jump to navigation

Clusterf@ck to the Poor House:Part 3 Οκτώβριος 25, 2008

Posted by Lida in Uncategorized.
2 Σχόλια

Συνέχεια από το Clusterf@ck to the Poor House:Part 2

Η κατάρρευση της φούσκας τον στεγαστικών το 2007 έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στις τράπεζες που έχουν εκδώσει και επενδύσει σε αυτά τα δάνεια προκαλώντας πτώση στα κέρδη τους. Το φθινόπωρο του 2008 το πλήρες μέγεθος τις καταστροφής γίνεται ορατό στις δημοσιεύσεις των αρνητικών αποτελεσμάτων του τρίτου τριμήνου προκαλώντας το γκρέμισμα των δεικτών στα χρηματιστήρια. Οικονομικοί οργανισμοί με με assets που ξεπερνάνε το ΑΕΠ μιας μικρής χωράς εθνικοποιουνται, βάζουν λουκέτο η εξαγοράζονται από άλλους μέσα σε 3 εβδομάδες. Τα πάντα παγώνουν στην αγορά, τα ενδοτραπεζικά δάνεια σταματάνε, σχεδόν όλες οι πήγες ρευστού στερεύουν, τράπεζες και επιχειρήσεις (μικρές, μεσαίες και μεγάλες) έχουν μείνει στον άσσο χωρίς πρόσβαση σε κεφάλαια. Οι σπασμωδικές κινήσεις της FED και των άλλων τραπεζών δεν έχουν φέρει κανένα αποτέλεσμα. Πρέπει να βρεθεί γρήγορα κάποιο οργανωμένο σχέδιο για να επανέλθει η εμπιστοσύνη και για να αρχίσουν να επανέρχονται τα πράγματα στους κανονικούς ρυθμούς.

Ο υπουργός οικονομίας των ΗΠΑ Henry Paulson και ο διοικητής της FED Bernanke καταθέτουν στην αμερικάνικη βουλή στις 29 Σεπτεμβρίου τις τρεις σελίδες (τι διάολο, σε χαρτοπετσέτα από μπαρ το γράψανε;) του Emergency Economic Stabilization Act. Το σχέδιο προέβλεπε την διάθεση 700 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την αγορά των τοξικών στεγαστικών δανείων από τις τράπεζες που τα είχαν φορτωθεί έτσι ώστε να εξομαλυνθούν οι ζημίες που έχουν υποστεί από αυτά. Αρχικά καταψηφίζεται από τους ρεπουμπλικάνους βουλευτές που θεωρούν ότι το σχέδιο είναι πολύ γενικολόγο, ότι οι τράπεζες πρέπει να αφεθούν στην τύχη τους έτσι όπως τα έκαναν και γενικότερα δεν είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει αύξηση των φόρων στο μέλλον. Η απόρριψη του σχεδίου προκαλεί πτώση 777 μονάδων στον δείκτη DOW Jones μέσα σε μία μέρα. Οι ψηφοφόροι που βλέπουν τα portfolios τους να βουλιάζουν όπως είναι φυσικό στέλνουν μαζικά μηνύματα στους βουλευτές που το καταψήφισαν λέγοντας τους ευγενικά να κόψουν τις μαλακίες και να ψηφίσουν το σχέδιο ΤΩΡΑ! Το σχέδιο ψηφίζεται μετά από διαπραγματεύσεις και μπόλικες αλλαγές στις 3 Οκτωβρίου και φαίνεται να έχει μια μικρή θετική επίδραση στην αγορά που όμως να εξαφανίζεται μέσα στις επόμενες ήμερες. Κάνεις δεν μοιάζει να πείθεται ότι το ποσό και η μέθοδος είναι αρκετά για να καλύψουν το πρόβλημα.

Εντωμεταξύ η φουρτούνα έχει μεταφερθεί πια και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού με τράπεζες σαν την Fortis, την UPS, την HBOS, την Bradford & Bingley. Οι τράπεζες της Ισλανδίας, που έχει στηρίξει σχεδόν ολόκληρη την οικονομία της στον χρηματοπιστωτικό τομέα να πηγαίνουν άπατες (μαζί με τα συνταξιοδοτικά πακέτα αρκετών Βρετανικών δήμων και οργανισμών που επένδυσαν σε αυτές)και ολόκληρη η χωρά βαράει κανόνι. Η αρχική αντίδραση των κρατών της ευρωπαϊκής ένωσης σε όλα αυτά είναι να κάνει η κάθε χωρά ότι της καπνίσει. Η Ιρλανδία περνάει νομό που εγγυάται τις καταθέσεις μέχρι 100.000 ευρώ Οι Βρετανοί (και όχι μόνο) καταθέτες αρχίζουν να μεταφέρουν τα κεφάλαια τους σε ιρλανδικές τράπεζες προκαλώντας αντιδράσεις από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Η Γερμανία και η Γαλλία ανακοινώνουν ότι θα αυξήσουν και αυτές με την σειρά τους τα ποσά που εγγυώνται για τις καταθέσεις. Είναι φανερό ότι έτσι δεν γίνεται δουλεία και πρέπει να ανάψουμε το φως και να οργανωθούμε

