” χρησιμοποιώντας τα τοξάκια που βρίσκονται στη πάνω αριστερή γωνία του video

Όμως πέρα από αυτά τα μεγάλα project υπάρχουν και μικρότερες προσπάθειες για την τρισδιάστατη αναπαράσταση του μνημείου. Πχ αμέσως μετά την πυρκαγιά οι New York Times με τη βοήθεια ενός απλού 3D model δίνουν μια σύντομη οπτική αναπαράσταση του πως ξεκίνησε και εξελίχθηκε η πυρκαγιά ενώ το USA today έχει πρόθεσή ένα Augmented Reality 3D model στο mobile app της εφημερίδας για όποιον θέλει να δει τις πληροφορίες για την κατάσταση του κτιρίου πάνω σε μια μικρογραφία της Notre Dame. Επίσης σε sites όπως το Sketchfab μπορεί να βρει κανείς διάφορα 3D models του μνημείου φτιαγμένα είτε με κάποιου είδους 3D design software είτε με τη χρήση φωτογραμμετρίας. Ειδικά το Sketchfab διαθέτει μια ολόκληρη κατηγόρια cultural heritage που περιλαμβάνει χιλιάδες 3D models που αρχίζουν από απλά αντικείμενα και φτάνουν σε τμήματα ανασκαφών και αρχαιολογικών χώρων (υπάρχουν κάπου 600 μουσεία από όλο το κόσμο στο Sketchfab). Αλλά αυτό που είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ο τεράστιος αριθμός και η εξαιρετική ποιότητα των  3D models που έχουν ανεβάσει απλοί ιδιώτες που διαθέτουν μια καλής ποιότητας μηχανή η ένα 3D scanner χειρός και το κατάλληλο software. Βλέποντας όλα αυτά πιστεύω πως πολύ σύντομα καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται ραγδαία η λεπτομερέστατη καταγραφή της Notre Dame δεν θα είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας και πως σχεδόν τέλεια 3D models όλων των μνημείων του κόσμου θα είναι διαθέσιμα σε κάθε ερευνητή και σε κάθε απλό λάτρη της αρχαιότητας.

Υ.Γ.1 Όπως είναι αναμενόμενο από τη λίστα των 600 μουσείων λείπει η χώρα που λείπει από παντού. Αλλά προσωπικά δεν πιστεύω πως αυτό έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία μιας και όπως εξήγησα παραπάνω η τεχνολογία που επιτρέπει τον απλό επισκέπτη ενός μουσείου η ενός αρχαιολογικού χώρου να δημιουργήσει ακριβέστατα ψηφιακά αντίγραφα των αντικείμενων και των μνημείων γίνεται όλο και πιο φθηνότερη και εύκολη στη χρήση. Έτσι σε 4-5 χρόνια το πολύ το υπουργείο πολιτισμού, τα αρχαιολογικά συμβούλια και τα υπόλοιπα μέλη του τσίρκο Μεντράνο που παριστάνουν τους φύλακες της πολιτιστικής μας κληρονομιάς θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα βρουν πως οι σημαντικότεροι αρχαιολογικοί χώροι της Ελλάδας έχουν αναπαραχθεί με εξονυχιστική λεπτομέρεια μέσα στο Mirrorworld. Και όχι μόνο αυτό, τα ψηφιακά αυτά αντίγραφα θα είναι γεμάτα με χιλιάδες information points που θα περιέχουν χύμα κείμενα, ήχους ,βίντεο κ.α και κανείς από όλους αυτούς τους μπουζουκομπαγλαμαδες δεν θα έχει την τεχνογνωσία (ούτε καν το ..mental capacity) για να μπορέσει να κατανοήσει την κατάσταση και να τη θέσει υπό κάποιο έλεγχο. Και τότε θα γελάσουμε πάρα πολύ.

ΥΓ.2 Είπα Mirrorworld αλλά δεν εξήγησα τι είναι. Λοιπόν αμα θέλετε να μάθετε τι σας περιμένει διαβάστε προσεκτικά αυτό το άρθρο του Wired και τα ξαναλέμε.

Moral Panic Μαρτίου 16, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια. Μα τω Cthulhu παρόλο που βαριέμαι τα military/looter shooters και τα Battle Royal σαν τις αμαρτίες μου με όλη αυτή την υστερία που ξανά εμφανίστηκε με την τρομοκρατική επίθεση στο Christchurch μου’ρχετε να βάλω από αντίδραση το COD, το Battlefield 5, το Destiny 2 , το Division 2, το PUBG, το Fortnite και το Apex Legends να παίζουν ταυτόχρονα σε 20 split screens. Και για κερασάκι στην τούρτα να έχω και όλα τα fatalities του Mortal Kombat να παίζουν σε λούπα.  Εδώ και σχεδόν 40 χρόνια (από τα τέλη του 70 – αρχές του 80 που εμφανίστηκαν τα πρώτα game consoles) έχουν γίνει 500.000 έρευνες με θέμα τη βια και τα ηλ. παιχνίδια. Πουθενά δεν έχει βρεθεί τίποτα που να αποδεικνύει πως τα video games αυξάνουν τη βίαιη συμπεριφορά! Αν δεν σας αρέσουν κανείς δεν σας υποχρεώνει να παίξετε, και αν είστε γονιός φροντίστε να ελέγχετε τα παιχνίδια που αγοράζουν τα παιδιά σας όπως (υποτίθεται) ελέγχετε τς ταινίες και τις τηλεοπτικές εκπομπές που βλέπουν. Απλά πράγματα είναι! Είχα γράψει αναλυτικά για όλα αυτά στο παρελθόν οπότε δεν έχει νόημα να τα ξαναγράψω. Αλλά για επανάληψη να βάλω εδώ των κ. Jim Sterling που τα λέει καλύτερα από έμενα.

[Παρένθεση/Προειδοποίηση. Η σκηνή που αναφέρει ο Jim (και περιλαμβάνεται αυτούσια στο παρακάτω video) είναι η on camera αυτοκτονία του Robert Budd Dwyer το 1987.]

The Generosity of Strangers Μαρτίου 6, 2019

Posted by Lida in Games.
1 comment so far

Ναι γατάκι, δεν σε γελούν τα αυτιά σου. Ο αφηγητής του ντοκιμαντέρ είναι ο Doug Cockle, ο voice actor που κάνει τον Gerald

O συνιδρυτής της CD Projekt Red Marcin Iwinski ανέβασε χθες στο προφίλ του στο LinkedIn το παραπάνω σύντομο ντοκιμαντέρ της Playstation Europe που μιλάει για την ιστορία της εταιρίας. Και εδώ (όπως και στο άρθρο του Eurogamer που ανέφερα στο post μου για το Witcher 3: Wild Hunt) ο Marcin διηγείται το πως κατάφερε στα τέλη του 80 να γίνει ο αποκλειστικός προμηθευτής των τελευταίων εκδόσεων των παιχνιδιών για ZX Spectrum στην “γκρίζα” αγορά ηλεκτρονικών παιχνιδιών της Πολωνίας μετά από την επικοινωνία που είχε με κάποιον Έλληνα “πειρατή”. Η ιστορία αυτή μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον από τότε που την είχα πρωτοδιαβασει στην συνέντευξη του Eurogamer μιας και εγώ είχα ασχοληθεί με όλα αυτά την εποχή που είχα ένα ZX Spectrum 48K. Μάλιστα είχα στείλει μήνυμα στον Marcin ρωτώντας τον αν θυμόταν το όνομα και (ω του θαύματος) μου έχει απαντήσει πως δυστυχώς δεν το θυμόταν και πως δεν είχε κρατήσει τίποτα από αυτή την αλληλογραφία.

Όμως εγώ συνέχιζα να έχω την απορία έτσι όταν είδα το λεπτομερέστατο ντοκιμαντέρ του noclip για την ιστορία της CD Projekt Red αποφάσισα να θυμηθώ τα φοιτητικά μου χρόνια (τότε που συνήθιζα να ψάχνω διάφορα περίεργα) και να κάνω λίγη έρευνα για να δω αν θα μπορούσα με κάποιο τρόπο να βρω το όνομα αυτού του μυστηριώδους Έλληνα ευεργέτη.

