jump to navigation

Disco Elysium 23 Ιανουαρίου, 2020

Posted by Lida in Games.
add a comment

Αν πριν από δέκα χρόνια κάποιος μου έλεγε πως το 2019 το καλύτερο παιχνίδι της χρονιάς θα ήταν ενα indie isometric RPG στο στυλ των παλιών infinity engine games θα του έλεγα να κόψει το ποτό και τα ναρκωτικά. Και όμως στο ανάστροφο σύμπαν που βρεθήκαμε να ζούμε τα τελευταία χρόνια κάποιοι developers από το Ταλίν κατάφεραν να κάνουν κάτι που ιστορικά game studios πια πολύ σπάνια καταφέρνουν. Δηλαδή να μεταφέρουν σχεδόν αυτούσια την εμπειρία ενός tabletop RPG σε video game format.

Με την μετάβαση τους απο το χαρτί και το μολυβί στους ηλ. υπολογιστές τα RPGs απέκτησαν όλες τις “αναβαθμίσεις” που μπορούν να προσφέρουν οι πόροι που διαθέτει η βιομηχανία των video games (τεράστιους φανταστικούς κόσμους με υπέροχα γραφικά, animation, περιβαλλοντικούς ήχους, ορχηστρική μουσική,ιστορίες και διαλόγους γραμμένα από επαγγελματίες σεναριογράφους και ερμηνευμένα από top tier voice actors κλπ). Με αυτόν τον τρόπο βρήκαν πρόσβαση σε ένα τεράστιο κοινό και σταδιακά κατάφεραν να γίνουν ένα από τα πιο δημοφιλή game genre στον κόσμο.

Fun Fact: Το πιο κερδοφορο προϊόν διασκέδασης στην ιστορία είναι το Grand Theft Auto V, που ανήκει στην κατηγορία action-RPG. Από το 2013 έχει πουλήσει 115 εκατομμύρια αντίτυπα και τα έσοδα του μέχρι στιγμής είναι 6 δις δολάρια.

Όμως από την άλλη πλευρά αναγκάστηκαν να χάσουν ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία τους, τον Dungeon Master. Ο όρος DM προέρχεται από ένα από τα παλαιότερα και πιο διάσημα tabletop RPG, το Dungeons & Dragons και είναι ένας περίεργος συνδυασμός παραμυθά και διαιτητή . Η δουλειά του είναι να σχεδιάζει την ιστορία του κάθε RPG session, να επιβάλλει τους κανόνες και φροντίζει να έχει ενδιαφέρον το παιχνίδι ανεξάρτητα αν οι παίκτες χάνουν η κερδίζουν. Ένας DM δεν πρέπει να είναι μονό καλός αφηγητής αλλά πρέπει κυρίως να μπορεί να αυτοσχεδιάζει. Πρέπει να μην αφήνει τους παίκτες να κάνουν του κεφαλιού τους και να “περιφέρονται” άσκοπα, αλλά να τους κατευθύνει πάντα προς την κεντρική ίστορια με τέτοιο τόπο ώστε να νομίζουν ότι το κάνουν από δική τους επιλογή. Ταυτόχρονα πρέπει να καταλαβαίνει γρήγορα την διάθεση των παικτών και το στυλ παιξίματος του καθενός και να προσαρμοζει συνεχεια το παιχνιδι σε αυτά. Όπως είναι φυσικό τα περισσότερα από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι από πολύ δύσκολο μέχρι σχεδόν αδύνατο να μεταφερθούν σωστά σε ένα ηλ. παιχνίδι (τουλάχιστον μέχρι να γίνει πραγματικότητα ένα AI που μπορεί να παράγει το ίδιο αποτέλεσμα, ίσως κάτι που να λειτουργεί σαν τα narrative legos του Ken Levine). Για την ώρα το μόνο που μπορούν να κάνουν οι game designers είναι να μιμούνται τον ρόλο του DM παρέχοντας στα παιχνίδια τους πολλές προσχεδιασμένες επιλογές και σενάρια, έτσι ώστε ο παίκτης να μπορεί να  να παίξει όσο το δυνατόν κοντύτερα στο προσωπικό του στιλ.

Ωραία όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά τι σχέση έχουν με το Disco Elysium; Τουλάχιστον από όσα RPGs έχω παίξει, το Disco Elysium είναι το παιχνίδι που έχει καταφέρει καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο να δώσει την ψευδαίσθηση πως στα παρασκήνια του βρίσκεται ένας ολοζώντανος DM. Προσφέρει στον παίκτη σχεδόν απόλυτη ελευθερία δίνοντας του μια τεράστια γκάμα επιλογών, ενώ καταφέρνει και προσαρμόζει τέλεια τις αντιδράσεις του περιβάλλοντος και των NPC ανάλογα με πως αυτός συμπεριφέρεται μέσα στο παιχνίδι. Χρησιμοποιεί αυτή την ελευθερία  για να σου δώσει την ευκαιρία πειραματιστείς με τις διαφορετικές και αντικρουόμενες πτυχές του χαρακτήρα σου καθώς και να εξετάσεις τις απόψεις σου για διάφορα κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Και όλα αυτά τα κάνει χωρίς να χάσει ουτε στιγμή το χιούμορ του και την τρέλα του.

Ξεκινάς (όπως σε όλα τα RPG) στο character creation menu όπου τα τυπικά stats έχουν αντικατασταθεί με τα πολύ πιο γενικά Intellect, Psyche, Physique, και Motorics, που το κάθε ένα εχει έξι χωριστά skills. Κάποια από αυτά είναι αρκετά οικεία στους παλαίμαχους των συμβατικών RPG (όπως πχ. το perception η το endurance). Κάποια άλλα όμως είναι κάπως πιο περίεργα όπως π.χ το conceptualization ( το skill που σου επιτρέπει να αντιλαμβάνεσαι αφηρημένες έννοιες και συμβολισμούς)  η το Savoir Faire (to skill που καθορίζει ευελιξία, τη γλώσσα του σώματος και το στιλ σου). Αφού προσπαθήσεις να βγάλεις άκρη με όλα αυτά μπορείς να επιλέξεις κάποιο από τα premade builds η να φτιάξεις μονος σου τον χαρακτήρα σου. Και εδώ είναι που αρχίζει το πανηγύρι.

Ξυπνάς σε ένα κατεστραμμένο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου μετά από μια κραιπάλη με ποτό και ναρκωτικά η οποία σου έχει προκαλέσει τόσο μεγάλη ζημία που δεν μπορείς να θυμηθείς ούτε που βρίσκεσαι, ούτε γιατί βρίσκεσαι εκεί, αλλά ούτε ποιος είσαι και πως λέγεσαι. Και αμέσως τα skills που διαθέτεις αρχίζουν να σου μιλάνε! Ναι, κάθε ένα από τα skills του χαρακτήρα σου είναι μια χωριστή φωνή μέσα στο μυαλό σου και εμφανίζονται όχι μόνο κατά την διάρκεια του διαλόγου με τους NPCs αλλά όποτε προσπαθείς να κάνεις κάτι. Έχουν την δικιά τους προσωπικότητα και τσακώνονται η συμφωνούν μαζί σου και μεταξύ τους. Κάθε φορά που πρέπει να πάρεις μια απόφαση τα skills σου εκφέρουν την γνώμη τους και είναι στο χέρι σου πιο από αυτά θα εμπιστευτείς όταν έρχεται η ώρα να διαλέξεις κάποια από τις διαθέσιμες ενέργειες η επιλογές του διαλόγου.

Και όπως αρχίζεις να ντύνεσαι και να προσπαθείς να καταλάβεις που βρίσκεσαι και τι συμβαίνει ακούγοντας όλο αυτό το χάος μέσα στο κεφάλι σου πέφτεις πάνω στο πρώτο skill check. Πάλι όπως όλα τα RPGs το Disco Elysium έχει και αυτό skill checks που ελέγχουν την δυσκολία κάποιας ενέργειας που θέλεις να κάνεις απέναντι στον «αντίπαλο» σου. Όμως σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια που ανάλογα την δυσκολία του skill check κάνουν η δεν κάνουν διαθέσιμη την ενέργεια, το Disco Elysium απλά σου δίνει το ποσοστό επιτυχίας και σε αφήνει ελεύθερο να επιλέξεις αν θες να το χρησιμοποιήσεις η όχι. Π.χ. Καθώς έψαχνα να βρω ένα ένα τα ρούχα μου μέσα στο δωμάτιο παρατήρησα ότι η γραβάτα μου ήταν κρεμασμένη στον ανεμιστήρα οροφής. Το παιχνίδι μου έδινε την επιλογή είτε να κλείσω τον ανεμιστήρα είτε να περάσω ενα Savoir Faire skill check που θα μου επέτρεπε να την μαζέψω από τις περιστρεφόμενες λεπίδες.  Το ποσοστό επιτυχίας ήταν αρκετά κάτω από 50%, αλλά σκεφτικά “τι έχω να χάσω” και έτσι το επέλεξα. Το skill check απέτυχε,ο χαρακτήρας μου έπαθε στα μισά της προσπάθειας καρδιακή προσβολή,το health bar μου πήγε κατευθείαν στο μηδέν και στην οθόνη εμφανίστηκε η καθόλου κολακευτική νεκρολογία μιας εφημερίδας. Είχα πεθάνει μόλις στα πρώτα 5 λεπτά του game session.

Στο δεύτερο session η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον και με τους NPCs μαζί με την ασταμάτητη συζήτηση των skills μέσα στο κεφάλι του χαρακτήρα μου άρχισε σιγά σιγά να “χτίζει” το σύμπαν και την κεντρική ιστορία του παιχνιδιού. Βρίσκομαι στην συνοικία Martinaise της Revachol, μιας φανταστικής πόλης που παλαιότερα ήταν το κέντρο του κόσμου και σήμερα βουλιάζει στην παρακμή αφημένη στην τύχη της.  Ο χαρακτήρας μου είναι ένας ντετέκτιβ που έχει σταλεί εδώ για να εξιχνιάσει ένα φόνο και έχει για βοηθό του τον υπαστυνόμο Kim Kitsuragi, ένα από τους πιο καλογραμμένος companions που έχω συναντήσει πότε σε ηλ. παιχνίδι. Χαμηλών τόνων και υπομονετικός, ανέχεται κάθε σαχλαμάρα που λες και κάνεις και φροντίζει να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα και να σε κατευθύνει προς την κεντρική ιστορία χωρίς να γίνεται πιεστικός η βαρετός.

Η πρώτη γνωριμία με τον Kitsuragi έγινε η αφορμή να ανακαλύψω και ένα από τα πιο δυνατά σημεία του παιχνιδιού, δηλαδή την ικανότητα του να επιβραβεύει τον πειραματισμό. Αφού τέλειωσα την πρώτη συνομιλία μαζί του ήρθε η ωρα να φύγουμε από το ξενοδοχείου για να ξεκινήσουμε την αστυνομική έρευνα. Όμως για να μπορέσω να ξαναέρθω το βραδύ πίσω στο δωμάτιο μου, ο μάλλον ενοχλημένος διευθυντής του ξενοδοχείου μου ζήτησε να πληρώσω τις ζημίες που είχα κάνει. Το παιχνίδι σε αυτό το σημείο μου προσέφερε άλλο ένα skill check που θα μου επέτρεπε να μην πληρώσω. Το ποσοστό επιτυχίας αυτή και τη φορά ήταν λίγο πάνω από το 50%, έτσι απόφασισα να το δοκιμάσω. Το skill check απέτυχε και ο χαρακτήρας μου ξαφνικά άρχισε να τρέχει.  Μετά γύρισε απότομα προς τον διευθυντή και με υψωμένα και τα δυο μεσαία δάχτυλα έκανε ένα σάλτο προς τα πίσω για να σκάσει μεγαλοπρεπώς πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι μιας ηλικιωμένης στην άλλη άκρη της αίθουσας!

Όλο αυτό το show είχα σαν αποτέλεσμα να χάσω το μισό μου health bar και ο λογαριασμός μου να συνεχίσει να μένει απλήρωτος, όμως είχα κερδίσει 2 λεπτά ακατάσχετου γέλιου. Από εκεί και πέρα όποτε έπεφτα πάνω σε skill check το δοκίμαζα ανεξάρτητα αν το ποσοστό επιτυχίας ήταν υψηλό η χαμηλό, μόνο και μόνο για να δω τι θα γίνει. Υπήρξαν περιπτώσεις που skill checks με χαμηλό ποσοστό επιτυχίας πέτυχαν, ενώ άλλα με υψηλό ποσοστό επιτυχίας που απέτυχαν. Όλα όμως με διασκέδασαν με την πρωτοτυπία τους.

