jump to navigation

Welcome to my world, insect Οκτώβριος 31, 2018

Posted by Lida in Games, Halloween.
add a comment

Now all my tales are based on the fundamental premise that common human laws and interests and emotions have no validity or significance in the vast cosmos-at-large

H.P.Lovecraft

Φέτος ο καθιερωμένος μαραθώνιος ταινιών τρόμου του Halloween αναβάλλεται για του χρόνου. Δυστυχώς η χθεσινή (και η σημερινή) μέρα πάει χαμένη λόγω κάποιων τεχνικών προβληματων αλλά και επειδή η Bethesda τα έκανε ρόιδο με το BETA του Fallout 76 (o client είχε ενα περίεργο bug που έσβηvε συνέχεια τα predownloaded αρχεία). Έτσι κάθομαι και περιμένω να ξανακατεβουν τα 50 GB του παιχνιδιού από το καβουρδιστήρι του καφέ που παριστάνει το internet. Αλλά δεν μπορούμε να αφήσουμε μια τέτοια μέρα έτσι οπότε να ένα σύντομο αφιέρωμα στα παιχνίδια που αντλούν έμπνευση από το έργο του τιτανοτεραστιου H.P. Lovecraft.

Στο παλαιότερο post για τον Lovecraft στις ταινίες δεν είχα αναφερθεί σχεδόν καθόλου στο τι ακριβώς είναι το Lovecrafian/Cosmic Horror. Νομίζω πως πριν πάμε παρακάτω είναι απαραίτητο να κάνω μια μικρή εισαγωγή πάνω στο θέμα.

Αυτό που λέμε Lovecrafian Horror αποτελείται από τα εξής βασικές αρχές και χαρακτηριστικά.

1) Το ανθρώπινο είδος είναι μια εντελώς αμελητέα υποσημείωση μέσα το απέραντο χάος του σύμπαντος. Οι ηθική, τα συναισθήματα, ο πολιτισμός, οι έννοιες του καλού και του κακού είναι δημιουργήματα του εγωισμού μας και δεν έχουν κανένα νόημα πέρα από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Έξω από την μικροσκοπική γωνιά του κόσμου όπου κατοικούμε υπάρχουν πανάρχαιες δυνάμεις που που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για εμάς και μπορούν να μας καταστρέψουν χωρίς καν να γνωρίζουν την ύπαρξη μας τόσο εύκολα όσο εμείς μπορούμε να λιώσουμε ένα μυρμήγκι χωρίς να το δούμε

2) Όσο και αν προσπαθήσουμε ποτέ δεν θα καταφέρουμε να έχουμε μια πλήρη εικόνα των δυνάμεων αυτών και των όποιων προθέσεων τους γιατί απλούστατα το μυαλό μας είναι πολύ πρωτόγονο για να κατανοήσει κάτι τόσο ξένο προς την ανθρώπινη εμπειρία . Οποιαδήποτε προσπάθεια να ερευνήσουμε (η ακόμα χειρότερα να προκαλέσουμε) τις οντότητες που καραδοκούν πέρα από την μικροσκοπική μας γειτονιά οδηγεί στην ψυχική κατάρρευση, στην τρέλα και στη καταστροφή.

3) Για αυτό το λόγο οι ήρωες των ιστοριών του lovecraft καταλήγουν πάντα απομονωμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία και δεν βρίσκουν ποτέ απαντήσεις στα ερωτήματα τους ούτε καταφέρνουν να αποτρέψουν τα σχέδια των άγνωστων δυνάμεων που τους καταδιώκουν. Επίσης είναι σχεδόν πάντα αναξιόπιστοι μάρτυρες μιας και συνήθως διηγούνται την ιστορία τους πίσω από τη κλειδωμένη πόρτα μιας ψυχιατρικής κλινικής η μέσα από το ημερολόγιο ενός αυτόχειρα, έτσι ο αναγνώστης δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν αυτό που διαβάζει είναι μια μαρτυρία η τα παραληρήματα ενός μυαλού που καταρρέει

Πέρα από αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά υπάρχουν και κάποια πιο επιφανειακά (τα οποία είναι συνήθως και τα πιο εύκολα αναγνωρίσιμα από το πλατύ κοινό).