[Παρένθεση: ακόμη και αν δεν σας ενδιαφέρουν καθόλου τα video games δείτε το εδώ ντοκιμαντέρ του Noclip, αξίζει τον κόπο]

Στο βίντεο ο Marcin λέει πως είχε βρει τον Έλληνα “πειρατή” μέσω των μικρών αγγελιών του περιοδικού Your Sinclair και πως η αγγελία ήταν της κατηγορίας “swap tape for tape” (δώσε μου μια κασέτα με παιχνίδια για να σου δώσω μια δικιά μου). Επίσης αναφέρει πως η πρώτη κασέτα που έλαβε ήταν το Target: Renegade ένα παιχνίδι που εκδόθηκε το 1988. Έτσι πήγα στο online αρχείο του Your Sinclair (δυστυχώς τα τεύχη είναι σκαναρισμενα σαν images και δεν μπορεί να γίνει αναζήτηση στο περιεχόμενο τους) και περιόρισα τo ψάξιμο μεταξύ 1988 και 1989 (ο Marcin προσπαθούσε να βρει τα πιο πρόσφατα παιχνίδια που δεν ήταν διαθέσιμα στη αγορά της Πολωνίας). Και όντως κατάφερα και βρήκα κάπου 7 αγγελίες από Έλληνες που ανήκουν στην κατηγόρια swap tape for tape!! Βρήκα επίσης την πρώτη αγγελία του ίδιου του Marcin (την οποία μάλλον ποσταρε μετά την αρχική του επικοινωνία με τον “πειρατή”,αφού είχε καταφέρει να μαζέψει αρκετά παιχνίδια για ανταλλαγή)

(Το όνομα είναι γραμμένο λάθος αλλά πρόκειται σίγουρα για αυτόν αφού εμφανίζεται και αλλού με την ίδια διεύθυνση και με γραμμένο σωστά το όνομα του.)

Από της 7 αγγελίες υπήρχαν δυο που έχουν πιθανότητες να ανήκουν στον μυστηριώδη ευεργέτη και μάλιστα η μια από αυτές (από τον Φεβρουάριο του 1989) νομίζω πώς είχε τις περισσότερες. Δυστυχώς δεν κατάφερα να επιβεβαιώσω αν όντως ήταν κάποιος από αυτούς μιας και δεν μπόρεσα να βρω περισσότερα στοιχεία. Έστειλα τις πληροφορίες αυτές και στον Marcin, δεν ξέρω αν τα κοίταξε καθόλου αλλά είχε τουλάχιστον την ευγένεια να με ευχαριστήσει για τον κόπο μου.

Να πω την μαύρη αλήθεια ούτε εγώ ήξερα κανένα από αυτά τα ονόματα. Και όμως υπήρξε μια εποχή (από τα μέσα μέχρι τα τέλη του 80) που οι προσωπικοί υπολογιστές ήταν αρκετά διαδεδομένοι στην Ελλάδα. Ακόμα και οι αγγελίες στο Your Sinclair το αποδεικνύουν. Οι διευθύνσεις των αγγελιών δεν είναι από τις εύπορες περιοχές της Αθήνας άλλα από μεσαίες και λαϊκές γειτονιές. Κάποιες μάλιστα είναι από επαρχιακές πόλεις όπως η Λάρισα. Θυμάμαι πως τότε σε κάθε περιοχή της Αθήνας μπορούσε να βρει κανείς ένα κομπιουτερομαγαζο ενώ υπήρχαν και μικρές εταιρείες πληροφορικής όπως Cosmon, η PIM Software, η Acocsoft και άλλες που έφτιαχναν μικρά επαγγελματικά προγράμματα αλλά και games τα οποία τα μοίραζαν πόρτα πόρτα στους πελάτες τους.

Έτσι μπορεί πιά να μοιάζει απίστευτο αλλά την ίδια εποχή που στην Πολωνία ο Marcin αντάλλασσε τις κασέτες που με τόσο κόπο είχε αποκτήσει στις υπαίθριες αγορές χρησιμοποιημένων υπολογιστών της Βαρσοβίας η Ελλάδα είχε ήδη μια μικρή αναπτυσσόμενη αγορά πληροφορικής. Σήμερα η εταιρία του Marcin που προήλθε από τις ανταλλαγές κασετών με παιχνίδια είναι ένας από τους πιο αξιοσέβαστος ομίλους στον τομέα των ηλ. παιχνιδιών παγκοσμίως με άξια κάπου 2 δις δολάρια και έσοδα από πωλήσεις πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ για το 2017 ενώ ταυτόχρονα ολόκληρος ο κλάδος της πληροφορικής στη Πολωνία αναπτύσσεται σαν τρελός. Από την δικιά μας πλευρά μπορώ να σκεφτώ μόνο μια ελληνική εταιρία software (και μάλιστα κρατικό-enterprise software,όχι ηλεκτρονικών παιχνιδιών μιας και δεν υπάρχει ουσιαστικά τέτοιο πράγμα στην Ελλάδα) που ίσως να φέρνει τέτοια νούμερα ενώ όλα τα ίχνη της χρυσής εποχής της πληροφορικής του 80 έχουν πια χαθεί. Το μόνο που έχει μείνει είναι μερικά νοσταλγικά posts σε ξεχασμένα retro gaming forums και ίσως κάποιες κασέτες και floppy disks αφημένα σε κάποιο υπόγειο.

Τι συμπέρασμα μπορεί να βγάλει κανείς από όλα αυτά; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω όμως είναι πως όταν ο Ομπαμα επισκέφτηκε την Πολωνία το 2011 ο τότε πρωθυπουργός της χώρας Donald Tusk (ναι, αυτός ο Donald Tusk) του έκανε δώρο το “Witcher 2: Assassins of Kings” . Μπορεί κάποιος εξυπνάκιας να πει “Χα Χα. Σιγά μωρέ τους πουθενάδες, ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι βρήκαν για να περιφανευτουν;”. Φυσικά ο Tusk δεν έδωσε αυτό το δώρο σαν ένα σύμβολο του μεγαλείου της ιστορίας της Πολωνίας αλλά σαν ένα σύμβολο τον μελλοντικών δυνατοτήτων της. Και έχοντας παίξει το συγκεκριμένο παιχνίδι μπορώ να πω πως η επιλογή του κ.Tusk ήταν εξαιρετική. Αν εσείς μπορείτε να βρείτε κάποιο δώρο για τους επίσημους καλεσμένους μας που να συμβολίζει κάτι αντίστοιχο για την Ελλάδα τότε πάω πάσο.

Enter the Matrix Φεβρουαρίου 12, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Vault-Boy Bobblehead not included

Πήρα επιτέλους την απόφαση και αγόρασα το Oculus Rift. Η προσφορά της Amazon με το bundle (Oculus Rift + 2 Touch Controllers + 2 Sensors + 6 games) ήταν μεγάλη ευκαιρία . Το setup είναι εξαιρετικά εύκολο και παρόλο που το μηχάνημα μου έχει μια απλή κάρτα γραφικών NVIDIA GTX 1050 Ti 2GB και ένα παπουδελο επεξεργαστή i7-2600 με 16GB δεν έχω αντιμετωπίσει κανένα απολύτως πρόβλημα. Η συσκευή προσαρμόζεται στο πρόσωπο και το κεφάλι του χρήστη πολύ άνετα και τα touch controllers είναι εξαιρετικά εύχρηστα ιδίως αν κάποιος έχει εμπειρία με συμβατικούς game controllers. Το μόνο επιπλέον βήμα που χρειάστηκε να κάνω ήταν η αγορά μιας USB 3.0 Expansion Card γιατί οι θύρες USB του μηχανήματος μου δεν ήταν συμβατές με το Rift (το site της Oculus διαθέτει ένα προγραμματάκι που κάνει compatibility checks για να βρει αν ένα μηχάνημα είναι συμβατό με το Rift ώστε ο αγοραστής να ξέρει αν χρειάζεται να κάνει αναβάθμιση).

Το Oculus μπορεί επίσης να δουλέψει με λίγη προσπάθεια και με το mac os αλλά αν κάποιος θέλει μια πραγματικά plug & play συσκευή VR για mac θα ήταν καλύτερο να προτιμήσει το εξίσου καλό αλλά ακριβότερο HTC Vive. Όμως όποια συσκευή και αν επιλέξει κανείς για mac δυστυχώς (με εξαίρεση ίσως κάποια από τα τελευταία μοντέλα iMac και Macbook Pro) δεν θα μπορέσει να αποφύγει την αγορά e-GPU μιας και τα περισσότερα μοντέλα δεν διαθέτουν αρκετά δυνατή κάρτα γραφικών που να αντέχει να τρέξει παιχνίδια και εφαρμογές σε περιβάλλον VR. Όσοι διαθέτουν PlayStation έχουν στην διάθεση τους μόνο την επιλογή του Playstation VR το οποίο είναι μεν φθηνότερο και ευκολότερα στην χρήση από το Oculus και το Vive αλλά υστερεί στα τεχνικά χαρακτηριστικά. Παντως και το Rift, και το Vive αλλά και το PlayStation VR διαθέτουν μια μεγάλη γκάμα επιλογών στον τομέα τον εφαρμογών και παιχνιδιών (για PC και PlayStation  αντίστοιχα, γιατί οι επιλογές για mac ακόμα είναι ελάχιστες) .

Μέχρι στιγμής από τα εκπαιδευτικά προγράμματα έχω δοκιμάσει το Hold the World με τον David Attenborough και το Nefertari: Journey to Eternity. Το Hold the World δίνει την δυνατότητα στον χρήστη να περιεργαστεί και να δει να ζωντανεύουν μπροστά του δείγματα από την συλλογή του Μουσείου φυσικής ιστορίας του Λονδίνου. Είναι ίσως ένα από τα εντυπωσιακότερα και πιο καλοφτιαγμένα εκπαιδευτικά προγράμματα για VR. Το μόνο πρόβλημα είναι πως δυστυχώς τα δείγματα που περιλαμβάνει είναι ελάχιστα.

