jump to navigation

Τα Ζόμπι είναι παντοτινά Οκτωβρίου 31, 2014

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Το Halloween είναι εδώ (ενωμένο δυνατό) και ως συνήθως θα το γιορτάσω οργανώνοντας ένα μικρο μαραθώνιο ταινιών τρόμου (η καλύτερα ταινιών που είναι στο γενικό πνεύμα του Halloween).

Παρενθεση: οι ταινίες τρόμου δεν μου πολύ αρέσουν. Βλέπω κινηματογράφο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και είναι ζήτημα αν όλα αυτά τα χρόνια έχω επισκεφτεί αίθουσα για να δω horror flick πάνω από 2-3 φορές . Από αυτού του είδους τις ταινίες έχω δει μόνο τα χαρακτηριστικά δείγματα που κάθε cinefil και μελετητής της ιστορίας του 20ου αιώνα πρέπει να γνωρίζει. Γιατί σε αντίθεση με κατι φλύαρες art house ασυναρτησίες, που αφορούν μόνο τα κολλήματα κάθε αλαφροΐσκιωτου παπάρα και ενθουσιάζουν τους κριτικούς κινηματογράφου, οι ταινίες τρόμου (μαζί με τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας) είναι πάντα οι ακριβέστεροι εκφραστές των εμμονών και των φοβιών μιας ολόκληρης κοινωνίας . Είναι επίσης μια καλή υπενθύμιση πως παρόλα τα γκατζετ, την επιστήμη, τη φιλοσοφία και τη τέχνη μας στη πραγματικότητα είμαστε ένα μάτσο μισοεξελιγμενοι πίθηκοι που τρέμουμε τη σκιά μας και είμαστε έτοιμοι σε κάθε ευκαιρία να διαμελίσουμε ο ένας τον άλλο

Φέτος το θέμα του μαραθώνιου θα είναι τα ζόμπι. Έχουν επιστρέψει στη μόδα με τη εκπληκτική σειρά Walking Dead (και με το εξαιρετικό The Last of Us της Naughty Dog, όσοι έχετε Playstation φροντίστε να το αγοράσετε/δανειστείτε/whatever) και νομίζω ότι ταιριάζουν γάντι με το γενικότερο κλίμα που επικρατεί τα τελευταία χρόνια

Οι ταινιες κατα σειρά προβολής θα ειναι:

Night of the Living Dead

Η ταινία που ουσιαστικά δημιούργησε το σύγχρονο μύθο των zombie και άλλαξε συθέμελα την δομή των ταινιών τρόμου. Το μπατζετ της ήταν τα ψηλά που βρήκε ο παραγωγός κάτω από τα μαξιλάρια του καναπέ του ενώ τα ειδικά εφέ ήταν φτιαγμένα με ότι είχε μέσα το ψυγείο του cast. Όταν πρώτοπροβλήθηκε οι ρεαλιστικές σκηνές βίας προκάλεσαν απανωτά σοκ στο απροετοίμαστο κοινό του 1968, ενώ το ψυχρό και αποστασιοποιημένο σενάριο με το εξαιρετικά κυνικό και απαισιόδοξο τέλος το αποτελείωσαν . Όμως αυτά ακριβώς τα “μειονεκτήματα” συνέβαλαν στο να γίνει η πιο κερδοφόρα ανεξάρτητη ταινία τρόμου όλων των εποχών και τη προσέθεσαν στο πάνθεον των σημαντικότερων ταινιών στην ιστορία του κινηματογράφου (το 1999 μπήκε και στη ταινιοθήκη του κογκρέσου). Σαράντα χρόνια μετά τα θέματα με τα οποία ασχολείται (ρατσισμός, αποξένωση, επίδραση των ΜΜΕ κλπ) έχουν αναλυθεί μέχρι θανάτου και η στρατιά των zombie films που ακολούθησαν της αφαίρεσαν το shock value. Παρολαυτα παραμένει ένα αξιοπρεπέστατο horror flick

Dawn of the Dead

Χωρίς καμία αμφιβολία η καλύτερη zombie movie όλων τον εποχών και μέσα στις 10 καλύτερες ταινίες τρόμου. Είναι μια από τις πιο βίαιες και απάνθρωπες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ και αποτελεί ένα από τα καλύτερα σχόλια/αλληγορίες πάνω στην επέλαση του καταναλωτισμού, της παρακμής των αστικών κέντρων και της επικράτησης της βίας στην αμερικάνικη κοινωνία του 70’. Στην ταινία πρωτοεμφανίζεται επίσης και το κλασικό (και για εμένα αγαπημένο) για τα zombie movies μοτίβο των ανθρώπων που κρατάνε κοντά τους η ακόμη και υπερασπίζονται ανθρώπους ,ιδέες, παραδόσεις και καταστάσεις που πια δεν είναι παρα ένα άδειο κέλυφος (έτοιμο να τους φάει τα μυαλά μέσα από το κεφάλι). Τα ειδικά εφέ έχουν μείνει στην ιστορία και αποτελούν τα καλύτερα δείγματα δουλειάς του μεγάλου Tom Savini ο οποίος ξεκίνησε να δουλεύει στην ταινία μόλις γύρισε από το Βιετνάμ. Όπως και το Night of the Living Dead είναι ταινία σταθμός και must see για κάθε cinefil με άντερα (χι χι χι).

