jump to navigation

Auld Lang Syne 31 Δεκεμβρίου, 2019

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Αυτή η χρονιά επιτέλους τελειώνει και μπορώ πια να καθίσω με την άνεση μου να διαβάσω όλα τα βιβλία που έχουν στιβαχθει στην γωνία της βιβλιοθήκης και να παίξω όλα τα παιχνίδια που είχαν μαζευτεί στο wishlist του Steam και του GOG. Ίσως γράψω κα’να post για αυτά τις επόμενες μέρες αλλά για την ώρα το μόνο που μένει είναι το Auld Lang Syne με την Aretha Franklin και τον Billy Preston. Happy 2020 everybody!

Υ.Γ. Μιας και ανέφερα το Auld Lang Syne ορίστε και το video της τελετής παράδοσης του Hong Kong στην Κινα το 1997. Καθώς η μπάντα των Scots Guards παίζει κάτω από καταρρακτώδη βροχή το κομμάτι, το κοινό αρχίζει να τραγουδάει τους στοίχους. Μια μικρή υπενθύμιση ότι η ανθρωπινή ιστορία είναι πολύ πιο πολύπλοκη από τα στερεότυπα που έχουμε στο μυαλό μας

Boneworks 18 Δεκεμβρίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

Όταν είχα δει τα πρώτα demos αυτού του παιχνιδιού στο youtube είχα πει “αποκλείεται να δουλέψει αυτό το πραγμα”. H αλληλεπίδραση μεταξύ των physics και του παίκτη φαίνονταν τόσο ρεαλιστική που ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς πως αυτό που έβλεπε μπορούσε να μεταφερθεί σε ένα απλό home VR system .

Και όμως ναι μπορεί. Σε ότι αφορά το κομμάτι των physics το παιχνίδι είναι όντως αξεπέραστο. Ο παίκτης έχει την δυνατότητα να αλληλεπιδράσει με τις καρέκλες, τα τραπέζια, τα κουτιά, τις οθόνες, τις μπάλες και με ότι άλλο βρει μπροστά του . Και όλα αυτά τα αντικείμενα είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να συμπεριφέρονται όπως στον πραγματικό κόσμο. Π.χ. Όταν βρήκα μια βαριοπούλα αραγμένη πάνω σε ένα τραπέζι αμέσως την κράτησα από την άκρη της χειρολαβής. Και αυτό γιατι έτσι ήμουν συνηθισμένη από άλλα VR παιχνίδια, όπου όλα τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται στη μάχη χέρι με χέρι συμπεριφέρονται σαν να είναι καλαμάκια του καφέ. Κατευθείαν υποχρέωθηκα να κρατήσω την χειρολαβή με δύο τα χέρια. Και αυτό όχι επειδή μου το επεβαλε καποιος τεχνητός περιορισμός, αλλά επειδή η βαριοπούλα συμπεριφρόταν ακριβώς όπως θα έκανε μια πραγματική βαριοπούλα των 5 κιλών αν την κρατούσε κανείς από την άκρη της χειρολαβής με το ένα χέρι. Από εκεί και πέρα ο παίκτης μπορεί αλληλεπιδράσει και με το περιβάλλον περίπου όπως και στον πραγματικό κόσμο. Μπορεί να τρέξει, να κάνει άλματα, να σκαρφαλώσει πάνω σε σωλήνες (ακόμα και πάνω σε ράφια και ορισμένα σημεία των τοίχων), να κρατηθεί από σχοινιά, να σπρώξει, να σύρει η ακόμα και να αρπάξει στον αέρα αντικείμενα κλπ.

Το παιχνίδι χρησιμοποιεί έξυπνα όλες αυτές οι δυνατότητες των physics για να προσφέρει στον παίκτη puzzles, τα οποία μπορούν αν λυθούν με περισσότερους από έναν τρόπους.  Επίσης αποφεύγει το immersion breaking που συμβαίνει σε αρκετά VR games, που στο άγχος τους να βοηθήσουν τον παίκτη του πετάνε στην μούρη κάθε τρεις και λίγο floating text, φωτεινά τοξακια και αντικείμενα που αναβοσβήνουν λες και απευθύνονται σε 3χρονα με ADHD. Απλά φροντίζει να σου δώσει ένα λεπτομερέστατο tutorial στην αρχή και μετά σε αφήνει στη ησυχία σου να βρεις τον δρόμο σου. Οι μόνες επιπλέον οδηγίες και κατευθύνσεις που μπορεί να βρει κανείς, είναι γραμμένες με κιμωλία και μπογιά στους τοίχους. Άλλωστε το story mode δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερα δύσκολο. Όποιος έχει παίξει έστω και μια ώρα από το Half-Life 2 η οποιοδήποτε άλλο κλασικό FPS μέσα σε 2 λεπτά θα καταλάβει ακριβώς τι συμβαίνει. Αλλά πέρα από το level design υπάρχουν πολλά άλλα κοινά σημεία με το Half-Life 2 (αλλα και το Portal) ιδίως στο design του περιβάλλοντος και των NPC’s (διαθέτει μέχρι και την δική του εκδοχη των headcrabs).

