jump to navigation

The Texas Chainsaw Massacre Οκτώβριος 31, 2017

Posted by Lida in Halloween.
add a comment

“It rode the taste-line that separates something unspeakably awful from something that you can handle, and I recall after I saw it I went to sleep and I slept like a baby because it had, sort of, pacified my soul, I was able to go down into the depths of human depravity and come up and not really be damaged by it.”

John Carpenter

Halloween, αυτή η υπέροχη γιορτή είναι πάλι εδώ για να φέρνει όλες τις ηλικίες γύρω από τη θαλπωρή του οικογενειακού τραπεζίου. Ενός οικογενειακού τραπέζιου που η παράδοση θέλει μετά το γεύμα τα εγγόνια να προσφέρουν στον παππού την χίπισσα που αιχμαλώτισαν από τον δρόμο για να τη σφάξει σαν μοσχάρι.
Αυτή τη φορά λέω για αλλαγή να επικεντρωθώ σε μια και μονό συγκεκριμένη ταινία. Το 2017 είναι η χρονιά που χάσαμε δυο από τους σημαντικότερους δημιουργούς του συγχρόνου κινηματογράφου (όχι απλά του κινηματογράφου τρόμου, του Κινηματογράφου με Κ κεφαλαίο) τον George Romero και τον Toby Hooper. Για το έργο του Romero έχω μιλήσει σε προηγούμενο αφιέρωμα για το Halloween οπότε φέτος είναι μια καλή ευκαιρία για να έχει την τιμητική της η σημαντικότερη και ταυτόχρονα πιο αμφιλεγόμενη ταινία τρόμου στην ιστορία, το Texas Chainsaw Massacre.
Warning: Και αυτή τη φορά θα υπάρξουν χοντρά spoilers αλλά give me a break! Έχουν περάσει πάνω από 40 χρόνια από την πρώτη προβολή της ταινίας, άμα δεν την έχετε δει ακόμα δεν σας φταίει κανένας άλλος.

Μια παρέα από χίπηδες (η Sally Hardesty ο παραπληγικός αδερφός της Φρανκλιν και οι τρεις φίλοι τους ο Jerry, ο Kirk, και η Pam) έρχονται για να ελέγξουν το τάφο του παππού των Hardesty έχοντας ακούσει πως στην περιοχή δρα συμμορία βανδάλων που καταστρέφει τα νεκροταφεία της περιοχής. Στη διαδρομή μέχρι το πατρικό τους σπίτι παίρνουν ένα περαστικό με οτοστόπ. Αυτός αποδεικνύεται πως έχει πάνω από καμιά δεκαριά λασκαρισμένος βίδες στο κεφάλι του οπότε αναγκάζονται να τον πετάξουν έξω από το αυτοκίνητο. Φτάνοντας στο πατρικό το βρίσκουν εγκαταλειμμένο και υπό κατάρρευση ενώ το τοπικό βενζινάδικο δεν έχει βενζίνη για να τους δώσει. Ο Kirk και η Pam ψάχνοντας να βρουν την τοπική λιμνούλα για να δροσιστούν πέφτουν πάνω σε ένα παράξενο αγροτικό σπίτι που ηλεκτροδοτείται από μια γεννήτρια. Ελπίζοντας ότι οι ιδιόκτητες μπορεί να έχουν λίγη περισευούμενη βενζίνη για να τους δώσουν ο Kirk μπαίνει στο σπίτι. Και τότε (στα μισά της ταινίας) συμβαίνει αυτό

Από εκεί και πέρα αρχίζει η σταδιακή εξόντωση των υπόλοιπων μελών της παρέας. Σειρά έχει η Pam που καταλήγει κρεμασμένη ζωντανή στο τσιγκέλι ενώ ο Jerry τρώει και αυτός το σφυρί στο κεφάλι. Ο Franklin γίνεται κιμάς από το αλυσοπρίονο ενώ η Sally μετά από μια ατελείωτη καταδίωξη φτάνει στο τοπικό βενζινάδικο όπου αιχμαλωτίζεται από τον ιδιοκτήτη του και μεταφέρεται πίσω στο αγροτικό σπίτι. Εκεί καταλήγει στο οικογενειακό τραπέζι όπου ο Leatherface, o σαλεμένος οτοστοπατζης που είδαμε στην αρχή της ταινίας (που τελικά αποδεικνύεται πως είναι ο μικρότερος αδερφός του Leatherface) ο βενζινάς (οποίος είναι ειναι ο μεγαλήτερος αδερφός του Leatherface)  και ο υπεραιωνόβιος παππούς της οικογένειας ετοιμάζουν το δείπνο τους. Είναι όλοι τους πρώην εργαζόμενοι στο τοπικό σφαγείο και τα εγγόνια αποφασίζουν να δώσουν την ευκαιρία στον παππού να θυμηθεί τα παλιά προσφέροντας του τη Sally για να τη σφάξει. Ο παππούς δεν έχει αρκετή δύναμη για να την αποτελειώσει έτσι αυτή δραπετεύει και μετά από μια εξίσου μεγάλη δεύτερη καταδίωξη καταφέρνει να ανέβει στην καρότσα ενός διερχόμενου φορτηγού και να ξεφύγει. Ο εξοργισμένος Leatherface αρχίζει να χορεύει μανιασμενα με το πριονι καθως ο ήλιος δύει. The End

Η ιστορία και το σενάριο δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπα, υπήρξαν και πριν από το TCM κάποιες ταινίες που ακολούθησαν παρόμοια δομή. Αυτό που την κάνει μοναδική είναι το ύφος και η εκτέλεση. Η κλασική σύμβαση που απαιτεί το φως της ημέρας να συμβολίζει την ασφάλεια δεν ισχύει. Οι περισσότεροι φόνοι γίνονται μέρα μεσημέρι και συμβαίνουν χωρίς καμία προειδοποίηση, κανένα μουσικό κρεσέντο, καμιά αλλαγή στο ρυθμό των εικόνων. Ο Θάνατος έρχεται ξαφνικά χωρίς καμία αίτια και σχεδόν ότι συμβαίνει από τη αρχή μέχρι το τέλος δεν ακολουθεί καμία λογική. Ο Leatherface και η οικογένεια του δεν σκοτώνουν επειδή θέλουν εκδίκηση η επειδή υπακούουν σε κάποια εντολή. Είναι απλά μια ομάδα κυνηγών που τους αρέσει να παίζουν με το φαγητό τους. Τα θύματα απλά έτυχε να βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. H άμεση απεικόνιση της βίας στην οθόνη είναι ελάχιστη (αυτό ήταν συνειδητή επιλογή του ίδιου του Hooper που ήθελε να αποφύγει την ένδειξη Χ/Εντελώς Ακατάλληλο). Ο τρόμος και η φρίκη δηλώνονται μέσα από τις ανορθόδοξες γωνίες λήψης, το απότομο μοντάζ, το σουρεαλιστικό ντεκόρ (τα εκπληκτικά γλυπτά και έπιπλα του σκηνογράφου Robert A. Burns φτιαγμένα με ιατρικούς σκελετούς και πραγματικά κόκαλα ζώων που μάζεψε από τα τοπικά αγροκτήματα), τα ηχητικά εφέ και τις ψυχεδελικές συνθέσεις από μεταλλικούς, ηλεκτρονικούς και βιομηχανικούς ήχους που αποτελούν την μουσική υπόκρουση της ταινίας (που συνέθεσε ο ίδιος ο Hooper μαζί με τον τεχνικό/σχεδιαστή ήχου Weyne Bell).