Braindead

Ίσως η πιο αιματοβαμμένη ταινία που έγινε ποτέ. Για τα ειδικά εφέ της χρησιμοποιήθηκαν κάπου 700 λίτρα τεχνητό αίμα. Είναι σχεδόν απίστευτο ότι αυτό το πράγμα το σκηνοθέτησε ο Peter Jackson του Lord of the Rings! Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν μπορεί να χαρακτηριστεί ταινία τρόμου μιας και η βια της είναι τόσο εξωφρενική και κακόγουστη που δεν μπορεί να τρομάξει κανένα. Εγώ τουλάχιστον όταν την πρωτοείδα είχα ξεραθεί στα γέλια. For your viewing pleasure παραθέτω την πιο χαρακτηριστική σκηνή της. Ειλικρινά θα ήθελα να μάθω αν υπάρχει άνθρωπος άνω των 14 ετών που βρίσκει αυτό το θέαμα τρομακτικό

Shaun of the Dead

Η πρώτη ταινία από το περίφημο Cornetto trilogy των Simon Pegg και Edgar Wright. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα ισορροπίας μεταξύ τρόμου και κωμωδίας Περιέχει όλα τα στοιχεία του κλασικού zombie movie μαζί με όλα τα στοιχεία μιας καλής romcom. Όπως λέει και ο Roger Ebert “it treats the living characters as sitcom regulars whose conflicts and arguments keep getting interrupted by annoying flesh-eaters.” Πάνω από όλα η ταινία αυτή είναι ένα ερωτικό γράμμα από ένα μάτσο nerdουλες προς όλες της κλασσικές ταινίες τρόμου και μια πρόκληση προς κάθε cinefil που σέβεται τον εαυτό του να ανακαλύψει όλες της κρυμμένες αναφορές σε αυτές.

Bonus Video 1

Honorable mention στο Zombieland για την απίστευτη εισαγωγή του. For Whom the Bell Tolls? Για εσένα που κοιτάς ..

+ΜΠΟΝΟΥC ΒΙΔΕΟΝ ΔΥΟ+

Για το τέλος μια ταινία βασισμένη στο κατά Γεωργίου Ρομέριου ευαγγέλιο . Ένα αριστούργημα της 7ης τέχνης που δίνει μια άλλη βαθιά πνευματική διάσταση στην πασίγνωστη ιστορία του Λαζάρου. Ότι πρέπει για τη κατάνυξη της μεγάλης βδομάδας.

Πέρα από την πλάκα εκτός από τον Λάζαρο, την κόρη του Ιαειρου και φυσικά τον ίδιο το Χριστό, η βίβλος είναι γεμάτη από ζόμπι και νεκρούς που ανασταίνονται. Άλλωστε η μυθολογία της νεκρανάστασης (μαζί με την αιώνια ζωή) υπάρχει από τότε που υπάρχουν άνθρωποι και είναι η βάση για της περισσότερες σύγχρονες θρησκείες. Η μυθολογία τον ζόμπι είναι το σκοτεινό και ειρωνικό σχόλιο πάνω σε αυτή τη προβλέψιμη και εξαιρετικά άρρωστη στο πυρήνα της επιθυμία. Είναι λιγάκι σαν ένα περίεργο τύπο που βρίσκεται ανάμεσα στο εκστασιασμένο από την ιδέα της μεταθανάτιας ζωής χριστεπώνυμο πλήθος και ψιθυρίζει “be careful what you wish for”

Happy Halloween

Μουσικό Διάλειμα Αυγούστου 14, 2014

Posted by Lida in Uncategorized.
11 comments

Το παρατεταμένο between jobs break/διακοπές στο οποίο βρίσκομαι αυτή την εποχή (ανεργία δεν το λες αυτό το πράγμα, μακάρι όλοι άνεργοι να καλοπερνούσαν έτσι)  δεν έχει και πολύ υλικό για posts, τα θέματα της ελληνικής επικαιρότητας δεν με αφορούν και όσο να’ ναι ψηλοβαριέμαι. Ετοιμάζομαι να ξαναπέσω σε βαθιά νερά από Σεπτέμβριο αλλά μέχρι τότε μένει λίγος καιρός για ξάπλα στις παραλίες τις Αττικής. Το soundtrack και αυτό το καλοκαίρι περιλαμβάνει οπωσδήποτε και το Get Lucky των Daft Punk, μια 80τίλα του κερατά που κλειδώνει τέλεια με την νοσταλγία της καταραμένης δεκαετίας που όλοι οι γέροι άνω των 35 αγαπάμε να μισούμε (η μισούμε να αγαπάμε).

Το Get Lucky είναι επίσεις το πιο πολυδιασκευασμένο κομμάτι των τελευταίων ετών. For your listening pleasure παραθέτω τα παρακάτω χαρακτηριστικά δείγματα:

Η εξαιρετική εκδοχή με έγχορδα των τελειωμένων χιπστεραδων Miracles of Modern Science από το Princeton

Η εκδοχή του κ. George Barnett ο οποίος μέσω της μαγείας του editing κάνει μόνος του όλες τις φωνές και παίζει όλα τα μουσικά όργανα.

