Lida’s Weblog

Παρόλο που το 2009 ξεκίνησε με το χειρότερο τρόπο, μετά από σχεδόν 10 χρόνια είναι ίσως η πρώτη φορά που η παραμονή πρωτοχρονιάς δεν με βρίσκει να λέω από μέσα μου “κάθε πέρσι και καλύτερα”. Φυσικά υπάρχουν ακόμη πολλά πράγματα που θέλουν βελτίωση αλλά νομίζω πως εκτός απροόπτου και το 2010 θα είναι μια πολύ καλή χρονιά. Ευτυχισμένο το 2010 λοιπόν και αφιερωμένο σε όλους το Auld Lang Syne του Robert Burns σε μια λίγο διαφορετική εκτέλεση από τους Aretha Franklin & Billy Preston.

Ο τιτανοτεράστιος Tom Lehrer μας ξαναλέει τα κάλαντα και φέτος προς γνώση και συμμόρφωση.

Πάντως εμπορευματοποιημένα-ξεμπορευματοποιημένα καλά Χριστούγεννα σε όλους.

I’d give the devil benefit of law for my own safety’s sake.

A Man For All Seasons.  Παλιό αλλά καλό.

Στις αρχές του Δεκέμβρη του 1999 η εταιρία στην όποια δούλευα σαν web developer μου ανέθεσε να κάνω evaluate μια λίστα από μικρά (και φτηνά) CMS για ένα project που είχε πρόσφατα αναλάβει. Μεταξύ διαθέσιμων λύσεων υπήρχε και ένα μάλλον ιδιόμορφο πρόγραμμα που μόλις είχε βγει στην αγορά και ονομαζόταν  Manila Userland. Τα features του δεν φαίνονταν να ταιριάζουν και πολύ με τις απαιτήσεις του έργου για το οποίο έκανα την αξιολόγηση αλλά ήταν πολύ πιο μπροστά από οτιδήποτε είχα συναντήσει μέχρι εκείνη την στιγμή.

Ο Manila server μπορούσε να υποστηρίξει δεκάδες χιλιάδες προσωπικά sites και προσέφερε την πλήρη διαχείριση τους μέσω browser. Τα sites αυτά μπορούσαν να δημιουργηθούν από τους ίδιους τους χρήστες μέσα σε λιγότερο από 5 λεπτά χωρίς να απαιτείται καμία απολύτως ενέργεια από την πλευρά του administrator. Τα κείμενα δεν γινόντουσαν upload στον server με ftp αλλά γραφόντουσαν σε ένα WYSIWYG editor κατευθείαν πάνω στην ίδια την homepage. Ο χρήστης μπορούσε να δημιουργήσει διαφορετικές κατηγορίες με τις οποίες μπορούσε να οργανώσει τα κείμενα και που εμφανίζονταν αυτόματα σαν links στην σελίδα του. Κάθε κείμενο εμφανιζόταν με χρονολογική σειρά ενώ ένα μικρο “ημερολόγιο” στα δεξιά της σελίδας έδινε γρήγορη πρόσβαση σε όλα τα παλιότερα post. Οι επισκέπτες μπορούσαν να αφήνουν τα σχόλια τους σε κάθε άρθρο ενώ ο ιδιοκτήτης του site μπορούσε να δώσει δικαιώματα διαχείρισης και σε άλλους χρήστες. Τα άρθρα δημοσιευόταν ταυτόχρονα με την συνηθισμένη HTML της homepage και σε μια καινούρια γλώσσα XML (RSS) που χώριζε το περιεχόμενο του κείμενου από την μορφή του. Και ίσως ο σημαντικότερο από όλα: σχεδόν κανένα από τα παραπάνω δεν απαιτούσε ο χρήστης να διαθέτει τεχνικές γνώσεις πάνω στην δημιουργία και διαχείριση ιστοσελίδων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα Manila blog

Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται πια αυτονόητα, αλλά για εκείνα τα χρόνια που οι περισσότερες προσωπικές ιστοσελίδες γινόντουσαν edit μια μια με το χέρι, φαινόντουσαν εξαιρετικά εντυπωσιακά. Όταν η Userland άρχισε να προσφέρει στους ενδιαφερόμενους την δυνατότητα να δοκιμάσουν το Manila δωρεάν στην διεύθυνση editthispage.com αποφάσισα να το δοκιμάσω (περισσότερο από περιέργεια παρα από οτιδήποτε άλλο) και να ανοίξω ένα account . Έτσι δημιουργήθηκε το blog lida.editthispage.com.