Όμως αυτό που καταφέρνει να μεταδώσει εξαιρετικά τον παραλογισμό και την σταδιακή κατάρρευση της πραγματικότητας που συμβαίνει στην οθόνη είναι οι ερμηνείες. Η ένταση που εκπέμπουν οι ηθοποιοί οφείλεται σε ένα βαθμό στην συστηματική δουλειά (π.χ. Gunnar Hansen έμεινε για δυο μέρες σε ένα ίδρυμα για για να μπορέσει να μιμηθεί τις κινήσεις των ατόμων με ειδικές ανάγκες και να δώσει την κατάλληλη εκφραστικότητα στον χαρακτήρα του Leatherface) αλλά είναι κυρίως προϊόν της ψυχολογικής επίδραση που είχαν οι (θρυλικές πια) ακραίες συνθήκες κατά την διάρκεια των γυρισμάτων.
Η ομάδα του Hooper ξεκίνησε εν μέσω καύσωνα τον Ιούλιο του 1973 και δούλεψε σχεδόν non stop 16 ώρες κάθε μέρα για ένα μήνα. Ο θερμοκρασία στα εξωτερικά γυρίσματα ήταν 43 βαθμοί ενώ μέσα στο στο σπίτι έφτανε μέχρι τους 48 βαθμούς. Η έλλειψη εξαερισμού και μυρωδιά της αποσύνθεσης από το κρέας και τα κόκαλα των σκηνικών μαζί με τις αναθυμιάσεις από το πλαστικό και τις κόλλες έκαναν την ατμοσφαίρα αποπνικτική. Συχνά έπρεπε να διακόψουν επειδή κάποιος από ηθοποιός η τεχνικός ήθελε να βγει έξω για να αναπνεύσει η να κάνει εμετό. Σε αρκετές σκηνές το σφυρί η το αλυσοπρίονο πέρασε μερικά χιλιοστά από το πρόσωπο κάποιου ηθοποιού ενώ σε άλλες, όπως αυτή όπου ο βενζινάς τσακώνεται με τον μικρό αδερφό του Leatherface, τα χτυπήματα είναι αληθινά.
Στο τέλος οι ηθοποιοί και το συνεργείο είχαν φτάσει στα όρια τους. Η Marilyn Burns έχει δηλώσει πως η στιγμή που η Sally ξεσπάει σε υστερικά γέλια πάνω στη καρότσα του φορτηγού ήταν πραγματικός νευρικός κλονισμός από την κούραση ενώ ο Gunnar Hansen έχει πει επανειλημμένα σε συνεντεύξεις πως στο τέλος του μανιακού χορού του Leatherface πέταξε απηυδισμένος το αλυσοπρίονο στον αέρα.
Το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ The Shocking Truth περιγράφει με λεπτομέρειες τις εμπειρίες όλων των συντελεστών και την δοκιμασία που περάσαν μέχρι να δουν την ταινία να προβάλλεται στους κινηματογράφους.

Τελικά όλη αυτή η απίστευτη προσπάθεια απέδωσε κι με το παραπάνω. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν τεράστια και το TCM με συνολικό κόστος λιγότερο από 300.000 $ και έφερε πίσω πάνω από 30 εκατομμύρια (από τα οποία οι δημιουργοί και οι συντελεστές του έλαβαν ελάχιστα γιατί τα περισσότερα τα υπεξαίρεσε η εταιρία διανομής). Παρόλο που αρχικά είχε ανάμικτες κριτικές σήμερα πια ανήκει στο πάνθεον των σπουδαιότερων φιλμ στην ιστορία του κινηματογράφου (αποτελεί κομμάτι της μόνιμης έκθεσης του MoMA) και συναγωνίζεται επάξια με το Night of the Living Dead για το τίτλο της σημαντικότερης ταινίας τρόμου όλων των εποχών. Το θέμα της και το ιστορικό υπόβαθρο που την παρήγαγε έχουν αναλυθεί μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο και το στυλ και η αισθητική της αποτέλεσαν την έμπνευση για εκατοντάδες άλλα σημαντικά έργα τρόμου και φαντασίας καθώς και αρκετά sequels, prequels και reboots τα οποία όμως δεν κατάφεραν να πλησιάσουν ούτε στο ελάχιστο τη πρώτη εκδοχή. Ίσως το μόνο στοιχείο της ταινίας που είχε εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα από το αναμενόμενο ήταν η συστηματική αποφυγή της απεικόνισης του αίματος στις σκηνές βίας. Το γεγονός ότι οι λογοκριτες δεν μπορούσαν να αφαιρέσουν σκηνές από το έργο ώστε να ελαχιστοποιήσουν την βια που εκπέμπει (1-2 σκηνές είναι αρκετά αιματηρές για να δικαιολογήσουν την αφαίρεση) δεν μείωσε την ένδειξη καταλληλότητας, αντίθετα την αύξησε. Στην Βρετανία μάλιστα το BBFC την κράτησε στη λίστα με τις απαγορευμένες ταινίες για 25 χρόνια μέχρι το 1999 όπου επιτέλους δόθηκε η άδεια να προβληθεί στην τηλεόραση και στο κινηματογράφο.

Ίσως φανεί παράξενο αλλά για εμένα η ταινία είναι μια φοβερή κωμωδία και βρήκα εξαιρετικά λυτρωτικό το γεγονός ότι αυτή ήταν όντως η πρόθεση του Hooper (μάλιστα ήταν κάπως απογοητευμένος που η ένταση του τρόμου κάλυψε αυτό το στοιχείο) . Το ύφος ισορροπεί συνεχώς μεταξύ της απόλυτης φρίκης και του μαύρου χιούμορ και έτσι με ένα περίεργο τρόπο το αποτέλεσμα είναι ταυτόχρονα ξεκαρδιστικό χωρίς να χάνει ούτε στιγμή την ένταση του. Ιδιαίτερα το οικογενειακό δείπνο είναι μια από τις πιο άβολες αλλά και πιο λυτρωτικές σκηνές στην ιστορία και συμπυκνώνει στην πιο ακραία της μορφή την γελοιότητα και την υπαρξιακή φρίκη που έχουν όλες οι οικογενειακές μάζωξεις. Ο Hooper έχει πει πως αυτή η σκηνή είναι προϊόν της δικιάς του απέχθειας για τα οικογενειακά γεύματα. Όταν συγγενείς από το Wisconsin έρχονταν για επίσκεψη διασκέδαζαν τρομάζοντας τον μικρο Toby με τις ιστορίες τους για τον Ed Gein, τον κατά συρροή δολοφόνο που έφτιαχνε μάσκες και έπιπλα από τα υπολείμματα των θυμάτων του. Και έτσι η βάση της ταινίας είναι μια παράξενη και αποκρουστική οικογένεια από Ed Geins που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον με περίπου των ίδιο κωμικοτραγικά δυσλειτουργικό τρόπο που κάθε άλλη οικογένεια αντιμετωπίζει τον εαυτό της. Είναι προϊόν του περιβάλλοντος τους (το πρώτο μέρος της ταινίας εισάγει έμμεσα το νοσηρό περιβάλλον της κοινωνίας στην οποία ανήκει και η οικογένεια) και η διαστροφή και τα εγκλήματα τους είναι ταυτόχρονα απόκοσμα και οικεία γιατί βασίζονται στην πραγματικότητα. Έτσι δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως εκεί έξω, σε κάποιο ξεχασμένο αγρόκτημα, ο Leatherface συνεχίζει να κυνηγάει τα θύματα του κάτω από τον εκτυφλωτικό καλοκαιρινό ήλιο.

Happy Halloween!

ΥΓ. Αν αποφασίσετε να δείτε την ταινία θα πρότεινα να επιλέξετε τη 4K Remastered Edition του 2014. Η αποκατάσταση της κόπιας είναι εξαιρετική και το Blu-ray περιέχει ένα σκασμό από extras.

Advertisements

Fear of the Unknown Οκτώβριος 30, 2016

Posted by Lida in Halloween.
add a comment

The oldest and strongest emotion of mankind is fear,

and the oldest and strongest kind of fear is fear of the unknown. 
H. P. Lovecraft

Το Halloween μας έφτασε εμπρός με βήμα ταχύ να το προϋπαντήσουμε παιδιά με Ph’nglui mglw’nafh Cthulhu R’lyeh wgah’nagl fhtagn .Φέτος θα το ρίξουμε στα σκληρά γιαυτό και ο μαραθώνιος τρόμου είναι αφιερωμένος σε ταινίες εμπνευσμένες από το έργο του μεγιστοτιτανοτεράστιου H. P. Lovecraft.

lovecraft

Θ Α   Σ Ε Β Ε Σ Τ Ε

Η σχέση του Lovecraft με τον κινηματογράφο είναι πολύ περίεργη.  Σχεδόν όλες οι ταινίες που προσπάθησαν να δραματοποιησουν αυτούσιες τις ιστορίες του απέτυχαν παταγωδώς καλλιτεχνικά και εμπορικά. Αντίθετα μερικές από τις διασημότερες και καλύτερες ταινίες τρόμου είναι βασισμένες πάνω σε αυτό που λέμε Lovecraftian horror.  Οι τέσσερις που διάλεξα για φέτος ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία

Warning: Ακολουθεί κείμενο τεραστίων διαστάσεων γεμάτο χοντρά spoilers οπότε αν βαριέστε τα ατελείωτα σεντόνια η απλά σκοπεύετε να δείτε κάποια από αυτές τις ταινίες στο μέλλον καλύτερα να μην συνεχίσετε το διάβασμα

The Thing

Man is the warmest place to hide

Μια επιστημονική βάση στην Ανταρκτική βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα εξωγήινο πλάσμα που μπορεί να μολύνει και σταδιακά να “απορροφήσει” και να μιμηθεί τέλεια οποιοδήποτε ζωντανό οργανισμό έρθει σε επαφή μαζί του. Τα 12 μέλη της βάσης πρέπει να ανακαλύψουν ποιοι από την ομάδα τους έχουν μολυνθεί και να τους εμποδίσουν πάση θυσία να διαφύγουν στον έξω κόσμο.