Η εκδοχή με ούτι των Black Chords από τη Τυνησία

Και επειδή δεν λείπει ο Μάρτης από τη σαρακοστή η ελληνική εκδοχή όπου το Get Lucky δένει με το «Είσαι Αμαρτωλή» του Ζαφείρη Μελά αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως αυτός ο λαός ότι αγγίζει το μετατρέπει σε ΠΑΣΟΚ.

Άιντε καλό (υπόλοιπο) καλοκαίρι/χειμώνα/whateva να έχουμε.

Too Much of a Good Thing is Wonderful Δεκεμβρίου 24, 2013

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Και για το κλείσιμο του χριστουγεννιάτικου αφιερώματος κάτι πιο μελωδικό Το Christmas Medley του άρχοντα Liberace

 

Να πω εδώ ότι ο Liberace είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που πραγματικά θαυμάζω (μιλάω σοβαρά). Παρόλο που είχε τη δυνατότητα να γίνει βιρτουόζος του κλασσικού πιάνου επέλεξε να χρησιμοποιήσει το ταλέντο  και τις γνώσεις του πάνω στη κλασική μουσική για να δημιουργήσει ένα από τα πιο φαντασμαγορικά θεάματα του Las Vegas. Αδιαφορούσε πλήρως για κάθε έννοια του καλού γούστου και για κάθε συμβατικό κανόνα της αισθητικής. Όμως παρόλο που ήταν η απόλυτη ενσάρκωση του κιτς και του camp πότε δεν υπήρξε  χυδαίος (αισθητικά αλλά και σαν άτομο). Η περσονα του ήταν ένα τέλειο κατασκεύασμα που δημιούργησε ο ίδιος και κατάφερε να το διατηρήσει σχεδόν άθικτο μέχρι το τέλος. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα άλλο σταρ του 20ου αιώνα που να έχει ασκήσει τόσο απόλυτο ελέγχο πάνω στη δημόσια εικόνα του

Επίσης είναι ο πρώτος που κατάλαβε πως μπορούσε να εκμεταλλευτεί πλήρως την δυνατότητα της προσωπικής επαφής με το κοινό μέσα από τη τηλεόραση. Απευθύνθηκε από την αρχή σε αυτούς που οι περισσότεροι μεγάλοι σταρ τις εποχής αγνοούσαν η απεχθάνονταν, στους λαϊκούς οικογενειάρχες (και κυρίως στις συζύγους τους) των μεσοδυτικών πολιτειών των ΗΠΑ. Και αυτοί για σχεδόν 30 χρόνια τον ανταμείψαν με αμύθητα πλούτη και δόξα. Ποτέ δεν τους περιφρόνησε και φρόντιζε πάντα να περνάνε καλά στις παραστάσεις του. Αντίθετα δεν έδινε δεκάρα για τους κριτικούς που τον έβριζαν συνεχώς γιατί “ευτέλιζε” τη κλασσική μουσική αναμιγνύοντας τη με pop και rock σφήνες μέσα σε μια πανηγυριώτικη ατμοσφαίρα. Η απάντηση του έδωσε σε έναν από αυτούς έχει μείνει ιστορική

Your review hurt me! I cried all the way to the bank!

Το 2000 το BBC γύρισε ένα ντοκιμαντέρ για τη παράξενη και συναρπαστική ζωη του.

Φέτος προβλήθηκε στους κινηματογράφους η εξαιρετική ταινία του Steven Soderbergh Behind the Candelabra που διαπραγματεύεται τη σχέση του Liberace με τον εραστή του Scott Thorson.

Για το τέλος το περίφημο Boogie Woogie, ένα από τα κλασσικά κομμάτια της Las Vegas performance του . Στην ταινία την αναπαριστά με κάθε λεπτομέρεια o Michael Douglas.

A Patrick Swayze Christmas Δεκεμβρίου 16, 2013

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Η γιορτινή ατμοσφαίρα στο Lida’s Weblog συνεχίζεται με ένα γλυκό χριστουγεννιάτικο τραγούδι εμπνευσμένο από το κλασσικό αριστούργημα  “Roadhouse”, με πρωταγωνιστή τον Patrick Swayze.

Η πρώτη ιστορική εκτέλεση του έργου από τους Joel Hodgson, Kevin Murphy (Servo) και Trace Beaulieu (Crow).

Και η πηγή έμπνευσης, ένα παρεξηγημένο διαμάντι από τα 80’s. Παραθέτω για την απόλαυση σας 45’’ αποσταγμένα από τη θεϊκή ομορφιά που ονομάζεται Roadhouse. Enjoy.  ‘Cause Pain Don’t Hurt.

