jump to navigation

Subnautica 14 Μαρτίου, 2020

Posted by Lida in Uncategorized.
1 comment so far

Τώρα που όλοι πρέπει να μείνουμε κλεισμένοι μέσα λόγω του COVID-19 ειναι ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στην ατέλειωτη λίστα με τα παιχνίδια που έχουμε αγοράσει αλλά ποτέ δεν καθίσαμε να παίξουμε (συνήθως γιατί παίζουμε ξανά και ξανά τα ίδια 5-6 παιχνίδια). Να φανταστείτε πως στη δικιά μου λίστα υπάρχει ακόμα το GTA V (yeap, το έχω αγοράσει εδώ και δυο χρόνια…!). Είναι επίσης μια ευκαιρία να ρίξουμε μια μάτια στα εξαιρετικά παιχνίδια που έχουν σαν βασικό τους θέμα μια επιδημία όπως το Plague Inc, το καταπληκτικό A Plague Tale: Innocence , το The Last Of Us, το Bloodborn και το κλασικό Resident Evil. Όμως προσωπικό favorite για έμενα είναι το Subnautica. Η υπόθεση του είναι πολύ απλή. Το διαστημόπλοιο Aurora ναυαγεί πάνω σε ένα πλανήτη που έχει μολυνθεί από ένα ιο που μπορεί να σκοτώσει οποιοδήποτε είδος ζωής μέσα σε λίγες βδομάδες. Ο σκοπός του παίκτη είναι να επιβιώσει, να βρει τη θεραπεία για τον ιό και να φύγει από τον πλανήτη. Η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα αλλά αυτό που κάνει το Subnautica να ξεχωρίζει είναι είναι τα πανέμορφα (και σε κάποια σημεία τρομακτικά ) οικοσυστήματα του καθώς και το καλοσχεδιασμένο και ισορροπημένο crafting system (δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που επιτέλους κατάφερα να μαζέψω όλα τα υλικά για να φτιάξω το υποβρύχιο Cyclops). Το AI της πανίδας και της χλωρίδας συμπεριφέρεται λες και βρίσκεσαι μέσα σε ένα πραγματικό οικοσύστημα με τροφική αλυσίδα ενώ η χρήση των ηχητικών εφέ είναι εξαιρετική. Σχεδόν κάθε μορφή ζωής έχει τον δικό του χαρακτηριστικό ήχο ενώ μπορείς να καταλάβεις που βρίσκεται ο Ghost Leviathan που σε κυνηγάει  από την ένταση των βρυχηθμών του . Το Subnautica είναι επίσης ένα πετυχημένο παράδειγμα της μεθόδου early access, δηλαδή της ανάπτυξης ενός παιχνιδιού με την συμβολή τον ίδιων των τελικών αγοραστών του. Οι παίκτες είχαν την δυνατότητα να αγοράσουν το παιχνίδι ενώ αυτό βρισκόταν στην alpha εκδοχή του δίνοντας έτσι τα απαραίτητα κεφάλαια στην Unknown Worlds για να συνεχίσει να το αναπτύσσει. Σε αντάλλαγμα για αυτή τους την εμπιστοσύνη απέκτησαν πρόσβαση στην ήδη υπάρχουσα ημιτελή εκδοχή του παιχνιδιού καθώς στο project management system της ομάδας των developers της Unknown Worlds . Έτσι οι ίδιοι οι παίκτες μπορούσαν να ανοίγουν bug report tickets και feature request, να αποκτούν τις τελευταίες διορθώσεις μόλις αυτές γινόντουσαν διαθέσιμες και να συζητούν θέματα που αφορούσαν την ανάπτυξη του παιχνιδιού απευθείας με τους ανθρώπους που το ανέπτυσσαν. Το αποτέλεσμα ήταν ένα από τα καλύτερα survival games των τελευταίων ετών. Extra bonus είναι η υπέροχη μουσική του Simon Chylinski καθώς και η υποστήριξη για VR. Είναι διαθέσιμο για PS5, XBox One, Mac Os και PC στο Steam

Μετά το Subnautica η Unknown Worlds προχώρησε στην δημιουργία του Subnautica : Below Zero που είναι το sequel του πρώτου παιχνιδιού. Είναι και αυτό σε early access και θα πρότεινα σε όσους έχουν την υπομονή και τους αρέσει να συμβάλουν σε τέτοιου είδους projects να το αγοράσουν γιατί μέχρι στιγμής φαίνεται να είναι εξίσου καλό με το πρώτο

The Shape of Things to Come 24 Φεβρουαρίου, 2020

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

 

Mandatory selfie απο το Rocking Out the Summit event (είμαι το κόκκινο avatar)

