jump to navigation

Before they where famous Φεβρουαρίου 25, 2019

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Όλοι αναφέρουν την Olivia Colman σαν την «Olivia του Λάθημου» η την Olivia του Broadchurch. Εγώ πάντως την ξέρω σαν την Olivia του That Mitchell and Webb Look. Εδώ είναι σε ένα από τα καλύτερα sketch της σειράς (και ίσως όλων των εποχών).

I saw you in here last week. I saw you reading the notices and talking about your views an eating other peoples biscuits. We where all watching you from the vestry and we all thought you where a BITCH!

Advertisements

Caveat emptor Δεκέμβριος 26, 2018

Posted by Lida in Games, Uncategorized.
add a comment

Φέτος το blog δεν έχει αφιέρωμα στις χειρότερες χριστουγεννιάτικες ταινίες. Ασχολούμαι με κάτι άλλα πραγματάκια αυτό το καιρό αλλά ο κύριος λόγος είναι ότι δεν έχω και πολύ κέφι τελευταία.  Επίσης μετά από το απίστευτο κάζο της Bethesda με το Fallout 76 (ένα κάζο που πιθανότατα έχει καταστρέψει οριστικά το πιο αγαπημένο μου gaming franchise) έχω ψιλοεκνευριστει . Μιας και αυτή την εποχή ο κόσμος συνηθίζει να αγοράζει δώρα για τις γιορτές ίσως θα ήταν καλύτερα στο χριστουγεννιάτικο ποστ αυτής της χρονιάς να προτείνω μερικά από τα πραγματικά καλά παιχνίδια που έπαιξα το 2018. Ναι ξέρω πως ίσως το καλύτερο παιχνίδι της χρονιάς ήταν το God of War (μαζί με το Red Dead Redemption 2 και το SpiderMan ) αλλά δεν έχω PS4 και δεν πρόκειται να το αποκτήσω μόνο και μόνο για να παίζω τα console exclusives του. Επίσης αρκετά από τα παιχνιδια που αναφερω έχουν βγει πριν το 2018 απλά έτυχε να τα αγοράσω φέτος.

The Sexy Brutale

Ένα πολύ όμορφο puzzle game που δημιουργήθηκε από ένα μικρο ισπανικό studio σε συνεργασία με πρώην developers της Electronic Arts. Ο παίκτης πρέπει μέσα σε 12 ώρες να εμποδίσει μια μια τις δολοφονίες των θαμώνων ενός καζίνο πολυτελείας και να ανακαλύψει ακριβώς τι συμβαίνει. Όλες οι δολοφονίες συμβαίνουν μέσα σε διάστημα 12 ωρών (in game ώρες, όχι πραγματικές) και όταν ο χρόνος τελειώσει όλο το σενάριο ξεκινάει από την αρχή. Είναι σαν ένας περίεργος συνδυασμός μιας ιστορίας μυστήριου με το groundhog day και εξελίσσεται σε ένα πανέμορφο καρτουνιστικο art deco καζίνο γεμάτο παγίδες. Το παρακάτω walkthrough του πρώτου murder puzzle δινει μια πολύ καλύτερη εικόνα του παιχνιδιού.

Τα puzzles είναι ίσως πάρα είναι εύκολα αλλά παρόλο που το παιχνίδι βασίζεται ουσιαστικά την επανάληψη του ίδιου σεναρίου αμέτρητες φορές δεν είναι ούτε για μια στιγμή βαρετό.Έχει και πολύ χαριτωμένη μουσική. Αυτή τη στιγμή έχει 10 ευρουλακια στο Steam, είναι επίσης διαθέσιμο για Xbox, PS4 και Nintendo Switch

 

West of Loathing

Ίσως το πιο αστείο παιχνίδι που έχω παίξει ποτέ. Τα γραφικά του μοιάζουν σαν να τα έχει σχεδιάσει ένα πεντάχρονο πάνω σε χαρτί αλλά αυτό δεν πρέπει να σας ξεγελάσει. Προκειτε για ένα κανονικότατα RPG με character stats, leveling, loot, μπόλικα σουρεαλιστικά quests, και εντελώς πυροβολημενους διαλόγους και καταστάσεις που εξελίσσονται σε μια τρελή εκδοχή της άγριας δύσης. To gameplay ιδίως το turn based combat system δεν είναι ότι το καλύτερο αλλά κάνει την δουλειά του αξιοπρεπώς. Η spaghetti western μουσική του Ryan Ike είναι εξαιρετική, personal favorite το κομμάτι που ακούγεται κατα την διάρκεια της μάχης.