Santa Claus Conquers the Devil Δεκεμβρίου 14, 2013

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Α…Χριστούγεννα. Γιορτή χαράς και ελπίδας και ο καλύτερος τρόπος να τα γιορτάσει κανείς είναι μια από τις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών, το μεξικάνικο Santa Claus

Ο τίτλος είναι πολύ γενικός και σε καμία περίπτωση δεν προϊδεάζει το θεατή για το τι θα ακολουθήσει. Για αρχή θα προσπαθήσω να δώσω μια μικρή περιγραφή του έργου, αν και στη πραγματικότητα αυτό είναι σχεδόν αδύνατο. Έχουμε και λέμε λοιπόν.

DearLook on my works, ye Mighty, and despair!

Στο κρυστάλλινο ιπτάμενο κάστρο του ο Άγιος Βασίλης προετοιμάζεται για το βραδύ το Χριστουγέννων παίζοντας μουσική σε ένα εκκλησιαστικό όργανο ενώ παιδάκια ντυμένα σαν να έχουν βγει από πολυεθνικό tourist shop φτιάχνουν τα παιχνίδια του. Εντωμεταξύ στη κόλαση οι διάβολοι με κόκκινα καλσόν και φουσκωτά παντελονάκια διασκεδάζουν με χορευτικά αλα Φίνος Φιλμ. Το φαντασμαγορικό show διακόπτεται από τη φωνή του σατανά που διατάζει ένα από τους διαβόλους, τον Pitch να κατέβει στη γη για να βάλει όσο περισσότερα εμπόδια μπορεί στο έργο του Άγιου Βασίλη. Ο Pitch πιάνει αμέσως δουλειά και προσπαθεί να ωθήσει ένα κοριτσάκι, τη Λουπίτα και τρία αγοράκια στο έγκλημα.

DevilBut Santa oppresses the proletariat

Τα αγοράκια υποκύπτουν αλλά η φτωχιά Λουπιτα αντιστέκεται ηρωικά στις παροτρύνσεις του Pitch να κλέψει μια κούκλα . Ο Άγιος Βασίλης αφού εχει κατασκοπεύσει τα πάντα στο πλανήτη γη με συστήματα που συνδυάζουν τη τεχνολογία της NSA με το design ενός χαπακομενου με LSD Salvador Dali καβαλάει ένα έλκηθρο με δαιμονισμένους κουρδιστούς ταράνδους και κατεβαίνει στη γη. Ο Pitch αφού δεν καταφέρνει να βγάλει άκρη με τη Λουπίτα προσπαθεί να εμποδίσει τον Άγιο Βασίλη να μοιράσει τα δώρα του. Τελικά μετά από πολύ προσπάθεια κλέβει τις μαγικές του δυνάμεις και καταφέρνει να τον στριμώξει πάνω σε ένα δεντρό αλλά ο Άγιος Βασίλης ξεφεύγει τελευταία στιγμή με τη βοήθεια του Μέριλιν του μάγου. Η Λουπίτα αποκτά τη κούκλα της ενώ τα τρία κακά παιδάκια καταλήγουν με κομμάτια κάρβουνο αντι για δώρα. THE END.

Αυτή μέσες άκρες είναι η υπόθεση της ταινίας. Όχι Δεν Κάνω Πλάκα

Βέβαια αν εξετάσει κανείς την ιστορία αυτού του φιλμ το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι τόσο απρόβλεπτο. Η ιστορία του άγιου Βασίλη ήταν εκείνη την εποχή εντελώς άγνωστη στο Μεξικό οπότε ο σκηνογράφος και οι σεναριογράφοι αναγκάστηκαν να αυτοσχεδιάσουν για να συμπληρώσουν τα “κενά”. Στη εφιαλτική/απόκοσμη ατμοσφαίρα του έργου συνέβαλε και το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης René Cardona και η υπόλοιπη ομάδα της Estudios Churubusco Azteca ήταν υπεύθυνοι για μερικές από τις χειρότερες Ζ κατηγορίας ταινίες τρόμου στην ιστορία του κινηματογράφου, ενώ José Elías Moreno (Άγιος Βασίλης) είχε πίσω του μια καριέρα που περιλάμβανε σχεδόν αποκλειστικά ρόλους κακών. Το κερασάκι στη σουρεαλιστική τούρτα ήταν η over the top μεταγλώττιση στα αγγλικά που προστέθηκε στο τελικό προϊόν. Έτσι το Santa Claus να καταλήξει στο Bottom 100 του IMDB και τελικά εφτασε και στο MST3K (ασχολούμαι πολύ με το MST3K τελευταία, ίσως γράψω το λόγο κάποια στιγμή). Το παρακάτω video έχει η δικιά τους κουτσουρεμένη αλλά ξεκαρδιστική εκδοχή (η ταινία αρχίζει στο 8ο λεπτό). Η πλήρης unriffed version με αγγλική μεταγλώττιση βρίσκεται εδώ ενώ η αρχική έκδοση του έργου στα ισπανικά βρίσκεται εδώ.

No Lupita!

Το επεισόδιο στο οποίο προβλήθηκε το Santa Claus είναι ένα από τα καλύτερα της σειράς ενώ οι συντελεστές της εκπομπής Paul Chaplin και Kevin Murphy τη θεωρούν μια από τις αγαπημένες τους ταινίες. Μάλιστα το 2009 γύρισαν μαζί με τους ιστορικούς κινηματογράφου David Wilt και Charles Kilgore ένα μικρο ντοκιμαντέρ για να γιορτάσουν τα 50 χρόνια από την πρώτη προβολή της στους κινηματογράφους.