Ίσως η πιο πετυχημένη καλλιτεχνικά από τις τέσσερις και μια από της 10 πιο αγαπημένες μου ταινίες. Η υπόθεση του  ακολουθεί πιστά τη νουβέλα “Who goes there?” του John W. Campbell και θυμίζει περισσότερο το “And then there where none” της Agatha Christie παρα μια κλασική ιστορία τρόμου (κάποια στιγμή πρέπει να γράψω δυο λόγια για την θεία Agatha που οι κουλτουρομπετόστοκοι την κατατάσσουν στο “ελαφρύ” ρεπερτόριο. Ελαφριά είναι η κούνια που σας κούναγε γατάκια).

Όμως παρόλο που η δομή της δεν θυμίζει τις ιστορίες του Lovecraft η ατμόσφαιρα, το ύφος και σχεδόν όλα τα άλλα στοιχεία που την αποτελούν είναι καθαρά Lovecraftικα. Αυτό οφείλετε στο γεγονός ότι το Who goes there? είναι εμπνευσμένο από το έργο του Lovecraft και πιο συγκεκριμένα από το “At the Mountains of Madness”. Και τα δύο έχουν στην βάση της ιστορίας τους την παγωμένη Ανταρκτική, εξωγήινους οργανισμούς που είναι θαμμένοι για αμέτρητα χρόνια μέσα στο χιόνι και μια επιστημονική ομάδα που αρχίζει να εξοντώνεται και σταδιακά να βυθίζεται στην τρέλα και την παράνοια. Ακόμη και το τέρας του The Thing, που είναι ίσως η καλύτερη μεταφορά ενός lovecraftικου τέρατος στην μεγάλη οθόνη, θυμίζει αμυδρά τα Shoggoths από το At the Mountains of Madness. Μιας και ανέφερα το τέρας ας βάλω και εδώ τη γνωστή σκηνή, έτσι για να μην έχετε κενά.

Πέρα από αυτά τα επιφανειακά στοιχεία το πιο lovecraftικο κομμάτι της ταινίας είναι η ίδια η υπόθεση. Σε αντίθεση με τις περισσότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που οι εξωγήινοι είτε είναι εχθρικοί είτε φιλικοί απέναντι στο ανθρώπινο είδος (θέλουν είτε να μας καταστρέψουν είτε να μας “κατανοήσουν”) τo πλάσμα δεν δίνει δεκάρα για εμάς. Θέλει απλά να επιβιώσει και να αναπαραχθεί. Η αναπόφευκτη εξόντωση κάθε άλλης μορφής ζωής στη γη που θα συμβεί αν πετύχει τον σκοπό του είναι η απλή παρενέργεια μιας φυσικής διαδικασίας. Αυτός ο μηδενισμός μαζί με το αμφίβολο τέλος της ταινίας (αφήνει νύξεις πως ένας από τους επιζώντες είναι μολυσμένος) είναι από τους κύριους λόγους που η ταινία απέτυχε εμπορικά όταν πρωτοβγήκε. Και το γεγονός ότι συνέπεσε με το φιλικό και γλυκούλη E.T. the Extra-Terrestrial δεν την βοήθησε ιδιαίτερα. Σήμερα βέβαια, 34 χρόνια μετά από την πρώτη προβολή τους, το E.T. δεν το θυμάται πια ούτε ο Spielberg ενώ αντίθετα το The Thing έχει αποκτήσει μεγάλο cult following και δεν λείπει ποτέ από τα φεστιβάλ και τις ρετροσπεκτίβες του φανταστικού κινηματογράφου

Evil Dead

Join us…

Μια παρέα που αποτελείται από 2 αγόρια και 3 κορίτσια φτάνουν σε μια απομονωμένη καλύβα στο δάσος για να περάσουν τις διακοπές τους. Στο κελάρι της καλύβας βρίσκουν ένα παράξενο βιβλίο και ένα μαγνητόφωνο που περιέχει την απαγγελία των περιεχομένων του βιβλίου από τον προηγούμενο κάτοικο της καλύβας. Η παρέα βαζεί απο περιέργια το μαγνητόφωνο να παίξει απελευθερώνοντας έτσι μια δαιμονική οντότητα που αρχίζει να τους καταλαμβάνει έναν έναν

Η πιο ερασιτεχνική και ταυτόχρονα η πιο σημαντική ιστορικά από τις τέσσερις ταινίες του αφιερώματος.  Γυρίστηκε με συνολικό budget 90.000 δολ. από ένα ερασιτέχνη ηθοποιό (Bruce Cambell) και ένα φοιτητή της αγγλικής λογοτεχνίας (Sam Raimi). Ο Raimi, ο Cambell και ο Tom Sullivan που έκανε τα ειδικά εφέ περάσαν ένα απίστευτο Γολγοθά μέχρι να ολοκληρώσουν το έργο τους αλλά κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα μικρο διαμαντάκι. ‘Οπου προβλήθηκε έλαβε διθυραμβικές κριτικές , κέρδισε κάπου 2,4 εκατ. δολάρια στο box office και έχει μπεί πια στο πάνθεον των σημαντικότερων ταινιών τρόμου στην ιστορία.

Ωραία όλα αυτά θα μου πείτε αλλά ο Lovecaft που κολλάει; Πρώτα από όλα το παράξενο βιβλίο δεν είναι άλλο από το διασημότερο (μετά τον Cthulhu) δημιούργημα  του Lovecraft, το περίφημο Necronomikon. Πρόκειται για ένα φανταστικό βιβλίο που εμφανίζεται σε πολλές από τις ιστορίες του συγγραφέα. Περιέχει την ιστορία των “Μεγάλων Παλαιών” και τις τελετουργίες που απαιτούνται για να τους καλέσει κάποιος στην δίκη μας διάσταση. Ο Sam Raimi μελετούσε τα έργα του Lovecaft στο πανεπιστήμιο την εποχή που άρχισε να ετοιμάζει την ταινία και είχε εντυπωσιαστεί από το Necronomikon. Αλλά πέρα από αυτό το προφανές στοιχειό υπάρχει και η κλασική lovecraftικη ιδέα της πραγματικότητας που σταδιακά διαλύεται και κάνει τους ήρωες της ιστορίας να χάνουν τα λογικά τους. Περίπου απο τα μέσα της ταινίας και μετά δεν είμαστε σίγουροι αν αυτά που βλέπουμε όντως συμβαίνουν στον Ash (Bruce Cambell) η απλά παρακολουθούμε την ψυχολογική του κατάρρευση. Και φυσικά στο τέλος η υπερφυσική οντότητα αφού δώσει την εντύπωση στον Ash ότι μπορεί να ξεφύγει ορμάει καταπάνω του σβήνοντας έτσι και την τελευταία ελπίδα για λύτρωση που μπορεί να είχαν οι θεατές.

Παρ όλη την γενική αίσθηση ερασιτεχνισμού και φτήνιας που έχει η ταινία νομίζω ότι μπορεί να σταθεί ακόμη σήμερα. Τα ειδικά εφέ είναι λίγο αδύναμα, ιδίως το stop motion στο τέλος αλλά ακόμη και αυτή αδυναμία δεν αρκεί για να επισκιάσει το μέγεθος και την επιτυχία του εγχειρήματος .

Fun Fact: o Tom Sullivan είναι μεγάλος fan του Lovecaft και έχει δουλέψει σε παρα πολλά projects που έχουν σχέση με το έργο του συγγραφέα

Cabin in the Woods

Πέντε φίλοι φεύγουν για να περάσουν ένα σαββατοκύριακο σε ένα σπίτι στο δάσος. Όμως το σπίτι στη πραγματικότητα είναι εργαστήριο γεμάτο κάμερες και ηλεκτρονικά συστήματα τα όποια ελέγχει μια ομάδα ερευνητών που τους παρακολουθεί και που προσπαθεί να κατευθύνει τις κινήσεις τους.

Ίσως η πιο “ανάλαφρη” (αν μπορεί ποτέ να πει κανείς ανάλαφρη μια ταινία τρόμου) από τις τέσσερις. Καθώς εξελίσσεται η υπόθεση μαθαίνουμε πως το σπίτι είναι μια οργανωμένη παγίδα θανάτου και πως ο σκοπός όλης αυτή της περίεργης σκηνοθεσίας με τα 5 νεαρά θύματα είναι μια πανάρχαιη ανθρωποθυσία που πρέπει να γίνεται κάθε χρόνο για τον εξευμενισμό των “Μεγάλων Παλαιών”. Οι Παλαιοί απαιτούν η θυσία να εκτελείτε με βάση λεπτομερείς οδηγίες που με το πέρασμα των αιώνων γίνονται όλο και πιο περίπλοκες . Το ανθρώπινο είδος είναι για αυτούς μια ενόχληση και γίνεται ανεκτό μόνο όσο μπορεί να τους παρέχει διασκέδαση με τη μορφή στιλιζαρισμένης σαδιστικής βίας. Φυσικά όλα πάνε στραβά και η θυσία αποτυγχάνει μέσα σε πανδαιμόνιο όπου όλα τα κλισέ των ταινιών τρόμου ξεχύνονται με μιας πάνω στη οθόνη. Στο τέλος οι εξοργισμένοι Παλαιοί ξυπνάνε από το λήθαργο τους για να καταστρέψουν την ανθρωπότητα.