Και αυτή η επιβράβευση του πειραματισμού και της ελευθερίας δεν περιορίζεται στα skill checks. Η Revachol έχει περάσει μέσα σε ένα σχετικά μικρο χρονικό διάστημα από την βασιλεία στην κομμουνιστική επανάσταση και από εκεί στον ελέγχο από μια συμμαχία ξένων δυνάμεων. Κάθε NPC που συναντας έχει τις δικιά του ιστορία, κοσμοθεωρία και απόψεις πάνω στα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα που μαστίζουν την πόλη. Η συζητήσεις που κάνεις με τον κάθε ένα από αυτούς αφήνουν το αποτύπωμα τους στον χαρακτήρα σου και σε ένα βαθμό καθορίζουν την προσωπικότητα του. Και το παιχνίδι σου αφήνει όσο χρόνο και όση ελευθερία θες για να εξερευνήσεις ολες αυτές τις απόψεις .πχ Αν επιλέγεις διαλόγους που έχουν απόψεις υπέρ τις ελεύθερης αγοράς τότε το παιχνίδι θα αρχίσει να αυξάνει αυτού του είδους τις επιλογές, το ίδιο θα συμβεί αν αντίστοιχα κάνεις επιλογές που αναφέρονται στον κομμουνισμό κλπ. Φυσικά μπορείς να επιλέξεις να παίξεις “σοβαρά” ακολουθοντας την ερευνα, ανακρίνοντας υπόπτους κλπ ενώ φροντίζεις ταυτόχρονα να ανακαλύψεις και να επαναφέρεις την χαμένη μνήμη και την προσωπικότητα του χαρακτήρα σου. Αλλά έχεις επίσης την επιλογή να αποδεχθείς την χαοτική φύση του περιβάλλοντος στο οποίο βρέθηκες, να ξεφύγεις από τη προηγούμενη πορεία σου και να “επανεφεύρεις” τον χαρακτήρα σου αγνοώντας εντελώς το παρελθόν του.

Εδώ περίπου θα εμφανιστεί και μια άλλη καινοτομία του παιχνιδιού, το thought cabinet. Όταν επιλέγεις ξανα και ξανα  διαλόγους και ενέργειες που αφορούν ένα συγκεκριμένο θέμα τότε το παιχνίδι θα σου δώσει την δυνατότητα να “εσωτερικευσεις” τις σκέψεις σου γυρω από αυτό. Οι εσωτερικευμενες αυτές “σκέψεις” σου προσφέρουν κάποια επιπλέον πλεονεκτήματα (πχ stat boosts, healing κλπ)  Και το thought cabinet δεν εσωτερικεύει μόνο κοινωνικές και πολιτικές θεωρίες. Πχ. Επέλεγα για πλάκα συνεχώς διαλόγους και σκέψεις που αναφέρονταν στο τέλος του κόσμου και την Αποκάλυψη. Έτσι το παιχνίδι κάποια στιγμή μου έδωσε την δυνατότητα να “εσωτερικευσω” αυτή τη σκέψη και να γίνω ο Μπάτσος της Αποκάλυψης (“Cop of the Apocalypse”)! Υπάρχουν και άλλες τέτοιες πρωτότυπες “σκέψεις” όπως το “Anti-Object Task Force” που εμφανίζεται όταν κλωτσάς συνέχεια αντικείμενα η το “Volumetric Shit Compressor” που σου επιτρέπει να κρατάς την ψυχραιμία σου (pull your shit together). Το thought cabinet είναι μια πολύ ωραία ιδέα που βοηθάει αρκετά αλλά δεν είναι απαραίτητη για να ολοκληρώσει κανείς το παιχνίδι. Έτσι μπαίνει πιο πολύ στα “nice to have” features.

Όσο πλησιάζεις προς το τέλος σου αποκαλύπτεται και άλλο ένα από τα πιο έξυπνα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά του Disco Elysium. Αν αρχίζεις να βάζεις πολλούς βαθμούς σε ενα skill αυτό αντί να σε βοηθάει αρχίζει να γίνεται ενοχλητικό . Πχ αν “αναβάσεις” πολύ το Encyclopedia skill τότε αυτό θα αρχίσει αν σου δίνει αχάριστες πληροφορίες για τα πάντα,αν “αναβάσεις” πολύ το Drama skill αρχίζεις γίνεσαι παρανοϊκός και να μιλάς σαν να κάνεις οντισιόν για το Old Vic κλπ. Έτσι αποφεύγεται το συνηθισμένο φαινόμενο οπου ο παίκτης προτιμά να επικεντρωθεί σε ενα-δυο skills και περνάει όλο το παιχνίδι μόνο με αυτά (αν και δεν ξέρω κατα ποσό θα εκτιμήσουν αυτό το συνεχές μπαλατζο μεταξύ των διαφόρων skills οι περισσότεροι παίκτες).

Και εδώ αρχίζουμε να μπαίνουμε σιγά σιγά στα κάπως ποιο αμφιλεγόμενα χαρακτηριστικά του Disco Elysium. Το combat είναι σχεδόν ανύπαρκτο (η τουλάχιστον combat με την έννοια που την έχουμε συνηθίσει) και όλες η ενέργειες, ακόμα και το να ρίξεις μια μπουνιά η να πυροβολήσεις με ένα όπλο, γίνονται μεσώ skill checks. Αυτό θα φέρει ευχάριστες μνήμες στους fans των παλιών παιχνιδιών της Lucas Arts άλλα ίσως είναι αποτρεπτικό για νεότερους gamers για τους οποίους το action είναι πια αναπόσπαστο κομμάτι των RPG. Το ίδιο ίσως να ισχύει και για το Art style και το world building. Τα τοπία και οι χαρακτήρες μοιάζουν σαν να είναι από κομμάτια ενός εξπρεσιονιστικού πίνακα ενώ οι εικόνες στα τα μενού του UI (ιδίως το thought cabinet) είναι σαν να έχουν βγει από κάποιο σουρεαλιστικό εφιάλτη. H Martinaise και οι κάτοικοι της είναι ένα περίεργο μείγμα από διαφορετικές ιστορικές περιόδους που συνυπάρχουν στο ίδιο χωρο και χρόνο. Τα αυτοκίνητα είναι αυτοκινούμενες άμαξες του 19ου αιώνα, οι υπολογιστές λειτουργούν περίπου σαν ham radios και τα βελούδινα παντελόνια του 70 μπερδεύονται με υπερσύγχρονες κεραμικές πανοπλίες του 21 αιώνα. Μαζί με το ύφος της γραφής όλα δίνουν την αίσθηση πως βρίσκεσαι μέσα σε ένα όνειρο, οπου τα πάντα μοιάζουν εξαιρετικά οικεία αλλά ταυτόχρονα δεν έχουν καμία σχέση με την εμπειρία της καθημερινότητας. Αυτό μπορεί να ενοχλήσει αρκετους gamers που έχουν συνηθίσει σένα πολύ πιο δομημένο χτίσιμο των φανταστικών κόσμων των RPGs

Αλλά πιο αμφιλεγόμενο χαρακτηριστικό που κάνει το παιχνίδι αυτό να ξεχωρίζει από όλα τα άλλα (και που σε μεγάλο βαθμό καθορίζει αν θα το αγαπήσει η θα το μισήσει κανείς) είναι τα κείμενα του. Το λέω ξεκάθαρα εδώ για να είμαστε συνεννοημένοι, αν δεν σας αρέσει να διαβάζεται κείμενο στην οθόνη του υπολογιστή μην προσπαθήσετε καν να ασχοληθείτε μαζί του. Πρέπει να είστε προετοιμασμένοι να διαβάσετε ατέλειωτα σεντόνια με εξαιρετικά περίεργο στιλ γραφής. Η σημασία που έχει του κείμενο για το παιχνίδι ήταν τόσο μεγάλη που οι δημιουργοί του χρειάστηκε να ξανασχεδιασουν το UI ώστε να μπορεί να τρέχει γρήγορα και να είναι ταυτόχρονα ευανάγνωστο. Ο lead designer Robert Kurvitz εξηγεί πως το κατάφεραν αυτό στο παρακάτω video

“The main thing to understand about text is that people don’t understand text”

Για το τέλος άφησα αυτά που εγω τουλάχιστον θεωρώ σαν ξεκάθαρα μειονεκτήματα που είχαν σα αποτέλεσμα να μην βάλω το Disco Elysium στο all time favorite hall of fame μου. Παρόλο που καταφέρνει να δίνει σε μεγάλο βαθμό την ψευδαίσθηση ότι παίζεις ένα πραγματικό table top RPG session υπάρχουν αρκετές στιγμές που οι διαθέσιμες επιλογές και λύσεις που σου δίνει μοιάζουν εξαιρετικά περιορισμένες.  Η κεντρική ιστορία και κάποια από τα side quests είναι ανούσια και βαρετά (ιδίως το τέλος της κεντρικής ιστορίας είναι μια απογοήτευση) ενώ σπάνια το παιχνίδι σου δίνει την ευκαιρία να εξετάσεις τα στοιχεία που μάζεψες για να λύσεις κάποιο παζλ (αυτό δηλαδή που υποτίθεται κάνει ένας ντετέκτιβ) . Επίσης εξετάζει πολύ επιπόλαια τα θέματα πάνω στα οποία αναφέρεται (πχ. παρουσιάζει μόνο τις πιο ακραίες εκδοχές πολιτικών και οικονομικών θεωριών). Πάνω από όλα κατά την γνώμη μου, το πιο βασικό του πρόβλημα είναι πως δεν σου δίνει την δυνατότητα να συμμαχήσεις με κάποια από τις διαφορετικές πολιτικές ομάδες της Revachol και να τις βοηθήσεις στα σχέδια τους. Άλλα παιχνίδια όχι μόνο σου το επιτρέπουν αλλά και τοποθετούν αυτή την επιλογή στον πυρήνα τις κεντρικής τους ιστορίας (βλέπε το αγαπημένο μου παράδειγμα του Fallout: New Vegas, τo Witcher 3 η ακόμα και το μέτριο Fallout 4).

Φυσικά αν τα δει κανείς όλα αυτά υπό το πρίσμα του υπαρξισμού (ο Kurvitz μάλλον είναι fan του συγκεκριμένου φιλοσοφικού ρεύματος και πριν το Disco Elysium είχε γράψει ένα υπαρξιακό μυθιστόρημα του οποίου η υπόθεση εξελίσσεται στο ίδιο σύμπαν) όπου ο χαρακτήρας μας ζει σε ένα εντελώς παράλογο κόσμο που δεν μπορεί να επηρεάσει και να ελέγξει και μέσα στον οποίο το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ορίσει τον εαυτό του, τότε οι ελλείψεις του παιχνιδιού βγάζουν κάποιο νόημα. Αλλά αυτό κατά την γνώμη μου δεν δικαιολογεί καθόλου τα προβλήματα του. Θα έλεγα μάλιστα πως το γεγονός ότι οι δημιουργοί του ίσως συνειδητά επέλεξαν να το χαντακώσουν μόνο και μόνο για να μείνουν πιστοί στην ιδεολογία τους, είναι χειρότερο από το αν αυτό ήταν το αποτέλεσμα κάποιας έλλειψης ταλέντου η διαθέσιμων πόρων. Πάντως ο Disco Elysium έχει βραβευθεί σχεδόν παντού και έχει γνωρίσει μεγάλη εμπορική επιτυχία, έτσι ελπίζω πως δημιουργοί που δεν διαθέτουν τέτοια ιδεολογικά κολλήματα θα χρησιμοποιήσουν τις καινοτομίες του στα δικά τους έργα.

Πέρα από όσα είπα παραπάνω αν είστε παλιουρας/fan των tabletop RPG η απλα fan των isometric RPGs του παλιού καλού καιρού, αγοράστε οπωσδήποτε αυτό το παιχνίδι γιατί το αξίζει με όλα τα στραβά του. Θα το βρείτε στο Steam και στο GOG για 39,99 EUR, υποτίθεται κάποια στιγμή το 2020 θα βγει και για Playstation και XBox.

Υ.Γ. Νομίζω πως είναι απαραίτητο εδώ να βάλω εδώ και αυτό το video όπου ο Kurvitz μαζί με τον σεναριογράφο Argo Tuulik μιλάνε για το πως κατάφεραν να φτιάξουν αυτό το παιχνίδι. Να σημειώσω πως κανένας του δεν είχε εμπειρία από game development, επρόκειτο απλά από μια παρέα από καλλιτέχνες που έψαχναν ένα τρόπο να παρουσιάσουν το έργο και τις ιδέες τους. Ταυτοχρονα είχαν μεγάλη αγάπη για τα tabletop και τα video game RPGs και έτσι η επιλογή αυτής της πλατφόρμας ήταν για αυτούς σχεδόν μονόδρομος. Τους πήρε κάπου 5 χρόνια να το τελειώσουν με μεγάλο προσωπικό κόστος για όλους τους. Και τα κατάφεραν!Στην μέση του πουθενά, στην Εσθονία μια παρέα ερασιτέχνες έφτιαξαν ένα από τα καλύτερα RPG των τελευταίων 10 ετών. Let that sink in…

Στην συνέντευξη αναφέρονται πολύ σύντομα και σε ένα θέμα που κατά καιρούς με εχει απασχολήσει. Ο λόγος οι καλλιτέχνες της ZA/UM επέλεξαν να φτιάξουν ένα ηλ. παιχνίδι αντι να κάνουν μια ταινία, ένα θεατρικό έργο,μια έκθεση η κάτι άλλο ήταν η επιθυμία τους να αποκτήσουν πρόσβαση σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοινό. Αυτό είναι κάτι που νομίζω ότι θα δούμε να συμβαίνει όλο και περισσότερο στο μέλλον.  Και θα αρχίσει γίνεται χωρίς φανφάρες και βαρύγδουπες θεωρητικόπαπαρδελες, αλλά ήρεμα και οργανικά, ακριβώς όπως το έγινε με το Disco Elysium.