Στις 8 Οκτωβρίου Η Βρετανία προτείνει την δικιά της λύση για διάσωση των τραπεζών. Το σχέδιο περιλαμβάνει την αγορά από το κράτος των προνομιούχων μετοχών των τραπεζών που έχουν ανάγκη ρευστότητα Σε αντάλλαγμα οι τράπεζες αυτές θα περιορίσουν την απόδοση μερίσματος στους μετόχους τους, θα ελαττώσουν τους μισθούς και τα bonus των στελεχών τους και θα δίνουν δάνεια με λογικά επιτόκια στις μικρές επιχειρήσεις. Το κράτος θα λαμβάνει μερίσματα από αυτές τις μετοχές και θα της πουλήσει όταν πια οι αγορές επανέλθουν σε κερδοφορία. Το σχέδιο αυτό μοιάζει πολύ πιο συμφέρον και πιο συγκεκριμένο από τις παπαριες του Paulson και υιοθετείται από τις χώρες τις ευρωπαϊκής ένωσης, την Ελβετία, την Σουηδία, τον Καναδά και την Κίνα. Τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια αρχίζουν να ανακάμπτουν σιγά σιγά και το κυριότερο, οι ενδοτραπεζικες συναλλαγές επιτέλους αρχίζουν να ξεπαγώνουν. Στις 14 Οκτώβριο και η αμερικάνικη κυβέρνηση υιοθετεί το σχεδιο Brown δίνοντας του 250 από τα 700 δις και ο DOW Jones αρχίζει να ανεβαίνει επιτέλους.

Όμως παρόλο που η φωτιά έχει πια περιοριστεί και οι τράπεζες μπορούν πια να αρχίσουν να μαζεύουν τα κομμάτια τους κάνεις δεν φαίνεται να μπορεί πια να σταματήσει την αναπόφευκτη παγκόσμια ύφεση που έχει ήδη ξεκινήσει να προβάλει την σκατοφατσα της. Τα απόνερα από την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού τομέα πια χτυπάνε την πραγματική οικονομία. Τα χρηματιστήρια αρχίζουν πάλι να πέφτουν αυτή την φορά από την κατάρρευση των μετοχών του παραγωγικού τομέα καθώς η Βρετανία και μια μια οι οικονομίες της Ευρωζώνης ανακοινώνουν πτώση του ΑΕΠ ενώ οι μικροεπενδυτές (και όχι μόνο) μετά από εβδομάδες ολόκληρες Αρμαγεδδώνα ψάχνουν αρκετά μεγάλες πέτρες να δέσουν στο λαιμό τους.

Ποια θα είναι η επόμενη χώρα που θα ανακοινώσει ότι συρρικνώνεται η οικονομία της; Place your bets please.

Clusterf@ck to the Poor House:Part 2 Οκτώβριος 20, 2008

Posted by Lida in Uncategorized.
4 Σχόλια

Συνέχεια από Clusterf@ck to the Poor House:Part 1.

Όλα είναι μαι χαρά με το boom στην αγορά των ακινήτων. Ο κατασκευαστικός τομέας ανθίζει, οι μεσίτες πουλάνε σαν τρελοί, οι τράπεζες χαρίζουν δάνεια σε όποιον περάσει έξω από την πόρτα τους, μεταπωλούν τα χρέη σαν τραπεζικά προϊόντα και αυξάνουν τα κέρδη των μετοχών τους ενώ ο μέσος (και κάτω) Αμερικάνος αποκτά σχεδόν τζάμπα το σπίτι των ονείρων του και μια εξαιρετικά κερδοφόρα επένδυση που δεν πρόκειται να χάσει πότε την άξια της. Το όλο σύστημα είναι καλοσχεδιασμένο, με πλήρη θωράκιση, εγγυημένο από τράπεζες με AAA rating και την σιγουριά του ακινήτου και βασίζεται στη τελευταία λέξη στα έξυπνα επενδυτικά προγράμματα.