Ελπίζω στο μέλλον κάποιο από τα μεγάλα μουσεία να κάνει κάποιο αντίστοιχο VR presentation και για τα αρχαιολογικά ευρήματα. [Παρένθεση: είναι προφανές ότι αναφέρομαι στα μουσεία που γνωρίζουν πως ζούμε στον 21ο αιώνα και όχι στον 19ο. Μόνο η σκέψη του τι θα συνέβαινε αν κάποιος τολμούσε να προτείνει κάτι τέτοιο π.χ. στο Εθνικό Αρχαιολογικό μου προκαλεί κατάθλιψη]. Το Nefertari: Journey to Eternity είναι επίσης πολύ εντυπωσιακό γιατί η δουλειά που έχει γίνει στη ψηφιακή αποτύπωση του τάφου της Νεφερτίτης είναι απίστευτη. Δυστυχώς όμως το User Interface τις εφαρμογής εχει προβλήματα και η κίνηση μέσα στο χώρο γίνεται μόνο με τη χρήση του teleport function που κατά την γνώμη μου δεν βοηθάει στο immersion

Γενικά τα προβλήματα με το User Interface είναι κάτι που εμφανίζεται συχνά στις εφαρμογές VR μιας και όλες αυτές οι τεχνολογίες βρίσκονται ακόμα σε πειραματικό στάδιο και δεν έχουν κατασταλάξει σε κάποια κοινά αποδεκτά standards.

Από τα pure VR παιχνίδια που έχω δοκιμάσει το αγαπημένο μου είναι το Beat Saber, ένα απλό αλλά εξαιρετικά εθιστικό παιχνίδι όπου ο παίκτης κόβει στο ρυθμό της μουσικής μπλε και κόκκινους κύβους με light sabers στα αντίστοιχα χρώματα. Παρόλο που βρίσκεται ακόμα στο στάδιο του early access (δηλαδη δεν βρίσκεται στην τελική του μορφή) είναι το τοπ σε πωλήσεις pure VR game στο Steam. Μάλιστα υπάρχουν ήδη διαθέσιμα mods που προσθέτουν επιπλέον μουσικά κομμάτια στην μικρή συλλογή του vanilla game Πχ. Εδώ ένας καλλιτέχνης περνάει like a boss στο expert level το Beat it του Michael του Jackson

Το παιχνίδι αυτό εχει πραγματικά σπάσει τα κοντέρ μιας και Valve πρόσφατα αναγκάστηκε να αλλάξει τις ρυθμίσεις για την ταχύτητα των controllers στο Steam VR γιατί οι top παίκτες του παιχνιδιού ξεπέρασαν τις ταχύτητες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν δυνατές μέσα σε ένα VR περιβάλλον. Είναι το τέλειο party game και κάνει μια χαρά για την πρωινή γυμναστική.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν πολλά όμορφα VR παιχνίδια οπως το χαριτωμένο Moss η το Subnautica. Αλλά το παιχνίδι που θα βρείτε κολλημένο μονίμως στην κορυφή των VR top sellers του steam είναι η απέθαντη κατσαρίδα των video games, το Skyrim. Κατά την γνώμη μου το Skyrim VR παραδόξως ταυτόχρονα αξίζει και δεν αξίζει το τίτλο το πιο δημοφιλούς VR game. Ναι, προσφέρει πραγματικά την εμπειρία του να βρίσκεσαι κυριολεκτικά μέσα στο Skyrim, ένα τεράστιο open world παιχνίδι μέσα στο οποίο μπορείς να χαθείς για ατέλειωτες ώρες. Αλλά εχει τουλάχιστον 2 σοβαρά προβλήματα:

1) Με το που θα μπει κανείς στο παιχνίδι θα τον χτυπήσει απότομα το πόσο απαρχαιωμένα είναι τα γραφικά και ο ήχος γιατί δυστυχώς η τεμπελοBethesda δεν τους εχει κάνει καμία ουσιαστική αναβάθμιση για μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις ενός περιβάλλοντος VR. Έτσι όποιος θέλει να παίξει το παιχνίδι χωρίς να σκέφτεται “πως είσαι ετσι” κάθε φόρα που βλέπει ένα ατσουμπαλο mesh η τους κακάσχημους NPC’s θα αναγκαστεί να φορτώσει καμία ντουζίνα mods μόνο και μόνο για να το κάνει ανεκτό.

2) Παρόλο που η δουλειά που εχει γίνει στο UI είναι σχετικά καλή υπάρχουν αρκετά σημεία στα οποία υστερεί από ένα pure VR παιχνίδι. Π.χ. Το Inventory και άλλα functions δεν έχουν αλλάξει καθόλου πέρα από το να προσαρμοστούν για VR controller (πχ για να ανοίξεις μια πόρτα η ένα σεντούκι δεν χρησιμοποιείς τις κινήσεις των χεριών αλλά απλά πατάς ένα κουμπί). Τα όπλα δεν έχουν κανένα “βαρος” (μπορείς να σκοτώσεις τον αντίπαλο απλά κουνώντας το σπαθί σαν βέργα). Τα τόξα είναι καλύτερα αλλά και πάλι υστερούν σε σχέση με άλλα παιχνίδια VR.

Πρέπει όμως εδώ να είμαι δίκαιη και να αναφέρω πόσο απολαυστικό είναι να χρησιμοποιεί κανείς τα spells, αν αποκτήσετε ποτέ το Skyrim VR σας προτείνω ανεπιφύλακτα να παίξετε ωσ Mage

UNLIMITED POWER!!!!

Θα μου πείτε “δηλαδη εσύ τώρα θέλεις να κάτσουν να κάνουν ένα πλήρες remaster στα γραφικά και τον ήχο και ένα πλήρες redesign στο UI ενός παιχνιδιου που εχει κλείσει τα 7 χρόνια;”. Όταν το χρεώνουν για full priced AAA game στα 60 ευρώπουλα τότε ναι αυτό ακριβώς θέλω. Γιαυτό και θα σας έλεγα να το αγοράσετε μόνο όταν εχει έκπτωση αλλιώς δεν πιστεύω ότι αξίζει τα λεφτά του.

Σε ότι αφορά γενικά το VR θα πρότεινα ακόμα και σε αυτούς που δεν σκέφτονται άμεσα να αποκτήσουν μια τέτοια συσκευή να αφιερώσουν λίγο χρόνο και να δούνε πως είναι η εμπειρία του να βρίσκεσαι μέσα σε ένα VR περιβάλλον. Νομίζω πως μπορεί να βρει κανείς χώρους σε κάποια μεγάλα εμπορικά κέντρα που προσφέρουν VR demos. Η αν έχετε κάποιο γνωστό που να διαθέτει συσκευή VR στο σπίτι του αγοράστε ένα κουτί φοντανάκια από το τοπικό ζαχαροπλαστείο και βρείτε αφορμή για να του κάνετε επίσκεψη. Πιστέψτε με αξίζει τον κόπο.

Υ.Γ. Σειρά έχουν το setup του Rift για ανάπτυξη σε Unity 3D και Unreal engine καθώς και οι προσαρμογή παλαιότερων παιχνιδιών σε περιβάλλον VR με vorpX. Σε δουλεία να βρισκόμαστε

Assassin’s Creed : Ancient Greece Simulator Ιανουαρίου 3, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Επειδή καλό είναι να αρχίζει η χρόνια ευχάριστα θα αναφέρω εδώ μια από τις ομορφότερες εκπλήξεις που είχα το 2018. Για διαφόρους λόγους που δεν εχει νοημα να αναφέρω δεν είμαι fan της σειράς Assassin’s Creed (και των παιχνιδιών της Ubisoft γενικότερα) αλλά επειδή το τελευταίο παιχνίδι της σειράς Assassin’s Creed: Odyssey έχει σαν θέμα την αρχαία Ελλάδα είπα από περιέργεια να δω πως είναι. Σαν παιχνίδι μου φάνηκε αξιοπρεπέστατο αλλά σε ότι αφορά το gameplay, το story, τα στοιχεία RPG δεν μπορώ να πω πως είχε κάτι που να με ενθουσίασε.