Ο λόγος ειναι πως ήδη τα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν φτάσει να έχουν ετήσια έσοδα πάνω από 120 δις δολάρια και οι άνθρωποι που παίζουν αυτά τα παιχνίδια έχουν ξεπεράσει τα 2 δις και είμαστε ακόμα στην αρχή. Αλλά πέρα από αυτό η βιομηχανία των ηλ. παιχνιδιών απασχολεί εδώ και χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες καλλιτέχνες που βρίσκουν εκεί το πιο δημιουργικό (και προσοδοφόρο) περιβαλλον για να εργαστούν. Όταν το Brown v. Entertainment Merchants Association έδωσε  τυπικά το στάτους του έργου τέχνης στα ηλ. παιχνίδια και τα έθεσε υπό την προστασία της 1ης Τροποποίησης του αμερικάνικου συντάγματος, περίμενα πως η συζήτηση για το αν μπορούσαν τα games αναγνωριστούν σαν έργα τέχνης από το ευρύ κοινό θα ξεπερνούσε τα στενά όρια της gaming κοινότητας. Αλλά αυτό δεν συνέβη ποτε και για να είμαι ειλικρινής πλέον δεν βλέπω για πιο λόγο αυτός ο διάλογος χρειάζεται να επεκταθεί παραπέρα. Ήδη οι πιο ταλαντούχοι άνθρωποι στον κόσμο εργάζονται στα video games (η στα streaming services). Στα game studios θα βρεις από concept artist και animators μέχρι σεναριογράφους και ηθοποιούς, και το εργο που παράγουν το απολαμβάνουν κάθε μέρα δισεκατομμύρια άνθρωποι. Άλλωστε ποιος άλλος θα μπορούσε να λάβει μέρος σε μια τέτοια συζήτηση; Οι κριτικοί και οι ιστορικοί τέχνης η μήπως οι διάφοροι πολιτιστικοί οργανισμοί και η κουστωδία από καλλιτέχνες και “καλλιτέχνες” που τους περιτριγυρίζουν; Όλοι αυτοί έχουν πια ξεφύγει τόσο πολύ από αυτό που αντιλαμβάνομαστε ως καλλιτεχνική έκφραση, που αν οι θεμελιωτές των ιδρυμάτων που παράγουν και στηρίζουν αυτό το σύστημα γνώριζαν τι συμβαίνει, θα είχαν μετατρέψει τον τάφο τους σε τουρμπίνα από το στριφογύρισμα.

Η σύγχρονη τέχνη πια τραβάει το βλέμμα μας μόνο όταν εμφανίζεται σαν κάποιου είδους αστείο meta σχόλιο όπως τη μπανάνα στον τοίχο της γκαλερί, η όταν κάποιος επιχειρηματίας/μέλος του ΚΚ Κίνας η κάποιος Σαουδάραβας πρίγκιπας σκάσει τίποτα εκατομμύρια για κάποιο έργο (η “έργο”). Το μόνο που έχει μεινει όλους αυτούς είναι να εκμεταλλεύονται τα ξέφτια της αίγλης και της προνομιακής σχέσης που είχαν για αιώνες οι συμβατικές τέχνες με την εξουσία. Ειλικρινά νοιάζεται κάνεις τι γνώμη έχουν όλοι αυτοί για τα games η για οτιδήποτε άλλο;

Boneworks 18 Δεκεμβρίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Όταν είχα δει τα πρώτα demos αυτού του παιχνιδιού στο youtube είχα πει “αποκλείεται να δουλέψει αυτό το πραγμα”. H αλληλεπίδραση μεταξύ των physics και του παίκτη φαίνονταν τόσο ρεαλιστική που ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς πως αυτό που έβλεπε μπορούσε να μεταφερθεί σε ένα απλό home VR system .

Και όμως ναι μπορεί. Σε ότι αφορά το κομμάτι των physics το παιχνίδι είναι όντως αξεπέραστο. Ο παίκτης έχει την δυνατότητα να αλληλεπιδράσει με τις καρέκλες, τα τραπέζια, τα κουτιά, τις οθόνες, τις μπάλες και με ότι άλλο βρει μπροστά του . Και όλα αυτά τα αντικείμενα είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να συμπεριφέρονται όπως στον πραγματικό κόσμο. Π.χ. Όταν βρήκα μια βαριοπούλα αραγμένη πάνω σε ένα τραπέζι αμέσως την κράτησα από την άκρη της χειρολαβής. Και αυτό γιατι έτσι ήμουν συνηθισμένη από άλλα VR παιχνίδια, όπου όλα τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται στη μάχη χέρι με χέρι συμπεριφέρονται σαν να είναι καλαμάκια του καφέ. Κατευθείαν υποχρέωθηκα να κρατήσω την χειρολαβή με δύο τα χέρια. Και αυτό όχι επειδή μου το επεβαλε καποιος τεχνητός περιορισμός, αλλά επειδή η βαριοπούλα συμπεριφρόταν ακριβώς όπως θα έκανε μια πραγματική βαριοπούλα των 5 κιλών αν την κρατούσε κανείς από την άκρη της χειρολαβής με το ένα χέρι. Από εκεί και πέρα ο παίκτης μπορεί αλληλεπιδράσει και με το περιβάλλον περίπου όπως και στον πραγματικό κόσμο. Μπορεί να τρέξει, να κάνει άλματα, να σκαρφαλώσει πάνω σε σωλήνες (ακόμα και πάνω σε ράφια και ορισμένα σημεία των τοίχων), να κρατηθεί από σχοινιά, να σπρώξει, να σύρει η ακόμα και να αρπάξει στον αέρα αντικείμενα κλπ.

Το παιχνίδι χρησιμοποιεί έξυπνα όλες αυτές οι δυνατότητες των physics για να προσφέρει στον παίκτη puzzles, τα οποία μπορούν αν λυθούν με περισσότερους από έναν τρόπους.  Επίσης αποφεύγει το immersion breaking που συμβαίνει σε αρκετά VR games, που στο άγχος τους να βοηθήσουν τον παίκτη του πετάνε στην μούρη κάθε τρεις και λίγο floating text, φωτεινά τοξακια και αντικείμενα που αναβοσβήνουν λες και απευθύνονται σε 3χρονα με ADHD. Απλά φροντίζει να σου δώσει ένα λεπτομερέστατο tutorial στην αρχή και μετά σε αφήνει στη ησυχία σου να βρεις τον δρόμο σου. Οι μόνες επιπλέον οδηγίες και κατευθύνσεις που μπορεί να βρει κανείς, είναι γραμμένες με κιμωλία και μπογιά στους τοίχους. Άλλωστε το story mode δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερα δύσκολο. Όποιος έχει παίξει έστω και μια ώρα από το Half-Life 2 η οποιοδήποτε άλλο κλασικό FPS μέσα σε 2 λεπτά θα καταλάβει ακριβώς τι συμβαίνει. Αλλά πέρα από το level design υπάρχουν πολλά άλλα κοινά σημεία με το Half-Life 2 (αλλα και το Portal) ιδίως στο design του περιβάλλοντος και των NPC’s (διαθέτει μέχρι και την δική του εκδοχη των headcrabs).

Σε ότι αφορά το τεχνικό κομμάτι, είναι συμβατό με Oculus Rift, HTC Vive, Valve Index και Windows Mixed Reality (PC master race foreva!! Sorry PSVR guys) Σοβαρά τώρα, ο λόγος που δεν είναι διαθέσιμο για PSVR είναι η περιορισμένες δυνατότητες της συγκεκριμένης πλατφόρμας σε σχέση με τις αντίστοιχες στο PC. Αλλά εδώ ακόμα και οι PCVR πλατφόρμες δεν είναι όλες ίσες.  Π.χ. τα Touch Controllers του Rift δουλεύουν μια χαρά αλλά είναι φανερό πως η εμπειρία στο Rift υπολείπεται σε σχέση με αυτή στο Valve Index. Και αυτό γιατί τα Touch Controllers μπορούν να κάνουν track χωριστά μόνο των αντίχειρα και τον δείκτη ενώ τα Index knuckles αναγνωρίζουν όλα τα δάχτυλα του χεριού (γενικότερα μπορεί τα Oculus Rift και Quest να είναι οι καλύτερες πλατφόρμες για τον μέσο καταναλωτή αλλά το Valve Index είναι αυτή τη στιγμή με διαφορά η καλύτερη commercially available VR πλατφόρμα). Οι δημιουργοί του Boneworks μάλιστα έχουν πει από την αρχή ότι το Valve Index είναι η ιδανική πλατφόρμα επειδή το physics engine του παιχνιδιού φέρνει τα VR συστήματα στα όρια τους . Και ακριβώς σε αυτό το γεγονός οφείλονται τα περισσότερα προβλήματα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά το tracking και την αλληλεπίδραση με τα αντικείμενα. Επειδή ο παίκτης δεν είναι (όπως στα περισσότερα παιχνίδια VR) ένα αιωρούμενο κεφάλι με χέρια αλλά ένα fully articulated humanoid model, συχνά βρίσκει το σώμα και τα άκρα του να διαπερνούν αντικείμενα. Το tracking συχνά μπερδευεται (ιδίως στο σκαρφάλωμα) με αποτέλεσμα τα χέρια να στραβώνουν σε περίεργες γωνίες, κάνοντας τα να μοιάζουν σαν να ανήκουν σε μαριονέτα. Για τον ίδιο λόγο το inventory system μπορεί να γίνει κακός μπελάς όταν δεν αναγνωρίζει την θέση των χεριών σε σχέση με τις θήκες στην ζώνη και στην πλάτη. Το αποτέλεσμα είναι τα αντικείμενα να πέφτουν στο πάτωμα όταν πας να τα βγάλεις η να τα βγάλεις στην θέση τους (υπάρχει και συμβατικό inventory ui αλλα όπως είναι φυσικό το manual είναι πολύ πιο immersive). Το πιο εκνευριστικό από όλα είναι η έλλειψη save points. Το παιχνίδι κάνει save μόνο όταν ο παίκτης βρεθεί στο τέλος της πίστας. Ελπίζω αυτό τουλάχιστον να το διορθώσουν σύντομα.

Άλλα ακόμα και με όλα αυτά τα προβλήματα το Boneworks είναι ίσως το πιο immersive VR experience που έχω δει μέχρι στιγμής. Όταν το πρώτο ξεκίνησα, στην επιλογή seated or standing επέλεξα το standing παρόλο που η συγκεκριμένη επιλογή προειδοποιούσε πως καλό θα ήταν να την αποφύγει κάνεις αν το play space ήταν μικρο (πάλι βασιζόμενη στην εμπειρία μου με άλλα VR games είπα “Σιγά καλέ που θα έχω πρόβλημα….”). Μια ώρα μετά είχα πιαστεί ολόκληρη, είχα ρίξει σχεδόν όλα τα αντικείμενα του γραφείου και η βιβλιοθήκη μου είχε γλυτώσει στο τσακ το γκρέμισμα. Ειδικά το sandbox mode είναι μία απόλαυση (personal favorite το balloon gun που σου επιτρέπει να κολλάς πολύχρωμα μπαλόνια σε αντικείμενα και NPC’s μέχρι να αρχίσουν να πετάνε στον αέρα). Αν έχετε κάποια από τις υποστηριζόμενες πλατφομες αγοράστε το οπωσδήποτε (ειναι 25 ευρουλάκια στο Steam). Έχει και πολύ ωραία synth μουσικούλα.

 

The Outer Worlds 9 Δεκεμβρίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

 

Το Outer Worlds έχει βγει από τον Οκτώβριο αλλά το πήρα τώρα μαζί με άλλα 5-6 indie και VR titles (ίσως πάρω και το Jedi:Fallen Order μέχρι το τέλος του χρόνου, θα δούμε). Αν σας αρέσουν τα RPG στο στιλ των παλιών Fallout και του Fallout: New Vegas αγοράστε οπωσδήποτε αυτό το παιχνίδι. Μόλις τελείωσα το πρωτο play through οπότε δεν μπορώ ακόμα να γράψω ένα πλήρες review άλλα από όσο έχω δει μέχρι τώρα αξίζει τα λεφτά του. Έχει καλογραμμένους χαρακτήρες , ενδιαφέρουσα ιστορία, ξεκαρδιστικούς διαλόγους και κυρίως γερό world building. Ο κόσμος του Outer Worlds είναι βασισμένος σε ενα παράλληλο σύμπαν όπου ο Θεοδορος Ρουσβελτ δεν ανελαβε την προεδρια των ΗΠΑ και το περίφημο Square Deal του δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι ένα δυστοπικο μέλλον όπου τεράστιες εταιρίες ελέγχουν πλήρως κάθε έκφανση της ζωής των πολιτών. Αντι για «καλήμερα» η «καλησπέρα» ο καθιερωμένος χαιρετισμός είναι το διαφημιστικό jingle του εκάστοτε εργοδότη, η ανεργία θεωρείται μοίρα χειρότερη από τον θάνατο, η αυτοκτονία ενός μέλους μιας κοινότητας επιβαρύνει τα υπόλοιπα μέλη της γιατί αποτελεί χάσιμο εσόδων για την εταιρία που την διήκει ενώ ακόμα και οι ταφόπλακες αναφέρουν την συνολική οικονομική άξια του μακαρίτη. Ο παίκτης ξυπνάει από τη «χειμέρια νάρκη» του στο διαστημόπλοιο Hope και ανακαλύπτει πως βρίσκεται στη Halcyon ένα απομακρυσμένο πλανητικό σύστημα που ανήκει πλήρως σε συνεταιρισμό εταιριών. Από εκεί και πέρα είναι στο χέρι του να ανακαλύψει τι ακριβώς συμβαίνει και να αποφασίσει πως θα αντιμετωπίσει τον καινούριο κόσμο στον οποίο βρέθηκε.