Just a glitch my ass! Μετά τα μέσα του 2004 τα συνεχώς αυξανόμενα έλλειμμα από τα έξοδα της κατοχής του Ιράκ και του Αφγανιστάν και η περικοπές των φόρων της κυβέρνησης Bush αναγκάζει την FED για ισορροπήσει λίγο το πράγμα να πουλήσει ακόμη περισσότερα ομόλογα σε Σαουδαραβες, Ιάπωνες και Κινέζους. Έτσι ανεβάζει τα επιτόκια από 1% σε 5,25% μέχρι τον Ιούνιο του 2006. Η ανάπτυξη της αγοράς ακινήτων μειώνεται και οι τιμές τους παύουν να ανεβαίνουν με τους ίδιους ρυθμούς. Πολλοί Αμερικάνοι αρχίζουν να πουλάνε τα σπίτια τους μόνο και μόνο επειδή βλέπουν ότι η επένδυση αυτή δεν φαίνεται να τους αποφέρει τα κέρδη που είχαν υπολογίσει. Οι τιμές των ακινήτων παγώνουν σπρώχνοντας περισσότερους ιδιόκτητες να πουλήσουν την περιουσία τους.

Τα πράγματα αρχίζουν να ξεφεύγουν από τον ελέγχο. Οι τιμές πια αρχίζουν να πέφτουν, όλο και περισσότεροι ιδιόκτητες βγάζουν τα ακίνητα τους στην αγορά. Την ίδια περίπου στιγμή λήγει και χρονικό όριο για τα κλειδωμένα δάνεια με χαμηλά επιτόκιο που είχαν πάρει πολλοί μπατίρηδες το 2000. Όπως είναι φυσικό δεν μπορούν να πληρώσουν τις δώσεις του στεγαστικού και προσπαθούν όπως όπως να ξεφορτωθούν το σπίτι τους και το δάνειο που κουβαλάει. Οι τιμές πια καταρρέουν. Οι τράπεζες μένουν με εκατοντάδες χιλιάδες δάνεια που κάνεις δεν μπορεί πια να ξοφλήσει ενώ ούτε οι κατασχέσεις δεν μπορούν να τα ξεπληρώσουν μιας και κάποια ακίνητα πλέον φτάνουν να αξίζουν μέχρι και το 1/10 τις αρχικής τους τιμής.

Στα μέσα του 2007 οι οικονομικοί οργανισμοί που έχουν εκδώσει και στηρίζουν όλα αυτά τα δάνεια αρχίζουν να έχουν απότομη πτώση στα κέρδη τους. Μαζί τους πέφτουν και οι επενδυτικές τράπεζες (μια από τις πρώτες που κατέρρευσαν εκείνη την εποχή ήταν και η Βρετανικη Northern Rock) που συχνά έχουν δανειστεί τεράστια ποσά για να επενδύσουν στα μαγικά τραπεζικά προϊόντα που είναι βασισμένα σε αυτά δάνεια. Οι επενδυτές αρχίζουν να αφαιρούν κεφάλαια από τις τραπεζικές επενδύσεις και να επενδύουν σε άλλους τομείς όπως το πετρέλαιο και τα τρόφιμα κάνοντας τα πράγματα ακόμη χειρότερα (ναι, η φούσκα των στεγαστικών ευθύνεται εν μέρη και για την επισιτιστική κρίση της άνοιξης του 2008).

Από το 2008 αρχίζουν να φαίνονται έντονα οι επιπτώσεις της κρίσης στο χρηματιστήριο. Οι δείκτες και μετοχές μεγάλων τραπεζών πέφτουν συνέχεια. Το Σεπτέμβριο με τις ανακοινώσεις για τα τραγικά αποτελέσματα του τρίτου τριμήνου γκρεμίζεται το σύμπαν. Η Fannie Mae και η Freddie Mac (επανα)κρατικοποιούνται, η Lehman και η WaMu βαράνε κανόνι, η Merrill Lynch αγοράζεται από την Bank of America. Η μετοχη της AIG βουτάει 60% μέσα σε μια μέρα και η FED για να την σώσει εξαγοράζει κάπου 80% των μετοχών της. Εν το μεταξύ τα χρηματιστηρία έχουν χαθεί στον καιάδα με την Wall Street να έχει γίνει Bernanke καλλιγραφία με τον δείκτη να πέφτει κάτω από τις 10.000 μονάδες. Ο δανεισμός μεταξύ τραπεζών παγκοσμίως παγώνει και τα επιτόκια φτάνουν στο έξω διάστημα μιας και κανείς δεν ξέρει πια θα είναι η επόμενη τράπεζα που θα πάρει τον πούλο.