Οι δημιουργοί του, Asymmetric Publications, είναι υπεύθυνοι για το επίσης ξεκαρδιστικό kingdom of Loathing. Μπορείτε να το βρείτε με 7 ευρουλακια για PC και Mac (στα steam και GOG.com) καθώς και στο Nintendo Switch

The Deadly Tower of Monsters

Must για όποιον αγαπάει τα B Sci Fi movies του 50 (η το MST3K). O παίκτης βρίσκεται μέσα σε ένα από αυτά τα 50 Sci Fi movies και ακολουθεί την υπόθεση της “ταινιας” που τον βαζει να σκαρφαλώνει ένα τεράστιο πύργο γεμάτο με αντίπαλους (κακοφτιαγμένος stop motion δεινόσαυρους, “εξωγηινους” με πλαστικές μάσκες, τενεκεδένια ρομπότ, ιπτάμενους δίσκους που κρέμονται από ναύλον κλωστές κλπ). Και στο background ακούγεται συνέχεια το commentary του σκηνοθέτη που σχολιάζει πως γυρίστηκαν οι “σκηνες” που εξελίσσονται μέσα στο παιχνίδι. Τα γραφικά είναι αξιοπρεπέστατα, το voice acting ιδίως του “σκηνοθετη” είναι εξαιρετικό και το gameplay στέκει μια χαρά.

Και εδώ η μουσική είναι υπέροχη και μιμείται τέλεια τα soundtrack των ταινιών από τις όποιες αντλεί έμπνευση το παιχνίδι. Οι δημιουργοί του είναι ένα μικρο Χιλιανό (ναι, Χιλιανό!!) studio και είναι διαθέσιμο για PC (Steam) και PS4 για 5 ψοροευρω.

Thronebreaker: The Witcher Tales

Εδώ έχουμε κάτι πιο οικείο. Πρόκειται για ένα παιχνίδι στρατηγικής τη CD Projekt Red. Η ιστορία του εξελίσσεται μέσα στο σύμπαν του Witcher και 1-2 από τους χαρακτήρες των προηγουμένων παιχνιδιών κάνουν ένα πέρασμα. Όμως το ίδιο το παιχνίδι από πλευράς gameplay δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τα υπόλοιπα μιας και βασίζεται κυρίως σε μια παραλλαγή του παιχνιδιού με χαρτιά που μπορεί να παίξει κανείς μέσα στο Witcher 3, το Gwent. Είχα φάει αμέτρητες ώρες παραμελοντας το main quest και γυρίζοντας τα καπηλιά και τα σιδεράδικα της Velen και του Skellige παίζοντας gwent οπότε το thronebreaker ήταν για έμενα ότι πρέπει. Από εκεί και πέρα υπάρχει μια μικρή ιστορία πάνω στην εξέλιξη της οποίας είναι βασισμένες οι παρτίδες gwent. Τα puzzles είναι διασκεδαστικά και η ποικιλία των μονάδων/χαρτιών στις διάφορες τράπουλες (Lyria, Nilfgaard, scoia’tael κ.α) είναι εντυπωσιακή.

Το design είναι κάπως καρτουνιστικο αλλά τα σχέδια στα χαρτιά είναι πολύ όμορφα. Το voice acting είναι και εδώ αξιοπρεπέστατο ενώ η μουσική παρόλο που δεν φτάνει το επίπεδο του witcher 3 είναι πολυ καλή. Είναι διαθέσιμο για κάπου 20 ευρώ σε PC (Steam και GOG.com) Xbox και PS4 .

Into the Breach

Παιχνίδι στρατηγικής όπου σκοπός είναι κάθε παρτίδα να λήγει με όσο το δυνατόν λιγότερα ανθρώπινα θύματα και καταστροφές. Ο παίκτης έχει στην διάθεση του 3 Mechs (καθώς το παιχνίδι προχωρά μπορεί να αποκτήσει κανείς καινούρια Mechs με διαφορετικές ικανότητες το κάθε ένα) με τα όποια προσπαθεί να εμποδίσει τα Vek (τεράστια εξωγήινα πλάσματα) από το να καταστρέψουν τα υπολείμματα του ανθρωπίνου πολιτισμού. Μπορεί να μοιάζει απλό αλλά δεν είναι. Ακόμα και στο εύκολο setting χρειάστηκε αρκετή ωρα και 3-4 scenario resets πριν να καταφέρω ένα πλήρες playthrough. Αλλά άπαξ και αρχίσεις δεν μπορείς να το αφήσεις μέχρι την τελευταία μάχη.