Όπως κάθε καλό RPG που σέβεται τον εαυτό του και τον παίκτη το Outer Worlds προσφέρει σχεδόν πλήρη ελευθερια επιλογών. Θέλεις να είσαι ο τύπος που λύνει τα πάντα με διπλωματία και χαμηλών τόνων χειρισμούς, θέλεις να είσαι ο αθόρυβος διαρρήκτης/hacker που κινείται στις σκιές, θέλεις να είσαι ο μισθοφόρος που ακολουθεί όποιον πληρώνει τα περισσότερα , θέλεις να είσαι ο ψυχοπαθής δολοφόνος που μπορεί να εξοντώσει μια ολόκληρη πόλη για την πλάκα του, το παιχνίδι σου επιτρέπει να παίξεις όποιο ρολό θέλεις. Και αυτή η δυνατότητα πολλαπλών επιλογών του δίνει και replayablity μιας και το διαφορετικό στιλ παιξίματος κάνει και την εμπειρία κάθε καινούριου play through πολύ διαφορετική από την προηγουμένη. Από εκεί και πέρα τα γραφικά, το world design (με μπόλικες αναφορες στο Futurama και το Firefly)  και το υπόλοιπο gameplay είναι αξιοπρεπέστατα και παρόλο που δεν πρόκειται για καθαρό open world η μεταβίβαση από την μια τοποθεσία στην άλλη είναι σύντομη και εξαιρετικά εύκολη και δεν χαλαει το immersion.

Για το τέλος να πω πως οι δημιουργοί του Outer Worlds Tim Cain και Leonard Boyarsky είναι οι συνδημιουργοί του πρώτου Fallout. Και αυτό φαίνεται και στο περιπαικτικό ύφος της γραφής (αν και προσωπικά προτιμώ τη φιλοσοφημένη ειρωνεία των John Gonzalez, Chris Avellone και Travis Stout στο Fallout:New Vegas) αλλά και στη ελευθερία κινήσεων που δίνει το παιχνίδι στον παίκτη. Φυσικά η Obsidian φρόντισε να κοτσάρει φόρα παρτίδα το «…from the original creators of Fallout and the Developers of Fallout:New Vegas» στο announcement trailer  που βγήκε το Δεκέμβριο του 2018 ένα μήνα μετά την απίστευτη πανωλεθρία που ήταν η έκδοση του Fallout 76 από την Bethesda (επίσης στήριξε και το υπόλοιπο μάρκετινγκ του παιχνιδιού πάνω στο γεγονός ότι φτιάχθηκε από τους δημιουργούς του Fallout). Βέβαια σε όλες της συνεντεύξεις τα μέλη της Obsidian φροντίζουν να λένε πως δεν έχουν τίποτα με την Bethesda και πως οι σχέσεις των δυο εταιριών είναι άψογες. Αλλά αν κοιτάξει κανείς την ιστορία του Fallout:New Vegas  και κυρίως τι έκανε η Bethesda στην Obsidian μετά την έκδοση του δεν μπορεί να μην έχει έστω μια μικρή υποψία πως ούτε η χρονική στιγμή ούτε το ύφος του μήνυματος που περιείχε το trailer ήταν τυχαία.  Πάντως αν και η Obsidian δεν αναφέρθηκε καθόλου στο Fallout 76  όλοι οι reviewers και χιλιάδες fallout fans τονίζουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν την τεράστια διαφορά στη ποιότητα μεταξύ του Fallout 76 (αλλά και του μετρίου Fallout 4) και του Outer Worlds .

Υ.Γ. 1 Να συμπληρώσω εδώ πως ίσως να μην είναι τελείως αβάσιμες οι φήμες ότι η Bethesda να έχει κάποιο περίεργο κόμπλεξ απέναντί στην Obsidian . Κάποιες αμυδρές ενδείξεις υπάρχουν εδώ και καιρό στο τρόπο που αντιμετωπίζουν στις συνεντεύξεις τις ερωτήσεις γύρω από το New Vegas άλλα υπάρχει κάτι ακόμα πιο περίεργο που συνέβη πρόσφατα και το έχουν αναφέρει ήδη κάποιοι σχολιαστές (αφού μέχρι και εγώ το πρόσεξα). Οι μεγάλες εταιρίες ηλεκτρονικών παιχνιδιών συνηθίζουν να δίνουν δημόσια συγχαρητήρια η μια στην άλλη στα social (στέλνουν γλύκα και λουλούδια) όταν η έκδοση ενός παιχνιδιού είναι μεγάλη εμπορική επιτυχία ιδίως όταν πρόκειται για εταιρίες που συνεργάζονται η έχουν συνεργαστεί στο παρελθόν. Το Outer Worlds είναι ίσως το πιο πετυχημένο original IP παιχνίδι της Obsidian και έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές που το αναφέρουν σχεδόν όλες σαν την πνευματική συνέχεια των κλασικών Fallout και του Fallout New Vegas . Και παρολαυτα η Bethesda δεν έχει βγάλει κιχ πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Μπορεί να είναι κάτι εντελώς τυχαίο η να οφείλεται στην γενικότερη πολιτική χαμηλών τόνων που ακολουθεί η εταιρία μετά το πατατρακ του Fallout 76 άλλα σε με έμενα αυτό μου φαίνεται να έχει μια ελαφρά essence θυμού και ζήλιας.

Υ.Γ.2 Κάποια στιγμή πρέπει να γράψω για την ιστορία του Fallout έτσι για να μπουν κάποια πράγματα in context που λένε και στο χωριό μου.

 

A Day at the Fair 18 Ιουνίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Η πανηγυριώτικη ατμόσφαιρα και η πολυκοσμία των μεγάλων επαγγελματικών εκθέσεων είναι πράγματα που γενικά αντιπαθώ αλλά υπάρχει μια έκθεση για την οποία θα ήμουν διατεθειμένη να φάω όλη αυτή τη ταλαιπωρία στη μάπα. Πρόκειται φυσικά για την E3 (Electronic Entertainment Expo) την μεγαλύτερη έκθεση στο χώρο τον ηλεκτρονικών παιχνιδιών όπου οι σημαντικότερες εταιρείες του κλάδου παρουσιάζουν τα τελευταία games (και όχι μόνο).Η ίδια η έκθεση είναι ακόμη μια ένδειξη του πόσο γρήγορα αναπτύσσεται ο συγκεκριμένος τομέας της πληροφορικής. Στις αρχές του 90 οι εταιρίες ηλ. παιχνιδιών στοιβάζονταν σε μια τέντα έξω από τον κύριο εκθεσιακό χώρο της CES δίπλα από τα περίπτερα των τσοντοsite. Σήμερα η E3 έχει πάνω από 65.000 επισκέπτες που είναι στη πλειοψηφία τους επαγγελματίες (από το το 2017 η έκθεση ξεκίνησε να διαθέτει 15000 εισιτήρια για το ευρύ κοινό προς 349$) και διοργανώνεται στο Los Angeles Convention Center.

Φέτος δυστυχώς τα πράγματα ήταν μάλλον χλιαρά μιας και όλοι ετοιμάζονται για το μεγάλο χαμό που θα γίνει του χρόνου με τη παρουσίαση της νέας γενιάς κονσολων XBox και Playstation. Παρολαυτα υπήρξαν κάποια highlights και κάποιες παρουσιάσεις που είχαν μεγάλο ενδιαφέρον αλλά χάθηκαν μέσα στο θόρυβο.

Πρώτο και καλύτερο βέβαια ήταν το Cyberpunk 2077 (έχει γίνει ο τρελός χαμός για αυτό στα social) από τους δημιουργούς της σειράς του Witcher, τη CD Projekt RED. Όσοι είχαν τη τύχη να δουν το κλειστό demo του παιχνιδιού έμειναν με ανοιχτό το στόμα ενώ επιτέλους δόθηκε στην δημοσιότητα η ημερομηνία έκδοσης του (16/4/2020) καθώς και κάποιες λεπτομέρειες για το story. Επίσης μάθαμε πως ο Keanu Reeves (οποίος με την παρουσία στο event έκλεψε την παράσταση) θα έχει σημαντικό ρολό στο παιχνίδι. Προς στιγμήν με έβαλε σε πειρασμό για pre order αλλά μετά το κάζο που έπαθα με το Fallout 76 έχω ορκιστεί να μην το ξανακάνω. Πάντως όταν βγει και αν επιβεβαιωθούν οι φήμες πως είναι τόσο καλό όσο φαίνεται θα το αγοράσω από το GOG γιατί εκεί (σε αντίθεση με το Steam και τα άλλα online game stores) το 100% του πόσου θα παει στη CD Projekt RED.

Είπα Fallout 76 και δυστυχώς πρέπει να αναφέρω και το τραγέλαφο που ήταν η παρουσίαση της Bethesda. Υπήρξε μια εποχή που τα events της συγκεκριμένης εταιρίας τα περίμενα πως και πως. Ομως από ότι φαίνεται έχουν βάλει σκοπό να μεταμορφωθούν σε μικρογραφία της Electronic Arts η σε παρωδία κινέζικης mobile gaming παράγκας μετατρέποντας τα ιστορικά franchises που τους ανήκουν σε μέτρια (και ουσιαστικά ξεπερασμένα) Mobile games και Games As A Service σχεδιασμένα να γαντζώνονται μόνιμα πάνω στο πορτοφόλι του παίκτη με loot boxes και microtransactions. Κανονικά όλη η φετινή παρουσίαση της Bethesda θα έπρεπε να είναι ένα βίντεο που θα έδειχνε τον Todd Howard να ζητάει συγνώμη από τους fans του Fallout και μετά να σέρνεται με τα γόνατα από τα γραφεία της Bethesda στο Maryland μέχρι τα παλιά γραφεία της Interplay στη California και να ανάβει ένα κερί μπροστά στη φωτογραφία του Tim Cain. Όμως δεν μιάζει να έχουν καταλάβει ακόμα την ζημιά που τους έχει κάνει αυτή η αλλαγή στη φιλοσοφία και στο business model της εταιρίας και όσο και να προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι οι αριθμοί από τις πωλήσεις και τα στατιστικά των online trends άλλα λένε . Ευτυχώς υπήρξαν και ένα δυο games από τα studios που συνεργάζονται με την Bethesda που ξέφυγαν από τη χρυσή μετριότητα αλλά το highlight του event αναμφισβήτητα ήταν το Doom Eternal από την ID Software.

Προσωπικά τα First Person Shooters δεν με πολυενδιαφέρουν αλλά το συγκεκριμένο είναι εξαιρετικό στο είδος του. Πάλι καλά που υπάρχει και αυτό γιατί αλλιώς το event θα άξιζε μόνο για το γέλιο και τα memes που έβγαλε

Από τις υπόλοιπες παρουσιάσεις ξεχωρίζω δυο παιχνίδια που θα κάνουν τους ηλικιωμένους gamers σαν εμένα που έχουν τα 20εδρα ζάρια και το Advanced Dungeons & Dragons Dungeon Master’s Guide 2nd edition καταχωνιασμένα στο υπόγειο να δακρύσουν από συγκίνηση. Το πρώτο είναι το Baldur’s Gate 3 από την Larian. Ναι μετα από 19 ολόκληρα χρόνια από την έκδοση του Baldur’s Gate 2 θα έχουμε την συνέχεια και μάλιστα από το studio που είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία του υπέροχου Divinity: Original Sin 2.

Το δεύτερο είναι το καινούριο Vampire: the Masquerade, το Vampire: The Masquerade – Bloodlines 2 από την Paradox Interactive. Ναι,ξέρω πως δεν είναι D&D αλλά προέρχεται από ένα από τα πιο δημοφιλή table top RPGs

Το πρώτο Vampire: The Masquerade – Bloodlines εμένα ακόμα και σήμερα μέσα στα 5 all time αγαπημένα μου παιχνίδια και αποτελεί περίτρανη απόδειξη πως τα εντυπωσιακά γραφικά,  η έκταση του χάρτη και άλλα τεχνικά χαρακτηριστικά έρχονται πάντα δεύτερα σε σχέση με μια εξαιρετική ιστορία, το γερό world building, τους καλογραμμένους χαρακτήρες και την ποικιλία και την ελευθερία στις διαθέσιμες επιλογές του παίκτη.

Για το τέλος πιστεύω πως δυο ήταν τα σημαντικά της φετινής E3. Η οργάνωση του πρώτου event αποκλειστικά για VR games απο την UploadVR και οι παρουσιάσεις των πλατφορμων cloud gaming της google (Stadia) και της Microsoft (xCloud).

To VR event ειχε ανακοινώσεις για καμιά 30αρια παιχνίδια χωρισμένα ανα πλατφόρμα (Playstation, PC VR και All Platform). Τα highlights ήταν η παρουσίαση του 360 mode του Beat Saber (οι κύβοι πια δεν θα έρχονται από μια μόνο κατεύθυνση προς τον παίκτη αλλά από παντού γύρω του) και το απίστευτο Boneworks, ενα adventure VR game όπου ο παίκτης πειραματίζεται με τις δυνατότητες physics engine για να λύσει τα διάφορα προβλήματα που του δινει το παιχνίδι.

Το να αποκτήσουν επιτέλους τα VR παιχνίδια το δικό τους event είναι άλλη μια απόδειξη πως σταδιακά αυξάνεται το ενδιαφέρον για την συγκεκριμένη τεχνολογία (πριν ένα μήνα τα στατιστικά του steam έδειξαν πως για πρώτη φορά οι συνδεδεμένοι στην πλατφόρμα χρήστες συσκευών VR ξεπέρασαν το 1 εκατομμύριο). από την άλλη δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερο τα παιχνίδια VR να αποτελούν κομμάτι των μεγάλων εταιρικών events που έχουν εκατομμύρια views.