Όμως εκεί που πραγματικά το παιχνίδι για εμένα ξεπέρασε κάθε προσδοκία είναι ο χάρτης και η δυνατότητες εξερεύνησης. Πρόκειται για το πιο ολοκληρωμένο και πιο ρεαλιστικό 3D reconstruction και world building της αρχαίας Ελλάδας που έχει γίνει ποτέ με μεγάλη διαφορά από κάθε άλλη παρόμοια προσπάθεια! Το μεσογειακό τοπίο είναι απίθανο. Από τις αμμουδιές μέχρι τις πεδιάδες και τους πρόποδες τον βουνών με τους ελαιώνες και τη θαμνώδη βλάστηση, μέχρι τα βουνά με τα πεύκα και τα έλατα. Στις πεδιάδες και τις πόλεις βρίσκει κάνεις οικόσιτα ζώα ενώ τα βουνά είναι γεμάτα με αγριογούρουνα, λύκους, λύγκες, αρκούδες ακόμα και όρνεα . Οι πόλεις και οι οικισμοί (ειδικά η Αθήνα) από τους ναούς και τα άλλα σημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος μέχρι τα απλά σπίτια, τα εργαστήρια,τα ναυπηγεία κλπ δίνουν την αίσθηση ενός πραγματικού χώρου στον οποίο έζησαν και και εργάστηκαν άνθρωποι για αμέτρητα χρόνια. Αλλά πέρα από τα κτήρια και τα αντικείμενα οι πόλεις και η ύπαιθρος είναι γεμάτες με NPC’s που κυκλοφορούν στους δρόμους, στην αγορά και στα χωράφια, κάνουν τις καθημερινές τους εργασίες, προσεύχονται στους ναούς και συζητούν μεταξύ τους μιλώντας αρχαία ελληνικά (με νεοελληνική προφορά).

Αλλά αυτό που κάνει το Assassin’s Creed: Odyssey να περνάει σε άλλο επίπεδο είναι το γεγονός ότι είναι open world. Ο παίκτης μπορεί να παει όπου θέλει πάνω στο χάρτη. Μπορεί πχ να πάρει ένα πλοίο από τη Κεφαλλονιά και να κατέβει όλη τη δυτική ακτή της Πελοποννήσου σταματώντας σε κάθε λιμάνι. Μετά να βγει στη Μεσσηνία, να πάρει ένα άλογο και ανέβει μέχρι τι Μακεδονία σταματώντας σε κάθε πόλη και οικισμό στη διαδρομή. Και στο τελος να ανέβει από εκεί σε ένα πλοίο και να περασει από ένα ένα τα νησιά μέχρι την Κρήτη. Και μπορει να κάνει όσες παραλλαγές πάνω σε αυτή την διαδρομή θέλει.

Ειλικρινά δεν νομίζω ότι θα υπάρξει κάτι καλύτερο για πολύ καιρό. Τα περισσότερα απο τα ελάχιστα 3D reconstructions που έχω βρει ανήκουν στην κατηγορία “το πρώτο μου 3DS Max project” . Αλλά ακόμη και αυτά που έχουν μια σχετική τεχνική αρτιότητα αναπαριστούν μόνο πολύ συγκεκριμένες αρχαιολογικές τοποθεσίες και σχεδόν πάντα περιορίζονται στα πολύ βασικά . Για παράδειγμα δείτε το 3D reconstruction της αγοράς της ρωμαϊκής περιόδου από το Athens Time Walk app

Και την Αθήνα του Assassin’s Creed: Odyssey

Όπως είναι φυσικό για ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι περιέχει ανακρίβειες και φανταστικα στοιχεία αλλά πέρα από αυτό ειδικά σε ότι αφορά τον ίδιο τον χάρτη του παιχνιδιού δεν μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη αναπαράσταση του αρχαίου ελληνικού κόσμου (3D η non-3D) που να προσεγγίζει σε τέτοιο βαθμό την εμπειρία του να βρίσκεσαι εκεί. Οι designers δεν περιορίστηκαν στο συνηθισμένο “Ριξε μια ματιά στη Wikipedia”  αλλά έκαναν μια αρκετά σοβαρή προσπάθεια να δώσουν μια όσο το δυνατόν ακριβέστερη αναπαράστασή του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Μάλιστα επισκέφτηκαν την Ελλάδα και στο team συνεργάστηκαν και με μια ιστορικό από το πανεπιστήμιο της Ναντης για αυτό το σκοπό . (Παρένθεση: από όσο γνωρίζω κανένας από τη Ubisoft δεν μίλησε με το υπουργείο πολιτισμού η με κάποια άλλη ελληνική υπηρεσία και καλά κάνανε κατά τη γνώμη μου. Περισσότερες πιθανότητες θα είχαν να συνεννοηθούνε με τις μούμιες της αιγυπτιακής συλλογής του εθνικού αρχαιολογικού άσε που μπορεί να βρίσκανε και το μπελά τους) Στο παρακάτω βίντεο εξηγούν πως δημιουργήσανε την αρχαία Αθήνα μέσα στο παιχνίδι

Θα ρωτησει κανεις πως διάολο κατάφεραν να φτιάξουν αυτό το απίστευτο πράγμα. Η απάντηση είναι απλή. Η Ubisoft Quebec που το δημιούργησε αποτελείται από 400 περίπου έμπειρους τεχνικούς και σχεδιαστές που έχουν δουλέψει για πολλά χρόνια πάνω σε ένα από τα μεγαλύτερα gaming franchises όλων των εποχών. Για το συγκεκριμένο παιχνίδι η ομάδα αυτή δούλεψε για πάνω από 3 χρόνια μαζί με άλλα 400 άτομα από διαφορετικά τμήματα της Ubisoft από όλο τον κόσμο (η μητρική εταιρία Ubisoft είναι γαλλική, απασχολεί κάπου 13000 άτομα προσωπικό και αποδεικνύει περίτρανα πως οι Γάλλοι μπορούν να παράγουν και άλλα πράγματα εκτός από κρασί, τυριά και ακατάσχετη παπαρολογία). Το συνολικό κόστος για τη κατασκευή του Assassins Creed: Odyssey υπολογίζεται στα 125 εκατομμύρια δολάρια και με βάση τις δηλώσεις της Ubisoft μέχρι στιγμής ξεπερνά σε πωλήσεις το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς. Πέρσι οι συνολικές πωλήσεις της Ubisoft έφτασαν τα 1.7 δις με το Assassin’s Creed: Origins (το προηγούμενο Assassin’s Creed) να είναι μια από τις μεγαλύτερες “ατμομηχανες” της εταιρίας. Για να το κάνω πιο λιανά για όσους δεν έχουν καταλάβει. Ο λόγος που το Assassin’s Creed Odyssey είναι αυτό το τεχνικό και καλλιτεχνικό θαύμα που βλέπουμε είναι πως η Ubisoft επένδυσε επάνω του ένα σκασμό λεφτά με σκοπό να βγάλει πολλαπλάσιο σκασμό λεφτά. Και από ότι φαίνεται το κατάφερε.

Όπως θα περιμενε κανείς το παιχνίδι έχει προσελκύσει και το ενδιαφέρον κάποιων ιστορικών και αρχαιολόγων. Υπάρχουν αρκετά άρθρα και βιντεακια που προσπαθούν να εξηγήσουν πια από τα στοιχεία του παιχνιδιού είναι ιστορικά ακριβή και ποια όχι. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το event που διοργάνωσε το πανεπιστήμιο της Leiden όπου μια ομάδα αρχαιολόγων σχολίασαν ζωντανά αυτά που έβλεπαν μέσα στο παιχνίδι ( δυστυχώς ο ήχος δεν είναι καλός)

Προσωπικά πιστεύω πως το συγκεκριμένο παιχνίδι μπορεί να γίνει με μερικές αλλαγές ένα εξαιρετικό εργαλείο εκμάθησης. Είναι κρίμα σε αυτή τη προσπάθεια που έκανε η Ubisoft Quebec για να παρουσιάσει όσο το δυνατόν καλύτερα τον αρχαίο κόσμο να μην γίνει ένα βήμα παραπάνω. Πχ θα μπορούσε το παιχνίδι να προσφέρει στους παίκτες κάποιου είδους “ancient Greece tour mode” όπου ο χάρτης θα περιέχει μονο τις πραγματικές αρχαιολογικές τοποθεσίες οι όποιες θα προβάλουν με διαδραστικό τρόπο πληροφορίες για την ιστορία τους. Θα μπορούσε επίσης να προστεθεί η δυνατότητα κάποιος να χρησιμοποιήσει συσκευές VR για να περιηγηθεί τον χάρτη. Αυτό όμως θα απαιτούσε την συνεργασία μεταξύ των δημιουργών και κάποιου εκπαιδευτικού οργανισμού. Δυστυχώς από όσο έχω δει κανένας από τους ιστορικούς/ αρχαιολόγους που σχολίασαν το παιχνίδι δεν έχει επικοινωνήσει με τη ομάδα της Ubisoft. Αλλά νταξει, για αρχαιολόγους μιλάμε τώρα. Αν οι ίδιοι έκαναν το 1/10 του κόπου που έκανε η Ubisoft (και οι αντίστοιχες εταιρίες που βάζουν στοιχεία από τον αρχαίο κόσμο στα εργα και τα προϊόντα τους) για να προσεγγίσουν την άλλη πλευρά ίσως σήμερα να μην κλαίγονταν για την έλλειψη funding και τα τμήματα κλασικών σπουδών που κλείνουν ενα ενα. Τέλος πάντων.