Τα γραφικά είναι εξαιρετικά απλό αλλά όμορφό retro pixel art και οι συνθέσεις του Ben Prunty είναι από τις ομορφότερες που έχω ακούσει σε indie game. Το into the breach είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας της Subset games (οι developers του επίσης εξαιρετικού FTL) με τον Chris Avellone, τον game writer και narrative designer που βρίσκεται πίσω από το Baldur’s Gate, το KOTOR 2, το Planescape:Torment, το Fallout 2 και το Fallout:New Vegas και είναι ένας από τους κυρίους υπευθυνους για την πετριά που έχω φάει με τα video games τα τελευταία 25 χρόνια τουλάχιστον (οπότε τα παράπονα σας εκεί). Μπορείτε να το βρείτε για PC, Mac (στο Steam και το GOG.com) και στο Nintendo Switch για κάπου 9 ευρω.

Ίσως κάποιος να πει “πλακα μας κάνεις, αυτά τα παιχνίδια δεν τα ξέρει ούτε η μανα τους. Που είναι το Call of Duty: Black Ops 4, το Forza 4, το Battlefield 5, το Fortnite;” . Συγνωμη αλλά τα παιχνίδια αυτά ποτέ δεν με ενδιέφεραν και κανένα δεν έχει να πει κάτι καινούριο. Ωραία είναι ταχιλιοπαιγμένα multi million dollar budget franchises και τα game genre du jure (γκουχ…γκουχ battle royale) αλλά που και που αξίζει κανείς να παίρνει το ρίσκο και να ρίχνει μια ματιά και σε πράγματα που είναι διαφορετικά από το συνηθισμένο.

Άντε, καλές γιορτές!

 

[Updated]Nuclear Winter Νοέμβριος 26, 2018

Posted by Lida in Games, Uncategorized.
add a comment
Here There Be Monsters
[Update] Όποιος θέλει να δει μια απο τις χειρότερες περιπτώσεις κατάρρευσης της φήμης μιας μεγάλης  εταιρίας και αποτυχημένου Damage Control  δεν εχει παρα να παρακολουθήσει το χαμό στα social media γύρω απο αυτό το παιχνίδι. Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή θα διδάσκεται στο μέλλον στα πανεπιστήμια
[Update no.2] Ένα παλικάρι απο την Αυστραλία κάθισε και έκανε μια πολύ καλή ανάλυση πάνω στο γιατί το Fallout 76 ειναι στο πυρήνα του (πέρα απο τα τεχνικά του προβληματα) ένα πολύ μέτριο παιχνίδι. Αλλα πέρα απο αυτό έχει και κάποιες πολύ ωραίες προτάσεις για το πως θα ήταν μια ιδανική εκδοχή αυτού του παιγνιδιού .Όταν απλοι fans του Fallout μπορουν να προτείνουν κάτι που είναι 100 φορές πιο ενδιαφέρον απο το προϊόν ενός ιστορικού AAA game studio τότε νομίζω πως η μπάλα έχει χαθεί τελείως.