Την ίδια ώρα που λόγω του COVID-19 τεράστιες εκθέσεις όπως η MWC ακυρώνονταν και εταιρίες όπως η Sony και η Verison απέσυραν την συμμέτοχη τους από το GDC και το RSAC, συνέβαινε μια μικρή επανάσταση. Μια κοινότητα εκπαιδευτικών και ερευνητών, το Educators in VR οργάνωσε το πρώτο συνέδριο μέσω εικονικής πραγματικότητας. 150 events με 170 ομιλητές σε 5 πλατφόρμες (rumii, ENGAGE, Mozilla Hubs, Somnium Space και το AltspaceVR όπου έγιναν οι περισσότερες ομιλίες) από τις 17 μέχρι τις 22 Φεβρουάριου προσέφεραν στο ευρύ κοινό πληροφορίες πάνω σε μια τεράστια γκάμα από θέματα που αφορούσαν τις εφαρμογές της εικονικής πραγματικότητας στην εκπαίδευση. Οι παρουσιάσεις ξεκίναγαν από το VR για την εκπαίδευση χειρουργών και τεχνικών στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας και έφταναν μέχρι εφαρμογές αυτής της τεχνολογίας που βοηθάνε ηλικιωμένους και παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες που ζουν σε υποβαθμισμένες περιοχές. Και όλες αυτές οι παρουσιάσεις ήταν σχεδόν η μια πίσω από την άλλη, από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς σταματημό. Προσπάθησα να παρευρεθώ σε όσο το δυνατόν περισσότερες από αυτές και παρολαυτα μετά βίας κατάφερα να δω κάπου 20. Τα highlights για εμένα ήταν η παρουσίαση που έκανε το Sketchfab (και αυτό λόγω του bias που έχω στα θέματα που αφορούν το cultural heritage) καθώς και η συγκινητική ομιλία του “Grandfather of Virtual Reality” Tom Furness.

Group selfie μπροστά από το 3D model του «Younger Memnon» με τους συμμετέχοντες στην παρουσίαση του Sketchfab μέσω Mozilla Hubs

Αλλά το ασύγκριτο πλεονέκτημα που είχε αυτό το συνέδριο σε σχέση με αντίστοιχα  συμβατικά (εκτός από την ευκολία πρόσβασης) ήταν η αμεσότητα της επαφής με ανθρώπους από δεκάδες χώρες. Εκτός από το συνηθισμένο QΑ το συνέδριο διέθετε και ένα social area όπου ομιλητές και θεατές μπορούσαν να βρεθούν μετά από κάθε event και να συζητήσουν. Εκεί μπορούσες να μιλήσεις από απλούς δασκάλους δημοτικού και κοινωνικούς λειτουργούς που χρησιμοποιούσαν το VR για να επανεντάξουν μακροχρόνια άνεργους στην αγορά εργασίας μέχρι τον Alvin Wang Graylin, τον υπεύθυνο της HTC στην Κίνα. Και όλο αυτό ήταν εντελώς δωρεάν, αρκούσε να έχει κανείς ένα υπολογιστή η κινητό για να λάβει μέρος (φυσικά για να μπορέσει κανείς να καταλάβει την δύναμη αυτής της απίστευτης εμπειρίας έπρεπε να διαθέτει VR headset). Στο Rocking Out the Summit event που έκλεισε το συνέδριο  οι διοργανωτές μας είπαν πως και οι 75 εθελοντές που δούλευαν στα παρασκήνια μαζί με τους τεχνικούς για να μπορέσει “τρεξει” όλο αυτό το πράγμα είχαν μείνει ξάγρυπνοι για 6 μέρες. Για πολλούς από αυτούς που είναι χρόνια στην έρευνα πάνω στα immersive technologies ήταν ένα όραμα ετών που γινόταν επιτέλους πραγματικότητα και μια τεράστια δικαίωση. Πρέπει να τους πω και δω ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί έδωσαν σε εμένα και σε χιλιάδες άλλους την δυνατότητα να λάβουμε μέρος σε κάτι που έγραψε ιστορία και άνοιξε τον δρόμο για να γίνουν πολύ μεγάλα πράγματα στο μέλλον!

Υ.Γ. Θα το πω εδώ ξανά και για τελευταία φορά, αφήστε ότι  κάνετε, μπείτε σε αυτό το link και αγοράστε ένα Oculus Quest.  Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές λόγω του COVID-19 υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις του headset στην αγορά και οι τιμή του έχει διπλασιαστεί, όμως σύντομα θα ξαναγυρίσει στα 400EUR. Αγοράστε το και θα με θυμηθείτε.

Auld Lang Syne 31 Δεκεμβρίου, 2019

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Αυτή η χρονιά επιτέλους τελειώνει και μπορώ πια να καθίσω με την άνεση μου να διαβάσω όλα τα βιβλία που έχουν στιβαχθει στην γωνία της βιβλιοθήκης και να παίξω όλα τα παιχνίδια που είχαν μαζευτεί στο wishlist του Steam και του GOG. Ίσως γράψω κα’να post για αυτά τις επόμενες μέρες αλλά για την ώρα το μόνο που μένει είναι το Auld Lang Syne με την Aretha Franklin και τον Billy Preston. Happy 2020 everybody!