1) Το Λοβκραφτικο σύμπαν είναι γεμάτο μυστηριώδης οντότητες που είναι παλαιότερες από το ηλιακό μας σύστημα (μερικές είναι παλαιότερες από το ίδιο το σύμπαν) και που διαθέτουν τεράστιες δυνάμεις και που οι προθέσεις τους είναι εντελώς άγνωστες σε εμάς. Οι οντότητες αυτές συνήθως ονομάζονται “Μεγάλοι Παλαιοί”. Αλλά πέρα από τους μεγάλους παλαιούς υπάρχουν κάποιες άλλες ελάσσονες οντότητες που εντάσσονται μαζί με τους μεγάλους παλαιούς στην γενική κατηγορία Eldritch horrors. Οι πιο γνωστές (και πιο συχνά εμφανιζόμενες) οντότητες είναι φυσικά ο Cthulhu, ο Dagon, ο Nyarlathotep, τα Shoggoth κ.α.

2) Σε αντίθεση με τις κλασικές ιστορίες τρόμου όπου η φρίκη επικεντρώνεται σε στοιχεία όπως το αίμα, τα νεκρά η παραμορφωμένα σώματα η σύγχρονες εκδοχές μυθολογικών η λαογραφικών τεράτων το Lovecrafian Horror επικεντρώνεται στη γλοιώδη υφή και σε άμορφες μάζες γεμάτες στόματα με κοφτερά δόντια, μεμβράνες, πλοκάμια, κεραίες, δαγκάνες και αλλά ανατομικά χαρακτηριστικά που συναντάμε σε μορφές ζωής που κατοικούν στα βάθη των ωκεανών. Συχνά υπονοείται πως αυτή δεν είναι η πραγματική μορφή των πλασμάτων αλλά η κοντινότερη “μορφοποιηση”που μπορεί να δώσει το ανθρώπινο μυαλό σε κάτι τόσο απίστευτα τερατώδες..

3) Οι ιστορίες συχνά εξελίσσονται σε απομονωμένες κοινότητες (συνήθως κοντά στις ακτές) που είτε βρίσκονται τυχαία αντιμέτωπες με κάποιο από τα πλάσματα του Λοβκραφικου σύμπαντος είτε έχουν ήδη αναπτύξει κάποια μακροχρόνια μυστική σχέση με αυτά (συνήθως με την μορφή θρησκευτικής λατρείας)

4) Καταλύτης στην εξέλιξη της υπόθεσης συνήθως είναι κάποιος αρχαίος τόμος (δεμένος με ανθρώπινο δέρμα) που περιέχει απόκρυφη γνώση και πληροφορίες για το πως μπορεί κανείς να επικοινωνήσει με τους Μεγάλους παλαιούς και να τους φέρει στη δίκη μας διάσταση. Η πιο συνηθισμένη ονομασία αυτού του βιβλίου είναι Το Necronomicon

Όπως και στον κινηματογράφο έτσι και στα games η λίστα με τα παιχνίδια που κάνουν χρήση των “επιφανειακων” χαρακτηριστικών του Lovecrafian Horror είναι τεράστια και περιλαμβάνει ακόμα και μερικούς από τους πιο διάσημους τίτλους των τελευταίων ετών. Π.χ. Στο Fallout 3 υπάρχει το Krivbeknih (παραλλαγή του Necronomicon) και το Dunwich Building με τον μυστηριώδη οβελίσκο του Ug-Qualtoth.

“One of us, one of us. Ug-Qualtoth is returned“

Στο Fallout 4 υπάρχει το λατομείο Dunwich Borers που κρύβει στα βάθη του ίχνη από κάποιο Μεγάλο παλαιό και ο παρανοϊκός καλλιτέχνης Pikman που το σπίτι του είναι γεμάτο πίνακες που απεικονίζουν eldrige horrors. Στη σειρά Elder scrolls υπάρχει το το quest “A Shadow over Hackdirt” (που είναι φυσικά παραλλαγή πάνω στο The Shadow Over Innsmouth) και ο Daedric Prince της απόκρυφης γνώσης Hermaeus Mora που εμφανίζεται σαν μια άμορφη μάζα από πλοκάμια με μάτια αμφίβιου και επικοινωνεί με τους θνητούς μέσω των Μαύρων βιβλίων.

I am Hermaeus Mora. I am the guardian of the unseen, and knower of the unknown. I have been watching you, mortal.