Το Cabin in the woods είναι μια σάτιρα που κουνάει κοροϊδευτικά το δάχτυλο στην βιομηχανία του κινηματογράφου αλλά και στο ίδιο το κοινό της. Παρόλο που το lovecraftικο στοιχείο αποτελεί τη βάση τις ιστορίας οι Joss Whedon and Drew Goddard το χρησιμοποιούν απλά σαν μια αλληγορία.  Οι Μεγάλοι Παλαιοί δεν είναι παρα το κοινό που τα τελευταία 20 χρόνια απαιτεί από την βιομηχανία του κινηματογράφου τα ίδια και τα ίδια κουρασμένα κλισέ επιβραβεύοντας τα στο box office ενώ ταυτόχρονα καταδικάζει στην αφάνεια κάθε πρωτότυπη ιδέα. Σαν αποτέλεσμα αυτής της καταναλωτικής συμπεριφοράς ο κινηματογράφος τρόμου είναι σήμερα ίσως το πιο χρεοκοπημένο δημιουργικά από όλα τα genre. Και αυτό γίνεται προφανές καθώς ο θεατής κυριολεκτικά χάνει το μέτρημα από τα δεκάδες εύκολα αναγνωρίσιμα στερεότυπα που παρελαύνουν μπροστά στα μάτια του κατά την διάρκεια της ταινίας. Άραγε πόσες φορές μπορεί να δει κάποιος ανακυκλωμένα όλα αυτά πριν πει “Αι Σιχτίρ” και παρατήσει τελείως το σπορ;

In the Mouth of Madness

Do you read Sutter Cane?

Ο John Trent (Sam Neill) ένας ερευνητής ασφαλιστικής εταιρείας αναλαμβάνει να να βρει τον διάσιμο συγγραφέα τρόμου Sutter Cane (Jürgen Prochnow) ο οποίος εξαφανίστηκε λίγο πριν παραδώσει στον εκδοτικό του οίκο το τελευταίο του βιβλίο

Πρόκειται για την τρίτη και τελευταία ταινία της Τριλογίας της Αποκάλυψης (The Thing, Prince of Darkness, Mouth of Madness) του Carpenter και η πιο lovecraftικη από τις τέσσερις ταινίες του αφιερώματος. Πραγματικά είναι σαν ο σεναριογράφος Michael De Luca να μάζεψε ένα ένα όλα τα κλασσικά στοιχεία του lovecraft horror και να τα έριξε μέσα στο σενάριο του. Το μόνο πραγματικά ξεχωριστό κομμάτι του In the Mouth of Madness που ξεφεύγει από το lovecraftικο  σύμπαν είναι o Sutter Cane. Ο χαρακτήρας του είναι βασισμένος Steven King και παίζει το ρόλο της πύλης μεταξύ της διάστασης των Μεγάλων Παλαιών και του δικού μας κόσμου. Όσο περισσότεροι διαβάζουν το έργο του τόσο η πραγματικότητα καταρρέει και αντικαθίσταται από περιεχόμενο των βιβλίων του.  Στο τέλος η μετάβαση είναι ολοκληρωτική και η ανθρωπότητα βυθίζεται μέσα στο χάος καθώς οι Μεγάλοι Παλαιοί εισβάλουν στο σύμπαν μας μέσω των αναγνωστών του Cane

Παρόλο που καλλιτεχνικά δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία με το  The Thing (τα ειδικά εφέ και οι ερμηνείες είναι άνισες ενώ δεν καταφέρνει να αποδώσει μια πραγματικά lovecraftικη ατμόσφαιρα) το In the Mouth of Madness είναι μια εξαιρετική ταινία τρόμου (και είναι ίσως το τελευταίο αξιόλογο έργο του Carpenter). Αλλά πάνω από όλα είναι αυτό που λένε love letter to the fans. Οι αναφορές στο έργο του Lovecraft είναι αμέτρητες. Οι τίτλοι των βιβλίων του Cane είναι παραλλαγές στους τίτλους των ιστοριών του Lovecaft (Hobb’s End Horror = The Dunwich Horror κλπ). Ο εκδοτικός οίκος του Cane, Arcane Publishing είναι παραλλαγή στο όνομα Arkham House τον πρώτο εκδοτικό οίκο που τύπωσε σε βιβλίο τις ιστορίες του Lovecaft. To Hobb’s End, η παράξενη πόλη που ζει ο Cane είναι βασισμένη στις πόλεις Innsmouth απο το The Shadow over Innsmouth και στο Dunwich από το The Dunwich Horror. Το ξενοδοχείο που μένει ο Trent ονομάζεται Pickman και είναι αναφορά στο Pickman’s Model. Το ίδιο το όνομα της ταινίας που είναι παραλλαγή στο At the Mountains of Madness. Τα αποσπάσματα των βιβλίων που διαβάζει ο Trent περιέχουν αυτούσιες φράσεις από το έργο του Lovecaft. Και τέλος βασική ιδέα της ταινίας όπου οι ανθρώποι μετατρέπονται σε Μεγάλους Παλαιούς και ξεχύνονται στους δρόμους σε ένα ατέλειωτο όργιο βίας θυμίζει το γνωστό απόσπασμα από το Call of Cthulhu

… for then mankind would have become as the Great Old Ones; free and wild and beyond good and evil, with laws and morals thrown aside and all men shouting and killing and revelling in joy. Then the liberated Old Ones would teach them new ways to shout and kill and revel and enjoy themselves, and all the earth would flame with a holocaust of ecstasy and freedom.

Από αυτή την ταινία μου έχει μείνει πάντα χαραγμένη στην μνήμη η τελευταία σκηνή όπου ο John Trent έχοντας ανακαλύψει πως στην πραγματικότητα δεν είναι παρα ένας από τους χαρακτήρες από τα βιβλία του Cane παρακολουθεί σε ένα άδειο σινεμά τον εαυτό του στην ίδια ταινία που βλέπουμε και εμείς καθώς γύρω του ο πολιτισμός διαλύεται.

 Άσχετο

Έψαξα να βρω από περιέργεια αν υπάρχει ελληνική μετάφραση του Who goes there? του Campbell  και ω, τι έκπληξη δεν κατάφερα να βρω ούτε δείγμα (το Who goes there? είναι ένα από τα γνωστότερα διηγήματα επιστημονικής φαντασίας) . Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Παλαιότερα προσπάθησα να βρω την ελληνική μετάφραση του There Will Come Soft Rains της Sara Teasdale αλλά ούτε και αυτό φαίνεται να υπάρχει μεταφρασμένο παρόλο που ανήκει στα σημαντικότερα ποιήματα του 20ου αιώνα. Έχω βρει μεταφράσεις του Lovecraft και άλλων κλασσικών συγγραφέων τρόμου αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει στα ελληνικά όλο το έργο τους και ποια είναι η ποιότητα αυτών των μεταφράσεων. Πάντως αν ήταν στο χέρι μου θα φρόντιζα να υπάρχουν όσο το δυνατόν καλύτερες μεταφράσεις για όλα τα έργα των σημαντικότερων συγγραφέων του είδους μην σου πω πως θα τα μοίραζα και δωρεάν έξω από τα σχολεία. Και θα το πάω και ακόμα παραπέρα. Αν μπορούσα θα έκανα σαμποτάζ στα τυπογραφεία του ΟΕΔΒ και θα αντικαθιστούσα κάποια κείμενα (που εγώ κατατάσσω στη κατηγορία Death of the Mind) από τα βιβλία των νέων ελληνικών με μερικά από τα καλύτερα κείμενα των E. A. Poe, Lovecraft, Ray Bradbury, Stephen KingClive Barker κλπ. Πχ Θα άλλαζα το απίστευτα μίζερο “Να ‘σαι καλά, δάσκαλε!” του Γιώργου Ιωάννου απο το βιβλίο της Β’ Γυμνασίου με το Dagon του Lovecraft η με το κομμάτι με τον Danny στο δωμάτιο 237 από το The Shining του Stephen King. Γιατί όπως έχει πει και ο Μεγάλος

The one great crusade worthy of an enlightened man is that directed against whatever impoverishes imagination, wonder, sensation, dramatic life, and the appreciation of beauty. Nothing else matters. And not even this really matters in the great void, but it is amusing to play a little in the sun before the blind universe dispassionately pulverises us again into that primordial nothingness from whence it moulded us for a second’s sport.

Happy Halloween!

Bonus Video

Για το τέλος ρίξτε μια ματιά σε αυτό το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Lovecraft. Γιατί κάτι μου λέει πως  όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερο θα ακούτε το όνομα του

Sweet Dreams Are Made of These Οκτώβριος 31, 2015

Posted by Lida in Halloween.
add a comment

The cinema is where we come to share a collective dream

and horror films are the most dream like of all.