Υ.Γ. Μιας και ανέφερα το Auld Lang Syne ορίστε και το video της τελετής παράδοσης του Hong Kong στην Κινα το 1997. Καθώς η μπάντα των Scots Guards παίζει κάτω από καταρρακτώδη βροχή το κομμάτι, το κοινό αρχίζει να τραγουδάει τους στοίχους. Μια μικρή υπενθύμιση ότι η ανθρωπινή ιστορία είναι πολύ πιο πολύπλοκη από τα στερεότυπα που έχουμε στο μυαλό μας

Star Wars: The Fall of J.J. Abrams 15 Ιουλίου, 2019

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Οι γνωστοί σκιτζήδες απατεώνες (hack frauds) M. Stoklasa και Rich Evans ξαναχτυπούν κάνοντας αυτη τη φορά προβλέψεις για το Star Wars: The Rise of Skywalker. Να θυμίσω εδώ πως οι προβλέψεις που είχαν κάνει για το Solo: A Star Wars Story είχαν πέσει κατά 70 (μην πω 80%) μέσα. Να επαναλάβω εδώ πως τα παιδιά του Red Letter Media (που πολύ συχνά κάνουν διανα στις προβλέψεις τους ) δεν διαθέτουν κάποια εσωτερική πληροφόρηση η πρόσβαση στα data που έχουν οι επαγγελματίες αναλυτές της βιομηχανίας του κινηματογράφου. Απλά ξέρουν πολύ καλά πως λειτουργεί το σύστημα γύρω από αυτή τη βιομηχανία και παρακολουθούν την εξέλιξη του εδώ και χρόνια. Και εδώ που τα λέμε η σχεδόν απόλυτη δημιουργική χρεοκοπία του mainstream cinema έχει φτάσει πια σε τέτοια επίπεδα που και ένας απλός κινηματογραφόφιλος μπορεί να ψυλλιαστεί προς τα που παει το πράγμα. Κρατήστε σημειώσεις και βάλτε τα στοιχήματα σας (εγώ νομίζω ότι το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ακόμα χειρότερο από αυτό που περιγράφουν).

Υ.Γ. Να πω εδώ πως το σενάριο που αναφέρουν αλλά και οι γενικότερες φήμες που ακούγονται πως το franchise θα αρχίσει να επικεντρώνεται προς την εκδοχή του Star Wars Universe όπως αυτό εμφανίζεται στο «παρακλάδι » του Old Republic με ανησυχούν. Το «σύμπαν» του Knights of the Old Republic και του SWTOR (με close seconds αυτά του Fallout και του Witcher) είναι ίσως το πιο αγαπημένο μου από τα φανταστικά σύμπαντα και η σκέψη πως οι καραγκιόζηδες της Disney μπορεί να το ξεχαρβαλώσουν και αυτό μου προκαλεί κατάθλιψη.

Before they where famous 25 Φεβρουαρίου, 2019

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Όλοι αναφέρουν την Olivia Colman σαν την «Olivia του Λάθημου» η την Olivia του Broadchurch. Εγώ πάντως την ξέρω σαν την Olivia του That Mitchell and Webb Look. Εδώ είναι σε ένα από τα καλύτερα sketch της σειράς (και ίσως όλων των εποχών).

I saw you in here last week. I saw you reading the notices and talking about your views an eating other peoples biscuits. We where all watching you from the vestry and we all thought you where a BITCH!

Caveat emptor 26 Δεκεμβρίου, 2018

Posted by Lida in Games, Uncategorized.
add a comment

Φέτος το blog δεν έχει αφιέρωμα στις χειρότερες χριστουγεννιάτικες ταινίες. Ασχολούμαι με κάτι άλλα πραγματάκια αυτό το καιρό αλλά ο κύριος λόγος είναι ότι δεν έχω και πολύ κέφι τελευταία.  Επίσης μετά από το απίστευτο κάζο της Bethesda με το Fallout 76 (ένα κάζο που πιθανότατα έχει καταστρέψει οριστικά το πιο αγαπημένο μου gaming franchise) έχω ψιλοεκνευριστει . Μιας και αυτή την εποχή ο κόσμος συνηθίζει να αγοράζει δώρα για τις γιορτές ίσως θα ήταν καλύτερα στο χριστουγεννιάτικο ποστ αυτής της χρονιάς να προτείνω μερικά από τα πραγματικά καλά παιχνίδια που έπαιξα το 2018. Ναι ξέρω πως ίσως το καλύτερο παιχνίδι της χρονιάς ήταν το God of War (μαζί με το Red Dead Redemption 2 και το SpiderMan ) αλλά δεν έχω PS4 και δεν πρόκειται να το αποκτήσω μόνο και μόνο για να παίζω τα console exclusives του. Επίσης αρκετά από τα παιχνιδια που αναφερω έχουν βγει πριν το 2018 απλά έτυχε να τα αγοράσω φέτος.