Στο Witcher υπάρχει ο Dagon και ο μυστηριώδης χαρακτήρας του Gaunter O’Dimm που είναι παραλλαγή πάνω στον Λοβκραφτικο χαρακτήρα Nyarlathotep

You’re not human, that’s clear. So what are you? A demon? A djinn?Do you really wish to know? Yes.No, Geralt, you don’t. This one time I shall spare you and not grant your wish.

Στο Mass Effect οι μυστηριώδης Reapers που μοιάζουν με κεφαλόποδα  και που κάθε 50.000 χρόνια καταστρέφουν όλους τους ανεπτυγμένους πολιτισμούς του γαλαξία μας είναι εμπνευσμένοι από τους Μεγάλους Παλαιούς.

There is a realm of existence, so far beyond your own you cannot even imagine it. I, am beyond your comprehension. I, am Sovereign

Και στο Dishonored η πόλη του Dunwall είναι εμπνευσμένη από το Λοβκραφτικο σύμπαν ενώ ο μυστηριώδης Outsider, ο χαρακτήρας που οδηγεί και παρακολουθεί κάθε βήμα του παίκτη δανείζεται και αυτός στοιχεία από τον Nyarlathotep .

[Παρενθεση:Υπάρχει αρκετή συζήτηση γύρω από το κατά πόσο κάποια από αυτα τα παιχνίδια έχουν πολύ πιο βαθιά σχέση με το Λοβκραφτικο σύμπαν αλλά ας μην κάνουμε το post PhD Thesis]

Παρόλο που χρήση των επιμέρους στοιχείων του Lovecrafian Horror στα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, τα παιχνίδια που βασίζονται εξ ολοκλήρου στο συγκεκριμένο είδος τρόμου είναι μια άλλη πολύ πιο πονεμένη ιστορία. Και ο λόγος έχει να κάνει με την κεντρική λογική πίσω από το σχεδιασμό των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Τα περισσότερα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε ο παίκτης να νιώθει πως είναι όχι μόνο το κεντρικό πρόσωπο μιας ιστορίας αλλά και ο κύριος διαμορφωτής της εξέλιξης της. Οι αποφάσεις που παίρνει, οι επιλογές του πάνω στο πως θα λύσει ένα πρόβλημα, το πως θα αναπτύξει τις δεξιότητες που του παρέχει το παιχνίδι πρέπει να δίνουν στον παίχτη την αίσθηση της προόδου που τον κάνει σταδιακά να μετατρέπεται σε όλο και ισχυρότερο παράγοντα μέσα στο κόσμο του παιχνιδιού.

Νομίζω πως είναι προφανές πως όλα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα βασικά χαρακτηριστικά του Lovecrafian Horror. Το παιχνίδι που επιτρέπει στον παίκτη να σκοτώσει τον Cthuluh στην τελευταία πίστα δεν είναι Λοβκραφτικο. Ένα παιχνίδι που ακολουθεί πιστά τους κανόνες αυτού του σύμπαντος δεν πρέπει να προσφέρει καμία δυνατότητα στον παίκτη να καταστρέψει (ούτε καν να γρατζουνίσει) τον κεντρικό αντίπαλο. Θα έλεγα πως το ιδανικό Λοβκραφτικο παιχνίδι δεν θα επέτρεπε στον παίχτη καν να πλησιάσει τον κύριο αντίπαλο. Πρέπει να του αφαιρεί σε κάθε βήμα την αίσθηση της προόδου η ακόμα χειρότερα να του δίνει την ψευδαίσθηση της προόδου και μετά να του την αφαιρεί απότομα. Πρέπει επίσης ο παίκτης να έχει συνέχεια αμφιβολίες για το τι είναι πραγματικό και τι ψευδαίσθηση ενώ και το καλύτερο δυνατό σενάριο για αυτόν θα είναι η επιβίωση που θα την κερδίζει με τεράστιο κόστος.

Είναι δύσκολο για ένα game designer να ακολουθήσει πιστά τους παραπάνω κανόνες και ταυτόχρονα να κάνει το παιχνίδι τόσο συναρπαστικό και ενδιαφέρον ώστε ο παίκτης να μη πει κάποια στιγμή “Αϊ παράτα με!” και να το αφήσει στην μέση. Τέτοια παιχνίδια υπάρχουν και μερικά από αυτά συγκαταλέγονται στα πιο δημοφιλή στην ιστορία.