 

Caveat emptor Δεκέμβριος 26, 2018

Posted by Lida in Games, Uncategorized.
add a comment

Φέτος το blog δεν έχει αφιέρωμα στις χειρότερες χριστουγεννιάτικες ταινίες. Ασχολούμαι με κάτι άλλα πραγματάκια αυτό το καιρό αλλά ο κύριος λόγος είναι ότι δεν έχω και πολύ κέφι τελευταία.  Επίσης μετά από το απίστευτο κάζο της Bethesda με το Fallout 76 (ένα κάζο που πιθανότατα έχει καταστρέψει οριστικά το πιο αγαπημένο μου gaming franchise) έχω ψιλοεκνευριστει . Μιας και αυτή την εποχή ο κόσμος συνηθίζει να αγοράζει δώρα για τις γιορτές ίσως θα ήταν καλύτερα στο χριστουγεννιάτικο ποστ αυτής της χρονιάς να προτείνω μερικά από τα πραγματικά καλά παιχνίδια που έπαιξα το 2018. Ναι ξέρω πως ίσως το καλύτερο παιχνίδι της χρονιάς ήταν το God of War (μαζί με το Red Dead Redemption 2 και το SpiderMan ) αλλά δεν έχω PS4 και δεν πρόκειται να το αποκτήσω μόνο και μόνο για να παίζω τα console exclusives του. Επίσης αρκετά από τα παιχνιδια που αναφερω έχουν βγει πριν το 2018 απλά έτυχε να τα αγοράσω φέτος.

The Sexy Brutale

Ένα πολύ όμορφο puzzle game που δημιουργήθηκε από ένα μικρο ισπανικό studio σε συνεργασία με πρώην developers της Electronic Arts. Ο παίκτης πρέπει μέσα σε 12 ώρες να εμποδίσει μια μια τις δολοφονίες των θαμώνων ενός καζίνο πολυτελείας και να ανακαλύψει ακριβώς τι συμβαίνει. Όλες οι δολοφονίες συμβαίνουν μέσα σε διάστημα 12 ωρών (in game ώρες, όχι πραγματικές) και όταν ο χρόνος τελειώσει όλο το σενάριο ξεκινάει από την αρχή. Είναι σαν ένας περίεργος συνδυασμός μιας ιστορίας μυστήριου με το groundhog day και εξελίσσεται σε ένα πανέμορφο καρτουνιστικο art deco καζίνο γεμάτο παγίδες. Το παρακάτω walkthrough του πρώτου murder puzzle δινει μια πολύ καλύτερη εικόνα του παιχνιδιού.

Τα puzzles είναι ίσως πάρα είναι εύκολα αλλά παρόλο που το παιχνίδι βασίζεται ουσιαστικά την επανάληψη του ίδιου σεναρίου αμέτρητες φορές δεν είναι ούτε για μια στιγμή βαρετό.Έχει και πολύ χαριτωμένη μουσική. Αυτή τη στιγμή έχει 10 ευρουλακια στο Steam, είναι επίσης διαθέσιμο για Xbox, PS4 και Nintendo Switch

 

West of Loathing

Ίσως το πιο αστείο παιχνίδι που έχω παίξει ποτέ. Τα γραφικά του μοιάζουν σαν να τα έχει σχεδιάσει ένα πεντάχρονο πάνω σε χαρτί αλλά αυτό δεν πρέπει να σας ξεγελάσει. Προκειτε για ένα κανονικότατα RPG με character stats, leveling, loot, μπόλικα σουρεαλιστικά quests, και εντελώς πυροβολημενους διαλόγους και καταστάσεις που εξελίσσονται σε μια τρελή εκδοχή της άγριας δύσης. To gameplay ιδίως το turn based combat system δεν είναι ότι το καλύτερο αλλά κάνει την δουλειά του αξιοπρεπώς. Η spaghetti western μουσική του Ryan Ike είναι εξαιρετική, personal favorite το κομμάτι που ακούγεται κατα την διάρκεια της μάχης.

Οι δημιουργοί του, Asymmetric Publications, είναι υπεύθυνοι για το επίσης ξεκαρδιστικό kingdom of Loathing. Μπορείτε να το βρείτε με 7 ευρουλακια για PC και Mac (στα steam και GOG.com) καθώς και στο Nintendo Switch

The Deadly Tower of Monsters

Must για όποιον αγαπάει τα B Sci Fi movies του 50 (η το MST3K). O παίκτης βρίσκεται μέσα σε ένα από αυτά τα 50 Sci Fi movies και ακολουθεί την υπόθεση της “ταινιας” που τον βαζει να σκαρφαλώνει ένα τεράστιο πύργο γεμάτο με αντίπαλους (κακοφτιαγμένος stop motion δεινόσαυρους, “εξωγηινους” με πλαστικές μάσκες, τενεκεδένια ρομπότ, ιπτάμενους δίσκους που κρέμονται από ναύλον κλωστές κλπ). Και στο background ακούγεται συνέχεια το commentary του σκηνοθέτη που σχολιάζει πως γυρίστηκαν οι “σκηνες” που εξελίσσονται μέσα στο παιχνίδι. Τα γραφικά είναι αξιοπρεπέστατα, το voice acting ιδίως του “σκηνοθετη” είναι εξαιρετικό και το gameplay στέκει μια χαρά.

Και εδώ η μουσική είναι υπέροχη και μιμείται τέλεια τα soundtrack των ταινιών από τις όποιες αντλεί έμπνευση το παιχνίδι. Οι δημιουργοί του είναι ένα μικρο Χιλιανό (ναι, Χιλιανό!!) studio και είναι διαθέσιμο για PC (Steam) και PS4 για 5 ψοροευρω.

Thronebreaker: The Witcher Tales

Εδώ έχουμε κάτι πιο οικείο. Πρόκειται για ένα παιχνίδι στρατηγικής τη CD Projekt Red. Η ιστορία του εξελίσσεται μέσα στο σύμπαν του Witcher και 1-2 από τους χαρακτήρες των προηγουμένων παιχνιδιών κάνουν ένα πέρασμα. Όμως το ίδιο το παιχνίδι από πλευράς gameplay δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τα υπόλοιπα μιας και βασίζεται κυρίως σε μια παραλλαγή του παιχνιδιού με χαρτιά που μπορεί να παίξει κανείς μέσα στο Witcher 3, το Gwent. Είχα φάει αμέτρητες ώρες παραμελοντας το main quest και γυρίζοντας τα καπηλιά και τα σιδεράδικα της Velen και του Skellige παίζοντας gwent οπότε το thronebreaker ήταν για έμενα ότι πρέπει. Από εκεί και πέρα υπάρχει μια μικρή ιστορία πάνω στην εξέλιξη της οποίας είναι βασισμένες οι παρτίδες gwent. Τα puzzles είναι διασκεδαστικά και η ποικιλία των μονάδων/χαρτιών στις διάφορες τράπουλες (Lyria, Nilfgaard, scoia’tael κ.α) είναι εντυπωσιακή.

Το design είναι κάπως καρτουνιστικο αλλά τα σχέδια στα χαρτιά είναι πολύ όμορφα. Το voice acting είναι και εδώ αξιοπρεπέστατο ενώ η μουσική παρόλο που δεν φτάνει το επίπεδο του witcher 3 είναι πολυ καλή. Είναι διαθέσιμο για κάπου 20 ευρώ σε PC (Steam και GOG.com) Xbox και PS4 .

Into the Breach

Παιχνίδι στρατηγικής όπου σκοπός είναι κάθε παρτίδα να λήγει με όσο το δυνατόν λιγότερα ανθρώπινα θύματα και καταστροφές. Ο παίκτης έχει στην διάθεση του 3 Mechs (καθώς το παιχνίδι προχωρά μπορεί να αποκτήσει κανείς καινούρια Mechs με διαφορετικές ικανότητες το κάθε ένα) με τα όποια προσπαθεί να εμποδίσει τα Vek (τεράστια εξωγήινα πλάσματα) από το να καταστρέψουν τα υπολείμματα του ανθρωπίνου πολιτισμού. Μπορεί να μοιάζει απλό αλλά δεν είναι. Ακόμα και στο εύκολο setting χρειάστηκε αρκετή ωρα και 3-4 scenario resets πριν να καταφέρω ένα πλήρες playthrough. Αλλά άπαξ και αρχίσεις δεν μπορείς να το αφήσεις μέχρι την τελευταία μάχη.

Τα γραφικά είναι εξαιρετικά απλό αλλά όμορφό retro pixel art και οι συνθέσεις του Ben Prunty είναι από τις ομορφότερες που έχω ακούσει σε indie game. Το into the breach είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας της Subset games (οι developers του επίσης εξαιρετικού FTL) με τον Chris Avellone, τον game writer και narrative designer που βρίσκεται πίσω από το Baldur’s Gate, το KOTOR 2, το Planescape:Torment, το Fallout 2 και το Fallout:New Vegas και είναι ένας από τους κυρίους υπευθυνους για την πετριά που έχω φάει με τα video games τα τελευταία 25 χρόνια τουλάχιστον (οπότε τα παράπονα σας εκεί). Μπορείτε να το βρείτε για PC, Mac (στο Steam και το GOG.com) και στο Nintendo Switch για κάπου 9 ευρω.