The Sexy Brutale

Ένα πολύ όμορφο puzzle game που δημιουργήθηκε από ένα μικρο ισπανικό studio σε συνεργασία με πρώην developers της Electronic Arts. Ο παίκτης πρέπει μέσα σε 12 ώρες να εμποδίσει μια μια τις δολοφονίες των θαμώνων ενός καζίνο πολυτελείας και να ανακαλύψει ακριβώς τι συμβαίνει. Όλες οι δολοφονίες συμβαίνουν μέσα σε διάστημα 12 ωρών (in game ώρες, όχι πραγματικές) και όταν ο χρόνος τελειώσει όλο το σενάριο ξεκινάει από την αρχή. Είναι σαν ένας περίεργος συνδυασμός μιας ιστορίας μυστήριου με το groundhog day και εξελίσσεται σε ένα πανέμορφο καρτουνιστικο art deco καζίνο γεμάτο παγίδες. Το παρακάτω walkthrough του πρώτου murder puzzle δινει μια πολύ καλύτερη εικόνα του παιχνιδιού.

Τα puzzles είναι ίσως πάρα είναι εύκολα αλλά παρόλο που το παιχνίδι βασίζεται ουσιαστικά την επανάληψη του ίδιου σεναρίου αμέτρητες φορές δεν είναι ούτε για μια στιγμή βαρετό.Έχει και πολύ χαριτωμένη μουσική. Αυτή τη στιγμή έχει 10 ευρουλακια στο Steam, είναι επίσης διαθέσιμο για Xbox, PS4 και Nintendo Switch

 

West of Loathing

Ίσως το πιο αστείο παιχνίδι που έχω παίξει ποτέ. Τα γραφικά του μοιάζουν σαν να τα έχει σχεδιάσει ένα πεντάχρονο πάνω σε χαρτί αλλά αυτό δεν πρέπει να σας ξεγελάσει. Προκειτε για ένα κανονικότατα RPG με character stats, leveling, loot, μπόλικα σουρεαλιστικά quests, και εντελώς πυροβολημενους διαλόγους και καταστάσεις που εξελίσσονται σε μια τρελή εκδοχή της άγριας δύσης. To gameplay ιδίως το turn based combat system δεν είναι ότι το καλύτερο αλλά κάνει την δουλειά του αξιοπρεπώς. Η spaghetti western μουσική του Ryan Ike είναι εξαιρετική, personal favorite το κομμάτι που ακούγεται κατα την διάρκεια της μάχης.

Οι δημιουργοί του, Asymmetric Publications, είναι υπεύθυνοι για το επίσης ξεκαρδιστικό kingdom of Loathing. Μπορείτε να το βρείτε με 7 ευρουλακια για PC και Mac (στα steam και GOG.com) καθώς και στο Nintendo Switch

The Deadly Tower of Monsters

Must για όποιον αγαπάει τα B Sci Fi movies του 50 (η το MST3K). O παίκτης βρίσκεται μέσα σε ένα από αυτά τα 50 Sci Fi movies και ακολουθεί την υπόθεση της “ταινιας” που τον βαζει να σκαρφαλώνει ένα τεράστιο πύργο γεμάτο με αντίπαλους (κακοφτιαγμένος stop motion δεινόσαυρους, “εξωγηινους” με πλαστικές μάσκες, τενεκεδένια ρομπότ, ιπτάμενους δίσκους που κρέμονται από ναύλον κλωστές κλπ). Και στο background ακούγεται συνέχεια το commentary του σκηνοθέτη που σχολιάζει πως γυρίστηκαν οι “σκηνες” που εξελίσσονται μέσα στο παιχνίδι. Τα γραφικά είναι αξιοπρεπέστατα, το voice acting ιδίως του “σκηνοθετη” είναι εξαιρετικό και το gameplay στέκει μια χαρά.

Και εδώ η μουσική είναι υπέροχη και μιμείται τέλεια τα soundtrack των ταινιών από τις όποιες αντλεί έμπνευση το παιχνίδι. Οι δημιουργοί του είναι ένα μικρο Χιλιανό (ναι, Χιλιανό!!) studio και είναι διαθέσιμο για PC (Steam) και PS4 για 5 ψοροευρω.

Thronebreaker: The Witcher Tales

Εδώ έχουμε κάτι πιο οικείο. Πρόκειται για ένα παιχνίδι στρατηγικής τη CD Projekt Red. Η ιστορία του εξελίσσεται μέσα στο σύμπαν του Witcher και 1-2 από τους χαρακτήρες των προηγουμένων παιχνιδιών κάνουν ένα πέρασμα. Όμως το ίδιο το παιχνίδι από πλευράς gameplay δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τα υπόλοιπα μιας και βασίζεται κυρίως σε μια παραλλαγή του παιχνιδιού με χαρτιά που μπορεί να παίξει κανείς μέσα στο Witcher 3, το Gwent. Είχα φάει αμέτρητες ώρες παραμελοντας το main quest και γυρίζοντας τα καπηλιά και τα σιδεράδικα της Velen και του Skellige παίζοντας gwent οπότε το thronebreaker ήταν για έμενα ότι πρέπει. Από εκεί και πέρα υπάρχει μια μικρή ιστορία πάνω στην εξέλιξη της οποίας είναι βασισμένες οι παρτίδες gwent. Τα puzzles είναι διασκεδαστικά και η ποικιλία των μονάδων/χαρτιών στις διάφορες τράπουλες (Lyria, Nilfgaard, scoia’tael κ.α) είναι εντυπωσιακή.