Σε ότι αφορά το τεχνικό κομμάτι, είναι συμβατό με Oculus Rift, HTC Vive, Valve Index και Windows Mixed Reality (PC master race foreva!! Sorry PSVR guys) Σοβαρά τώρα, ο λόγος που δεν είναι διαθέσιμο για PSVR είναι η περιορισμένες δυνατότητες της συγκεκριμένης πλατφόρμας σε σχέση με τις αντίστοιχες στο PC. Αλλά εδώ ακόμα και οι PCVR πλατφόρμες δεν είναι όλες ίσες.  Π.χ. τα Touch Controllers του Rift δουλεύουν μια χαρά αλλά είναι φανερό πως η εμπειρία στο Rift υπολείπεται σε σχέση με αυτή στο Valve Index. Και αυτό γιατί τα Touch Controllers μπορούν να κάνουν track χωριστά μόνο των αντίχειρα και τον δείκτη ενώ τα Index knuckles αναγνωρίζουν όλα τα δάχτυλα του χεριού (γενικότερα μπορεί τα Oculus Rift και Quest να είναι οι καλύτερες πλατφόρμες για τον μέσο καταναλωτή αλλά το Valve Index είναι αυτή τη στιγμή με διαφορά η καλύτερη commercially available VR πλατφόρμα). Οι δημιουργοί του Boneworks μάλιστα έχουν πει από την αρχή ότι το Valve Index είναι η ιδανική πλατφόρμα επειδή το physics engine του παιχνιδιού φέρνει τα VR συστήματα στα όρια τους . Και ακριβώς σε αυτό το γεγονός οφείλονται τα περισσότερα προβλήματα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά το tracking και την αλληλεπίδραση με τα αντικείμενα. Επειδή ο παίκτης δεν είναι (όπως στα περισσότερα παιχνίδια VR) ένα αιωρούμενο κεφάλι με χέρια αλλά ένα fully articulated humanoid model, συχνά βρίσκει το σώμα και τα άκρα του να διαπερνούν αντικείμενα. Το tracking συχνά μπερδευεται (ιδίως στο σκαρφάλωμα) με αποτέλεσμα τα χέρια να στραβώνουν σε περίεργες γωνίες, κάνοντας τα να μοιάζουν σαν να ανήκουν σε μαριονέτα. Για τον ίδιο λόγο το inventory system μπορεί να γίνει κακός μπελάς όταν δεν αναγνωρίζει την θέση των χεριών σε σχέση με τις θήκες στην ζώνη και στην πλάτη. Το αποτέλεσμα είναι τα αντικείμενα να πέφτουν στο πάτωμα όταν πας να τα βγάλεις η να τα βγάλεις στην θέση τους (υπάρχει και συμβατικό inventory ui αλλα όπως είναι φυσικό το manual είναι πολύ πιο immersive). Το πιο εκνευριστικό από όλα είναι η έλλειψη save points. Το παιχνίδι κάνει save μόνο όταν ο παίκτης βρεθεί στο τέλος της πίστας. Ελπίζω αυτό τουλάχιστον να το διορθώσουν σύντομα.