Ίσως κάποιος να πει “πλακα μας κάνεις, αυτά τα παιχνίδια δεν τα ξέρει ούτε η μανα τους. Που είναι το Call of Duty: Black Ops 4, το Forza 4, το Battlefield 5, το Fortnite;” . Συγνωμη αλλά τα παιχνίδια αυτά ποτέ δεν με ενδιέφεραν και κανένα δεν έχει να πει κάτι καινούριο. Ωραία είναι ταχιλιοπαιγμένα multi million dollar budget franchises και τα game genre du jure (γκουχ…γκουχ battle royale) αλλά που και που αξίζει κανείς να παίρνει το ρίσκο και να ρίχνει μια ματιά και σε πράγματα που είναι διαφορετικά από το συνηθισμένο.

Άντε, καλές γιορτές!

 

[Updated]Nuclear Winter Νοέμβριος 26, 2018

Posted by Lida in Games, Uncategorized.
add a comment
Here There Be Monsters
[Update] Όποιος θέλει να δει μια απο τις χειρότερες περιπτώσεις κατάρρευσης της φήμης μιας μεγάλης  εταιρίας και αποτυχημένου Damage Control  δεν εχει παρα να παρακολουθήσει το χαμό στα social media γύρω απο αυτό το παιχνίδι. Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή θα διδάσκεται στο μέλλον στα πανεπιστήμια
[Update no.2] Ένα παλικάρι απο την Αυστραλία κάθισε και έκανε μια πολύ καλή ανάλυση πάνω στο γιατί το Fallout 76 ειναι στο πυρήνα του (πέρα απο τα τεχνικά του προβληματα) ένα πολύ μέτριο παιχνίδι. Αλλα πέρα απο αυτό έχει και κάποιες πολύ ωραίες προτάσεις για το πως θα ήταν μια ιδανική εκδοχή αυτού του παιγνιδιού .Όταν απλοι fans του Fallout μπορουν να προτείνουν κάτι που είναι 100 φορές πιο ενδιαφέρον απο το προϊόν ενός ιστορικού AAA game studio τότε νομίζω πως η μπάλα έχει χαθεί τελείως.

Στο προηγούμενο post είπα πως θα έγραφα πιο αναλυτικά για το Fallout 76 αλλά νομίζω δεν έχει νόημα. Έχω πια κάπου 50 ώρες στο παιχνίδι. Έχω κάνει σχεδόν όλα τα quest του παιχνιδιού και έχω λάβει μέρος στις περισσότερες δραστηριότητες. Χτες τέλειωσα και το main quest ρίχνοντας μια πυρηνική βόμβα στο χάρτη και σκοτώνοντας με γκρουπ την Scorchbeast queen και τα υπόλοιπα high level τέρατα που εμφανίστηκε στο σημείο της έκρηξης.  Και το τελικό συμπέρασμα, είναι μάλλον απογοητευτικό. Να επαναλάβω εδώ πως κάποια πράγματα που είναι μειονεκτήματα για τους περισσότερους είναι πλεονεκτήματα για έμενα. Η ιστορία που εξελίσσεται μέσα από ηχογραφημένα ημερολόγια και κείμενα σε υπολογιστές χωρίς (ζωντανούς) human NPC‘s, η μοναχική εμπειρία της εξερεύνησης είναι πράγματα που δεν με ενοχλούν. Επίσης τα γραφικά δεν είναι το άλφα και το ωμέγα για εμένα σε ένα παιχνίδι και παρόλο που έχω πέσει και εγώ σε αρκετά ενοχλητικά bugs ευτυχώς δεν έχω αντιμετωπίσει κάποια απο τα πολύ σοβαρά προβλήματα που βρήκαν μπροστά τους άλλοι.  Δυστυχώς ομως πρέπει να συμφωνήσω πως το παιχνίδι αυτό και κυρίως ο τρόπος που βγήκε στην αγορά ήταν ένα μεγάλο λάθος για την Bethesda από το οποίο είναι αμφίβολο αν θα ανακάμψει.
Τα προβλήματα του είναι τεράστια γιατί στην προσπάθεια τους να δημιουργήσουν ένα παιχνίδι που θα ικανοποιει και τους φίλους του κλασικού single player Fallout και τους λάτρεις των multiplayer/survival games εφταιξαν ένα μεταλλαγμένο τέρας που δεν κάνει τίποτα σωστά. Ακόμη και για τους single player παίχτες σαν εμένα που δεν ενοχλούνται από την έλλειψη NPC’s και τους αρέσουν τα quests του παιχνιδιού σχεδόν όλο το περιεχόμενο εξαντλείται μέσα σε 30-40 ώρες το πολύ. Από εκεί και πέρα να δεν έχει κανείς φίλους που να διαθέτουν το παιχνίδι είναι εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσει ομάδες με αγνώστους για να συνεχίσει να παίζει. Το Fallout 76 δεν έχει κανενός είδους μηχανισμό group finder η κάποιο άλλο τρόπο που να ευνοεί την δημιουργία group, faction η guild. Και για να είμαι ειλικρινής αυτό ακριβώς περίμενα από ένα  multiplayer Fallout, τη δυνατότητα να είμαι μαζί με άλλους στην Brotherhood of Steel η στο Enclave και να πλακωνόμαστε μεταξύ μας για να κυριαρχήσουμε πάνω στο χάρτη.
Αντι για αυτό η Bethesda μας έδωσε ένα μισοτελειωμένο πράγμα με τεράστιες ελλείψεις και τεχνικά προβλήματα τα περισσότερα από τα οποία οφείλονται στο πανάρχαιο game engine που επιμένει να χρησιμοποιεί. Μετα την απογοήτευση του Fallout 4 το Fallout 76 με έκανε να χάσω όση εμπιστοσύνη μου έχει μείνει στη εταιρία. Τελευταία τους ευκαιρία για να επανακάμψουν θα είναι το Starfield αλλά αυτό προβλέπεται να βγει σε τουλάχιστον 2 χρόνια από τώρα. Πάντως από εμένα τέρμα τα Preorders στα παιχνίδια τους.

Welcome to my world, insect Οκτώβριος 31, 2018

Posted by Lida in Games, Halloween.
add a comment

Now all my tales are based on the fundamental premise that common human laws and interests and emotions have no validity or significance in the vast cosmos-at-large

H.P.Lovecraft

Φέτος ο καθιερωμένος μαραθώνιος ταινιών τρόμου του Halloween αναβάλλεται για του χρόνου. Δυστυχώς η χθεσινή (και η σημερινή) μέρα πάει χαμένη λόγω κάποιων τεχνικών προβληματων αλλά και επειδή η Bethesda τα έκανε ρόιδο με το BETA του Fallout 76 (o client είχε ενα περίεργο bug που έσβηvε συνέχεια τα predownloaded αρχεία). Έτσι κάθομαι και περιμένω να ξανακατεβουν τα 50 GB του παιχνιδιού από το καβουρδιστήρι του καφέ που παριστάνει το internet. Αλλά δεν μπορούμε να αφήσουμε μια τέτοια μέρα έτσι οπότε να ένα σύντομο αφιέρωμα στα παιχνίδια που αντλούν έμπνευση από το έργο του τιτανοτεραστιου H.P. Lovecraft.

Στο παλαιότερο post για τον Lovecraft στις ταινίες δεν είχα αναφερθεί σχεδόν καθόλου στο τι ακριβώς είναι το Lovecrafian/Cosmic Horror. Νομίζω πως πριν πάμε παρακάτω είναι απαραίτητο να κάνω μια μικρή εισαγωγή πάνω στο θέμα.

Αυτό που λέμε Lovecrafian Horror αποτελείται από τα εξής βασικές αρχές και χαρακτηριστικά.

1) Το ανθρώπινο είδος είναι μια εντελώς αμελητέα υποσημείωση μέσα το απέραντο χάος του σύμπαντος. Οι ηθική, τα συναισθήματα, ο πολιτισμός, οι έννοιες του καλού και του κακού είναι δημιουργήματα του εγωισμού μας και δεν έχουν κανένα νόημα πέρα από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Έξω από την μικροσκοπική γωνιά του κόσμου όπου κατοικούμε υπάρχουν πανάρχαιες δυνάμεις που που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για εμάς και μπορούν να μας καταστρέψουν χωρίς καν να γνωρίζουν την ύπαρξη μας τόσο εύκολα όσο εμείς μπορούμε να λιώσουμε ένα μυρμήγκι χωρίς να το δούμε

2) Όσο και αν προσπαθήσουμε ποτέ δεν θα καταφέρουμε να έχουμε μια πλήρη εικόνα των δυνάμεων αυτών και των όποιων προθέσεων τους γιατί απλούστατα το μυαλό μας είναι πολύ πρωτόγονο για να κατανοήσει κάτι τόσο ξένο προς την ανθρώπινη εμπειρία . Οποιαδήποτε προσπάθεια να ερευνήσουμε (η ακόμα χειρότερα να προκαλέσουμε) τις οντότητες που καραδοκούν πέρα από την μικροσκοπική μας γειτονιά οδηγεί στην ψυχική κατάρρευση, στην τρέλα και στη καταστροφή.