Στο προηγούμενο post είπα πως θα έγραφα πιο αναλυτικά για το Fallout 76 αλλά νομίζω δεν έχει νόημα. Έχω πια κάπου 50 ώρες στο παιχνίδι. Έχω κάνει σχεδόν όλα τα quest του παιχνιδιού και έχω λάβει μέρος στις περισσότερες δραστηριότητες. Χτες τέλειωσα και το main quest ρίχνοντας μια πυρηνική βόμβα στο χάρτη και σκοτώνοντας με γκρουπ την Scorchbeast queen και τα υπόλοιπα high level τέρατα που εμφανίστηκε στο σημείο της έκρηξης.  Και το τελικό συμπέρασμα, είναι μάλλον απογοητευτικό. Να επαναλάβω εδώ πως κάποια πράγματα που είναι μειονεκτήματα για τους περισσότερους είναι πλεονεκτήματα για έμενα. Η ιστορία που εξελίσσεται μέσα από ηχογραφημένα ημερολόγια και κείμενα σε υπολογιστές χωρίς (ζωντανούς) human NPC‘s, η μοναχική εμπειρία της εξερεύνησης είναι πράγματα που δεν με ενοχλούν. Επίσης τα γραφικά δεν είναι το άλφα και το ωμέγα για εμένα σε ένα παιχνίδι και παρόλο που έχω πέσει και εγώ σε αρκετά ενοχλητικά bugs ευτυχώς δεν έχω αντιμετωπίσει κάποια απο τα πολύ σοβαρά προβλήματα που βρήκαν μπροστά τους άλλοι.  Δυστυχώς ομως πρέπει να συμφωνήσω πως το παιχνίδι αυτό και κυρίως ο τρόπος που βγήκε στην αγορά ήταν ένα μεγάλο λάθος για την Bethesda από το οποίο είναι αμφίβολο αν θα ανακάμψει.
Τα προβλήματα του είναι τεράστια γιατί στην προσπάθεια τους να δημιουργήσουν ένα παιχνίδι που θα ικανοποιει και τους φίλους του κλασικού single player Fallout και τους λάτρεις των multiplayer/survival games εφταιξαν ένα μεταλλαγμένο τέρας που δεν κάνει τίποτα σωστά. Ακόμη και για τους single player παίχτες σαν εμένα που δεν ενοχλούνται από την έλλειψη NPC’s και τους αρέσουν τα quests του παιχνιδιού σχεδόν όλο το περιεχόμενο εξαντλείται μέσα σε 30-40 ώρες το πολύ. Από εκεί και πέρα να δεν έχει κανείς φίλους που να διαθέτουν το παιχνίδι είναι εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσει ομάδες με αγνώστους για να συνεχίσει να παίζει. Το Fallout 76 δεν έχει κανενός είδους μηχανισμό group finder η κάποιο άλλο τρόπο που να ευνοεί την δημιουργία group, faction η guild. Και για να είμαι ειλικρινής αυτό ακριβώς περίμενα από ένα  multiplayer Fallout, τη δυνατότητα να είμαι μαζί με άλλους στην Brotherhood of Steel η στο Enclave και να πλακωνόμαστε μεταξύ μας για να κυριαρχήσουμε πάνω στο χάρτη.
Αντι για αυτό η Bethesda μας έδωσε ένα μισοτελειωμένο πράγμα με τεράστιες ελλείψεις και τεχνικά προβλήματα τα περισσότερα από τα οποία οφείλονται στο πανάρχαιο game engine που επιμένει να χρησιμοποιεί. Μετα την απογοήτευση του Fallout 4 το Fallout 76 με έκανε να χάσω όση εμπιστοσύνη μου έχει μείνει στη εταιρία. Τελευταία τους ευκαιρία για να επανακάμψουν θα είναι το Starfield αλλά αυτό προβλέπεται να βγει σε τουλάχιστον 2 χρόνια από τώρα. Πάντως από εμένα τέρμα τα Preorders στα παιχνίδια τους.

Reclamation Day Νοέμβριος 14, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
1 comment so far

Reclamation Day

Ενθύμιον Αποκαλύψεως

Έχω ήδη πάνω από 20 ώρες στο Fallout 76 και μπορώ να πω πως μου αρέσει περισσότερο από το Fallout 4. Το γνωρίζω πως πρόκειται για ένα πολύ διαφορετικό παιχνίδι από τα υπόλοιπα της σειράς αλλά αρκετά από τα χαρακτηριστικά που αναφέρονται σαν μειονεκτήματα από τους περισσότερους είναι ακριβώς αυτά που θεωρώ πλεονεκτήματα για έμενα. Πχ το γεγονός ότι επέλεξαν να μην έχουν ούτε ένα ζωντανό NPC (human NPC’s, γιατί υπαρχουν δεκάδες ρομπότ και άλλου είδους NPC’s με τους οποίους ο παίκτης μπορεί να “συνομιλήσει”) πλησιάζει πολύ περισσότερο στην πραγματική εικόνα του κόσμου μετά από μια πυρηνική καταστροφή. Οι νεκροί αφηγούνται τις ιστορίες τους μέσα από ηχογραφημένα ημερολόγια που ο παίκτης «συναρμολογεί» σαν παζλ για μάθει ακριβώς τι συνέβη .