Άλλα ακόμα και με όλα αυτά τα προβλήματα το Boneworks είναι ίσως το πιο immersive VR experience που έχω δει μέχρι στιγμής. Όταν το πρώτο ξεκίνησα, στην επιλογή seated or standing επέλεξα το standing παρόλο που η συγκεκριμένη επιλογή προειδοποιούσε πως καλό θα ήταν να την αποφύγει κάνεις αν το play space ήταν μικρο (πάλι βασιζόμενη στην εμπειρία μου με άλλα VR games είπα “Σιγά καλέ που θα έχω πρόβλημα….”). Μια ώρα μετά είχα πιαστεί ολόκληρη, είχα ρίξει σχεδόν όλα τα αντικείμενα του γραφείου και η βιβλιοθήκη μου είχε γλυτώσει στο τσακ το γκρέμισμα. Ειδικά το sandbox mode είναι μία απόλαυση (personal favorite το balloon gun που σου επιτρέπει να κολλάς πολύχρωμα μπαλόνια σε αντικείμενα και NPC’s μέχρι να αρχίσουν να πετάνε στον αέρα). Αν έχετε κάποια από τις υποστηριζόμενες πλατφομες αγοράστε το οπωσδήποτε (ειναι 25 ευρουλάκια στο Steam). Έχει και πολύ ωραία synth μουσικούλα.

 

The Outer Worlds 9 Δεκεμβρίου, 2019

Posted by Lida in Games.
add a comment

 

Το Outer Worlds έχει βγει από τον Οκτώβριο αλλά το πήρα τώρα μαζί με άλλα 5-6 indie και VR titles (ίσως πάρω και το Jedi:Fallen Order μέχρι το τέλος του χρόνου, θα δούμε). Αν σας αρέσουν τα RPG στο στιλ των παλιών Fallout και του Fallout: New Vegas αγοράστε οπωσδήποτε αυτό το παιχνίδι. Μόλις τελείωσα το πρωτο play through οπότε δεν μπορώ ακόμα να γράψω ένα πλήρες review άλλα από όσο έχω δει μέχρι τώρα αξίζει τα λεφτά του. Έχει καλογραμμένους χαρακτήρες , ενδιαφέρουσα ιστορία, ξεκαρδιστικούς διαλόγους και κυρίως γερό world building. Ο κόσμος του Outer Worlds είναι βασισμένος σε ενα παράλληλο σύμπαν όπου ο Θεοδορος Ρουσβελτ δεν ανελαβε την προεδρια των ΗΠΑ και το περίφημο Square Deal του δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι ένα δυστοπικο μέλλον όπου τεράστιες εταιρίες ελέγχουν πλήρως κάθε έκφανση της ζωής των πολιτών. Αντι για «καλήμερα» η «καλησπέρα» ο καθιερωμένος χαιρετισμός είναι το διαφημιστικό jingle του εκάστοτε εργοδότη, η ανεργία θεωρείται μοίρα χειρότερη από τον θάνατο, η αυτοκτονία ενός μέλους μιας κοινότητας επιβαρύνει τα υπόλοιπα μέλη της γιατί αποτελεί χάσιμο εσόδων για την εταιρία που την διήκει ενώ ακόμα και οι ταφόπλακες αναφέρουν την συνολική οικονομική άξια του μακαρίτη. Ο παίκτης ξυπνάει από τη «χειμέρια νάρκη» του στο διαστημόπλοιο Hope και ανακαλύπτει πως βρίσκεται στη Halcyon ένα απομακρυσμένο πλανητικό σύστημα που ανήκει πλήρως σε συνεταιρισμό εταιριών. Από εκεί και πέρα είναι στο χέρι του να ανακαλύψει τι ακριβώς συμβαίνει και να αποφασίσει πως θα αντιμετωπίσει τον καινούριο κόσμο στον οποίο βρέθηκε.

Όπως κάθε καλό RPG που σέβεται τον εαυτό του και τον παίκτη το Outer Worlds προσφέρει σχεδόν πλήρη ελευθερια επιλογών. Θέλεις να είσαι ο τύπος που λύνει τα πάντα με διπλωματία και χαμηλών τόνων χειρισμούς, θέλεις να είσαι ο αθόρυβος διαρρήκτης/hacker που κινείται στις σκιές, θέλεις να είσαι ο μισθοφόρος που ακολουθεί όποιον πληρώνει τα περισσότερα , θέλεις να είσαι ο ψυχοπαθής δολοφόνος που μπορεί να εξοντώσει μια ολόκληρη πόλη για την πλάκα του, το παιχνίδι σου επιτρέπει να παίξεις όποιο ρολό θέλεις. Και αυτή η δυνατότητα πολλαπλών επιλογών του δίνει και replayablity μιας και το διαφορετικό στιλ παιξίματος κάνει και την εμπειρία κάθε καινούριου play through πολύ διαφορετική από την προηγουμένη. Από εκεί και πέρα τα γραφικά, το world design (με μπόλικες αναφορες στο Futurama και το Firefly)  και το υπόλοιπο gameplay είναι αξιοπρεπέστατα και παρόλο που δεν πρόκειται για καθαρό open world η μεταβίβαση από την μια τοποθεσία στην άλλη είναι σύντομη και εξαιρετικά εύκολη και δεν χαλαει το immersion.