3) Για αυτό το λόγο οι ήρωες των ιστοριών του lovecraft καταλήγουν πάντα απομονωμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία και δεν βρίσκουν ποτέ απαντήσεις στα ερωτήματα τους ούτε καταφέρνουν να αποτρέψουν τα σχέδια των άγνωστων δυνάμεων που τους καταδιώκουν. Επίσης είναι σχεδόν πάντα αναξιόπιστοι μάρτυρες μιας και συνήθως διηγούνται την ιστορία τους πίσω από τη κλειδωμένη πόρτα μιας ψυχιατρικής κλινικής η μέσα από το ημερολόγιο ενός αυτόχειρα, έτσι ο αναγνώστης δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν αυτό που διαβάζει είναι μια μαρτυρία η τα παραληρήματα ενός μυαλού που καταρρέει

Πέρα από αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά υπάρχουν και κάποια πιο επιφανειακά (τα οποία είναι συνήθως και τα πιο εύκολα αναγνωρίσιμα από το πλατύ κοινό).

1) Το Λοβκραφτικο σύμπαν είναι γεμάτο μυστηριώδης οντότητες που είναι παλαιότερες από το ηλιακό μας σύστημα (μερικές είναι παλαιότερες από το ίδιο το σύμπαν) και που διαθέτουν τεράστιες δυνάμεις και που οι προθέσεις τους είναι εντελώς άγνωστες σε εμάς. Οι οντότητες αυτές συνήθως ονομάζονται “Μεγάλοι Παλαιοί”. Αλλά πέρα από τους μεγάλους παλαιούς υπάρχουν κάποιες άλλες ελάσσονες οντότητες που εντάσσονται μαζί με τους μεγάλους παλαιούς στην γενική κατηγορία Eldritch horrors. Οι πιο γνωστές (και πιο συχνά εμφανιζόμενες) οντότητες είναι φυσικά ο Cthulhu, ο Dagon, ο Nyarlathotep, τα Shoggoth κ.α.

2) Σε αντίθεση με τις κλασικές ιστορίες τρόμου όπου η φρίκη επικεντρώνεται σε στοιχεία όπως το αίμα, τα νεκρά η παραμορφωμένα σώματα η σύγχρονες εκδοχές μυθολογικών η λαογραφικών τεράτων το Lovecrafian Horror επικεντρώνεται στη γλοιώδη υφή και σε άμορφες μάζες γεμάτες στόματα με κοφτερά δόντια, μεμβράνες, πλοκάμια, κεραίες, δαγκάνες και αλλά ανατομικά χαρακτηριστικά που συναντάμε σε μορφές ζωής που κατοικούν στα βάθη των ωκεανών. Συχνά υπονοείται πως αυτή δεν είναι η πραγματική μορφή των πλασμάτων αλλά η κοντινότερη “μορφοποιηση”που μπορεί να δώσει το ανθρώπινο μυαλό σε κάτι τόσο απίστευτα τερατώδες..

3) Οι ιστορίες συχνά εξελίσσονται σε απομονωμένες κοινότητες (συνήθως κοντά στις ακτές) που είτε βρίσκονται τυχαία αντιμέτωπες με κάποιο από τα πλάσματα του Λοβκραφικου σύμπαντος είτε έχουν ήδη αναπτύξει κάποια μακροχρόνια μυστική σχέση με αυτά (συνήθως με την μορφή θρησκευτικής λατρείας)

4) Καταλύτης στην εξέλιξη της υπόθεσης συνήθως είναι κάποιος αρχαίος τόμος (δεμένος με ανθρώπινο δέρμα) που περιέχει απόκρυφη γνώση και πληροφορίες για το πως μπορεί κανείς να επικοινωνήσει με τους Μεγάλους παλαιούς και να τους φέρει στη δίκη μας διάσταση. Η πιο συνηθισμένη ονομασία αυτού του βιβλίου είναι Το Necronomicon

Όπως και στον κινηματογράφο έτσι και στα games η λίστα με τα παιχνίδια που κάνουν χρήση των “επιφανειακων” χαρακτηριστικών του Lovecrafian Horror είναι τεράστια και περιλαμβάνει ακόμα και μερικούς από τους πιο διάσημους τίτλους των τελευταίων ετών. Π.χ. Στο Fallout 3 υπάρχει το Krivbeknih (παραλλαγή του Necronomicon) και το Dunwich Building με τον μυστηριώδη οβελίσκο του Ug-Qualtoth.

“One of us, one of us. Ug-Qualtoth is returned“

Στο Fallout 4 υπάρχει το λατομείο Dunwich Borers που κρύβει στα βάθη του ίχνη από κάποιο Μεγάλο παλαιό και ο παρανοϊκός καλλιτέχνης Pikman που το σπίτι του είναι γεμάτο πίνακες που απεικονίζουν eldrige horrors. Στη σειρά Elder scrolls υπάρχει το το quest “A Shadow over Hackdirt” (που είναι φυσικά παραλλαγή πάνω στο The Shadow Over Innsmouth) και ο Daedric Prince της απόκρυφης γνώσης Hermaeus Mora που εμφανίζεται σαν μια άμορφη μάζα από πλοκάμια με μάτια αμφίβιου και επικοινωνεί με τους θνητούς μέσω των Μαύρων βιβλίων.

I am Hermaeus Mora. I am the guardian of the unseen, and knower of the unknown. I have been watching you, mortal.

Στο Witcher υπάρχει ο Dagon και ο μυστηριώδης χαρακτήρας του Gaunter O’Dimm που είναι παραλλαγή πάνω στον Λοβκραφτικο χαρακτήρα Nyarlathotep

You’re not human, that’s clear. So what are you? A demon? A djinn?Do you really wish to know? Yes.No, Geralt, you don’t. This one time I shall spare you and not grant your wish.

Στο Mass Effect οι μυστηριώδης Reapers που μοιάζουν με κεφαλόποδα  και που κάθε 50.000 χρόνια καταστρέφουν όλους τους ανεπτυγμένους πολιτισμούς του γαλαξία μας είναι εμπνευσμένοι από τους Μεγάλους Παλαιούς.

There is a realm of existence, so far beyond your own you cannot even imagine it. I, am beyond your comprehension. I, am Sovereign

Και στο Dishonored η πόλη του Dunwall είναι εμπνευσμένη από το Λοβκραφτικο σύμπαν ενώ ο μυστηριώδης Outsider, ο χαρακτήρας που οδηγεί και παρακολουθεί κάθε βήμα του παίκτη δανείζεται και αυτός στοιχεία από τον Nyarlathotep .

[Παρενθεση:Υπάρχει αρκετή συζήτηση γύρω από το κατά πόσο κάποια από αυτα τα παιχνίδια έχουν πολύ πιο βαθιά σχέση με το Λοβκραφτικο σύμπαν αλλά ας μην κάνουμε το post PhD Thesis]

Παρόλο που χρήση των επιμέρους στοιχείων του Lovecrafian Horror στα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, τα παιχνίδια που βασίζονται εξ ολοκλήρου στο συγκεκριμένο είδος τρόμου είναι μια άλλη πολύ πιο πονεμένη ιστορία. Και ο λόγος έχει να κάνει με την κεντρική λογική πίσω από το σχεδιασμό των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Τα περισσότερα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε ο παίκτης να νιώθει πως είναι όχι μόνο το κεντρικό πρόσωπο μιας ιστορίας αλλά και ο κύριος διαμορφωτής της εξέλιξης της. Οι αποφάσεις που παίρνει, οι επιλογές του πάνω στο πως θα λύσει ένα πρόβλημα, το πως θα αναπτύξει τις δεξιότητες που του παρέχει το παιχνίδι πρέπει να δίνουν στον παίχτη την αίσθηση της προόδου που τον κάνει σταδιακά να μετατρέπεται σε όλο και ισχυρότερο παράγοντα μέσα στο κόσμο του παιχνιδιού.

Νομίζω πως είναι προφανές πως όλα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα βασικά χαρακτηριστικά του Lovecrafian Horror. Το παιχνίδι που επιτρέπει στον παίκτη να σκοτώσει τον Cthuluh στην τελευταία πίστα δεν είναι Λοβκραφτικο. Ένα παιχνίδι που ακολουθεί πιστά τους κανόνες αυτού του σύμπαντος δεν πρέπει να προσφέρει καμία δυνατότητα στον παίκτη να καταστρέψει (ούτε καν να γρατζουνίσει) τον κεντρικό αντίπαλο. Θα έλεγα πως το ιδανικό Λοβκραφτικο παιχνίδι δεν θα επέτρεπε στον παίχτη καν να πλησιάσει τον κύριο αντίπαλο. Πρέπει να του αφαιρεί σε κάθε βήμα την αίσθηση της προόδου η ακόμα χειρότερα να του δίνει την ψευδαίσθηση της προόδου και μετά να του την αφαιρεί απότομα. Πρέπει επίσης ο παίκτης να έχει συνέχεια αμφιβολίες για το τι είναι πραγματικό και τι ψευδαίσθηση ενώ και το καλύτερο δυνατό σενάριο για αυτόν θα είναι η επιβίωση που θα την κερδίζει με τεράστιο κόστος.