Μερικά από τα side quest όπως το Mistress of Mystery είναι εξαιρετικά ενώ το ύφος και το στιλ τους δένει και με το υπόλοιπο σύμπαν του Fallout αλλά και με την ιστορία τα την κουλτούρα της ευρύτερης περιοχής.Το παιχνίδι είναι τεράστιο σε έκταση και γεμάτο με περιεχόμενο, η μουσική του Inon Zur ειναι συγκλονιστική και Bethesda έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην μεταφορά των τοποθεσιών και του τοπίου της Δ. Βιρτζίνια . Από τα δάση μέχρι τους βάλτους ανατολικά, τα μεταλλεία και ορυχεία του νότου μέχρι αξιοθέατα όπως τα ερείπια του Charleston η το Greenbrier (το ιστορικό ξενοδοχείο οπού έχουν περάσει τις διακοπές τους 26 Αμερικάνοι πρόεδροι. Διάθετε μάλιστα στα υπόγεια του ένα πυρηνικό καταφύγιο, που ονομαζόταν Project Greek Island, προορισμένο για να στεγάσει το κογκρέσο σε περίπτωση πυρηνικού πόλεμου )

Άλλα το πιο δυνατό του στοιχείο είναι αυτή η μοναξιά του παίχτη. Ναι μπορεί αν θέλει κάποιος να δημιουργήσει ομάδα με άλλους για να αντιμετωπίσει τα πιο δύσκολα τέρατα η για να κάνει τα events η τα daily quests. Αλλά η αίσθηση του να περπατά μονός του κανείς μέσα σε ένα υπέροχο μετααποκαλυπτικο τοπίο ανάμεσα στα υπολείμματα ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια είναι πραγματικά μοναδική

Και ναι το ξέρω πως το παιχνίδι έχει σοβαρά προβλήματα. Μια εταιρία με την ιστορία και τη φήμη της Bethesda θα έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεχτική και να μην βγάζει στην αγορά κάτι που έχει απαράδεκτα game breaking bugs (και η δικαιολογία “για αυτό είναι το beta” δεν ισχύει για κάτι που βγαίνει στην αγορά μέσα σε δυο βδομάδες από την έναρξη του beta/demo, ας το τρέχανε 2-3 μηνες πριν). Και το Gamebryo/Creation Engine που παραδοσιακά χρησιμοποιεί η Bethesda για τα παιχνίδια της δεν τραβάει πια. Ναι το χρησιμοποιούν χιλιάδες modders στον κόσμο και είναι εξαιρετικά εύκολο να το μάθει κανείς (μέχρι και εγώ μπόρεσα να φτιάξω ένα απλό crafting mod για το Fallout 4 μέσα σε ελάχιστο χρόνο) αλλά κάντε μια σύγκριση του Fallout 76 με το demo του Cyberpunk 2077 (η και αλλα open world παιχνίδια) και ηλικία του έχει αρχίσει να δείχνει παρα πολύ έντονα.

Ίσως καθίσω να γράψω για αυτό αναλυτικά αργότερα αλλά για την ώρα να πω πως πιστεύω πως αξίζει τον κόπο. Και αν πέσετε στον server που είμαι (δεν έχω ιδέα ποιος είναι, δεν μπορεί να επιλέξει κανείς που θα συνδεθεί) περάστε να πείτε ένα “γεια”.

Ψάχνοντας για κορόιδα Σεπτεμβρίου 25, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Το βρήκα κοτσαρισμενο φόρα παρτίδα στο home page του Youtube και έγινα θηρίο. Υπήρξε μια εποχή πριν κάποιους αιώνες που ήθελα όσο τίποτε άλλο να δω τέτοιες διαφιμήσεις να εμφανίζονται είτε στην τηλεόραση είτε στα social media.   Σήμερα πια έχοντας δει ακριβώς πως δουλεύει το τέρας από μέσα και τι σημαίνουν όλα αυτά (δείτε τι έχει ποστάρει κατα καιρούς το account  Ο Εντερπρενερ για να πάρετε μια ιδέα όσοι δεν ξέρετε)  ξερναώ από την πλάτη βλέποντας αυτό το θέαμα.  ″ …εδώ μπορείτε να φτιάξετε μια ομάδα που καταλαβαίνει πολλές διαφορετικές κουλτούρες του κοσμου…″ Είναι εγκληματικά αφελείς η απλά απατεώνες που ψάχνουν για κορόιδα; Ειλικρινά δεν το γνωρίζω. Αν και τείνω να πίστέψω πως είναι το δεύτερο μιας και το video έχει τα comments και τα dislikes απενεργοποιημένα. Κορίτσια, αν έχετε άντερα και θέλετε πραγματικά να δείτε τη σημαίνει να έρχεσαι αντιμέτωπος με ″διαφορετικές κουλτούρες″ ενεργοποιήστε τα σχόλια για να δείτε τις ″κοινές αξίες″ που μοιραζόσαστε με τους συνελληνες.