Mark Gatiss, A History of Horror

Φέτος ο εορτασμός του  Halloween με πετυχαίνει σε κάπως χύμα φάση. Αυτή την εποχή είμαι περίπου σαν τους τύπους στην διαφήμιση του Jack Daniel’s που περιμένουν να ωριμάσει το bourbon πετώντας τις τάπες στο βαρέλι ενώ έχω ταυτόχρονα κολλημένο στο πρόσωπο μου ένα σαρδόνιο χαμόγελο που όσο περνάει ο καιρός όλο και μεγαλώνει. Γιαυτό αυτή τη φορά έχω ένα σχετικά εύκολο αφιέρωμα σε μερικές από τις πιο διάσημες σκηνές στην ιστορία του σινεμά. Γιατί μεγάλη τέχνη δεν είναι μόνο η βουτιά της Anita Ekberg στη Fontana di Trevi και τα σκαλιά της Οδησσού στο θωρηκτό Ποτέμκιν.
Προειδοποίηση: Αν για κάποιο περίεργο λόγο δεν έχετε δει τις ταινίες από τις οποίες προέρχονται αυτές οι σκηνές
1) γιατί συνεχίζετε και επισκέπτεστε αυτό το blog;
2) αν έχετε σκοπό να τις δείτε στο μέλλον καλύτερα να μην συνεχίστε το διάβασμα μιας και ακολουθούν χοντρά spoilers.

Silence of the Lambs – η σκηνή της απόδρασης

Ο Hannibal (Anthony Hopkins) έχει μεταφερθεί από τις ψυχιατρικές φυλακές υψίστης ασφαλείας της Βαλτιμόρης στα δικαστήρια του Memphis (1ο λάθος). Σε μια προηγουμένη σκηνή έχουμε δει πως ο διευθυντής του ψυχιατρείου δρ. Chilton (Anthony Heald) είχε ξεχάσει το στυλό του στο κελί του Lecter. (2ο λάθος). Οι Boyle (Charles Napier) και Pembry (Alex Coleman) δεν είναι εκπαιδευμένοι νοσοκόμοι αλλά απλοί φύλακες των δικαστηρίων που θεωρούν τον Lecter ένα τρελάρα που τους φόρτωσαν να φυλάνε στα καλά καθούμενα (3ο λάθος). Τα βάζουμε όλα αυτά μαζί και να το αποτέλεσμα.

PART 1: Ready when you are sergeant Pembry

PAART 2: Lt. Boyle at the Base of a Crucifixion

PAAART 3: ♫ And I recognise the face behind the mask. It’s a devil’s disguise ♫

Ο Lecter ελευθερώνεται από τα δεσμά του, σκοτώνει τους δυο φύλακες, φοράει τη στολή του Pembry και τον ντύνει με τα δικά του ρούχα (έχουν τον ίδιο σωματότυπο). Στη συνέχεια πετάει το νεκρό σώμα στη οροφή του ανελκυστήρα και παριστάνει τον ετοιμοθάνατο Pembry φορώντας το γδαρμένο του πρόσωπο. Και μέσα σε όλα αυτά φτιάχνει και ένα γουστόζικο art installation με τον ξεκοιλιασμένο Boyle. Γιατί; Γιατί μπορεί ρε γατάκια

Στην σκηνή που έχει προηγηθεί ο Hannibal δίνει στην Calrice Starling όλα τα εφόδια για να βρει τον serial killer Buffalo Bill και της προσφέρει την λύτρωση από τους δικούς της εφιάλτες. Και ομως εδώ βλέπουμε τον ίδιο άνθρωπο, στον ίδιο χώρο χωρίς κανένα δισταγμό να εκτελεί με χειρουργική ακρίβεια ένα φρικτό έγκλημα. Στα χέρια κάποιου άλλου αυτή η σκηνή θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα αλλοπρόσαλλο, ασύνδετο και φλύαρο gorefest. Ο Jonathan Demme η ομάδα του παίρνει αυτές τις εντελώς αντίθετες σε ύφος και τόνο σκηνές και δημιουργεί μια λιτή, αδιάλειπτη σε ύφος, άψογα χορογραφημένη και χρονομετρημένη σεκάνς.

Ολόκληρη η ταινία είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του τι μπορεί να παράγει μια ομάδα ταλαντούχων και επαγγελματικά πειθαρχημένων ανθρώπων που δένουν τέλεια μεταξύ τους και διαθέτουν την ελευθερία να δουλέψουν όπως νομίζουν. Μην ξεγελιέστε από την μοναδική ερμηνεία του Anthony Hopkins, το project από την αρχή μέχρι το τέλος στηρίχθηκε απόλυτα στην ομαδική προσπάθεια (δείτε το Inside the Labyrinth: The Making of ‘The Silence of the Lambs’ που περιλαμβάνετε στο DVD της επανέκδοσής και θα καταλάβετε τι εννοώ). Προσωπικά ξεχωρίζω τη εξαιρετική δουλειά της Kristi Zea που εμπνεύστηκε τον σχεδιασμό και τον φωτισμό του συγκεκριμένου χώρου (και φυσικά το μακάβριο art installation με τον Boyle, φαίνεται άλλωστε ξεκάθαρα από το πρώιμο concept art της σκηνής) από τους πίνακες του Francis Bacon .

Disclaimer: Το Silence of the Lambs το είδα την πρώτη βδομάδα προβολής και από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζει να είναι η αγαπημένη μου ταινία.

Alien – Η σκηνή της “γέννησης”

Το πλήρωμα του φορτηγού διαστημοπλοίου “Νοστρόμο’ καλείται να ερευνήσει ένα μυστηριώδες σήμα που εκπέμπεται από ένα κοντινό πλανήτη. Εκεί βρίσκουν ένα αρχαίο διαστημόπλοιο γεμάτο με χιλιάδες αυγά που ανήκουν σε κάποιο εξωγήινο είδος ζωής. Όταν o αξιωματικός Kane (John Hurt) πλησιάζει ένα από τα αυγά αυτό ανοίγει και από μέσα του πετάγεται ένα πλάσμα που διαπερνάει το διαστημικό του κράνος και προσκολλάται στο πρόσωπο του. Η ομάδα διάσωσης παραβιάζει τους κανόνες ασφάλειας και φέρνει τον Kane μέσα στο σκάφος. Ανακαλύπτουν πως είναι αδύνατον να αφαιρέσουν το πλάσμα από το πρόσωπο του αλλά μετά από λίγες ώρες αυτό αποκολλάται μόνο του και πεθαίνει. Ο Kane μέσα σε 1-2 μέρες (ίσως ώρες;) ξυπνάει σαν αν μην συμβαίνει τίποτα και τρώει μαζί με το πλήρωμα το τελευταίο τους γεύμα πριν ξαναμπούν σε κρυογονική νάρκη για να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Hello, my baby Hello, my honey Hello, my ragtime gal ♫

Η έμπνευση για τη μορφή του “νεογέννητου” alien είναι (και εδώ) το έργο του Francis Bacon και πιο συγκεκριμένα μια από τις μορφές του Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion. Υπήρξε παλιότερα η φήμη πως οι τόσο φυσικές αντιδράσεις των ηθοποιών οφείλονταν στο γεγονός ότι δεν γνώριζαν τι θα συμβεί. Φυσικά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι μιας και όλοι τους είχαν διαβάσει το σενάριο, μάλιστα η Sigourney Weaver και η Veronica Cartwright είχα ήδη δει και την “κούκλα” που θα πετιόταν από το στομάχι του Hurt. Αυτό που οι ηθοποιοί δεν γνώριζαν ήταν οι λεπτομέρειες όπως η ποσότητα του (πραγματικού αγελαδινού παρακαλώ) αίματος και το γεγονός ότι θα χρησιμοποιούνταν αντλίες υψηλής πίεσης και μικροεκρήξεις Το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσει ολόκληρο το στούντιο (και οι ηθοποιοί) με αίμα και κομμάτια κρέας. Μάλιστα η καημένη η Cartwright έφαγε σχεδόν ένα λίτρο αίμα στα μούτρα και σαβουρδιάστικε on camera. Εδώ ο μεγάλος H.R. Giger, οι ηθοποιοί, οι τεχνικοί και ο Ridley Scott εξηγούν πως ακριβώς σχεδιάστηκε και γυρίστηκε αυτή η ιστορική σκηνή

The Thing – Η σκηνή της μεταμόρφωσης

Ένα εξωγήινο πλάσμα που μπορεί να μολύνει και σταδιακά να “απορροφήσει” και να μιμηθεί οποιοδήποτε ζωντανό οργανισμό έρθει σε επαφή μαζί του έχει εισχωρήσει σε μια βάση στην Ανταρκτική. Σε αυτό το σημείο της ταινίας η υπόλοιπη ομάδα θεωρεί πως ο MacReady (Kurt Russell) ίσως έχει μολυνθεί από το πλάσμα. Ο Norris (Charles Hallahan) παθαίνει καρδιακή προσβολή καθώς προσπαθεί να ακινητοποιήσει τον MacReady και μεταφέρεται στο ιατρείο της βάσης όπου ο γιατρός Dr. Copper (Richard Dysart) προσπαθεί να επαναφέρει σε λειτουργία την καρδιά του. Και τότε συμβαίνει αυτό…

!!!!Warning: What you are about to see cannot be unseen!!!!