Το design είναι κάπως καρτουνιστικο αλλά τα σχέδια στα χαρτιά είναι πολύ όμορφα. Το voice acting είναι και εδώ αξιοπρεπέστατο ενώ η μουσική παρόλο που δεν φτάνει το επίπεδο του witcher 3 είναι πολυ καλή. Είναι διαθέσιμο για κάπου 20 ευρώ σε PC (Steam και GOG.com) Xbox και PS4 .

Into the Breach

Παιχνίδι στρατηγικής όπου σκοπός είναι κάθε παρτίδα να λήγει με όσο το δυνατόν λιγότερα ανθρώπινα θύματα και καταστροφές. Ο παίκτης έχει στην διάθεση του 3 Mechs (καθώς το παιχνίδι προχωρά μπορεί να αποκτήσει κανείς καινούρια Mechs με διαφορετικές ικανότητες το κάθε ένα) με τα όποια προσπαθεί να εμποδίσει τα Vek (τεράστια εξωγήινα πλάσματα) από το να καταστρέψουν τα υπολείμματα του ανθρωπίνου πολιτισμού. Μπορεί να μοιάζει απλό αλλά δεν είναι. Ακόμα και στο εύκολο setting χρειάστηκε αρκετή ωρα και 3-4 scenario resets πριν να καταφέρω ένα πλήρες playthrough. Αλλά άπαξ και αρχίσεις δεν μπορείς να το αφήσεις μέχρι την τελευταία μάχη.

Τα γραφικά είναι εξαιρετικά απλό αλλά όμορφό retro pixel art και οι συνθέσεις του Ben Prunty είναι από τις ομορφότερες που έχω ακούσει σε indie game. Το into the breach είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας της Subset games (οι developers του επίσης εξαιρετικού FTL) με τον Chris Avellone, τον game writer και narrative designer που βρίσκεται πίσω από το Baldur’s Gate, το KOTOR 2, το Planescape:Torment, το Fallout 2 και το Fallout:New Vegas και είναι ένας από τους κυρίους υπευθυνους για την πετριά που έχω φάει με τα video games τα τελευταία 25 χρόνια τουλάχιστον (οπότε τα παράπονα σας εκεί). Μπορείτε να το βρείτε για PC, Mac (στο Steam και το GOG.com) και στο Nintendo Switch για κάπου 9 ευρω.

Ίσως κάποιος να πει “πλακα μας κάνεις, αυτά τα παιχνίδια δεν τα ξέρει ούτε η μανα τους. Που είναι το Call of Duty: Black Ops 4, το Forza 4, το Battlefield 5, το Fortnite;” . Συγνωμη αλλά τα παιχνίδια αυτά ποτέ δεν με ενδιέφεραν και κανένα δεν έχει να πει κάτι καινούριο. Ωραία είναι ταχιλιοπαιγμένα multi million dollar budget franchises και τα game genre du jure (γκουχ…γκουχ battle royale) αλλά που και που αξίζει κανείς να παίρνει το ρίσκο και να ρίχνει μια ματιά και σε πράγματα που είναι διαφορετικά από το συνηθισμένο.

Άντε, καλές γιορτές!

 

[Updated]Nuclear Winter 26 Νοεμβρίου, 2018

Posted by Lida in Games, Uncategorized.
add a comment
Here There Be Monsters
[Update] Όποιος θέλει να δει μια απο τις χειρότερες περιπτώσεις κατάρρευσης της φήμης μιας μεγάλης  εταιρίας και αποτυχημένου Damage Control  δεν εχει παρα να παρακολουθήσει το χαμό στα social media γύρω απο αυτό το παιχνίδι. Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή θα διδάσκεται στο μέλλον στα πανεπιστήμια
[Update no.2] Ένα παλικάρι απο την Αυστραλία κάθισε και έκανε μια πολύ καλή ανάλυση πάνω στο γιατί το Fallout 76 ειναι στο πυρήνα του (πέρα απο τα τεχνικά του προβληματα) ένα πολύ μέτριο παιχνίδι. Αλλα πέρα απο αυτό έχει και κάποιες πολύ ωραίες προτάσεις για το πως θα ήταν μια ιδανική εκδοχή αυτού του παιγνιδιού .Όταν απλοι fans του Fallout μπορουν να προτείνουν κάτι που είναι 100 φορές πιο ενδιαφέρον απο το προϊόν ενός ιστορικού AAA game studio τότε νομίζω πως η μπάλα έχει χαθεί τελείως.