Οι παρουσιάσεις των πλατφορμων cloud gaming είναι στην πραγματικότητα τα σημαντικότερα events της φετινής E3. Με το cloud gaming τα παιχνίδια παύουν να “ζουν” στις συσκευές των παικτών και σχεδόν όλη η λειτουργικότητα τους μεταφέρεται στους servers της εταιρείας που τα κανει host. Οι servers αναλαμβάνουν να επεξεργαστούν τα γραφικά, το gameplay κλπ και μεταφέρουν μέσω ίντερνετ την εικόνα και των ήχο πίσω στον χρήστη ενώ λαμβάνουν πάλι μέσω ίντερνετ τις εντολές από το gamepad, το mouse +keyboard ή το touchscreen. Η εξαιρετικά εντυπωσιακή παρουσίαση που είχε κάνει η Google Stadia το Μάρτιο δείχνει πως λειτουργούν.

Με βάση τα δημοσιεύματα τα demos της Stadia και του xCloud έδειχναν απαιτητικά παιχνίδια όπως το Halo 5 η το Doom Eternal να τρέχουν με εικόνα 1080p και σχεδόν την ίδια ανταπόκριση με ένα installed game (το demo της Google ήταν με σύνδεση 25Mbps σε ενα data center κάπου 400 χιλιομετρα μακρια αν και οι δημοσιογράφοι δεν μπόρεσαν να το επιβεβαιώσουν ). Υποτίθεται πως οι τεχνολογίες αυτές μπορούν αν ανταποκριθούν ικανοποιητικά με ποιότητα εικόνας 720p στα 10Mbps. Τώρα βέβαια όλα αυτά θα φανούν στην πράξη και δεν ξέρω πως θα είναι το τελικό αποτέλεσμα ιδίως σε χώρες που το internet αποτελείται από σακιά με πατάτες που συνδέονται μεταξύ τους με σπαγγο. Πάντως αν όλα αυτά δουλέψουν σωστά υπάρχει πιθανότητα οι καινούρια γενιά video game consoles που θα παρουσιαστούν στη E3 το 2020 να είναι και η τελευταία.

[Updated]Notre Dame’s Digital Reflections 20 Απριλίου, 2019

Posted by Lida in Archaeology, Games.
add a comment

[Update] Η Leica Geosystems για να βοηθήσει στη αναστήλωση του μνημείου έκανε διαθέσιμα όλα τα data που συνέλεξε ο Andrew Tallon

Μετά την πυρκαγιά της 15 Απριλίου που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της Notre Dame μέσα στην προσπάθεια να βρεθούν στοιχεία που θα βοηθήσουν στην επισκευή της υπήρξαν προτάσεις για την χρήση των δεδομένων που προέρχονται από 2 απροσδόκητες πηγές.

Η πρώτη είναι το 3D model της Notre Dame που δημιουργήθηκε για το Assassins Creed: Unity. Πρόκειται για το έργο της παλαίμαχης level designer, της Caroline Miousse. Η Caroline εργάζεται στη σειρά Assassin’s Creed εδώ και περίπου δέκα χρόνια (ξεκίνησε από το Assassin’s Creed II) και αφιέρωσε μαζί με τον ιστορικό Maxime Durand κάπου 2 χρόνια σκληρής δουλειάς για το σχεδιασμό και την δημιουργία του 3D model της Notre Dame που βλέπουμε στο παιχνίδι. Χρησιμοποιώντας χιλιάδες φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης, αρχιτεκτονικά σχέδια, βιβλία, συνεντεύξεις με ειδικούς η Caroline “συναρμολόγησε” τη Notre Dame κυριολεκτικά πέτρα πέτρα. Ο στόχος της ήταν να αναπαραστήσει τον ναό όπως εμφανιζόταν το 1789 (την χρονιά της γαλλικής επανάστασης) , δηλαδή πριν τα έργα αναστήλωσης του 19ου αιώνα. Παρολαυτα το τελικό αποτέλεσμα για πρακτικούς λόγους δεν είναι απόλυτα ιστορικά ακριβές. Πχ η Caroline αποφάσισε να “κρατήσει” το χαρακτηριστικό κωδωνοστάσιο (αυτό που κατέρρευσε στη φωτιά) το οποίο δεν υπήρχε το 18ο αιώνα επειδή ήθελε να δώσει την δυνατότητα στους παίκτες να το σκαρφαλώσουν στη κορυφή του. Αντίθετα δεν μπόρεσε να περιλάβει κάποια από τα χαρακτηριστικά έργα τέχνης που υπήρχαν μέσα στο ναό γιατί (όσο και αν φαίνεται παράξενο) η χρήση της εικόνας τους προστατεύεται από copyright. Ίσως το συγκλονιστικότερο σε αυτή την ιστορία είναι το γεγονός ότι η ίδια δεν είχε επισκεφτεί ποτέ το ναό ούτε πριν ούτε κατά την διάρκεια των 2 ετών που εργάστηκε πάνω στο 3D model, ενώ επισκέφτηκε το Παρίσι μόνο μετά την έκδοση του παιχνιδιού. Μάλιστα σε συνέντευξη της είπε πως μόλις είδε το μνημείο ένιωσε σα να βρίσκεται στο σπίτι της («I felt like I was home.»). Σε κάθε περίπτωση αυτό που κατάφερε να δημιουργήσει είναι φοβερά εντυπωσιακό. Δείτε το παρακάτω βίντεο για να καταλάβετε τι εννοώ.

 

Η εκδότρια εταιρεία Ubisoft έχει υποσχεθεί να δώσει 500.000 ευρώ για την αποκατάσταση του ναου  και προσφέρει την έκδοση για PC του  Assassins Creed: Unity δωρεάν μέχρι τις 26 Απριλίου. Ο λόγος που κάνουν αυτή τη πρόσφορα είναι ότι η Notre Dame θα παραμείνει κλειστή για τα επόμενα 6 χρόνια τουλάχιστον. Έτσι ο μόνος τρόπος να την “επισκεφτεί” κανείς θα είναι μέσω κάποιας Virtual αναπαράστασης όπως αυτής που βρίσκεται μέσα στο παιχνίδι.Να υπενθυμίσω εδώ πως η Ubisoft είναι γαλλική εταιρεία και πως η πλειοψηφία των τεχνικών και σχεδιαστών του παιχνιδιού (Ubisoft Montreal) είναι γαλλόφωνοι Καναδοί

Η δεύτερη είναι τα 3D models που δημιούργησε ο 2010 ο καθηγητής Andrew Tallon με τη βοήθεια ενός Leica Geosystems laser scanner και μιας πανοραμικής κάμερας. Το laser scanner αφού πρώτα ευθυγραμμιστεί με τη βοήθεια “στόχων” στο χώρο χρησιμοποιεί μια περιστρεφόμενη ακτίνα laser για να μετρήσει εκατομμύρια σημεία πάνω στις επιφάνειες του μνημείου με ακρίβεια 5mm. Αφού επανέλαβε την διαδικασία 50 φορές στην συνέχεια ο Tallon χρησιμοποίησε υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες από την πανοραμική κάμερα για να αντιστοιχίσει καθε pixel των εικόνων με τα σημεία που έχει καταγράψει το scanner. Χρησιμοποιώντας το κατάλληλο software μετέτρεψε όλες αυτές τις πληροφορίες σε τρισδιάστατους χάρτες. Το παρακάτω βίντεο του National Geographic δείχνει αντίστοιχη δουλειά που έκανε στο National Cathedral στη Washington.

Ο Tallon χρησιμοποίησε την ίδια μέθοδο για να σκανάρει 45 γοτθικές εκκλησίες στην Γαλλία ενώ ήταν επίσης συνδημιουργός του Mapping Gothic France, μιας on line βάσης δεδομένων που περιέχει πληροφορίες για δεκάδες γοτθικές εκκλησίες που βρίσκονται στην Γαλλία και στην Βρετανία. Δυστυχώς πέθανε από καρκίνο το 2018. Η τελευταία του εμφάνιση είναι στο παρακάτω 3D βίντεο όπου κάνει ένα μικρο τουρ της σκεπής της Notre Dame για να δείξει τη διάβρωση και τις φθορές που έχει υποστεί από τις καιρικές συνθήκες το κτίριο. Αν έχετε VR Headset μπορείτε να το δείτε σε πραγματικό περιβάλλον 3D μέσω του Youtube VR app (υπάρχει στο Steam, για το Playstation VR νομίζω πως υπάρχει native υποστήριξη για 3D youtube). Oι 2D plebs μπορούν να περιστρέψουν την “κάμερα” χρησιμοποιώντας τα τοξάκια που βρίσκονται στη πάνω αριστερή γωνία του video

Όμως πέρα από αυτά τα μεγάλα project υπάρχουν και μικρότερες προσπάθειες για την τρισδιάστατη αναπαράσταση του μνημείου. Πχ αμέσως μετά την πυρκαγιά οι New York Times με τη βοήθεια ενός απλού 3D model δίνουν μια σύντομη οπτική αναπαράσταση του πως ξεκίνησε και εξελίχθηκε η πυρκαγιά ενώ το USA today έχει πρόθεσή ένα Augmented Reality 3D model στο mobile app της εφημερίδας για όποιον θέλει να δει τις πληροφορίες για την κατάσταση του κτιρίου πάνω σε μια μικρογραφία της Notre Dame. Επίσης σε sites όπως το Sketchfab μπορεί να βρει κανείς διάφορα 3D models του μνημείου φτιαγμένα είτε με κάποιου είδους 3D design software είτε με τη χρήση φωτογραμμετρίας. Ειδικά το Sketchfab διαθέτει μια ολόκληρη κατηγόρια cultural heritage που περιλαμβάνει χιλιάδες 3D models που αρχίζουν από απλά αντικείμενα και φτάνουν σε τμήματα ανασκαφών και αρχαιολογικών χώρων (υπάρχουν κάπου 600 μουσεία από όλο το κόσμο στο Sketchfab). Αλλά αυτό που είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ο τεράστιος αριθμός και η εξαιρετική ποιότητα των  3D models που έχουν ανεβάσει απλοί ιδιώτες που διαθέτουν μια καλής ποιότητας μηχανή η ένα 3D scanner χειρός και το κατάλληλο software. Βλέποντας όλα αυτά πιστεύω πως πολύ σύντομα καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται ραγδαία η λεπτομερέστατη καταγραφή της Notre Dame δεν θα είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας και πως σχεδόν τέλεια 3D models όλων των μνημείων του κόσμου θα είναι διαθέσιμα σε κάθε ερευνητή και σε κάθε απλό λάτρη της αρχαιότητας.

Υ.Γ.1 Όπως είναι αναμενόμενο από τη λίστα των 600 μουσείων λείπει η χώρα που λείπει από παντού. Αλλά προσωπικά δεν πιστεύω πως αυτό έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία μιας και όπως εξήγησα παραπάνω η τεχνολογία που επιτρέπει τον απλό επισκέπτη ενός μουσείου η ενός αρχαιολογικού χώρου να δημιουργήσει ακριβέστατα ψηφιακά αντίγραφα των αντικείμενων και των μνημείων γίνεται όλο και πιο φθηνότερη και εύκολη στη χρήση. Έτσι σε 4-5 χρόνια το πολύ το υπουργείο πολιτισμού, τα αρχαιολογικά συμβούλια και τα υπόλοιπα μέλη του τσίρκο Μεντράνο που παριστάνουν τους φύλακες της πολιτιστικής μας κληρονομιάς θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα βρουν πως οι σημαντικότεροι αρχαιολογικοί χώροι της Ελλάδας έχουν αναπαραχθεί με εξονυχιστική λεπτομέρεια μέσα στο Mirrorworld. Και όχι μόνο αυτό, τα ψηφιακά αυτά αντίγραφα θα είναι γεμάτα με χιλιάδες information points που θα περιέχουν χύμα κείμενα, ήχους ,βίντεο κ.α και κανείς από όλους αυτούς τους μπουζουκομπαγλαμαδες δεν θα έχει την τεχνογνωσία (ούτε καν το ..mental capacity) για να μπορέσει να κατανοήσει την κατάσταση και να τη θέσει υπό κάποιο έλεγχο. Και τότε θα γελάσουμε πάρα πολύ.

ΥΓ.2 Είπα Mirrorworld αλλά δεν εξήγησα τι είναι. Λοιπόν αμα θέλετε να μάθετε τι σας περιμένει διαβάστε προσεκτικά αυτό το άρθρο του Wired και τα ξαναλέμε.

Moral Panic 16 Μαρτίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια. Μα τω Cthulhu παρόλο που βαριέμαι τα military/looter shooters και τα Battle Royal σαν τις αμαρτίες μου με όλη αυτή την υστερία που ξανά εμφανίστηκε με την τρομοκρατική επίθεση στο Christchurch μου’ρχετε να βάλω από αντίδραση το COD, το Battlefield 5, το Destiny 2 , το Division 2, το PUBG, το Fortnite και το Apex Legends να παίζουν ταυτόχρονα σε 20 split screens. Και για κερασάκι στην τούρτα να έχω και όλα τα fatalities του Mortal Kombat να παίζουν σε λούπα.  Εδώ και σχεδόν 40 χρόνια (από τα τέλη του 70 – αρχές του 80 που εμφανίστηκαν τα πρώτα game consoles) έχουν γίνει 500.000 έρευνες με θέμα τη βια και τα ηλ. παιχνίδια. Πουθενά δεν έχει βρεθεί τίποτα που να αποδεικνύει πως τα video games αυξάνουν τη βίαιη συμπεριφορά! Αν δεν σας αρέσουν κανείς δεν σας υποχρεώνει να παίξετε, και αν είστε γονιός φροντίστε να ελέγχετε τα παιχνίδια που αγοράζουν τα παιδιά σας όπως (υποτίθεται) ελέγχετε τς ταινίες και τις τηλεοπτικές εκπομπές που βλέπουν. Απλά πράγματα είναι! Είχα γράψει αναλυτικά για όλα αυτά στο παρελθόν οπότε δεν έχει νόημα να τα ξαναγράψω. Αλλά για επανάληψη να βάλω εδώ των κ. Jim Sterling που τα λέει καλύτερα από έμενα.