Alone in the Dark

Ένα από τα πρώτα παιχνίδια στην κατηγόρια survival horror. Ο παίκτης βρίσκεται παγιδευμένος μέσα σε μια εγκαταλελειμμένη έπαυλη και προσπαθεί να ξεφύγει λύνοντας διάφορα παζλ και χρησιμοποιώντας τα ελάχιστα μέσα που του δίνει το παιχνίδι. Τα τέρατα συχνά είναι άτρωτα έτσι ο παίχτης αναγκάζεται είτε να τρέχει σαν την άδικη κατάρα είτε να προσπαθεί να βρει άλλους τρόπους για να τους ξεφύγει.Η υπόθεση ξεκίνα σαν μια κλασική γοτθική ιστορία τρόμου και καταλήγει σε full lovecraftian horror με ένα ωραίο twist στο τέλος. Πρωτοποριακό για την εποχή του σήμερα μάλλον περισσότερο προκαλεί το γέλιο παρα τρομάζει

Eternal Darkness: Sanity’s Requiem

Και άλλο survival horror , δεν είναι δα και έκπληξη μιας και το συγκεκριμένο είδος είναι ιδανικό για το Lovecrafian Horror. Η ιστορία ξεκινάει με την πρωταγωνίστρια Alex καθώς αυτή προσπαθεί να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας του παππού της. Από εκεί και πέρα ακολουθεί ένας ψηλοχαμος καθώς ο παίκτης προσπαθεί να εμποδίσει τον ερχομό ενός Μεγάλου Παλαιού στον κόσμο μας χρησιμοποιώντας καμιά 12 αρια διαφορετικούς χαρακτήρες μέσα από διαφορετικές ιστορίες που εξελίσσονται σε καμιά ντουζίνα διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Το σημαντικότερο στοιχειό του παιχνιδιού είναι η εισαγωγή του sanity meter, ενός μετρητή που μειώνεται όσο ο παίκτης έρχεται αντιμέτωπος με τέρατα. Όταν το sanity meter αδειάζει εντελώς τότε ο παίχτης έρχεται αντιμέτωπος με διάφορες “παραισθήσεις” όπως δωμάτια που το ταβάνι στάζει αίμα, έντομα που περπατάνε πάνω στην οθόνη η ακόμα περίεργα μηνύματα που τον ειδοποιούν πως ο controller του αποσυνδέθηκε η πως τα save files του παιχνιδιού καταστράφηκαν. Το παιχνίδι στέκει ακόμα και σήμερα αρκεί κάποιος να καταφέρει να το σετάρει σε GameCube Emulator.

Bloodborn

Εδώ το pattern αλλάζει λίγο μιας και Bloodborn ανήκει στην κατηγορία Action RPG, αλλά το γεγονός αυτό δεν το κάνει λιγότερο τρομακτικό. Ο παίκτης φτάνει στην Yharnam ψάχνοντας θεραπεία για κάποια αρρώστια και καταλήγει να κυνηγάει τέρατα και να κυνηγιέται απο εξαγριωμένους όχλους στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης προσπαθώντας να ξεδιαλύνει το μυστήριο που την καλύπτει. Σαν το alone in the dark η ιστορία ξεκινάει σαν κλασικο Gothic Horror και παει τέρμα Lovecraft με ένα πολύ γερο twist στο τέλος. Tο gameplay είναι παραλλαγή πάνω στην γνωστή σειρά Dark Souls τις ίδιας εταιρίας που αναγκάζει τον παίχτη να πεθάνει αμέτρητες φορές μέχρι να ξεπεράσει τα χιλιάδες εμπόδια στον δρόμο του. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της λογικής “Git Gud” (“Git Gud” σημαίνει “Γινε καλύτερος” και είναι απάντησή που δέχεται σχεδόν πάντα όποιος αρχίζει να κλαψουρίζει για το πόσο δύσκολο και άδικο είναι ένα παιχνίδι. Αλλά νομίζω πως σε αυτό το σημείο όλοι πρέπει να έχουν καταλάβει πως όποιος θέλει συμπαράσταση, καρδούλες, λουτρινα αρκουδάκια, τσάι και συμπάθεια το τελευταίο μέρος που πρέπει να ψάξει είναι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια)