Στο προηγούμενο post είπα πως θα έγραφα πιο αναλυτικά για το Fallout 76 αλλά νομίζω δεν έχει νόημα. Έχω πια κάπου 50 ώρες στο παιχνίδι. Έχω κάνει σχεδόν όλα τα quest του παιχνιδιού και έχω λάβει μέρος στις περισσότερες δραστηριότητες. Χτες τέλειωσα και το main quest ρίχνοντας μια πυρηνική βόμβα στο χάρτη και σκοτώνοντας με γκρουπ την Scorchbeast queen και τα υπόλοιπα high level τέρατα που εμφανίστηκε στο σημείο της έκρηξης.  Και το τελικό συμπέρασμα, είναι μάλλον απογοητευτικό. Να επαναλάβω εδώ πως κάποια πράγματα που είναι μειονεκτήματα για τους περισσότερους είναι πλεονεκτήματα για έμενα. Η ιστορία που εξελίσσεται μέσα από ηχογραφημένα ημερολόγια και κείμενα σε υπολογιστές χωρίς (ζωντανούς) human NPC‘s, η μοναχική εμπειρία της εξερεύνησης είναι πράγματα που δεν με ενοχλούν. Επίσης τα γραφικά δεν είναι το άλφα και το ωμέγα για εμένα σε ένα παιχνίδι και παρόλο που έχω πέσει και εγώ σε αρκετά ενοχλητικά bugs ευτυχώς δεν έχω αντιμετωπίσει κάποια απο τα πολύ σοβαρά προβλήματα που βρήκαν μπροστά τους άλλοι.  Δυστυχώς ομως πρέπει να συμφωνήσω πως το παιχνίδι αυτό και κυρίως ο τρόπος που βγήκε στην αγορά ήταν ένα μεγάλο λάθος για την Bethesda από το οποίο είναι αμφίβολο αν θα ανακάμψει.
Τα προβλήματα του είναι τεράστια γιατί στην προσπάθεια τους να δημιουργήσουν ένα παιχνίδι που θα ικανοποιει και τους φίλους του κλασικού single player Fallout και τους λάτρεις των multiplayer/survival games εφταιξαν ένα μεταλλαγμένο τέρας που δεν κάνει τίποτα σωστά. Ακόμη και για τους single player παίχτες σαν εμένα που δεν ενοχλούνται από την έλλειψη NPC’s και τους αρέσουν τα quests του παιχνιδιού σχεδόν όλο το περιεχόμενο εξαντλείται μέσα σε 30-40 ώρες το πολύ. Από εκεί και πέρα να δεν έχει κανείς φίλους που να διαθέτουν το παιχνίδι είναι εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσει ομάδες με αγνώστους για να συνεχίσει να παίζει. Το Fallout 76 δεν έχει κανενός είδους μηχανισμό group finder η κάποιο άλλο τρόπο που να ευνοεί την δημιουργία group, faction η guild. Και για να είμαι ειλικρινής αυτό ακριβώς περίμενα από ένα  multiplayer Fallout, τη δυνατότητα να είμαι μαζί με άλλους στην Brotherhood of Steel η στο Enclave και να πλακωνόμαστε μεταξύ μας για να κυριαρχήσουμε πάνω στο χάρτη.
Αντι για αυτό η Bethesda μας έδωσε ένα μισοτελειωμένο πράγμα με τεράστιες ελλείψεις και τεχνικά προβλήματα τα περισσότερα από τα οποία οφείλονται στο πανάρχαιο game engine που επιμένει να χρησιμοποιεί. Μετα την απογοήτευση του Fallout 4 το Fallout 76 με έκανε να χάσω όση εμπιστοσύνη μου έχει μείνει στη εταιρία. Τελευταία τους ευκαιρία για να επανακάμψουν θα είναι το Starfield αλλά αυτό προβλέπεται να βγει σε τουλάχιστον 2 χρόνια από τώρα. Πάντως από εμένα τέρμα τα Preorders στα παιχνίδια τους.

Reclamation Day 14 Νοεμβρίου, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
1 comment so far

Reclamation Day

Ενθύμιον Αποκαλύψεως

Έχω ήδη πάνω από 20 ώρες στο Fallout 76 και μπορώ να πω πως μου αρέσει περισσότερο από το Fallout 4. Το γνωρίζω πως πρόκειται για ένα πολύ διαφορετικό παιχνίδι από τα υπόλοιπα της σειράς αλλά αρκετά από τα χαρακτηριστικά που αναφέρονται σαν μειονεκτήματα από τους περισσότερους είναι ακριβώς αυτά που θεωρώ πλεονεκτήματα για έμενα. Πχ το γεγονός ότι επέλεξαν να μην έχουν ούτε ένα ζωντανό NPC (human NPC’s, γιατί υπαρχουν δεκάδες ρομπότ και άλλου είδους NPC’s με τους οποίους ο παίκτης μπορεί να “συνομιλήσει”) πλησιάζει πολύ περισσότερο στην πραγματική εικόνα του κόσμου μετά από μια πυρηνική καταστροφή. Οι νεκροί αφηγούνται τις ιστορίες τους μέσα από ηχογραφημένα ημερολόγια που ο παίκτης «συναρμολογεί» σαν παζλ για μάθει ακριβώς τι συνέβη .