[Παρένθεση/Προειδοποίηση. Η σκηνή που αναφέρει ο Jim (και περιλαμβάνεται αυτούσια στο παρακάτω video) είναι η on camera αυτοκτονία του Robert Budd Dwyer το 1987.]

The Generosity of Strangers 6 Μαρτίου, 2019

Posted by Lida in Games.
1 comment so far

Ναι γατάκι, δεν σε γελούν τα αυτιά σου. Ο αφηγητής του ντοκιμαντέρ είναι ο Doug Cockle, ο voice actor που κάνει τον Gerald

O συνιδρυτής της CD Projekt Red Marcin Iwinski ανέβασε χθες στο προφίλ του στο LinkedIn το παραπάνω σύντομο ντοκιμαντέρ της Playstation Europe που μιλάει για την ιστορία της εταιρίας. Και εδώ (όπως και στο άρθρο του Eurogamer που ανέφερα στο post μου για το Witcher 3: Wild Hunt) ο Marcin διηγείται το πως κατάφερε στα τέλη του 80 να γίνει ο αποκλειστικός προμηθευτής των τελευταίων εκδόσεων των παιχνιδιών για ZX Spectrum στην “γκρίζα” αγορά ηλεκτρονικών παιχνιδιών της Πολωνίας μετά από την επικοινωνία που είχε με κάποιον Έλληνα “πειρατή”. Η ιστορία αυτή μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον από τότε που την είχα πρωτοδιαβασει στην συνέντευξη του Eurogamer μιας και εγώ είχα ασχοληθεί με όλα αυτά την εποχή που είχα ένα ZX Spectrum 48K. Μάλιστα είχα στείλει μήνυμα στον Marcin ρωτώντας τον αν θυμόταν το όνομα και (ω του θαύματος) μου έχει απαντήσει πως δυστυχώς δεν το θυμόταν και πως δεν είχε κρατήσει τίποτα από αυτή την αλληλογραφία.

Όμως εγώ συνέχιζα να έχω την απορία έτσι όταν είδα το λεπτομερέστατο ντοκιμαντέρ του noclip για την ιστορία της CD Projekt Red αποφάσισα να θυμηθώ τα φοιτητικά μου χρόνια (τότε που συνήθιζα να ψάχνω διάφορα περίεργα) και να κάνω λίγη έρευνα για να δω αν θα μπορούσα με κάποιο τρόπο να βρω το όνομα αυτού του μυστηριώδους Έλληνα ευεργέτη.

[Παρένθεση: ακόμη και αν δεν σας ενδιαφέρουν καθόλου τα video games δείτε το εδώ ντοκιμαντέρ του Noclip, αξίζει τον κόπο]

Στο βίντεο ο Marcin λέει πως είχε βρει τον Έλληνα “πειρατή” μέσω των μικρών αγγελιών του περιοδικού Your Sinclair και πως η αγγελία ήταν της κατηγορίας “swap tape for tape” (δώσε μου μια κασέτα με παιχνίδια για να σου δώσω μια δικιά μου). Επίσης αναφέρει πως η πρώτη κασέτα που έλαβε ήταν το Target: Renegade ένα παιχνίδι που εκδόθηκε το 1988. Έτσι πήγα στο online αρχείο του Your Sinclair (δυστυχώς τα τεύχη είναι σκαναρισμενα σαν images και δεν μπορεί να γίνει αναζήτηση στο περιεχόμενο τους) και περιόρισα τo ψάξιμο μεταξύ 1988 και 1989 (ο Marcin προσπαθούσε να βρει τα πιο πρόσφατα παιχνίδια που δεν ήταν διαθέσιμα στη αγορά της Πολωνίας). Και όντως κατάφερα και βρήκα κάπου 7 αγγελίες από Έλληνες που ανήκουν στην κατηγόρια swap tape for tape!! Βρήκα επίσης την πρώτη αγγελία του ίδιου του Marcin (την οποία μάλλον ποσταρε μετά την αρχική του επικοινωνία με τον “πειρατή”,αφού είχε καταφέρει να μαζέψει αρκετά παιχνίδια για ανταλλαγή)

(Το όνομα είναι γραμμένο λάθος αλλά πρόκειται σίγουρα για αυτόν αφού εμφανίζεται και αλλού με την ίδια διεύθυνση και με γραμμένο σωστά το όνομα του.)

Από της 7 αγγελίες υπήρχαν δυο που έχουν πιθανότητες να ανήκουν στον μυστηριώδη ευεργέτη και μάλιστα η μια από αυτές (από τον Φεβρουάριο του 1989) νομίζω πώς είχε τις περισσότερες. Δυστυχώς δεν κατάφερα να επιβεβαιώσω αν όντως ήταν κάποιος από αυτούς μιας και δεν μπόρεσα να βρω περισσότερα στοιχεία. Έστειλα τις πληροφορίες αυτές και στον Marcin, δεν ξέρω αν τα κοίταξε καθόλου αλλά είχε τουλάχιστον την ευγένεια να με ευχαριστήσει για τον κόπο μου.

Να πω την μαύρη αλήθεια ούτε εγώ ήξερα κανένα από αυτά τα ονόματα. Και όμως υπήρξε μια εποχή (από τα μέσα μέχρι τα τέλη του 80) που οι προσωπικοί υπολογιστές ήταν αρκετά διαδεδομένοι στην Ελλάδα. Ακόμα και οι αγγελίες στο Your Sinclair το αποδεικνύουν. Οι διευθύνσεις των αγγελιών δεν είναι από τις εύπορες περιοχές της Αθήνας άλλα από μεσαίες και λαϊκές γειτονιές. Κάποιες μάλιστα είναι από επαρχιακές πόλεις όπως η Λάρισα. Θυμάμαι πως τότε σε κάθε περιοχή της Αθήνας μπορούσε να βρει κανείς ένα κομπιουτερομαγαζο ενώ υπήρχαν και μικρές εταιρείες πληροφορικής όπως Cosmon, η PIM Software, η Acocsoft και άλλες που έφτιαχναν μικρά επαγγελματικά προγράμματα αλλά και games τα οποία τα μοίραζαν πόρτα πόρτα στους πελάτες τους.

Έτσι μπορεί πιά να μοιάζει απίστευτο αλλά την ίδια εποχή που στην Πολωνία ο Marcin αντάλλασσε τις κασέτες που με τόσο κόπο είχε αποκτήσει στις υπαίθριες αγορές χρησιμοποιημένων υπολογιστών της Βαρσοβίας η Ελλάδα είχε ήδη μια μικρή αναπτυσσόμενη αγορά πληροφορικής. Σήμερα η εταιρία του Marcin που προήλθε από τις ανταλλαγές κασετών με παιχνίδια είναι ένας από τους πιο αξιοσέβαστος ομίλους στον τομέα των ηλ. παιχνιδιών παγκοσμίως με άξια κάπου 2 δις δολάρια και έσοδα από πωλήσεις πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ για το 2017 ενώ ταυτόχρονα ολόκληρος ο κλάδος της πληροφορικής στη Πολωνία αναπτύσσεται σαν τρελός. Από την δικιά μας πλευρά μπορώ να σκεφτώ μόνο μια ελληνική εταιρία software (και μάλιστα κρατικό-enterprise software,όχι ηλεκτρονικών παιχνιδιών μιας και δεν υπάρχει ουσιαστικά τέτοιο πράγμα στην Ελλάδα) που ίσως να φέρνει τέτοια νούμερα ενώ όλα τα ίχνη της χρυσής εποχής της πληροφορικής του 80 έχουν πια χαθεί. Το μόνο που έχει μείνει είναι μερικά νοσταλγικά posts σε ξεχασμένα retro gaming forums και ίσως κάποιες κασέτες και floppy disks αφημένα σε κάποιο υπόγειο.

Τι συμπέρασμα μπορεί να βγάλει κανείς από όλα αυτά; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω όμως είναι πως όταν ο Ομπαμα επισκέφτηκε την Πολωνία το 2011 ο τότε πρωθυπουργός της χώρας Donald Tusk (ναι, αυτός ο Donald Tusk) του έκανε δώρο το “Witcher 2: Assassins of Kings” . Μπορεί κάποιος εξυπνάκιας να πει “Χα Χα. Σιγά μωρέ τους πουθενάδες, ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι βρήκαν για να περιφανευτουν;”. Φυσικά ο Tusk δεν έδωσε αυτό το δώρο σαν ένα σύμβολο του μεγαλείου της ιστορίας της Πολωνίας αλλά σαν ένα σύμβολο τον μελλοντικών δυνατοτήτων της. Και έχοντας παίξει το συγκεκριμένο παιχνίδι μπορώ να πω πως η επιλογή του κ.Tusk ήταν εξαιρετική. Αν εσείς μπορείτε να βρείτε κάποιο δώρο για τους επίσημους καλεσμένους μας που να συμβολίζει κάτι αντίστοιχο για την Ελλάδα τότε πάω πάσο.

Enter the Matrix 12 Φεβρουαρίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Vault-Boy Bobblehead not included

Πήρα επιτέλους την απόφαση και αγόρασα το Oculus Rift. Η προσφορά της Amazon με το bundle (Oculus Rift + 2 Touch Controllers + 2 Sensors + 6 games) ήταν μεγάλη ευκαιρία . Το setup είναι εξαιρετικά εύκολο και παρόλο που το μηχάνημα μου έχει μια απλή κάρτα γραφικών NVIDIA GTX 1050 Ti 2GB και ένα παπουδελο επεξεργαστή i7-2600 με 16GB δεν έχω αντιμετωπίσει κανένα απολύτως πρόβλημα. Η συσκευή προσαρμόζεται στο πρόσωπο και το κεφάλι του χρήστη πολύ άνετα και τα touch controllers είναι εξαιρετικά εύχρηστα ιδίως αν κάποιος έχει εμπειρία με συμβατικούς game controllers. Το μόνο επιπλέον βήμα που χρειάστηκε να κάνω ήταν η αγορά μιας USB 3.0 Expansion Card γιατί οι θύρες USB του μηχανήματος μου δεν ήταν συμβατές με το Rift (το site της Oculus διαθέτει ένα προγραμματάκι που κάνει compatibility checks για να βρει αν ένα μηχάνημα είναι συμβατό με το Rift ώστε ο αγοραστής να ξέρει αν χρειάζεται να κάνει αναβάθμιση).

Το Oculus μπορεί επίσης να δουλέψει με λίγη προσπάθεια και με το mac os αλλά αν κάποιος θέλει μια πραγματικά plug & play συσκευή VR για mac θα ήταν καλύτερο να προτιμήσει το εξίσου καλό αλλά ακριβότερο HTC Vive. Όμως όποια συσκευή και αν επιλέξει κανείς για mac δυστυχώς (με εξαίρεση ίσως κάποια από τα τελευταία μοντέλα iMac και Macbook Pro) δεν θα μπορέσει να αποφύγει την αγορά e-GPU μιας και τα περισσότερα μοντέλα δεν διαθέτουν αρκετά δυνατή κάρτα γραφικών που να αντέχει να τρέξει παιχνίδια και εφαρμογές σε περιβάλλον VR. Όσοι διαθέτουν PlayStation έχουν στην διάθεση τους μόνο την επιλογή του Playstation VR το οποίο είναι μεν φθηνότερο και ευκολότερα στην χρήση από το Oculus και το Vive αλλά υστερεί στα τεχνικά χαρακτηριστικά. Παντως και το Rift, και το Vive αλλά και το PlayStation VR διαθέτουν μια μεγάλη γκάμα επιλογών στον τομέα τον εφαρμογών και παιχνιδιών (για PC και PlayStation  αντίστοιχα, γιατί οι επιλογές για mac ακόμα είναι ελάχιστες) .

Μέχρι στιγμής από τα εκπαιδευτικά προγράμματα έχω δοκιμάσει το Hold the World με τον David Attenborough και το Nefertari: Journey to Eternity. Το Hold the World δίνει την δυνατότητα στον χρήστη να περιεργαστεί και να δει να ζωντανεύουν μπροστά του δείγματα από την συλλογή του Μουσείου φυσικής ιστορίας του Λονδίνου. Είναι ίσως ένα από τα εντυπωσιακότερα και πιο καλοφτιαγμένα εκπαιδευτικά προγράμματα για VR. Το μόνο πρόβλημα είναι πως δυστυχώς τα δείγματα που περιλαμβάνει είναι ελάχιστα.