You got to be fucking kidding!

Όταν ανέλαβε την ταινία ο Carpenter ήθελε πάνω από όλα να αποφύγει αυτό που σχεδόν καμία ταινία τρόμου (σε ένα βαθμό ούτε το Alien) δεν είχε καταφέρει να αποφύγει στο παρελθόν. Δηλαδή το να είναι το τέρας άπλα ένας τύπος με λαστιχένια στολή (“a guy in a rubber suit”) η μια κακοφτιαγμένη μαριονέτα. Και ανέθεσε αυτό το τιτάνιο έργο στον τότε 22χρονο Rob Bottin ο όποιος για να το φέρει σε πέρας δούλεψε 7 μέρες τη βδομάδα για 57 βδομάδες συνεχόμενα. Το αποτέλεσμα ήταν τα καλύτερα πρακτικά ειδικά εφέ στην ιστορία του κινηματογράφου. Το προσωπικό κόστος για τον Bottin ήταν τεράστιο μιας και κατέληξε στο νοσοκομείο με υπερκόπωση ενώ κόντεψε να καίει ζωντανός στα γυρίσματα αυτής της σκηνής. Στο παρακάτω βίντεο κάνει πλάκα καθώς περιγράφει τι συνέβη στο πρώτο καταστροφικό γύρισμα αλλά κάτι μου λέει πως τα πράγματα δεν ήταν τόσο αστεία

Τώρα πια όλες αυτές οι σκηνές δημιουργούνται μέσα σε μια βδομάδα από χιψτερογραφίστες που δουλεύουν με Adobe After Effects η Autodesk Maya από την άνεση του γραφείου τους. Όμως το αποτέλεσμα μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν έχει καταφέρει να φτάσει την δουλειά μαστόρων σαν τον Bottin ,τον Stan Winston και τον Tom Savini.

Special Mention: The Godfather – “I’ll make him an offer he cannot refuse”

Ο βαφτισιμιός του Don, Johnny Fontane (Al Martino), θέλει πάση θυσία τον πρωταγωνιστικό ρολό στην τελευταία ταινία του Jack Woltz (John Marley) ο όποιος του τον αρνιέται πεισματικά . Ο Corleone στέλνει τον consigliere, Tom Hagen (Robert Duvall) να εξηγήσει στον Woltz ότι ο Fontane πρέπει να πάρει τον ρολό (γιατί; τι γιατί; γιατί ο Fontane είναι ο βαφτισιμιός του Corleone γατάκια). Ο Woltz αφού κάνει τον Hagen ένα μικρο tοur στους σταύλους όπου κράτα τα πολυαγαπημένα του καθαρόαιμα αλόγα κούρσας, δηλώνει πως δεν πρόκειται ποτέ να δεχτεί τον Fontane σαν πρωταγωνιστή σε δικιά του ταινία. Την επόμενη μέρα τον περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη

Το Godfather φυσικά δεν είναι ταινία τρόμου αλλά αυτή η σκηνή ανήκει στις πιο τρομακτικές στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο Don δεν χρειάζεται να φωνάξει, να απειλήσει άμεσα με βια η να σε βασανίσει. Απλά σκοτώνει αυτό που αγαπάς και το κάνει αθόρυβα και χωρίς να διστάσει ούτε δευτερόλεπτο. Όλα τα υπόλοιπα είναι φλυαρίες.

Happy Halloween!

Υ.Γ. Σοβαρά τώρα αν δεν έχετε δει κάποια από τις παραπάνω ταινίες το φετινό Halloween είναι ευκαιρία να τις δείτε Και μην μου πει κανείς ότι είναι αποκρουστικές και βίαιες. Αν εγώ κατάφερα να δω το Salo του Pasolini (τη πιο βαρετή και απλοϊκή ταινία που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος) τότε και εσείς μπορείτε να δείτε το The Thing και το Alien.  Μάλιστα αυτές οι ταινίες θα σας προσφέρουν κάτι που ποτέ δεν πρόσφερε καμία ταινία του Pasolini σε κανένα. Θα σας διασκεδάσουν.

Τα Ζόμπι είναι παντοτινά Οκτώβριος 31, 2014

Posted by Lida in Halloween.
1 comment so far

Το Halloween είναι εδώ (ενωμένο δυνατό) και ως συνήθως θα το γιορτάσω οργανώνοντας ένα μικρο μαραθώνιο ταινιών τρόμου (η καλύτερα ταινιών που είναι στο γενικό πνεύμα του Halloween).

Παρενθεση: οι ταινίες τρόμου δεν μου πολύ αρέσουν. Βλέπω κινηματογράφο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και είναι ζήτημα αν όλα αυτά τα χρόνια έχω επισκεφτεί αίθουσα για να δω horror flick πάνω από 2-3 φορές . Από αυτού του είδους τις ταινίες έχω δει μόνο τα χαρακτηριστικά δείγματα που κάθε cinefil και μελετητής της ιστορίας του 20ου αιώνα πρέπει να γνωρίζει. Γιατί σε αντίθεση με κατι φλύαρες art house ασυναρτησίες, που αφορούν μόνο τα κολλήματα κάθε αλαφροΐσκιωτου παπάρα και ενθουσιάζουν τους κριτικούς κινηματογράφου, οι ταινίες τρόμου (μαζί με τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας) είναι πάντα οι ακριβέστεροι εκφραστές των εμμονών και των φοβιών μιας ολόκληρης κοινωνίας . Είναι επίσης μια καλή υπενθύμιση πως παρόλα τα γκατζετ, την επιστήμη, τη φιλοσοφία και τη τέχνη μας στη πραγματικότητα είμαστε ένα μάτσο μισοεξελιγμενοι πίθηκοι που τρέμουμε τη σκιά μας και είμαστε έτοιμοι σε κάθε ευκαιρία να διαμελίσουμε ο ένας τον άλλο

Φέτος το θέμα του μαραθώνιου θα είναι τα ζόμπι. Έχουν επιστρέψει στη μόδα με τη εκπληκτική σειρά Walking Dead (και με το εξαιρετικό The Last of Us της Naughty Dog, όσοι έχετε Playstation φροντίστε να το αγοράσετε/δανειστείτε/whatever) και νομίζω ότι ταιριάζουν γάντι με το γενικότερο κλίμα που επικρατεί τα τελευταία χρόνια

Οι ταινιες κατα σειρά προβολής θα ειναι:

Night of the Living Dead

Η ταινία που ουσιαστικά δημιούργησε το σύγχρονο μύθο των zombie και άλλαξε συθέμελα την δομή των ταινιών τρόμου. Το μπατζετ της ήταν τα ψηλά που βρήκε ο παραγωγός κάτω από τα μαξιλάρια του καναπέ του ενώ τα ειδικά εφέ ήταν φτιαγμένα με ότι είχε μέσα το ψυγείο του cast. Όταν πρώτοπροβλήθηκε οι ρεαλιστικές σκηνές βίας προκάλεσαν απανωτά σοκ στο απροετοίμαστο κοινό του 1968, ενώ το ψυχρό και αποστασιοποιημένο σενάριο με το εξαιρετικά κυνικό και απαισιόδοξο τέλος το αποτελείωσαν . Όμως αυτά ακριβώς τα “μειονεκτήματα” συνέβαλαν στο να γίνει η πιο κερδοφόρα ανεξάρτητη ταινία τρόμου όλων των εποχών και τη προσέθεσαν στο πάνθεον των σημαντικότερων ταινιών στην ιστορία του κινηματογράφου (το 1999 μπήκε και στη ταινιοθήκη του κογκρέσου). Σαράντα χρόνια μετά τα θέματα με τα οποία ασχολείται (ρατσισμός, αποξένωση, επίδραση των ΜΜΕ κλπ) έχουν αναλυθεί μέχρι θανάτου και η στρατιά των zombie films που ακολούθησαν της αφαίρεσαν το shock value. Παρολαυτα παραμένει ένα αξιοπρεπέστατο horror flick

Dawn of the Dead

Χωρίς καμία αμφιβολία η καλύτερη zombie movie όλων τον εποχών και μέσα στις 10 καλύτερες ταινίες τρόμου. Είναι μια από τις πιο βίαιες και απάνθρωπες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ και αποτελεί ένα από τα καλύτερα σχόλια/αλληγορίες πάνω στην επέλαση του καταναλωτισμού, της παρακμής των αστικών κέντρων και της επικράτησης της βίας στην αμερικάνικη κοινωνία του 70’. Στην ταινία πρωτοεμφανίζεται επίσης και το κλασικό (και για εμένα αγαπημένο) για τα zombie movies μοτίβο των ανθρώπων που κρατάνε κοντά τους η ακόμη και υπερασπίζονται ανθρώπους ,ιδέες, παραδόσεις και καταστάσεις που πια δεν είναι παρα ένα άδειο κέλυφος (έτοιμο να τους φάει τα μυαλά μέσα από το κεφάλι). Τα ειδικά εφέ έχουν μείνει στην ιστορία και αποτελούν τα καλύτερα δείγματα δουλειάς του μεγάλου Tom Savini ο οποίος ξεκίνησε να δουλεύει στην ταινία μόλις γύρισε από το Βιετνάμ. Όπως και το Night of the Living Dead είναι ταινία σταθμός και must see για κάθε cinefil με άντερα (χι χι χι).