Είναι όμως το Santa Claus πράγματι τόσο κακό ώστε να αξίζει τη θέση της στο Bottom 100; Εμ…μάλλον όχι. Σίγουρα είναι πολύ τρομαχτική για παιδική ταινία (μόνο η σκηνή με τα μηχανικά ελάφια να κακαρίζουν σαν μανιασμένα είναι ικανή να παγώσει το αίμα του Chuck Norris), τα χρώματα της προκαλούν πονοκέφαλο (όπως λέει ο K. Murphy “Its like being hit in the face with a clown”) οι ερμηνείες είναι υπερβολικές, οι ρυθμοί αργόσυρτοι και το σενάριο εξαιρετικά ανόητο. Από την άλλη είναι συνολικά μια αξιοπρεπής παράγωγη που ξεπερνά κατά πολύ τα συνηθισμένα standards της Estudios Churubusco Azteca, οι ηθοποιοί βγάζουν σχετικά καλά το ρολό τους και οι χαρακτήρες της είναι αξιομνημόνευτοι. Ειδικά η ερμηνεία της Λουπίτα είναι τόσο γλυκιά και φυσική (“she is aggressively cute” που λέει και ο Servo) που μοιάζει σαν να μην παίζει αλλά να ζει το ρόλο της.

Όμως το πιο εντυπωσιακό με αυτή τη ταινία είναι το πόσο απίστευτα δημοφιλής είναι. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα έργα της λίστας του IMDB που πια εμφανίζονται μονό σε Cult Movie Festivals η σε πανηγυριώτικα καλάθια του 1 ευρώ το Santa Claus έχει προβληθεί και επανεκδοθεί αμέτρητες φορές. Η επιτυχία του (έμεινε τέσσερις εβδομάδες στους κινηματογράφους και έφτασε να θεωρείται η κατεξοχήν χριστουγεννιάτικη ταινία στο Μεξικό) προσέλκυσε το ενδιαφέρον του K. Gordon Murray που ανέλαβε τη διανομή της στις ΗΠΑ. Το στοίχημα του Murray πέτυχε διάνα γιατί συνέχισε να προβάλλεται κάθε χρόνο στους αμερικάνικους κινηματογράφους τις γιορτές για πάνω από 20 χρόνια μέχρι η εμφάνιση του VHS τελικά να την επισκιάσει. Σήμερα σε πολλές χώρες της λατινικής Αμερικής έχει τη θέση που έχει στη γιορτινή παράδοση των ΗΠΑ το It’s a Wonderful Life του Frank Capra και προβάλλεται από τα τηλεοπτικά κανάλια με θρησκευτική ευλάβεια κάθε χρόνο την ήμερα των Χριστουγέννων. Μάλιστα η αύξηση των ισπανόφωνων μεταναστών καθώς και η ανανεωμένη δημοφιλία της μετά από την προβολή της από το MST3K την έχει μετατρέψει σε χριστουγεννιάτικη παράδοση και στις ΗΠΑ.

Τελικά η φήμη της σαν μια από τις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών έχει περισσότερο να κάνει με το πολιτιστικό σοκ που υφίσταται ο θεατής παρα με τα τεχνικά η άλλα μειονεκτήματα του έργου. Είναι υπερβολικά “ξένο” για το μεξικάνικο κοινό ενώ τα στα “δυτικά“ μάτια μοιάζει περισσότερο με σουρεαλιστικό εφιάλτη. Παρολαυτα για αυτή τη ταινία ισχύει ότι και για το Troll 2. Ο θεατής ίσως βγει μπερδεμένος από όλο αυτό το πολιτιστικό αχταρμά, ίσως γελάσει με τα λάθη και την ασυναρτησία της αλλά ποτέ δε θα νιώσει τη γλοιώδη μικροψυχία η τη φτηνιάρικη αδιαφορία που χαρακτηρίζουν ένα πραγματικά κακό έργο. Από τη πρώτη σκηνή είναι ξεκάθαρο ότι όλοι όσοι συνετέλεσαν στη δημιουργία του Santa Claus αγαπούσαν αυτό που έκαναν και το αποτέλεσμα παρ’όλη την εξαλλοσύνη και τη τρέλα του είναι εξαιρετικά χαρούμενο, καλοπροαίρετο και ειλικρινές. It’s heart is in the right place που λένε και οι αγγλοσαξονοευραιομασόνοι και στη τελική αυτό είναι που κάνει μια χριστουγεννιάτικη ταινία πραγματικά γιορτινή.

A Date With Your Family Νοεμβρίου 2, 2013

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Άσχετο. Έχω αναφερθεί παλαιότερα στο Mystery Science Theatre 3000, την εξαιρετικά πρωτότυπη σατιρική εκπομπή που ξεκίνησε από ένα περιθωριακό κανάλι της Μινεσότα για να φτάσει να μπει στη λίστα με τις 100 καλύτερες τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών του του Time.  Τη λατρεύω γιατί πέρα από το εξαιρετικό της χιούμορ είναι ίσως η μοναδική περίπτωση ενός τηλεοπτικού προϊόντος που παραλαμβάνει κάτι που οι περισσότεροι θεωρούν σκουπίδι (κακές ταινίες) για να το μετατρέψει σε διαμάντι.