Ελπίζω στο μέλλον κάποιο από τα μεγάλα μουσεία να κάνει κάποιο αντίστοιχο VR presentation και για τα αρχαιολογικά ευρήματα. [Παρένθεση: είναι προφανές ότι αναφέρομαι στα μουσεία που γνωρίζουν πως ζούμε στον 21ο αιώνα και όχι στον 19ο. Μόνο η σκέψη του τι θα συνέβαινε αν κάποιος τολμούσε να προτείνει κάτι τέτοιο π.χ. στο Εθνικό Αρχαιολογικό μου προκαλεί κατάθλιψη]. Το Nefertari: Journey to Eternity είναι επίσης πολύ εντυπωσιακό γιατί η δουλειά που έχει γίνει στη ψηφιακή αποτύπωση του τάφου της Νεφερτίτης είναι απίστευτη. Δυστυχώς όμως το User Interface τις εφαρμογής εχει προβλήματα και η κίνηση μέσα στο χώρο γίνεται μόνο με τη χρήση του teleport function που κατά την γνώμη μου δεν βοηθάει στο immersion

Γενικά τα προβλήματα με το User Interface είναι κάτι που εμφανίζεται συχνά στις εφαρμογές VR μιας και όλες αυτές οι τεχνολογίες βρίσκονται ακόμα σε πειραματικό στάδιο και δεν έχουν κατασταλάξει σε κάποια κοινά αποδεκτά standards.

Από τα pure VR παιχνίδια που έχω δοκιμάσει το αγαπημένο μου είναι το Beat Saber, ένα απλό αλλά εξαιρετικά εθιστικό παιχνίδι όπου ο παίκτης κόβει στο ρυθμό της μουσικής μπλε και κόκκινους κύβους με light sabers στα αντίστοιχα χρώματα. Παρόλο που βρίσκεται ακόμα στο στάδιο του early access (δηλαδη δεν βρίσκεται στην τελική του μορφή) είναι το τοπ σε πωλήσεις pure VR game στο Steam. Μάλιστα υπάρχουν ήδη διαθέσιμα mods που προσθέτουν επιπλέον μουσικά κομμάτια στην μικρή συλλογή του vanilla game Πχ. Εδώ ένας καλλιτέχνης περνάει like a boss στο expert level το Beat it του Michael του Jackson

Το παιχνίδι αυτό εχει πραγματικά σπάσει τα κοντέρ μιας και Valve πρόσφατα αναγκάστηκε να αλλάξει τις ρυθμίσεις για την ταχύτητα των controllers στο Steam VR γιατί οι top παίκτες του παιχνιδιού ξεπέρασαν τις ταχύτητες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν δυνατές μέσα σε ένα VR περιβάλλον. Είναι το τέλειο party game και κάνει μια χαρά για την πρωινή γυμναστική.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν πολλά όμορφα VR παιχνίδια οπως το χαριτωμένο Moss η το Subnautica. Αλλά το παιχνίδι που θα βρείτε κολλημένο μονίμως στην κορυφή των VR top sellers του steam είναι η απέθαντη κατσαρίδα των video games, το Skyrim. Κατά την γνώμη μου το Skyrim VR παραδόξως ταυτόχρονα αξίζει και δεν αξίζει το τίτλο το πιο δημοφιλούς VR game. Ναι, προσφέρει πραγματικά την εμπειρία του να βρίσκεσαι κυριολεκτικά μέσα στο Skyrim, ένα τεράστιο open world παιχνίδι μέσα στο οποίο μπορείς να χαθείς για ατέλειωτες ώρες. Αλλά εχει τουλάχιστον 2 σοβαρά προβλήματα:

1) Με το που θα μπει κανείς στο παιχνίδι θα τον χτυπήσει απότομα το πόσο απαρχαιωμένα είναι τα γραφικά και ο ήχος γιατί δυστυχώς η τεμπελοBethesda δεν τους εχει κάνει καμία ουσιαστική αναβάθμιση για μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις ενός περιβάλλοντος VR. Έτσι όποιος θέλει να παίξει το παιχνίδι χωρίς να σκέφτεται “πως είσαι ετσι” κάθε φόρα που βλέπει ένα ατσουμπαλο mesh η τους κακάσχημους NPC’s θα αναγκαστεί να φορτώσει καμία ντουζίνα mods μόνο και μόνο για να το κάνει ανεκτό.

2) Παρόλο που η δουλειά που εχει γίνει στο UI είναι σχετικά καλή υπάρχουν αρκετά σημεία στα οποία υστερεί από ένα pure VR παιχνίδι. Π.χ. Το Inventory και άλλα functions δεν έχουν αλλάξει καθόλου πέρα από το να προσαρμοστούν για VR controller (πχ για να ανοίξεις μια πόρτα η ένα σεντούκι δεν χρησιμοποιείς τις κινήσεις των χεριών αλλά απλά πατάς ένα κουμπί). Τα όπλα δεν έχουν κανένα “βαρος” (μπορείς να σκοτώσεις τον αντίπαλο απλά κουνώντας το σπαθί σαν βέργα). Τα τόξα είναι καλύτερα αλλά και πάλι υστερούν σε σχέση με άλλα παιχνίδια VR.

Πρέπει όμως εδώ να είμαι δίκαιη και να αναφέρω πόσο απολαυστικό είναι να χρησιμοποιεί κανείς τα spells, αν αποκτήσετε ποτέ το Skyrim VR σας προτείνω ανεπιφύλακτα να παίξετε ωσ Mage

UNLIMITED POWER!!!!

Θα μου πείτε “δηλαδη εσύ τώρα θέλεις να κάτσουν να κάνουν ένα πλήρες remaster στα γραφικά και τον ήχο και ένα πλήρες redesign στο UI ενός παιχνιδιου που εχει κλείσει τα 7 χρόνια;”. Όταν το χρεώνουν για full priced AAA game στα 60 ευρώπουλα τότε ναι αυτό ακριβώς θέλω. Γιαυτό και θα σας έλεγα να το αγοράσετε μόνο όταν εχει έκπτωση αλλιώς δεν πιστεύω ότι αξίζει τα λεφτά του.

Σε ότι αφορά γενικά το VR θα πρότεινα ακόμα και σε αυτούς που δεν σκέφτονται άμεσα να αποκτήσουν μια τέτοια συσκευή να αφιερώσουν λίγο χρόνο και να δούνε πως είναι η εμπειρία του να βρίσκεσαι μέσα σε ένα VR περιβάλλον. Νομίζω πως μπορεί να βρει κανείς χώρους σε κάποια μεγάλα εμπορικά κέντρα που προσφέρουν VR demos. Η αν έχετε κάποιο γνωστό που να διαθέτει συσκευή VR στο σπίτι του αγοράστε ένα κουτί φοντανάκια από το τοπικό ζαχαροπλαστείο και βρείτε αφορμή για να του κάνετε επίσκεψη. Πιστέψτε με αξίζει τον κόπο.

Υ.Γ. Σειρά έχουν το setup του Rift για ανάπτυξη σε Unity 3D και Unreal engine καθώς και οι προσαρμογή παλαιότερων παιχνιδιών σε περιβάλλον VR με vorpX. Σε δουλεία να βρισκόμαστε

Assassin’s Creed : Ancient Greece Simulator 3 Ιανουαρίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Επειδή καλό είναι να αρχίζει η χρόνια ευχάριστα θα αναφέρω εδώ μια από τις ομορφότερες εκπλήξεις που είχα το 2018. Για διαφόρους λόγους που δεν εχει νοημα να αναφέρω δεν είμαι fan της σειράς Assassin’s Creed (και των παιχνιδιών της Ubisoft γενικότερα) αλλά επειδή το τελευταίο παιχνίδι της σειράς Assassin’s Creed: Odyssey έχει σαν θέμα την αρχαία Ελλάδα είπα από περιέργεια να δω πως είναι. Σαν παιχνίδι μου φάνηκε αξιοπρεπέστατο αλλά σε ότι αφορά το gameplay, το story, τα στοιχεία RPG δεν μπορώ να πω πως είχε κάτι που να με ενθουσίασε.

Όμως εκεί που πραγματικά το παιχνίδι για εμένα ξεπέρασε κάθε προσδοκία είναι ο χάρτης και η δυνατότητες εξερεύνησης. Πρόκειται για το πιο ολοκληρωμένο και πιο ρεαλιστικό 3D reconstruction και world building της αρχαίας Ελλάδας που έχει γίνει ποτέ με μεγάλη διαφορά από κάθε άλλη παρόμοια προσπάθεια! Το μεσογειακό τοπίο είναι απίθανο. Από τις αμμουδιές μέχρι τις πεδιάδες και τους πρόποδες τον βουνών με τους ελαιώνες και τη θαμνώδη βλάστηση, μέχρι τα βουνά με τα πεύκα και τα έλατα. Στις πεδιάδες και τις πόλεις βρίσκει κάνεις οικόσιτα ζώα ενώ τα βουνά είναι γεμάτα με αγριογούρουνα, λύκους, λύγκες, αρκούδες ακόμα και όρνεα . Οι πόλεις και οι οικισμοί (ειδικά η Αθήνα) από τους ναούς και τα άλλα σημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος μέχρι τα απλά σπίτια, τα εργαστήρια,τα ναυπηγεία κλπ δίνουν την αίσθηση ενός πραγματικού χώρου στον οποίο έζησαν και και εργάστηκαν άνθρωποι για αμέτρητα χρόνια. Αλλά πέρα από τα κτήρια και τα αντικείμενα οι πόλεις και η ύπαιθρος είναι γεμάτες με NPC’s που κυκλοφορούν στους δρόμους, στην αγορά και στα χωράφια, κάνουν τις καθημερινές τους εργασίες, προσεύχονται στους ναούς και συζητούν μεταξύ τους μιλώντας αρχαία ελληνικά (με νεοελληνική προφορά).

Αλλά αυτό που κάνει το Assassin’s Creed: Odyssey να περνάει σε άλλο επίπεδο είναι το γεγονός ότι είναι open world. Ο παίκτης μπορεί να παει όπου θέλει πάνω στο χάρτη. Μπορεί πχ να πάρει ένα πλοίο από τη Κεφαλλονιά και να κατέβει όλη τη δυτική ακτή της Πελοποννήσου σταματώντας σε κάθε λιμάνι. Μετά να βγει στη Μεσσηνία, να πάρει ένα άλογο και ανέβει μέχρι τι Μακεδονία σταματώντας σε κάθε πόλη και οικισμό στη διαδρομή. Και στο τελος να ανέβει από εκεί σε ένα πλοίο και να περασει από ένα ένα τα νησιά μέχρι την Κρήτη. Και μπορει να κάνει όσες παραλλαγές πάνω σε αυτή την διαδρομή θέλει.

Ειλικρινά δεν νομίζω ότι θα υπάρξει κάτι καλύτερο για πολύ καιρό. Τα περισσότερα απο τα ελάχιστα 3D reconstructions που έχω βρει ανήκουν στην κατηγορία “το πρώτο μου 3DS Max project” . Αλλά ακόμη και αυτά που έχουν μια σχετική τεχνική αρτιότητα αναπαριστούν μόνο πολύ συγκεκριμένες αρχαιολογικές τοποθεσίες και σχεδόν πάντα περιορίζονται στα πολύ βασικά . Για παράδειγμα δείτε το 3D reconstruction της αγοράς της ρωμαϊκής περιόδου από το Athens Time Walk app

Και την Αθήνα του Assassin’s Creed: Odyssey

Όπως είναι φυσικό για ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι περιέχει ανακρίβειες και φανταστικα στοιχεία αλλά πέρα από αυτό ειδικά σε ότι αφορά τον ίδιο τον χάρτη του παιχνιδιού δεν μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη αναπαράσταση του αρχαίου ελληνικού κόσμου (3D η non-3D) που να προσεγγίζει σε τέτοιο βαθμό την εμπειρία του να βρίσκεσαι εκεί. Οι designers δεν περιορίστηκαν στο συνηθισμένο “Ριξε μια ματιά στη Wikipedia”  αλλά έκαναν μια αρκετά σοβαρή προσπάθεια να δώσουν μια όσο το δυνατόν ακριβέστερη αναπαράστασή του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Μάλιστα επισκέφτηκαν την Ελλάδα και στο team συνεργάστηκαν και με μια ιστορικό από το πανεπιστήμιο της Ναντης για αυτό το σκοπό . (Παρένθεση: από όσο γνωρίζω κανένας από τη Ubisoft δεν μίλησε με το υπουργείο πολιτισμού η με κάποια άλλη ελληνική υπηρεσία και καλά κάνανε κατά τη γνώμη μου. Περισσότερες πιθανότητες θα είχαν να συνεννοηθούνε με τις μούμιες της αιγυπτιακής συλλογής του εθνικού αρχαιολογικού άσε που μπορεί να βρίσκανε και το μπελά τους) Στο παρακάτω βίντεο εξηγούν πως δημιουργήσανε την αρχαία Αθήνα μέσα στο παιχνίδι

Θα ρωτησει κανεις πως διάολο κατάφεραν να φτιάξουν αυτό το απίστευτο πράγμα. Η απάντηση είναι απλή. Η Ubisoft Quebec που το δημιούργησε αποτελείται από 400 περίπου έμπειρους τεχνικούς και σχεδιαστές που έχουν δουλέψει για πολλά χρόνια πάνω σε ένα από τα μεγαλύτερα gaming franchises όλων των εποχών. Για το συγκεκριμένο παιχνίδι η ομάδα αυτή δούλεψε για πάνω από 3 χρόνια μαζί με άλλα 400 άτομα από διαφορετικά τμήματα της Ubisoft από όλο τον κόσμο (η μητρική εταιρία Ubisoft είναι γαλλική, απασχολεί κάπου 13000 άτομα προσωπικό και αποδεικνύει περίτρανα πως οι Γάλλοι μπορούν να παράγουν και άλλα πράγματα εκτός από κρασί, τυριά και ακατάσχετη παπαρολογία). Το συνολικό κόστος για τη κατασκευή του Assassins Creed: Odyssey υπολογίζεται στα 125 εκατομμύρια δολάρια και με βάση τις δηλώσεις της Ubisoft μέχρι στιγμής ξεπερνά σε πωλήσεις το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς. Πέρσι οι συνολικές πωλήσεις της Ubisoft έφτασαν τα 1.7 δις με το Assassin’s Creed: Origins (το προηγούμενο Assassin’s Creed) να είναι μια από τις μεγαλύτερες “ατμομηχανες” της εταιρίας. Για να το κάνω πιο λιανά για όσους δεν έχουν καταλάβει. Ο λόγος που το Assassin’s Creed Odyssey είναι αυτό το τεχνικό και καλλιτεχνικό θαύμα που βλέπουμε είναι πως η Ubisoft επένδυσε επάνω του ένα σκασμό λεφτά με σκοπό να βγάλει πολλαπλάσιο σκασμό λεφτά. Και από ότι φαίνεται το κατάφερε.