Χαμός στο αμπέλι…(συνεχίζεται)

Clusterf@ck to the Poor House:Part 1 Οκτώβριος 18, 2008

Posted by Lida in Uncategorized.
1 comment so far

Εδώ και σχεδόν ένα μήνα προσπαθώ να βρω πως φτάσαμε σε αυτό το ο χάλι. Μέχρι στιγμής δεν νομίζω ότι υπάρχει έστω ένα άρθρο στον διεθνή τύπο που να δίνει μια ολοκληρωμένη εικόνα και σχεδόν όλα τα άρθρα διάβασα στον ελληνικό τύπο και τα blogs πάνω στο θέμα δεν ειναι και οτι καλυτερο. Έτσι για να βγάλω κάποια άκρη τώρα που έχω λίγο χρόνο μάζεψα σε αυτό το post εκεί πληροφορίες μαζί με κάποια visual aids για το τι έχω καταλάβει

Το πρόβλημα μάλλον ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 80 όταν συμβαίνουν διάφορες χαριτωμένες αλλαγές στην οικονομία των ΗΠΑ. Ο παγκόσμιος ανταγωνισμός αυξάνεται, τα κέρδη πέφτουν και  αυτοκινητοβιομηχανίες, χαλυβουργία, κατασκευαστές computer hardware, consumer electronics κλπ κλείνουν. Όσες επιβιώνουν για να αντεπεξέλθουν αρχίζουν να μεταφέρουν τα εργοστάσια τους σε Λατινική Αμερική και Ασία όπου εργασία και πρώτες ύλες είναι φθηνότερες ενώ ταυτόχρονα αυτές που μένουν αυξάνουν ελάχιστα, η κρατάνε σταθερούς, η και κατεβάζουν τους μισθούς. Τα πράγματα όπως είναι φυσικό δεν πάνε τόσο καλά. Ο μπατίρης εργαζόμενος που στήριζε τόσα χρόνια την αμερικάνικη και παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να καταναλώσει όταν το διαθέσιμο εισόδημα από τον μισθό του μένει στάσιμο και όλα γύρω του αυξάνονται. Πρέπει να βρεθεί ένας γρήγορος τρόπος να γεμίσει η αγορά ζεστό χρήμα και να επιταχυνθεί η ανάπτυξη. Σταδιακά ο κλασικός βιομήχανος/επιχειρηματίας/entrepreneur αλα Gregory Peck που υπήρξε ο πυρήνας της αμερικάνικης οικονομίας για δεκαετίες.

..αντικαθίσταται από τον χρηματιστή/διεκπεραιωτή Dani De Vitto σαν το καινούριο πρότυπο ο οποίος με τις ευλογίες της κυβέρνησης (και της ευρύτερης κοινωνίας) αφήνεται ελεύθερος να κάνει ότι θέλει αρκεί να αυξάνει τα μετοχικά κέρδη τα όποια θα αποτελέσουν το καύσιμο για τη οικονομία.

Ο Larry the Liquidator και η παρέα του στο χρηματοπιστωτικό τομέα ξεπουλάνε τα πάντα και κάνουν το θαύμα τους. Μετά από αυτό το σουξέ οι τράπεζες, τα χρηματιστήρια και ασφαλιστικές μπαίνουν στην πρώτη γραμμή της αμερικάνικης οικονομίας απορροφώντας κεφάλαια, επενδύσεις και ταλαντούχο ανθρώπινο δυναμικό.

Η πραγματική οικονομία ξηλώνεται ακόμη περισσότερο από resources και assets και περνάει σε δεύτερη μοίρα μιας και σε σύγκρισή με αυτήν τα κέρδη του καζίνο «Ο Χρηματοπιστωτικός Τομέας» είναι τεράστια και ταχύτατα αυξανόμενα. Οι βιομηχανίες που έκλεισαν η έφυγαν δεν θα αντικατασταθούν από κάποια άλλη πιο εξελιγμένη μορφή παραγωγής, οι υποδομές στις μεταφορές και στην ενέργεια δεν εκσυγχρονίζονται. Ακόμη και το κύριο χαρακτηριστικό της αμερικάνικης οικονομίας, η καινοτομία παύει να είναι προτεραιότητα. Το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο και το εξωτερικό χρέος αυξάνονται κατακόρυφα μιας και σχεδόν ότι καταναλώνει η Αμερική παράγεται έξω από αυτή (Κίνα και Μεξικό για παιχνίδια, ρούχα και μικροσυσκευές, Ιαπωνία και Ευρώπη για αυτοκίνητα και είδη πολυτελείας, Ταΐβάν και Κορέα για ημιαγωγούς/υπολογιστές κλπ) ενώ η ίδια εξάγει ελάχιστα (περα από financial services και οπλικά συστήματα). Πολλές απο τις υπηρεσίες της γίνονται outsourced σε Ασία και Ευρώπη.
Το αμερικανικό κράτος για να κρατήσει ζωντανό το οικονομικό τέρας που δημιούργησε πουλάει ομόλογα σε όποιο Σαουδάραβα, Ιάπωνα η Κινέζο βρει μπροστά του και κατεβάζει σταδιακά τα επιτόκια ενώ οι εταιρίες και τράπεζες εφευρίσκουν διάφορα απίστευτα λογιστικά κόλπα και φανταχτερές φούσκες για να κρύψουν τον κοπανιστό αέρα πίσω από την τεχνητή ανάπτυξη της οικονομίας.