Braindead

Ίσως η πιο αιματοβαμμένη ταινία που έγινε ποτέ. Για τα ειδικά εφέ της χρησιμοποιήθηκαν κάπου 700 λίτρα τεχνητό αίμα. Είναι σχεδόν απίστευτο ότι αυτό το πράγμα το σκηνοθέτησε ο Peter Jackson του Lord of the Rings! Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν μπορεί να χαρακτηριστεί ταινία τρόμου μιας και η βια της είναι τόσο εξωφρενική και κακόγουστη που δεν μπορεί να τρομάξει κανένα. Εγώ τουλάχιστον όταν την πρωτοείδα είχα ξεραθεί στα γέλια. For your viewing pleasure παραθέτω την πιο χαρακτηριστική σκηνή της. Ειλικρινά θα ήθελα να μάθω αν υπάρχει άνθρωπος άνω των 14 ετών που βρίσκει αυτό το θέαμα τρομακτικό

Shaun of the Dead

Η πρώτη ταινία από το περίφημο Cornetto trilogy των Simon Pegg και Edgar Wright. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα ισορροπίας μεταξύ τρόμου και κωμωδίας Περιέχει όλα τα στοιχεία του κλασικού zombie movie μαζί με όλα τα στοιχεία μιας καλής romcom. Όπως λέει και ο Roger Ebert “it treats the living characters as sitcom regulars whose conflicts and arguments keep getting interrupted by annoying flesh-eaters.” Πάνω από όλα η ταινία αυτή είναι ένα ερωτικό γράμμα από ένα μάτσο nerdουλες προς όλες της κλασσικές ταινίες τρόμου και μια πρόκληση προς κάθε cinefil που σέβεται τον εαυτό του να ανακαλύψει όλες της κρυμμένες αναφορές σε αυτές.

Bonus Video 1

Honorable mention στο Zombieland για την απίστευτη εισαγωγή του. For Whom the Bell Tolls? Για εσένα που κοιτάς ..

+ΜΠΟΝΟΥC ΒΙΔΕΟΝ ΔΥΟ+

Για το τέλος μια ταινία βασισμένη στο κατά Γεωργίου Ρομέριου ευαγγέλιο . Ένα αριστούργημα της 7ης τέχνης που δίνει μια άλλη βαθιά πνευματική διάσταση στην πασίγνωστη ιστορία του Λαζάρου. Ότι πρέπει για τη κατάνυξη της μεγάλης βδομάδας.

Πέρα από την πλάκα εκτός από τον Λάζαρο, την κόρη του Ιαείρου και φυσικά τον ίδιο το Χριστό, η βίβλος είναι γεμάτη από ζόμπι και νεκρούς που ανασταίνονται. Άλλωστε η μυθολογία της νεκρανάστασης (μαζί με την αιώνια ζωή) υπάρχει από τότε που υπάρχουν άνθρωποι και είναι η βάση για της περισσότερες σύγχρονες θρησκείες. Η μυθολογία τον ζόμπι είναι το σκοτεινό και ειρωνικό σχόλιο πάνω σε αυτή τη προβλέψιμη και εξαιρετικά άρρωστη στο πυρήνα της επιθυμία. Είναι λιγάκι σαν ένα περίεργο τύπο που βρίσκεται ανάμεσα στο εκστασιασμένο από την ιδέα της μεταθανάτιας ζωής χριστεπώνυμο πλήθος και ψιθυρίζει “be careful what you wish for”

Happy Halloween

Homage to Stephen King Οκτώβριος 25, 2013

Posted by Lida in Halloween.
5 Σχόλια

Πρέπει να κάνω μια #outofyourculticloset αποκάλυψη εδώ, λατρεύω τον Stephen King και Halloween χωρίς Stephen King δεν γίνεται. Μιας και έρχονται γιορτές είναι ευκαιρία να κάνω ένα μικρο αφιέρωμα σε ταινίες που βασίζονται στα βιβλία του. Επειδή ο αριθμός τους είναι πραγματικά τεράστιος (ιδίως αν προσθέσουμε και τις τηλεταινίες και τηλεοπτικές σειρές) θα περιοριστώ σε αυτές που έχω δει και μου άρεσαν.

The Shining

Έχω διαβάσει το βιβλίο πάνω από 10 φορές και συνήθιζα το χειμώνα να περπατώ στη δουλειά ακούγοντας το εξαιρετικό audiobook με τον Campbell Scott. Η ταινία είναι ίσως η πιο διάσημη από τις κινηματογραφικές εκδοχές του έργου του και η μια από τις πιο διάσημες ταινίες του Kubrick. Η υπόθεση είναι σχετικά απλή. O συγγραφέας Jack Torrance αναλαμβάνει τη δουλειά του επιστάτη  σε ένα παλιό πολυτελές ξενοδοχείο που βρίσκεται απομονωμένο πάνω στα Βραχώδη Όρη του Κολοράντο. Μαζί του έχει και τη γυναίκα Wendy του και το γιο του Danny, ο οποίος διαθέτει υπερφυσικές ικανότητες. Όταν μια χιονοθύελλα τους παγιδεύει τα φαντάσματα του ξενοδοχείου αρχίζουν να ζωντανεύουν και να επηρεάζουν το μυαλό του Jack ωθώντας τον να σκοτώσει την οικογένεια του.

Σήμερα πια θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου και μια από τις σημαντικότερες στην ιστορία του κινηματογράφου. Σκηνές της έχουν περάσει πια στη παγκόσμια κουλτούρα ενώ τα παράξενα continuity errors (κυρίως στη διαρρύθμιση του Overlook Hotel) καθώς και τα μυθολογικά σύμβολα που εμφανίζονται σχεδόν παντού έγιναν αφορμή για αμέτρητες συζητήσεις πάνω στις προθέσεις του Kubrick. Πέρα από όλα αυτά είναι μια πολύ καλή ταινία για το βράδυ του Halloween.

Misery

Ένα από τα λίγα έργα του King που ο τρόμος δεν προέρχεται από κάποια υπερφυσική δύναμη. Ο συγγραφέας Paul Sheldon έχει γίνει διάσημος μέσα από μια σειρά αισθηματικών νουβέλων με πρωταγωνίστρια τη Misery. Έχοντας κουραστεί να επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο αποφασίζει να γράψει ένα μυθιστόρημα πάνω σε ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Στη διαδρομή προς το Los Angeles, όπου η ατζέντης του τον περιμένει για να της  παραδώσει το τελευταίο του χειρόγραφο, πέφτει πάνω σε μια χιονοθύελλα. Τον διασώζει από βέβαιο θάνατο η Annie Wilkes, μια νοσοκόμα που συμβαίνει να είναι φανατική αναγνώστρια των βιβλίων της Misery. Όταν ανακαλύπτει πως στο τελευταίο βιβλίο ο Sheldon “σκοτώνει” τη Misery τον παγιδεύει και τον αναγκάζει να καταστρέψει το χειρόγραφο του και γράψει ένα καινούργιο βιβλίο για να την “αναστήσει”.

Το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία γράφτηκε λίγο μετά την επίθεση που δέχθηκε ο King μέσα στο ίδιο του το σπίτι από ένα παρανοϊκό που υποστήριζε ότι ο συγγραφέας είχε κλέψει το έργο του. Πέρα από το προφανές θέμα του (βάσιμου σε ένα βαθμό) φόβου που νιώθουν πολλοί διάσημοι απέναντι στους φανατικούς θαυμαστές τους υπάρχει και η (επίσης βάσιμη) ανησυχία απέναντι στην “ομηρία” που επιβάλλει το κοινό στη δημιουργικότητα του συγγραφέα (και όχι μόνο) απαιτώντας την επανάληψη των ίδιων θεμάτων και μοτίβων στο έργο του. Εξαιρετική σκηνοθεσία και ερμηνείες και μια απίστευτη Kathy Bates στο ρολό της ψυχωτικής Annie Wilkes.