Υ.Γ. Βέβαια πια όλος ο πλανήτης βλέπει τα στοιχεία και γνωρίζει με τι καραγκιόζηδες έχει να κάνει έτσι δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που θα πίστευε πότε αυτή τη θεατρική παράσταση. Μάλλον ο μόνος που γελά και πίνει εις υγείαν των ″επενδυτών″ είναι το διαφημιστικό γραφείο που ανέλαβε την καμπάνια

Υ.Γ 2 Στην λίστα στο προηγούμενο άρθρο έπρεπε να είχα προσθέσει και το ″Silicon Valley των Βαλκανίων″

Υ.Γ.3 Η διαφήμιση έπαψε να εμφανίζεται στο homepage, και πολύ κράτησε. Πεταμένα λεφτά για νομίζουν κάποιοι ότι κάτι κάνουν

Άσχετο… Αύγουστος 6, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Οταν σπούδαζα για το Master στο Birkbeck ενα από τα courses που διδάσκονταν ήταν το Social implications of computers. Αφορούσε τα αμφιλεγόμενα και “σκοτινά” θέματα που μπορούσε να βρει μπροστά του ένας επαγγελματίας πληροφορικαριος όπως πχ η ασφάλεια των δεδομένων, τα πνευματικά δικαιώματα, το ηλεκτρονικό έγκλημα κλπ. Κατά την διάρκεια του οι σπουδαστές χωρίζονταν σε ομάδες εργασίας και έκαναν έρευνα σε κάποιο από τα θέματα του μαθήματος και μετά συζητούσαν πάνω σε αυτό. Θυμάμαι πως μεσα στα διάφορα περίεργα που είχαμε βρει ψάχνοντας για το θέμα «διαδίκτυο» ηταν και ένα site που χωρίς ίχνος ειρωνείας περιέγραφε με εξονυχιστικές λεπτομέρειες την “προετοιμασια” ενός ανθρώπινου σώματος για “καταναλωση” (yeap!).
Αλλά το σημαντικότερο κομμάτι του course ήταν το θέμα των professional ethics. Στην παρουσίαση που μας έκαναν περιλαμβάνονταν περιπτώσεις όπως το bug που έκανε μηχανήματα ραδιοθεραπείας να δώσουν στους ασθενείς 100 φορές ισχυρότερη δόση ακτινοβολίας η το πρόβλημα στο υπολογισμό του χρόνου στο σύστημα ενός Patriot που είχε σαν αποτέλεσμα αυτός να μην καταστρέψει τον στόχο του, ένα Scud που έπεσε πάνω σε αμερικάνικο στρατώνα σκοτώνοντας 28 στρατιώτες. Με αυτά τα παραδείγματα ήθελαν να μας δείξουν πως σε τομείς όπως το λογισμικό για ιατρικά μηχανήματα, πλατφόρμες πετρελαίου, πλοήγηση αεροσκαφών κλπ ένα απλό λάθος μπορεί να έχει ασύλληπτο κόστος σε ζωές και χρήμα. Αλλά πέρα από τα λάθη, σε τομείς όπως η αμυντική βιομηχανία η ίδια η δουλειά πολύ συχνά περιλαμβάνει την δημιουργία και αναβάθμιση συστημάτων που έχουν σαν σκοπό την μαζική εξολόθρευση δεκάδων (ίσως και χιλιάδων) ανθρώπων (η κάποιου άλλου είδους καταστροφική δράση).
Πρέπει να επισημάνω εδώ ότι το course δεν είχε σαν σκοπό το δασκαλίστικο διδακτισμό η την καταγγελία. Απλούστατα έλεγε εντελώς ψυχρά στους φοιτητές και υποψήφιους επαγγελματίες πληροφορικαριους πως όταν επιλέγουν να εργαστούν κάπου πρέπει να γνωρίζουν ακριβώς τι θα είναι αυτό που θα κάνουν, ποιες θα είναι οι υποχρεώσεις τους και τις πιθανές επιπτώσεις της δουλειάς τους. Αν αποδέχονταν και μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις της θέσης τότε καλώς έχει. Αν όχι, τότε πρέπει να επιλέξουν κάτι άλλο. Τα “Ποιος το περίμενε πως θα μπορούσε να συμβεί αυτό” η “Που να ήξερα πως θα με έχωναν σε αυτό το project” μετά από την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδεμία αξία έχουν.
Το Social implications of computers είναι ίσως το μοναδικό από τα courses που υπάρχει ακόμα σχεδόν αναλλοίωτο στην μνήμη μου. Και μισό από τύχη μισό από επιλογή οι επιπτώσεις των λαθών μου σπανίως ξεπέρασαν το να μην λάβει κάποιος το ringtone που αγόρασε στο κινητό του.