Ομως η σάτιρα τους δεν περιοριζόταν στις ταινίες μεγάλου μήκους. Μερικές φορές το έργο δεν αρκούσε για να καλύψει την δίωρη διάρκεια του επεισοδίου. Για να συμπληρώσουν αυτό το κενό  χρησιμοποιούσαν τα λεγόμενα shorts, ταινιάκια μικρού μήκους που προέρχονταν συχνά από τα περίφημα Social guidance films της δεκαετίας του 50. Πρόκειται για φιλμ που προβάλλονταν στα αμερικάνικα σχολεία σε μια προσπάθεια να βελτιωθεί η συμπεριφορά και οι κοινωνικές συνήθειες της  νεολαίας. Χρονοκάψουλες του συντηρητισμού και της παράνοιας της εποχής αποτελούν γόνιμο έδαφος για το στυλ της σάτιρας που έκανε το MST3K διάσημο.

Όποτε δεν έχω καλή διάθεση μου βλέπω ένα από αυτά τα shorts στο youtube και μου φτιάχνεται το κέφι. Ένα από τα καλύτερα είναι το A Date With Your Family, ενα γκρίζο και βαρετό φιλμ για τη συμπεριφορά γύρω από το τραπέζι που το MST3K μετατρέπει σε σουρεαλιστική σάτιρα της αμερικάνικης οικογένειας. Enjoy.

Homage to Stephen King Οκτωβρίου 25, 2013

Posted by Lida in Uncategorized.
5 comments

Πρέπει να κάνω μια #outofyourculticloset αποκάλυψη εδώ, λατρεύω τον Stephen King και Halloween χωρίς Stephen King δεν γίνεται. Μιας και έρχονται γιορτές είναι ευκαιρία να κάνω ένα μικρο αφιέρωμα σε ταινίες που βασίζονται στα βιβλία του. Επειδή ο αριθμός τους είναι πραγματικά τεράστιος (ιδίως αν προσθέσουμε και τις τηλεταινίες και τηλεοπτικές σειρές) θα περιοριστώ σε αυτές που έχω δει και μου άρεσαν.

The Shining

Έχω διαβάσει το βιβλίο πάνω από 10 φορές και συνήθιζα το χειμώνα να περπατώ στη δουλειά ακούγοντας το εξαιρετικό audiobook με τον Campbell Scott. Η ταινία είναι ίσως η πιο διάσημη από τις κινηματογραφικές εκδοχές του έργου του και η μια από τις πιο διάσημες ταινίες του Kubrick. Η υπόθεση είναι σχετικά απλή. O συγγραφέας Jack Torrance αναλαμβάνει τη δουλειά του επιστάτη  σε ένα παλιό πολυτελές ξενοδοχείο που βρίσκεται απομονωμένο πάνω στα Βραχώδη Όρη του Κολοράντο. Μαζί του έχει και τη γυναίκα Wendy του και το γιο του Danny, ο οποίος διαθέτει υπερφυσικές ικανότητες. Όταν μια χιονοθύελλα τους παγιδεύει τα φαντάσματα του ξενοδοχείου αρχίζουν να ζωντανεύουν και να επηρεάζουν το μυαλό του Jack ωθώντας τον να σκοτώσει την οικογένεια του.

Σήμερα πια θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου και μια από τις σημαντικότερες στην ιστορία του κινηματογράφου. Σκηνές της έχουν περάσει πια στη παγκόσμια κουλτούρα ενώ τα παράξενα continuity errors (κυρίως στη διαρρύθμιση του Overlook Hotel) καθώς και τα μυθολογικά σύμβολα που εμφανίζονται σχεδόν παντού έγιναν αφορμή για αμέτρητες συζητήσεις πάνω στις προθέσεις του Kubrick. Πέρα από όλα αυτά είναι μια πολύ καλή ταινία για το βράδυ του Halloween.

Misery

Ένα από τα λίγα έργα του King που ο τρόμος δεν προέρχεται από κάποια υπερφυσική δύναμη. Ο συγγραφέας Paul Sheldon έχει γίνει διάσημος μέσα από μια σειρά αισθηματικών νουβέλων με πρωταγωνίστρια τη Misery. Έχοντας κουραστεί να επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο αποφασίζει να γράψει ένα μυθιστόρημα πάνω σε ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Στη διαδρομή προς το Los Angeles, όπου η ατζέντης του τον περιμένει για να της  παραδώσει το τελευταίο του χειρόγραφο, πέφτει πάνω σε μια χιονοθύελλα. Τον διασώζει από βέβαιο θάνατο η Annie Wilkes, μια νοσοκόμα που συμβαίνει να είναι φανατική αναγνώστρια των βιβλίων της Misery. Όταν ανακαλύπτει πως στο τελευταίο βιβλίο ο Sheldon “σκοτώνει” τη Misery τον παγιδεύει και τον αναγκάζει να καταστρέψει το χειρόγραφο του και γράψει ένα καινούργιο βιβλίο για να την “αναστήσει”.