Είναι δύσκολο για ένα game designer να ακολουθήσει πιστά τους παραπάνω κανόνες και ταυτόχρονα να κάνει το παιχνίδι τόσο συναρπαστικό και ενδιαφέρον ώστε ο παίκτης να μη πει κάποια στιγμή “Αϊ παράτα με!” και να το αφήσει στην μέση. Τέτοια παιχνίδια υπάρχουν και μερικά από αυτά συγκαταλέγονται στα πιο δημοφιλή στην ιστορία.

Alone in the Dark

Ένα από τα πρώτα παιχνίδια στην κατηγόρια survival horror. Ο παίκτης βρίσκεται παγιδευμένος μέσα σε μια εγκαταλελειμμένη έπαυλη και προσπαθεί να ξεφύγει λύνοντας διάφορα παζλ και χρησιμοποιώντας τα ελάχιστα μέσα που του δίνει το παιχνίδι. Τα τέρατα συχνά είναι άτρωτα έτσι ο παίχτης αναγκάζεται είτε να τρέχει σαν την άδικη κατάρα είτε να προσπαθεί να βρει άλλους τρόπους για να τους ξεφύγει.Η υπόθεση ξεκίνα σαν μια κλασική γοτθική ιστορία τρόμου και καταλήγει σε full lovecraftian horror με ένα ωραίο twist στο τέλος. Πρωτοποριακό για την εποχή του σήμερα μάλλον περισσότερο προκαλεί το γέλιο παρα τρομάζει

Eternal Darkness: Sanity’s Requiem

Και άλλο survival horror , δεν είναι δα και έκπληξη μιας και το συγκεκριμένο είδος είναι ιδανικό για το Lovecrafian Horror. Η ιστορία ξεκινάει με την πρωταγωνίστρια Alex καθώς αυτή προσπαθεί να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας του παππού της. Από εκεί και πέρα ακολουθεί ένας ψηλοχαμος καθώς ο παίκτης προσπαθεί να εμποδίσει τον ερχομό ενός Μεγάλου Παλαιού στον κόσμο μας χρησιμοποιώντας καμιά 12 αρια διαφορετικούς χαρακτήρες μέσα από διαφορετικές ιστορίες που εξελίσσονται σε καμιά ντουζίνα διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Το σημαντικότερο στοιχειό του παιχνιδιού είναι η εισαγωγή του sanity meter, ενός μετρητή που μειώνεται όσο ο παίκτης έρχεται αντιμέτωπος με τέρατα. Όταν το sanity meter αδειάζει εντελώς τότε ο παίχτης έρχεται αντιμέτωπος με διάφορες “παραισθήσεις” όπως δωμάτια που το ταβάνι στάζει αίμα, έντομα που περπατάνε πάνω στην οθόνη η ακόμα περίεργα μηνύματα που τον ειδοποιούν πως ο controller του αποσυνδέθηκε η πως τα save files του παιχνιδιού καταστράφηκαν. Το παιχνίδι στέκει ακόμα και σήμερα αρκεί κάποιος να καταφέρει να το σετάρει σε GameCube Emulator.

Bloodborn

Εδώ το pattern αλλάζει λίγο μιας και Bloodborn ανήκει στην κατηγορία Action RPG, αλλά το γεγονός αυτό δεν το κάνει λιγότερο τρομακτικό. Ο παίκτης φτάνει στην Yharnam ψάχνοντας θεραπεία για κάποια αρρώστια και καταλήγει να κυνηγάει τέρατα και να κυνηγιέται απο εξαγριωμένους όχλους στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης προσπαθώντας να ξεδιαλύνει το μυστήριο που την καλύπτει. Σαν το alone in the dark η ιστορία ξεκινάει σαν κλασικο Gothic Horror και παει τέρμα Lovecraft με ένα πολύ γερο twist στο τέλος. Tο gameplay είναι παραλλαγή πάνω στην γνωστή σειρά Dark Souls τις ίδιας εταιρίας που αναγκάζει τον παίχτη να πεθάνει αμέτρητες φορές μέχρι να ξεπεράσει τα χιλιάδες εμπόδια στον δρόμο του. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της λογικής “Git Gud” (“Git Gud” σημαίνει “Γινε καλύτερος” και είναι απάντησή που δέχεται σχεδόν πάντα όποιος αρχίζει να κλαψουρίζει για το πόσο δύσκολο και άδικο είναι ένα παιχνίδι. Αλλά νομίζω πως σε αυτό το σημείο όλοι πρέπει να έχουν καταλάβει πως όποιος θέλει συμπαράσταση, καρδούλες, λουτρινα αρκουδάκια, τσάι και συμπάθεια το τελευταίο μέρος που πρέπει να ψάξει είναι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια)

Dead Space

Πίσω στα survival horror.Ο μηχανικος Isaac Clarke φτάνει στο απενεργοποιημένο διαστημόπλοιο USG Ishimura για επισκευές και καταλήγει να κυνηγιέται στους διαδρόμους του με necromorphs (μεταλλαγμένα νέκρα ανθρώπινα σώματα) που βρίσκονται υπό τον ελεγχο του Κόκκινου Οβελίσκου, ενός εξωγήινου αντικειμένου που προκαλεί παραισθήσεις και ζωντανεύει τους νεκρούς. Εδώ έχουμε κλασσικό lovecraftian horror με τον παίκτη να βρίσκεται αντιμέτωπος με τις παραισθήσεις και τα φαντάσματα στο μυαλού του ήρωα, πανίσχυρους αντίπαλους και ένα σενάριο γεμάτο ανατροπές. Το gameplay έχει αρκετές έξυπνες ιδέες όπως τη χρήση του “στρατηγικού” διαμελισμού αντι του κλασικού “βαρα στο δόξα πατρι” ενώ τα γραφικά και η υποβλητική ατμοσφαίρα στέκουν ακόμα και σήμερα δέκα χρόνια μετά.

Honorable Mention

System Shock 2

Εδώ έχουμε ένα survival horror με μπόλικα στοιχεία action RPG. O ήρωας ξυπνάει από τη διαστημική νάρκη μέσα στο διαστημόπλοιο Von Brown και ανακαλύπτει πως τα μέλη του πληρώματος έχουν μεταλλαχθεί σε ένα ειδος υπερ οργανισμού που θέλει να τον αφομοιώσει. Στην συνέχειά βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα ανεξέλεγκτο A.I. που ονομάζεται SHODAN που προσπαθεί να θέσει το Von Brown υπό τον ελεγχο του. Το System Shock 2 ήταν εξαιρετικά καινοτόμο για την εποχή του και θεωρείται ο προάγγελος για αρκετά από τα πιο γνωστά game genres όπως το Action RPG αλλά ακόμα και το FPS. Όμως αυτό που το κάνει αξέχαστο είναι η SHODAN , ίσως ο πιο τρομαχτικός “κακος” στη ιστορία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών (ο τίτλος του post προέρχεται από ένα από τους διαλόγους του παιχνιδιού). Αξίζει τον κόπο ακόμα και σήμερα σχεδόν 20 χρόνια μετά από την έκδοση του.

“The Polito form is dead, insect. Are you afraid? What is it you fear? The end of your trivial existence? When the history of my glory is written, your species shall only be a footnote to my magnificence”

Αυτά τα ολίγα. Το καλύτερο από όλα πάντως είναι το γεγονός πως κάθε χρόνο αυξάνονται όλο και περισσότερο τα παιχνίδια που κάνουν άμεσες η έμμεσες αναφορές στο έργο του Lovecraft (κάπου 7-8 εκδόθηκαν μόνο το 2018) οπότε η υπόθεση έχει μέλλον. Και που ξέρεις μπορεί κάποια στιγμή και ο Del Toro να αξιωθεί να κάνει επιτέλους το Mountains of Madness ταινία. Εδώ θα είμαστε.

Happy Halloween!

Take Me Home, Country Roads Οκτώβριος 9, 2018

Posted by Lida in Games.
add a comment

Έτσι όπως έχουν καταντήσει η AAA βιομηχανία ηλ. παιχνιδιών σήμερα με όλα τα lootboxes και microtransactions για έμενα έχουν απομείνει μόνο 2-3 μεγάλες εταιρίες από τις οποίες ακόμα καταδέχομαι να κάνω preoreder παιχνίδια. Παρόλο που το Fallout 4 με απογοήτευσε κάπως, πήρα το ρίσκο και παρήγγειλα το Fallout 76. Από τα λίγα preview videos με τις 3 πρώτες ώρες που βγήκαν χτες φαίνεται αξιολογο. Το multiplayer κομμάτι δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αλλά δεν με χαλάει σε τίποτα να το δοκιμάσω. Το BETA για τα PC ξεκινάει στις 30 Οκτωβρίου, κανε μου τι χάρη Bethesda να μην τα κάνεις θάλασσα αυτη τη φορά.

Υ.Γ. Να και η διασκευή του Take Me Home, Country Roads που ακούγεται στο trailer

και το original από τον John Denver