Μερικά από τα side quest όπως το Mistress of Mystery είναι εξαιρετικά ενώ το ύφος και το στιλ τους δένει και με το υπόλοιπο σύμπαν του Fallout αλλά και με την ιστορία τα την κουλτούρα της ευρύτερης περιοχής.Το παιχνίδι είναι τεράστιο σε έκταση και γεμάτο με περιεχόμενο, η μουσική του Inon Zur ειναι συγκλονιστική και Bethesda έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην μεταφορά των τοποθεσιών και του τοπίου της Δ. Βιρτζίνια . Από τα δάση μέχρι τους βάλτους ανατολικά, τα μεταλλεία και ορυχεία του νότου μέχρι αξιοθέατα όπως τα ερείπια του Charleston η το Greenbrier (το ιστορικό ξενοδοχείο οπού έχουν περάσει τις διακοπές τους 26 Αμερικάνοι πρόεδροι. Διάθετε μάλιστα στα υπόγεια του ένα πυρηνικό καταφύγιο, που ονομαζόταν Project Greek Island, προορισμένο για να στεγάσει το κογκρέσο σε περίπτωση πυρηνικού πόλεμου )

Άλλα το πιο δυνατό του στοιχείο είναι αυτή η μοναξιά του παίχτη. Ναι μπορεί αν θέλει κάποιος να δημιουργήσει ομάδα με άλλους για να αντιμετωπίσει τα πιο δύσκολα τέρατα η για να κάνει τα events η τα daily quests. Αλλά η αίσθηση του να περπατά μονός του κανείς μέσα σε ένα υπέροχο μετααποκαλυπτικο τοπίο ανάμεσα στα υπολείμματα ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια είναι πραγματικά μοναδική

Και ναι το ξέρω πως το παιχνίδι έχει σοβαρά προβλήματα. Μια εταιρία με την ιστορία και τη φήμη της Bethesda θα έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεχτική και να μην βγάζει στην αγορά κάτι που έχει απαράδεκτα game breaking bugs (και η δικαιολογία “για αυτό είναι το beta” δεν ισχύει για κάτι που βγαίνει στην αγορά μέσα σε δυο βδομάδες από την έναρξη του beta/demo, ας το τρέχανε 2-3 μηνες πριν). Και το Gamebryo/Creation Engine που παραδοσιακά χρησιμοποιεί η Bethesda για τα παιχνίδια της δεν τραβάει πια. Ναι το χρησιμοποιούν χιλιάδες modders στον κόσμο και είναι εξαιρετικά εύκολο να το μάθει κανείς (μέχρι και εγώ μπόρεσα να φτιάξω ένα απλό crafting mod για το Fallout 4 μέσα σε ελάχιστο χρόνο) αλλά κάντε μια σύγκριση του Fallout 76 με το demo του Cyberpunk 2077 (η και αλλα open world παιχνίδια) και ηλικία του έχει αρχίσει να δείχνει παρα πολύ έντονα.

Ίσως καθίσω να γράψω για αυτό αναλυτικά αργότερα αλλά για την ώρα να πω πως πιστεύω πως αξίζει τον κόπο. Και αν πέσετε στον server που είμαι (δεν έχω ιδέα ποιος είναι, δεν μπορεί να επιλέξει κανείς που θα συνδεθεί) περάστε να πείτε ένα “γεια”.

Ψάχνοντας για κορόιδα 25 Σεπτεμβρίου, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Το βρήκα κοτσαρισμενο φόρα παρτίδα στο home page του Youtube και έγινα θηρίο. Υπήρξε μια εποχή πριν κάποιους αιώνες που ήθελα όσο τίποτε άλλο να δω τέτοιες διαφιμήσεις να εμφανίζονται είτε στην τηλεόραση είτε στα social media.   Σήμερα πια έχοντας δει ακριβώς πως δουλεύει το τέρας από μέσα και τι σημαίνουν όλα αυτά (δείτε τι έχει ποστάρει κατα καιρούς το account  Ο Εντερπρενερ για να πάρετε μια ιδέα όσοι δεν ξέρετε)  ξερναώ από την πλάτη βλέποντας αυτό το θέαμα.  ″ …εδώ μπορείτε να φτιάξετε μια ομάδα που καταλαβαίνει πολλές διαφορετικές κουλτούρες του κοσμου…″ Είναι εγκληματικά αφελείς η απλά απατεώνες που ψάχνουν για κορόιδα; Ειλικρινά δεν το γνωρίζω. Αν και τείνω να πίστέψω πως είναι το δεύτερο μιας και το video έχει τα comments και τα dislikes απενεργοποιημένα. Κορίτσια, αν έχετε άντερα και θέλετε πραγματικά να δείτε τη σημαίνει να έρχεσαι αντιμέτωπος με ″διαφορετικές κουλτούρες″ ενεργοποιήστε τα σχόλια για να δείτε τις ″κοινές αξίες″ που μοιραζόσαστε με τους συνελληνες.