Για το τέλος να πω πως οι δημιουργοί του Outer Worlds Tim Cain και Leonard Boyarsky είναι οι συνδημιουργοί του πρώτου Fallout. Και αυτό φαίνεται και στο περιπαικτικό ύφος της γραφής (αν και προσωπικά προτιμώ τη φιλοσοφημένη ειρωνεία των John Gonzalez, Chris Avellone και Travis Stout στο Fallout:New Vegas) αλλά και στη ελευθερία κινήσεων που δίνει το παιχνίδι στον παίκτη. Φυσικά η Obsidian φρόντισε να κοτσάρει φόρα παρτίδα το «…from the original creators of Fallout and the Developers of Fallout:New Vegas» στο announcement trailer  που βγήκε το Δεκέμβριο του 2018 ένα μήνα μετά την απίστευτη πανωλεθρία που ήταν η έκδοση του Fallout 76 από την Bethesda (επίσης στήριξε και το υπόλοιπο μάρκετινγκ του παιχνιδιού πάνω στο γεγονός ότι φτιάχθηκε από τους δημιουργούς του Fallout). Βέβαια σε όλες της συνεντεύξεις τα μέλη της Obsidian φροντίζουν να λένε πως δεν έχουν τίποτα με την Bethesda και πως οι σχέσεις των δυο εταιριών είναι άψογες. Αλλά αν κοιτάξει κανείς την ιστορία του Fallout:New Vegas  και κυρίως τι έκανε η Bethesda στην Obsidian μετά την έκδοση του δεν μπορεί να μην έχει έστω μια μικρή υποψία πως ούτε η χρονική στιγμή ούτε το ύφος του μήνυματος που περιείχε το trailer ήταν τυχαία.  Πάντως αν και η Obsidian δεν αναφέρθηκε καθόλου στο Fallout 76  όλοι οι reviewers και χιλιάδες fallout fans τονίζουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν την τεράστια διαφορά στη ποιότητα μεταξύ του Fallout 76 (αλλά και του μετρίου Fallout 4) και του Outer Worlds .

Υ.Γ. 1 Να συμπληρώσω εδώ πως ίσως να μην είναι τελείως αβάσιμες οι φήμες ότι η Bethesda να έχει κάποιο περίεργο κόμπλεξ απέναντί στην Obsidian . Κάποιες αμυδρές ενδείξεις υπάρχουν εδώ και καιρό στο τρόπο που αντιμετωπίζουν στις συνεντεύξεις τις ερωτήσεις γύρω από το New Vegas άλλα υπάρχει κάτι ακόμα πιο περίεργο που συνέβη πρόσφατα και το έχουν αναφέρει ήδη κάποιοι σχολιαστές (αφού μέχρι και εγώ το πρόσεξα). Οι μεγάλες εταιρίες ηλεκτρονικών παιχνιδιών συνηθίζουν να δίνουν δημόσια συγχαρητήρια η μια στην άλλη στα social (στέλνουν γλύκα και λουλούδια) όταν η έκδοση ενός παιχνιδιού είναι μεγάλη εμπορική επιτυχία ιδίως όταν πρόκειται για εταιρίες που συνεργάζονται η έχουν συνεργαστεί στο παρελθόν. Το Outer Worlds είναι ίσως το πιο πετυχημένο original IP παιχνίδι της Obsidian και έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές που το αναφέρουν σχεδόν όλες σαν την πνευματική συνέχεια των κλασικών Fallout και του Fallout New Vegas . Και παρολαυτα η Bethesda δεν έχει βγάλει κιχ πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Μπορεί να είναι κάτι εντελώς τυχαίο η να οφείλεται στην γενικότερη πολιτική χαμηλών τόνων που ακολουθεί η εταιρία μετά το πατατρακ του Fallout 76 άλλα σε με έμενα αυτό μου φαίνεται να έχει μια ελαφρά essence θυμού και ζήλιας.

Υ.Γ.2 Κάποια στιγμή πρέπει να γράψω για την ιστορία του Fallout έτσι για να μπουν κάποια πράγματα in context που λένε και στο χωριό μου.