Solo: A Predictable Story Μαΐου 29, 2018

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Αυτό που συμβαίνει με το mainstream κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια δεν νομίζω πως έχει προηγούμενο. Για του λόγου το αληθές δείτε αυτό το video ( που δημοσιεύθηκε σχεδόν 1 χρόνο πριν) όπου οι παλαίμαχοι armchair critics M.Stoklasa και R. Evans βασιζόμενοι στη μέχρι τώρα στρατηγική της Disney για το Star Wars francise σπάνε πλάκα κάνοντας προβλέψεις για ποια ηλίθια κλισέ θα περιέχει η ταινία Solo: A Star Wars Story. Νομίζω πως όποιος είδε το Solo θα συμφωνήσει πως πέσαν μέσα κατά 70% με 80%. Η φοβερή έλλειψη πρωτοτυπίας, η φρενιασμενη παράγωγη πανάκριβων μέτριων και κακών ταινιών, το ξεζούμισμα κάθε ξεχασμένου francise και χιλιοπαιγμένης ιστορίας θα σκάσει στα μούτρα του Holywood και όταν συμβεί αυτό δεν ξέρω αν θα μπορέσει ποτέ να ανακάμψει.

Υ.Γ. Ναι ξέρω πως ποσταρω κάθε τρεις και λίγο Red Letter Media αλλά οι τύποι είναι απίστευτοι. Το ξανά λεω. Όσοι πραγματικά αγαπάτε τον κινηματογράφο μην κάθεστε και ασχολείστε με θεωρητικοπαπαρδέλες που δεν αφορούν κανένα. Κάντε subscribe στο κανάλι τους

Υ.Γ. 2 Η πλάκα είναι στο review που ανέβασαν σήμερα (εδώ) αναφέρουν πως μέσες άκρες τους άρεσε η ταινία (και συμφωνώ, το Solo παραδόξως είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία από την νέα φουρνιά του Star Wars).

[Updated] Fuck You, It’s January! Ιανουαρίου 13, 2017

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Να, εδώ τα παλικάρια του Red Letter Media λενε τα πράγματα με το όνομα τους και μας δείχνουν μέσα σε 8 λεπτά πόσο έχει χρεοκοπήσει δημιουργικά ο σύγχρονος κινηματογράφος.

ENDLESS TRASH!!!!

Και μην μου πείτε “ναι αλλά υπάρχουν και ταινίες όπως το Arrival η το Sicario”. Ε και λοιπόν; Μπορούν 3-4 εξαιρετικές mainstream ταινίες να δικαιολογήσουν τους τόνους σκουπίδια που ξερνάνε στις αίθουσες τα μεγάλα studio μέσα στον πανικό τους να ανταγωνιστούν τα καινούρια μέσα (γκουχ γκουχ… διαδικτιακα streaming services και video games) και να κατακτήσουν τις τεράστιες αγορές της Ασίας; Sorry γατάκια αλλά όχι δεν μπορούν. Αυτό το πράγμα θα καταρρεύσει όπως κατέρρευσε στα 60’s το παλιό studio system. Είναι θέμα χρόνου.