Όπως θα περιμενε κανείς το παιχνίδι έχει προσελκύσει και το ενδιαφέρον κάποιων ιστορικών και αρχαιολόγων. Υπάρχουν αρκετά άρθρα και βιντεακια που προσπαθούν να εξηγήσουν πια από τα στοιχεία του παιχνιδιού είναι ιστορικά ακριβή και ποια όχι. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το event που διοργάνωσε το πανεπιστήμιο της Leiden όπου μια ομάδα αρχαιολόγων σχολίασαν ζωντανά αυτά που έβλεπαν μέσα στο παιχνίδι ( δυστυχώς ο ήχος δεν είναι καλός)

Προσωπικά πιστεύω πως το συγκεκριμένο παιχνίδι μπορεί να γίνει με μερικές αλλαγές ένα εξαιρετικό εργαλείο εκμάθησης. Είναι κρίμα σε αυτή τη προσπάθεια που έκανε η Ubisoft Quebec για να παρουσιάσει όσο το δυνατόν καλύτερα τον αρχαίο κόσμο να μην γίνει ένα βήμα παραπάνω. Πχ θα μπορούσε το παιχνίδι να προσφέρει στους παίκτες κάποιου είδους “ancient Greece tour mode” όπου ο χάρτης θα περιέχει μονο τις πραγματικές αρχαιολογικές τοποθεσίες οι όποιες θα προβάλουν με διαδραστικό τρόπο πληροφορίες για την ιστορία τους. Θα μπορούσε επίσης να προστεθεί η δυνατότητα κάποιος να χρησιμοποιήσει συσκευές VR για να περιηγηθεί τον χάρτη. Αυτό όμως θα απαιτούσε την συνεργασία μεταξύ των δημιουργών και κάποιου εκπαιδευτικού οργανισμού. Δυστυχώς από όσο έχω δει κανένας από τους ιστορικούς/ αρχαιολόγους που σχολίασαν το παιχνίδι δεν έχει επικοινωνήσει με τη ομάδα της Ubisoft. Αλλά νταξει, για αρχαιολόγους μιλάμε τώρα. Αν οι ίδιοι έκαναν το 1/10 του κόπου που έκανε η Ubisoft (και οι αντίστοιχες εταιρίες που βάζουν στοιχεία από τον αρχαίο κόσμο στα εργα και τα προϊόντα τους) για να προσεγγίσουν την άλλη πλευρά ίσως σήμερα να μην κλαίγονταν για την έλλειψη funding και τα τμήματα κλασικών σπουδών που κλείνουν ενα ενα. Τέλος πάντων.

 

Caveat emptor 26 Δεκεμβρίου, 2018

Posted by Lida in Games, Uncategorized.
add a comment

Φέτος το blog δεν έχει αφιέρωμα στις χειρότερες χριστουγεννιάτικες ταινίες. Ασχολούμαι με κάτι άλλα πραγματάκια αυτό το καιρό αλλά ο κύριος λόγος είναι ότι δεν έχω και πολύ κέφι τελευταία.  Επίσης μετά από το απίστευτο κάζο της Bethesda με το Fallout 76 (ένα κάζο που πιθανότατα έχει καταστρέψει οριστικά το πιο αγαπημένο μου gaming franchise) έχω ψιλοεκνευριστει . Μιας και αυτή την εποχή ο κόσμος συνηθίζει να αγοράζει δώρα για τις γιορτές ίσως θα ήταν καλύτερα στο χριστουγεννιάτικο ποστ αυτής της χρονιάς να προτείνω μερικά από τα πραγματικά καλά παιχνίδια που έπαιξα το 2018. Ναι ξέρω πως ίσως το καλύτερο παιχνίδι της χρονιάς ήταν το God of War (μαζί με το Red Dead Redemption 2 και το SpiderMan ) αλλά δεν έχω PS4 και δεν πρόκειται να το αποκτήσω μόνο και μόνο για να παίζω τα console exclusives του. Επίσης αρκετά από τα παιχνιδια που αναφερω έχουν βγει πριν το 2018 απλά έτυχε να τα αγοράσω φέτος.

The Sexy Brutale

Ένα πολύ όμορφο puzzle game που δημιουργήθηκε από ένα μικρο ισπανικό studio σε συνεργασία με πρώην developers της Electronic Arts. Ο παίκτης πρέπει μέσα σε 12 ώρες να εμποδίσει μια μια τις δολοφονίες των θαμώνων ενός καζίνο πολυτελείας και να ανακαλύψει ακριβώς τι συμβαίνει. Όλες οι δολοφονίες συμβαίνουν μέσα σε διάστημα 12 ωρών (in game ώρες, όχι πραγματικές) και όταν ο χρόνος τελειώσει όλο το σενάριο ξεκινάει από την αρχή. Είναι σαν ένας περίεργος συνδυασμός μιας ιστορίας μυστήριου με το groundhog day και εξελίσσεται σε ένα πανέμορφο καρτουνιστικο art deco καζίνο γεμάτο παγίδες. Το παρακάτω walkthrough του πρώτου murder puzzle δινει μια πολύ καλύτερη εικόνα του παιχνιδιού.

Τα puzzles είναι ίσως πάρα είναι εύκολα αλλά παρόλο που το παιχνίδι βασίζεται ουσιαστικά την επανάληψη του ίδιου σεναρίου αμέτρητες φορές δεν είναι ούτε για μια στιγμή βαρετό.Έχει και πολύ χαριτωμένη μουσική. Αυτή τη στιγμή έχει 10 ευρουλακια στο Steam, είναι επίσης διαθέσιμο για Xbox, PS4 και Nintendo Switch

 

West of Loathing

Ίσως το πιο αστείο παιχνίδι που έχω παίξει ποτέ. Τα γραφικά του μοιάζουν σαν να τα έχει σχεδιάσει ένα πεντάχρονο πάνω σε χαρτί αλλά αυτό δεν πρέπει να σας ξεγελάσει. Προκειτε για ένα κανονικότατα RPG με character stats, leveling, loot, μπόλικα σουρεαλιστικά quests, και εντελώς πυροβολημενους διαλόγους και καταστάσεις που εξελίσσονται σε μια τρελή εκδοχή της άγριας δύσης. To gameplay ιδίως το turn based combat system δεν είναι ότι το καλύτερο αλλά κάνει την δουλειά του αξιοπρεπώς. Η spaghetti western μουσική του Ryan Ike είναι εξαιρετική, personal favorite το κομμάτι που ακούγεται κατα την διάρκεια της μάχης.

Οι δημιουργοί του, Asymmetric Publications, είναι υπεύθυνοι για το επίσης ξεκαρδιστικό kingdom of Loathing. Μπορείτε να το βρείτε με 7 ευρουλακια για PC και Mac (στα steam και GOG.com) καθώς και στο Nintendo Switch

The Deadly Tower of Monsters

Must για όποιον αγαπάει τα B Sci Fi movies του 50 (η το MST3K). O παίκτης βρίσκεται μέσα σε ένα από αυτά τα 50 Sci Fi movies και ακολουθεί την υπόθεση της “ταινιας” που τον βαζει να σκαρφαλώνει ένα τεράστιο πύργο γεμάτο με αντίπαλους (κακοφτιαγμένος stop motion δεινόσαυρους, “εξωγηινους” με πλαστικές μάσκες, τενεκεδένια ρομπότ, ιπτάμενους δίσκους που κρέμονται από ναύλον κλωστές κλπ). Και στο background ακούγεται συνέχεια το commentary του σκηνοθέτη που σχολιάζει πως γυρίστηκαν οι “σκηνες” που εξελίσσονται μέσα στο παιχνίδι. Τα γραφικά είναι αξιοπρεπέστατα, το voice acting ιδίως του “σκηνοθετη” είναι εξαιρετικό και το gameplay στέκει μια χαρά.

Και εδώ η μουσική είναι υπέροχη και μιμείται τέλεια τα soundtrack των ταινιών από τις όποιες αντλεί έμπνευση το παιχνίδι. Οι δημιουργοί του είναι ένα μικρο Χιλιανό (ναι, Χιλιανό!!) studio και είναι διαθέσιμο για PC (Steam) και PS4 για 5 ψοροευρω.

Thronebreaker: The Witcher Tales

Εδώ έχουμε κάτι πιο οικείο. Πρόκειται για ένα παιχνίδι στρατηγικής τη CD Projekt Red. Η ιστορία του εξελίσσεται μέσα στο σύμπαν του Witcher και 1-2 από τους χαρακτήρες των προηγουμένων παιχνιδιών κάνουν ένα πέρασμα. Όμως το ίδιο το παιχνίδι από πλευράς gameplay δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τα υπόλοιπα μιας και βασίζεται κυρίως σε μια παραλλαγή του παιχνιδιού με χαρτιά που μπορεί να παίξει κανείς μέσα στο Witcher 3, το Gwent. Είχα φάει αμέτρητες ώρες παραμελοντας το main quest και γυρίζοντας τα καπηλιά και τα σιδεράδικα της Velen και του Skellige παίζοντας gwent οπότε το thronebreaker ήταν για έμενα ότι πρέπει. Από εκεί και πέρα υπάρχει μια μικρή ιστορία πάνω στην εξέλιξη της οποίας είναι βασισμένες οι παρτίδες gwent. Τα puzzles είναι διασκεδαστικά και η ποικιλία των μονάδων/χαρτιών στις διάφορες τράπουλες (Lyria, Nilfgaard, scoia’tael κ.α) είναι εντυπωσιακή.

Το design είναι κάπως καρτουνιστικο αλλά τα σχέδια στα χαρτιά είναι πολύ όμορφα. Το voice acting είναι και εδώ αξιοπρεπέστατο ενώ η μουσική παρόλο που δεν φτάνει το επίπεδο του witcher 3 είναι πολυ καλή. Είναι διαθέσιμο για κάπου 20 ευρώ σε PC (Steam και GOG.com) Xbox και PS4 .

Into the Breach

Παιχνίδι στρατηγικής όπου σκοπός είναι κάθε παρτίδα να λήγει με όσο το δυνατόν λιγότερα ανθρώπινα θύματα και καταστροφές. Ο παίκτης έχει στην διάθεση του 3 Mechs (καθώς το παιχνίδι προχωρά μπορεί να αποκτήσει κανείς καινούρια Mechs με διαφορετικές ικανότητες το κάθε ένα) με τα όποια προσπαθεί να εμποδίσει τα Vek (τεράστια εξωγήινα πλάσματα) από το να καταστρέψουν τα υπολείμματα του ανθρωπίνου πολιτισμού. Μπορεί να μοιάζει απλό αλλά δεν είναι. Ακόμα και στο εύκολο setting χρειάστηκε αρκετή ωρα και 3-4 scenario resets πριν να καταφέρω ένα πλήρες playthrough. Αλλά άπαξ και αρχίσεις δεν μπορείς να το αφήσεις μέχρι την τελευταία μάχη.

Τα γραφικά είναι εξαιρετικά απλό αλλά όμορφό retro pixel art και οι συνθέσεις του Ben Prunty είναι από τις ομορφότερες που έχω ακούσει σε indie game. Το into the breach είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας της Subset games (οι developers του επίσης εξαιρετικού FTL) με τον Chris Avellone, τον game writer και narrative designer που βρίσκεται πίσω από το Baldur’s Gate, το KOTOR 2, το Planescape:Torment, το Fallout 2 και το Fallout:New Vegas και είναι ένας από τους κυρίους υπευθυνους για την πετριά που έχω φάει με τα video games τα τελευταία 25 χρόνια τουλάχιστον (οπότε τα παράπονα σας εκεί). Μπορείτε να το βρείτε για PC, Mac (στο Steam και το GOG.com) και στο Nintendo Switch για κάπου 9 ευρω.

Ίσως κάποιος να πει “πλακα μας κάνεις, αυτά τα παιχνίδια δεν τα ξέρει ούτε η μανα τους. Που είναι το Call of Duty: Black Ops 4, το Forza 4, το Battlefield 5, το Fortnite;” . Συγνωμη αλλά τα παιχνίδια αυτά ποτέ δεν με ενδιέφεραν και κανένα δεν έχει να πει κάτι καινούριο. Ωραία είναι ταχιλιοπαιγμένα multi million dollar budget franchises και τα game genre du jure (γκουχ…γκουχ battle royale) αλλά που και που αξίζει κανείς να παίρνει το ρίσκο και να ρίχνει μια ματιά και σε πράγματα που είναι διαφορετικά από το συνηθισμένο.

Άντε, καλές γιορτές!