Το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία γράφτηκε λίγο μετά την επίθεση που δέχθηκε ο King μέσα στο ίδιο του το σπίτι από ένα παρανοϊκό που υποστήριζε ότι ο συγγραφέας είχε κλέψει το έργο του. Πέρα από το προφανές θέμα του (βάσιμου σε ένα βαθμό) φόβου που νιώθουν πολλοί διάσημοι απέναντι στους φανατικούς θαυμαστές τους υπάρχει και η (επίσης βάσιμη) ανησυχία απέναντι στην “ομηρία” που επιβάλλει το κοινό στη δημιουργικότητα του συγγραφέα (και όχι μόνο) απαιτώντας την επανάληψη των ίδιων θεμάτων και μοτίβων στο έργο του. Εξαιρετική σκηνοθεσία και ερμηνείες και μια απίστευτη Kathy Bates στο ρολό της ψυχωτικής Annie Wilkes.

Apt Pupil

Άλλη μια ιστορια που η μεταφυσική απειλή δίνει την θέση της σε κάτι πολύ πιο απτό (και πιο τρομακτικό). Ο αριστούχος μαθητής Todd Bowden ανακαλύπτει πως ο γείτονας του Arthur Denker ειναι στην πραγματικότητα ο Kurt Dussander, ένας αξιωματικός των SS υπεύθυνος για την εξόντωση χιλιάδων Εβραίων. Αντι να τον καταγγείλει στις αρχές τον εκβιάζει απαιτώντας να του διηγηθεί με κάθε λεπτομέρεια της θηριωδίες που έχει διαπράξει.  Καθώς η εξιστόρηση προχωρά ο Bowden μοιάζει να ταυτίζεται όλο και περισσότερο τον χαρακτήρα του Nazi ενώ ο Dussander αρχίζει να εξωτερικεύει όλο και περισσότερο των παλιό του εαυτό που τόσα χρόνια προσπαθούσε να αποκρύψει.

Το βιβλίο (νουβέλα για την ακρίβεια) στο όποιο βασίζεται η ταινία είναι ίσως ένα από τα πιο νοσηρά και ανατριχιαστικά έργα του King. Το ολοκαύτωμα και η ναζιστικές θηριωδίες είναι απλά η πρόφαση για μια ανάλυση πάνω στην ανάγκη των ανθρώπων να εξουσιάζουν και να εξουσιάζονται καθώς και στο ποσό τραγικά ανούσιες είναι η εύνοιες “δικαιοσύνη” και “κάθαρση” στον πραγματικό κόσμο. Δυστυχώς ελάχιστα από αυτά τα στοιχεία έχουν μεταφερθεί στην ταινία. Παρολαυτα αξίζει να τη δει κανείς μονό και μόνο για τις εκπληκτικές ερμηνείες των Sir Ian McKellen και Brad Renfro

Pet Semetary

Εδώ επιστρέφουμε στα πιο γνώριμα θέματα. Ο Louis Creed μετακομίζει μαζί με την οικογένεια του σε μια μικρή πόλη του Maine.  Στο δάσος πίσω από το σπίτι του βρίσκεται ένα αρχαίο ινδιάνικο νεκροταφείο που τα παιδιά της περιοχής το χρησιμοποιούν για να θάβουν τα κατοικίδια τους. Ο Louis ανακαλύπτει πως το νεκροταφείο αυτό μπορεί να επιστρέψει τους νεκρούς στη ζωή και όταν ο μικρός γιος του σκοτώνεται από ένα φορτηγό αποφασίζει να μεταφέρει το σωμα του εκεί.

Ίσως το πιο ταιριαστό με το πνεύμα του Halloween έργο του King. Όπως έχω πει και σε παλιότερο post σε αυτό το blog η διαφορά της γιορτής του Halloween από της γιορτές των νεκρών στον υπόλοιπο κόσμο είναι ότι δεν κάνει υποθέσεις για το υπερπέραν και τις προθεσεις του. Στους περισσότερους πολιτισμούς τα πνεύματα των νεκρών επιστρέφουν για να συναντηθούν με τους συγγενείς και τους φίλους, άντε και για να πάρουν εκδίκηση για κάτι που τους συνέβη όσο ήταν ζωντανοί, πράγματα δηλαδή εξαιρετικά ανθρωπινά και οικεία. Στο Halloween δεν ξέρεις τι είναι αυτό που θα επιστρέψει. Μπορεί να είναι κάτι γνωστό και οικείο, όμως μπορεί να είναι κάτι εντελώς ξένο και απάνθρωπο.  Μπορεί η θεία Παγώνα να επέστρεψε από τον Άδη για ένα καφεδάκι και ψιλοκουβεντούλα, μπορεί όμως να επέστρεψε για να σε γδάρει ζωντανό και να σου ξεριζώσει τα άντερα από το στόμα. Γιατί; Γιατί έτσι.

Bonus Video.