By the way, όσοι ασχολείστε με τον κινηματογράφο αντι να κάθεστε να διαβάζετε κάτι αναλύσεις της πυρκαγιάς του στιλ “αντισυσχετισμενες εικόνες και μετααντιληπτική διαμεσολάβηση του μετακινηματογραφικού επηρεασμού” (πραγματικός τίτλος άρθρου, ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ) κάντε subscribe στο Red Letter Media. Είναι ένα από τα καλύτερα κανάλια στο youtube. Άντε μπράβο.

[Update] Νομίζω πως για να καταλάβει κανείς ακριβώς για τι μιλάνε οι κ.κ. Mike Stoklasa και Jay Bauman πρέπει να δεί και το παρακάτω βίντεο για το πως δουλεύει η παραγωγή και το box office (θα έλεγα να διαβάσετε και τα διευκρινιστικά σχόλια που υπάρχουν στην σελίδα του βίντεο στο youtube). Γιατί πάνω από όλα ο κινηματόγραφος είναι business γατάκια. Όχι μόνο ο κινηματόγραφος που παράγει το Hollywood αλλά όλες οι ταινίες που έχουν εκδοθεί ποτέ, ακόμη και τα αριστουργήματα (η “αριστουργήματα”) που κάνουν τους κουλτουρομπετοστοκους να παραληρούν. Όλες, ΟΛΕΣ, ζούνε η πεθαίνουν πάνω στα λογιστικά φύλλα ενός γραφείου παραγωγής. ‘Οποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό δεν έχει καταλάβει τίποτα

A Christmas Carol Δεκέμβριος 19, 2016

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Επειδή έχουμε μπει πια στη τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα ας ξαναβάλω εδώ ένα από τα πιο κατανυκτικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ. Γιατί νομίζω πως είναι πια προφανές πως μαζί το λυρισμό και την ποίηση αυτο το blog λατρεύει τη μεταφυσική και το υπαρξιακό μυστήριο.

Mr. Plinkett’s The Star Wars Awakens Review Οκτώβριος 5, 2016

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment
 
The movie business is exactly like professional gambling, except you hire the gambler. Usually some crazy kid with long hair… You give him $100 million dollars, and you say “Go to the tables, and come back with $500 million dollars.“
George Lucas
 

Έξι χρόνια μετά το τελευταίο Star Wars Review o Mr. Plinket (a.k.a ο Mike Stoklasa με την ομάδα της RedLetterMedia) επανέρχεται με το The Star Wars Awakens Review . Στην πραγματικότητα το video αυτό είναι περισσότερο μια ανάλυση για πως λειτουργεί το Hollywood πάρα κριτική για τη ταινία. Με το γνωστό του στιλ ο Plinket περιγράφει πως η σύγχρονη βιομηχανία του κινηματογράφου έχει μετατραπεί πια σε μια τεράστια, απόλυτα προβλέψιμη, εφιαλτική μηχανή που κάνει το διαβόητο Studio System που επικρατούσε απο το 1930 μέχρι το 1960 να μοιάζει με οικογενειακή βιοτεχνία από τα Κάτω Πετράλωνα. Επίσης αποδομεί την περίεργη προσπάθεια που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια να δοθεί κύρος και αξία στα γελοία prequels (εντελώς τυχαία αυτή τη τάση εμφανίστηκε αμέσως μετά την αγορά του franchise από την Disney) και την απάτη που λέγεται Soft Reboot. Αξίζει να το δείτε αν είστε Star Wars fan η αν απλά σας ενδιαφέρει μια ξεκάθαρη ανάλυση που να εξηγεί γιατί ο κινηματόγραφος (σε αντίθεση με την τηλεόραση που γίνεται όλο και καλύτερη) είναι δημιουργικά μια τραγική σκιά του παλαίου του εαυτου. Σε έμενα από αυτό το review μένει η εικόνα του George Lucas, ενός ηττημένου και απογοητευμένου ανθρώπου που παρόλη την αλαζονεία και τον εγωισμό του ίσως δεν άξιζε τον εξευτελισμό που υπέστη τα τελευταία χρόνια.

Υ.Γ. Σε άλλα νέα, η CD Project Red, εκείνη η μικρή εταιρία που ξεκίνησε το 1994 από δυο τύπους στη Βαρσοβία έχει φτάσει ένα χρόνο μετά την έκδοση του Witcher 3: The Wild Hunt να αξίζει περίπου 1,3 δις δολάρια. Αυτά