Dead Space

Πίσω στα survival horror.Ο μηχανικος Isaac Clarke φτάνει στο απενεργοποιημένο διαστημόπλοιο USG Ishimura για επισκευές και καταλήγει να κυνηγιέται στους διαδρόμους του με necromorphs (μεταλλαγμένα νέκρα ανθρώπινα σώματα) που βρίσκονται υπό τον ελεγχο του Κόκκινου Οβελίσκου, ενός εξωγήινου αντικειμένου που προκαλεί παραισθήσεις και ζωντανεύει τους νεκρούς. Εδώ έχουμε κλασσικό lovecraftian horror με τον παίκτη να βρίσκεται αντιμέτωπος με τις παραισθήσεις και τα φαντάσματα στο μυαλού του ήρωα, πανίσχυρους αντίπαλους και ένα σενάριο γεμάτο ανατροπές. Το gameplay έχει αρκετές έξυπνες ιδέες όπως τη χρήση του “στρατηγικού” διαμελισμού αντι του κλασικού “βαρα στο δόξα πατρι” ενώ τα γραφικά και η υποβλητική ατμοσφαίρα στέκουν ακόμα και σήμερα δέκα χρόνια μετά.

Honorable Mention

System Shock 2

Εδώ έχουμε ένα survival horror με μπόλικα στοιχεία action RPG. O ήρωας ξυπνάει από τη διαστημική νάρκη μέσα στο διαστημόπλοιο Von Brown και ανακαλύπτει πως τα μέλη του πληρώματος έχουν μεταλλαχθεί σε ένα ειδος υπερ οργανισμού που θέλει να τον αφομοιώσει. Στην συνέχειά βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα ανεξέλεγκτο A.I. που ονομάζεται SHODAN που προσπαθεί να θέσει το Von Brown υπό τον ελεγχο του. Το System Shock 2 ήταν εξαιρετικά καινοτόμο για την εποχή του και θεωρείται ο προάγγελος για αρκετά από τα πιο γνωστά game genres όπως το Action RPG αλλά ακόμα και το FPS. Όμως αυτό που το κάνει αξέχαστο είναι η SHODAN , ίσως ο πιο τρομαχτικός “κακος” στη ιστορία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών (ο τίτλος του post προέρχεται από ένα από τους διαλόγους του παιχνιδιού). Αξίζει τον κόπο ακόμα και σήμερα σχεδόν 20 χρόνια μετά από την έκδοση του.

“The Polito form is dead, insect. Are you afraid? What is it you fear? The end of your trivial existence? When the history of my glory is written, your species shall only be a footnote to my magnificence”

Αυτά τα ολίγα. Το καλύτερο από όλα πάντως είναι το γεγονός πως κάθε χρόνο αυξάνονται όλο και περισσότερο τα παιχνίδια που κάνουν άμεσες η έμμεσες αναφορές στο έργο του Lovecraft (κάπου 7-8 εκδόθηκαν μόνο το 2018) οπότε η υπόθεση έχει μέλλον. Και που ξέρεις μπορεί κάποια στιγμή και ο Del Toro να αξιωθεί να κάνει επιτέλους το Mountains of Madness ταινία. Εδώ θα είμαστε.

Happy Halloween!

Advertisements

Take Me Home, Country Roads Οκτώβριος 9, 2018

Posted by Lida in Games.
add a comment

Έτσι όπως έχουν καταντήσει η AAA βιομηχανία ηλ. παιχνιδιών σήμερα με όλα τα lootboxes και microtransactions για έμενα έχουν απομείνει μόνο 2-3 μεγάλες εταιρίες από τις οποίες ακόμα καταδέχομαι να κάνω preoreder παιχνίδια. Παρόλο που το Fallout 4 με απογοήτευσε κάπως, πήρα το ρίσκο και παρήγγειλα το Fallout 76. Από τα λίγα preview videos με τις 3 πρώτες ώρες που βγήκαν χτες φαίνεται αξιολογο. Το multiplayer κομμάτι δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αλλά δεν με χαλάει σε τίποτα να το δοκιμάσω. Το BETA για τα PC ξεκινάει στις 30 Οκτωβρίου, κανε μου τι χάρη Bethesda να μην τα κάνεις θάλασσα αυτη τη φορά.

Υ.Γ. Να και η διασκευή του Take Me Home, Country Roads που ακούγεται στο trailer

και το original από τον John Denver