Apt Pupil

Άλλη μια ιστορια που η μεταφυσική απειλή δίνει την θέση της σε κάτι πολύ πιο απτό (και πιο τρομακτικό). Ο αριστούχος μαθητής Todd Bowden ανακαλύπτει πως ο γείτονας του Arthur Denker ειναι στην πραγματικότητα ο Kurt Dussander, ένας αξιωματικός των SS υπεύθυνος για την εξόντωση χιλιάδων Εβραίων. Αντι να τον καταγγείλει στις αρχές τον εκβιάζει απαιτώντας να του διηγηθεί με κάθε λεπτομέρεια της θηριωδίες που έχει διαπράξει.  Καθώς η εξιστόρηση προχωρά ο Bowden μοιάζει να ταυτίζεται όλο και περισσότερο τον χαρακτήρα του Nazi ενώ ο Dussander αρχίζει να εξωτερικεύει όλο και περισσότερο των παλιό του εαυτό που τόσα χρόνια προσπαθούσε να αποκρύψει.

Το βιβλίο (νουβέλα για την ακρίβεια) στο όποιο βασίζεται η ταινία είναι ίσως ένα από τα πιο νοσηρά και ανατριχιαστικά έργα του King. Το ολοκαύτωμα και η ναζιστικές θηριωδίες είναι απλά η πρόφαση για μια ανάλυση πάνω στην ανάγκη των ανθρώπων να εξουσιάζουν και να εξουσιάζονται καθώς και στο ποσό τραγικά ανούσιες είναι η εύνοιες “δικαιοσύνη” και “κάθαρση” στον πραγματικό κόσμο. Δυστυχώς ελάχιστα από αυτά τα στοιχεία έχουν μεταφερθεί στην ταινία. Παρολαυτα αξίζει να τη δει κανείς μονό και μόνο για τις εκπληκτικές ερμηνείες των Sir Ian McKellen και Brad Renfro

Pet Semetary

Εδώ επιστρέφουμε στα πιο γνώριμα θέματα. Ο Louis Creed μετακομίζει μαζί με την οικογένεια του σε μια μικρή πόλη του Maine.  Στο δάσος πίσω από το σπίτι του βρίσκεται ένα αρχαίο ινδιάνικο νεκροταφείο που τα παιδιά της περιοχής το χρησιμοποιούν για να θάβουν τα κατοικίδια τους. Ο Louis ανακαλύπτει πως το νεκροταφείο αυτό μπορεί να επιστρέψει τους νεκρούς στη ζωή και όταν ο μικρός γιος του σκοτώνεται από ένα φορτηγό αποφασίζει να μεταφέρει το σωμα του εκεί.

Ίσως το πιο ταιριαστό με το πνεύμα του Halloween έργο του King. Όπως έχω πει και σε παλιότερο post σε αυτό το blog η διαφορά της γιορτής του Halloween από της γιορτές των νεκρών στον υπόλοιπο κόσμο είναι ότι δεν κάνει υποθέσεις για το υπερπέραν και τις προθεσεις του. Στους περισσότερους πολιτισμούς τα πνεύματα των νεκρών επιστρέφουν για να συναντηθούν με τους συγγενείς και τους φίλους, άντε και για να πάρουν εκδίκηση για κάτι που τους συνέβη όσο ήταν ζωντανοί, πράγματα δηλαδή εξαιρετικά ανθρωπινά και οικεία. Στο Halloween δεν ξέρεις τι είναι αυτό που θα επιστρέψει. Μπορεί να είναι κάτι γνωστό και οικείο, όμως μπορεί να είναι κάτι εντελώς ξένο και απάνθρωπο.  Μπορεί η θεία Παγώνα να επέστρεψε από τον Άδη για ένα καφεδάκι και ψιλοκουβεντούλα, μπορεί όμως να επέστρεψε για να σε γδάρει ζωντανό και να σου ξεριζώσει τα άντερα από το στόμα. Γιατί; Γιατί έτσι.

Bonus Video.

Νταξ, το παραβαρύναμε το πράγμα γιαυτό για το τέλος ένα άσχετο μικρο στιγμιότυπο από  τα outtakes της ταινίας Silence of the Lambs. Ο τιτανοτεράστιος Anthony Hopkins προετοιμάζεται για την γνωστή σκηνή της απόδρασης μιμούμενος τον Stallone από της ταινίες Rocky. Enjoy

Halloween Οκτώβριος 31, 2009

Posted by Lida in Games, Halloween.
4 Σχόλια
Μια από τις ελάχιστες γιορτές που συμπαθώ. Δεν έχει την καταναγκαστική χαρά των Χριστουγέννων και του καρναβαλιού, ούτε την σαδομαζοχιστική κλαψομουνίαση της Μεγάλης Βδομάδας . Επίσης έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την El Día de los Muertos η την αντίστοιχη «Πέμπτη των Νεκρών» της Μέσης Ανατολής γιατί μοιάζει να διαθέτει μια πολύ πιο ανοιχτή αντίληψη για αυτό που συνηθίζουμε να λέμε «Άλλο Κόσμο». Οι περισσότερες από αυτές τις γιορτές βασίζονται σε παραδόσεις που θέλουν τα πνεύματα συγγενών και φίλων που έχουν πεθάνει να επιστρέφουν για να δουν τους δικούς τους. Είναι περίπου σαν η μακαρίτισσα θεία Αγλαΐα και ο μακαρίτης θείος Αγησίλαος να κάνουν επίσκεψη για να μάθουν τα νέα, να φάνε ένα περγαμόντο και να πιουν ένα καφέ πριν επιστρέψουν στον Άδη. Γενικότερα το concept είναι χωρίς ιδιαίτερη φαντασία και με εξαιρετικά περιορισμένες δυνατότητες.

 

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με το Halloween. Εδώ οι μεταφυσικές πύλες που ανοίγουν δεν περιορίζονται στον κλασσικό «Κάτω Κόσμο» και κανείς δεν ξέρει τι θα συναντήσει το βράδυ τις 31 Οκτωβρίου όταν του χτυπήσουν το κουδούνι. Μπορεί να είναι η θεία Αγλαΐα και ο θείος Αγησίλαος, μπορεί να είναι ο Cthulhu, μπορεί να είναι ο Zuul , μπορεί να είναι οι Κενοβίτες, μπορεί να είναι η θεία Αγλαΐα και ο θείος Αγησίλαος μεταμορφομένοι σε Κενοβίτες. Το όλο πράγμα είναι γεμάτο suspense και εκπλήξεις και δεν κάνει υποθέσεις για το πόσο καλοπροαίρετο και οικείο μπορεί να είναι το υπερπέραν.

 

Πάντως άσχετα με το τι πιστεύει κανείς γιά όλα αυτά το Halloween είναι μια ευκαιρία για δει με την παρέα του μερικές καλές (η και όχι τόσο καλές) ταινίες τρόμου η να παίξει μερικά horror games. Π.χ. σαν τα παρακάτω

 

System Shock 2: Ένα από τα καλύτερα action RPG όλων των εποχών. Ο ήρωας είναι εντελώς μονός μέσα σε ένα σκοτεινό διαστημικό σταθμό γεμάτο μεταλλαγμένα τέρατα και φονικές μηχανές και την Shodan να του κάνει την ζωή μαρτύριο σε κάθε στροφή. 10 χρόνια μετά την έκδοση του μπορεί να σταθεί άνετα απέναντι σε νεότερους τίτλους  και το βλέπω να αντέχει για ακόμη άλλα τόσα.

 

Silent Hill 2. Δεν πολυγουσταρω τα consoles αλλά τουλάχιστον το playstation αξίζει μόνο και μόνο για την σειρά Silent Hill. Εξαιρετικό story, διάλογοι,  voice acting και ατμοσφαιρα. Επίσης περιέχει  τη πρώτη εμφάνιση του Pyramid Head. ‘Nuff said.

 

Vampire The Masquerade Bloodlines: Έχω ξαναμιλήσει για αυτό σε παλαιότερο άρθρο. Το fan base καλά κρατεί και βγάζει ακόμη patches. Δεν υπάρχουν και πολλά vampire themed games που να αξίζουν τον κόπο Νομίζω πως είναι καιρός κάποιος επιτέλους να κάνει ένα MMORPG με βάση το universe της White Wolf.

 

 

Bioshock: Αction RPG που θυμίζει έντονα το System Shock με σενάριο που βασίζετε στο έργο τις Ayn Rand. Σύντομα προβλέπεται και δεύτερο μέρος με multiplayer.

 

 

Dead Space: Το φάντασμα του System Shock πλανάται πάνω από αυτό το game όπως και τα φαντάσματα αρκετών ταινιών επιστημονικής φαντασίας και τρόμου.

 

 

Left 4 Dead: Αυτά είναι. Στρατιές από ζόμπι, επαναληπτικές καραμπίνες και αλυσοπρίονα. Ότι πρέπει για μια ευχάριστη βραδιά. Το trailer είναι από το Left 4 Dead 2 αλλά αρκεί για να πιάσετε το νόημα.

 

 

Happy Halloween λοιπόν και για το τέλος κάτι κάπως πιο ήρεμο.