Στις αρχές του 21ου αιώνα το οικοδόμημα αρχίζει να τρίζει, οφθαλμαπατες και αντικατοπτρισμοί σαν την ENRON και την Worldcom καταρρέουν μαζί με την φούσκα των dot-coms. Η επίθεση στους πύργους και δυο εντελώς ανούσιοι πόλεμοι χειροτερεύουν τα πράγματα. Χρειάζεται να βρεθεί επειγόντως κάτι για να διώξει μακριά τον μπαμπούλα της ύφεσης. Έτσι Η FED κατεβάζει απότομα τα επιτόκια από 6.5% στο 1% μέχρι το 2004. Η πτώση αυτή προκαλεί αύξηση στα στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια και σε συνδυασμό με την μείωση φόρων για την πρώτη κατοικία που είχε γίνει το 1997 έχει σαν αποτέλεσμα την την έκρηξη στην ζητηση των ακινήτων. Ο μέσος Αμερικανός ξαφνικά ανακαλύπτει μια εύκολα προσβάσιμη και εξαιρετικά κερδοφόρα επενδύση που δεν κινδυνεύει από τα σκαμπανεβάσματα του χρηματιστηρίου. Κανείς δεν έχασε ποτέ επενδύοντας σε γη. Οι τιμές εκτινάσσονται και ένα καινούριο γαϊτανάκι ξεκινάει γύρω από αυτή την την σπέκουλα.

Ναι, coffee is for closers only και ο Alec μαζί με τους υπολοίπους δεν πρόκειται να ξαναπιούν καφέ μέχρι να ξεπουλήσουν και το τελευταίο οικόπεδο με η χωρίς θέα . Και φυσικά δεν περιορίζουν την πελατεία τους σε όσους διαθέτουν το εισόδημα για να ξεπληρώσουν τα δάνεια. Οι συνθήκες πια από τις αρχές του 90 επιτρέπουν σε άνεργους, μητέρες που ζουν από την πρόνοια, χαμηλόμισθους,  χαμηλοσυνταξιούχους, τζογαδόρους, αλογομουριδες και γενικότερα ανθρώπους που φυσιολογικά δεν θα μπορούσαν να περάσουν ούτε έξω από τράπεζα, να πάρουν λεφτά.

Οι τράπεζες με μπροστάρησες την Fannie Mae και την Freddie Mac στο ρόλο του πονόψυχου Joe Pesci μοιράζουν αβέρτα δάνεια με μεταβαλλόμενο επιτόκιο η με επιτόκιο κλειδωμένο σε πολύ χαμηλές τιμές για 5 χρόνια. Ακόμη και αν δεν καταφέρουν να ξεπληρώσουν το δάνειο οι κακομοίρηδες η συνεχώς αυξανόμενη άξια του ακινήτου σε περίπτωση κατάσχεσης θα είναι αρκετή για να το ξοφλήσει και να φέρει κέρδος στην τράπεζα. Ταυτόχρονα για να αυξήσουν ακόμη περισσότερο τα κέρδη τους μαζεύουν αυτά τα χρέη και τα πουλάνε σε άλλες μεγαλύτερες τράπεζες οι οποίες τα πακετάρουν μαζί με αμοιβαία κεφάλαια, ομόλογα και άλλα τραπεζικά προϊόντα τους δίνουν ένα εξωτικό όνομα και τα μεταπουλάνε σε τράπεζες, ασφαλιστικούς οργανισμούς και ιδιώτες του εξωτερικού. Όλο αυτό το πανηγύρι αυξάνει τα «κέρδη» των μετόχων των τραπεζών και οι πελάτες είναι ευχαριστημένοι μιας και οι επένδυση τους είναι εγγυημένη από οικονομικούς οργανισμούς με ένδειξη AAA+ στην ούγια. Όλα δουλεύουν ρολόι, τίποτα δεν μπορεί να παει στραβά.