Νταξ, το παραβαρύναμε το πράγμα γιαυτό για το τέλος ένα άσχετο μικρο στιγμιότυπο από  τα outtakes της ταινίας Silence of the Lambs. Ο τιτανοτεράστιος Anthony Hopkins προετοιμάζεται για την γνωστή σκηνή της απόδρασης μιμούμενος τον Stallone από της ταινίες Rocky. Enjoy

Insection Ιουλίου 12, 2013

Posted by Lida in Games.
add a comment

Είχα αναφερθεί παλαιότερα σε προσπάθειες Ελλήνων developers να αναπτύξουν games. Πέρα από 1-2 περιπτώσεις όπως το 1821: The struggle for freedom και το Conspiracies που κατάφεραν κουτσά στραβά να φτάσουν σαν τελικό προϊόν στους καταναλωτές (το Darkfall Online δεν είναι ακριβώς η ίδια περίπτωση γιαυτό και δεν το προσθέτω στη λίστα) η υπόλοιπες χάθηκαν στη διαδρομή. Η τελευταία αξιόλογη περίπτωση ήταν το Theseis, ένα action adventure που αν δεν κάνω λάθος κατάφερε να φτάσει μέχρι και την E3 2006 πριν βαρέσει κανόνι η εταιρία που το ανέπτυσσε. Από τότε δεν έχω ακούσει να τρέχει κάποιο ανάλογο project αν και για να είμαι ειλικρινής εδώ και καιρό έχω πάψει να παρακολουθώ τι γίνεται στην Ελληνική αγορά.  Πρόσφατα πέτυχα στο kickstarter το Insection,  ενα co-op FPS  (πάνω στη πλατφόρμα Unity) που αναπτύσσει μια μικρή ελληνική εταιρία. Από μια πρώτη ματιά μοιάζει ενδιαφέρον και η παρουσίαση του είναι αρκετά προσεγμένη. Το αρχικό goal είναι 280.000 GBP που είναι αρκετά υψηλότερο από το μέσο όρο των επιτυχημένων indie games goals στο kickstarter (και γενικότερα από το μέσο ορό των αρχικών investment σε indie games) αλλά που ξέρεις, ίσως το πετύχει.

Παγκόσμια ημέρα ποίησης 2013 Μαρτίου 21, 2013

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Το LidasWeblog ως γνωστόν ζει και αναπνέει για τη ποίηση. Φέτος για να τιμήσει τη Παγκόσμια Ήμερα Ποίησης σας παρουσιάζει ένα δείγμα από το έργο του γνωστού στιχουργού και ακορντεονίστα Alfred Matthew Yankovic. Enjoy

The Star Wars Holiday Special Δεκεμβρίου 25, 2012

Posted by Lida in Uncategorized.
add a comment

Μετα την απίστευτη επιτυχία της πρώτης ταινίας ο George Lucas μέσα στην απέραντη σοφία του αποφάσισε να δώσει το OK για τη δημιουργία και προβολή ενός christmas holiday spacial βασισμένο στο σύμπαν και τους χαρακτήρες του Star Wars. Το αποτέλεσμα είναι ίσως ένα από τα χειρότερα τηλεοπτικά προϊόντα στην ιστορία και μια πρώτη ένδειξη ότι ο σκηνοθέτης του Πολέμου των ‘Αστρων δεν ήταν ο ταλαντούχος δημιουργός που όλοι νομίζαμε . Η εκπομπή προβλήθηκε μόνο μια φόρα (στις 17 Νοεμβρίου του 1978 από το κανάλι CBS). Από τότε δεν επαναπροβλήθηκε και δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ επίσημα ούτε σε VHS ούτε σε DVD.  Οι μόνες διαθέσιμες κόπιες προέρχονται από home video και μέχρι τη εμφάνιση του internet και των torrents κυκλοφορούσαν χέρι με χέρι μεταξύ των Star Wars fans.

To Star Wars Holiday Special σήμερα έχει αποκτήσει cult stutus όχι μόνο επειδή είναι απίστευτα φρικαλέο αλλά και επειδή σε αυτό κάνει τη πρώτη του εμφάνιση ο εξερετικά δημοφιλής χαρακτήρας του Boba Fett. Προσωπικά το έχω δει μόνο με τη συνοδεία rifftrax (πρόκειται για εξαιρετική δουλειά, ιδιαίτερα τα riffs πάνω στις κλασικές διαφημίσεις από τα 70’s που συμπεριλαμβανονται στο βίντεο) καθώς είναι σχεδόν αδύνατον ιδωθεί αλλιώς. Μια μικρή δόση της σουρεαλιστικής αυτής εμπειρίας περιέχεται στο review του Special απο τον Nostalgia Critic.

Πρόκειται για το απόλυτο Must για όποιο Star Wars fan σέβεται τον εαυτό του καθώς και για όλους όσους  αγαπάνε το κακό (πολύ κακό) κινηματογράφο και την ακόμη χειρότερη τηλεόραση.

Όποιος αντέχει ας κατεβάσει ένα από αυτά τα torrents (τα περισσότερα περιέχουν και το rifftrax audio). Happy Life Day!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.