Υ.Γ. Βέβαια πια όλος ο πλανήτης βλέπει τα στοιχεία και γνωρίζει με τι καραγκιόζηδες έχει να κάνει έτσι δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που θα πίστευε πότε αυτή τη θεατρική παράσταση. Μάλλον ο μόνος που γελά και πίνει εις υγείαν των ″επενδυτών″ είναι το διαφημιστικό γραφείο που ανέλαβε την καμπάνια

Υ.Γ 2 Στην λίστα στο προηγούμενο άρθρο έπρεπε να είχα προσθέσει και το ″Silicon Valley των Βαλκανίων″

Υ.Γ.3 Η διαφήμιση έπαψε να εμφανίζεται στο homepage, και πολύ κράτησε. Πεταμένα λεφτά για νομίζουν κάποιοι ότι κάτι κάνουν

Άσχετο… 6 Αυγούστου, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Οταν σπούδαζα για το Master στο Birkbeck ενα από τα courses που διδάσκονταν ήταν το Social implications of computers. Αφορούσε τα αμφιλεγόμενα και “σκοτινά” θέματα που μπορούσε να βρει μπροστά του ένας επαγγελματίας πληροφορικαριος όπως πχ η ασφάλεια των δεδομένων, τα πνευματικά δικαιώματα, το ηλεκτρονικό έγκλημα κλπ. Κατά την διάρκεια του οι σπουδαστές χωρίζονταν σε ομάδες εργασίας και έκαναν έρευνα σε κάποιο από τα θέματα του μαθήματος και μετά συζητούσαν πάνω σε αυτό. Θυμάμαι πως μεσα στα διάφορα περίεργα που είχαμε βρει ψάχνοντας για το θέμα «διαδίκτυο» ηταν και ένα site που χωρίς ίχνος ειρωνείας περιέγραφε με εξονυχιστικές λεπτομέρειες την “προετοιμασια” ενός ανθρώπινου σώματος για “καταναλωση” (yeap!).
Αλλά το σημαντικότερο κομμάτι του course ήταν το θέμα των professional ethics. Στην παρουσίαση που μας έκαναν περιλαμβάνονταν περιπτώσεις όπως το bug που έκανε μηχανήματα ραδιοθεραπείας να δώσουν στους ασθενείς 100 φορές ισχυρότερη δόση ακτινοβολίας η το πρόβλημα στο υπολογισμό του χρόνου στο σύστημα ενός Patriot που είχε σαν αποτέλεσμα αυτός να μην καταστρέψει τον στόχο του, ένα Scud που έπεσε πάνω σε αμερικάνικο στρατώνα σκοτώνοντας 28 στρατιώτες. Με αυτά τα παραδείγματα ήθελαν να μας δείξουν πως σε τομείς όπως το λογισμικό για ιατρικά μηχανήματα, πλατφόρμες πετρελαίου, πλοήγηση αεροσκαφών κλπ ένα απλό λάθος μπορεί να έχει ασύλληπτο κόστος σε ζωές και χρήμα. Αλλά πέρα από τα λάθη, σε τομείς όπως η αμυντική βιομηχανία η ίδια η δουλειά πολύ συχνά περιλαμβάνει την δημιουργία και αναβάθμιση συστημάτων που έχουν σαν σκοπό την μαζική εξολόθρευση δεκάδων (ίσως και χιλιάδων) ανθρώπων (η κάποιου άλλου είδους καταστροφική δράση).
Πρέπει να επισημάνω εδώ ότι το course δεν είχε σαν σκοπό το δασκαλίστικο διδακτισμό η την καταγγελία. Απλούστατα έλεγε εντελώς ψυχρά στους φοιτητές και υποψήφιους επαγγελματίες πληροφορικαριους πως όταν επιλέγουν να εργαστούν κάπου πρέπει να γνωρίζουν ακριβώς τι θα είναι αυτό που θα κάνουν, ποιες θα είναι οι υποχρεώσεις τους και τις πιθανές επιπτώσεις της δουλειάς τους. Αν αποδέχονταν και μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις της θέσης τότε καλώς έχει. Αν όχι, τότε πρέπει να επιλέξουν κάτι άλλο. Τα “Ποιος το περίμενε πως θα μπορούσε να συμβεί αυτό” η “Που να ήξερα πως θα με έχωναν σε αυτό το project” μετά από την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδεμία αξία έχουν.
Το Social implications of computers είναι ίσως το μοναδικό από τα courses που υπάρχει ακόμα σχεδόν αναλλοίωτο στην μνήμη μου. Και μισό από τύχη μισό από επιλογή οι επιπτώσεις των λαθών μου σπανίως ξεπέρασαν το να μην λάβει κάποιος το ringtone που αγόρασε στο κινητό του.