Το Radio ήταν το επόμενο blogging service που λάνσαρε η Userland. Δημιούργησα το δεύτερο μου blog σε αυτή την υπηρεσία τον Ιανουάριο του 2002 και το ενημέρωνα μέχρι το 2006 όπου μετέφερα το περιεχόμενο του στο σημερινό blog της WordPress. Η πλατφόρμα διέθετε outliners, XML-RPC και και SOAP API’s, υποστήριξη για trackbacks και RSS enclosures, plug-ins, templates και themes και όλα όταν η Pyra ακόμη πειραματιζόταν με το blogger ενώ το WordPress δεν υπήρχε καν. Πρωτοπόροι σαν τον Adam Curry και τον Robert Scoble έστισαν τα πρώτα τους blog σε αυτή την υπηρεσία. Δεκάδες χιλιάδες από όλο τον κόσμο την χρησιμοποιούσαν σε μια εποχή που η λέξη weblog ήταν άγνωστη ακόμη και για επαγγελματίες του διαδικτύου. Η ίδια η εταιρία Userland και ο ιδρυτής της Dave Winner έπαιξαν καθοριστικό ρολό στον σχεδιασμό των protocols που αποτελούν την βαση των σημερινών social media.

Και όμως, 10 χρόνια μετά σχεδόν τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει. Το editthispage.com έκλεισε οριστικά το 2005. Το Radio Userland “πάγωσε” το 2004 στην version 8.2 και έμενε τεχνολογικά πίσω ενώ ο blogger και το wordpress εξελίσσονταν και γινόντουσαν όλο και περισσότερο φιλικά προς το χρήστη.  Η κοινότητα των bloggers που φιλοξενούσε άρχισε σταδιακά να το εγκαταλείπει Τα forums έκλεισαν, τα plugins και τα themes έπαψαν να αναπτύσσονται, τα μεγάλα ονόματα μετακόμισαν σε άλλες πλατφόρμες η απέκτησαν δικά τους domains. Και μετά από 7 χρόνια έφτασε το οριστικό τέλος. Πριν από μερικές βδομάδες έλαβα ένα μήνυμα από την Userland που πληροφορεί τους χρήστες του Radio Blog Hosting ότι η υπηρεσία θα κλείσει στις 31 Δεκεμβρίου 2009 σημαίνοντας ουσιαστικά και τον θάνατο της ίδιας της εταιρίας

Η Userland δεν είναι η μόνη από τους πρωτοπόρους των blogging platforms που παρα το εντυπωσιακό ξεκίνημα έμειναν πίσω στην αφάνεια. Υπηρεσίες όπως η Tripod, το TypePad, η Xanga, το LiveJournal αναπτύχθηκαν περίπου την ίδια εποχή και τώρα ζουν σχεδόν ξεχασμένες στην σκιά του Blogger και της WordPress. Είναι απλά ίσως η μόνη που απέτυχε παταγωδώς και αυτό οφείλετε σε ένα συνδυασμό λανθασμένων τεχνικών και (κυρίως) επιχειρηματικών επιλογών. Το Radio ήταν εξαρχής subscription based με σταθερό κόστος 39.95 δολάρια το χρόνο ενώ οι ανταγωνιστές του είχαν επιλέξει να προσφέρουν το ίδια και περισσότερα δωρεάν χρησιμοποιώντας για παράγωγη revenue τις διαφημίσεις που εμφανίζονταν μαζί με τα άρθρα η ένα συνδυασμό διαφημίσεων και υπηρεσιών premium (πχ. αγορά χώρου για uploads, δυνατότητα αλλαγής του κώδικα CSS, δυνατότητα αποθήκευσης στον χώρο του blog αρχείων mp3 και video κλπ). Αυτή η έλλειψη ευελιξίας από την πλευρά της Userland νομίζω της κόστισε την πρωτοπορία και τελικά την έκανε μετά το 2004 να χάσει ολοκληρωτικά το παιχνίδι. Μπορεί να πει κανείς ότι υπάρχει ακόμη μεγάλη συζήτηση για το αν το καθαρά συνδρομητικό η οι παραλλαγές στο “basic free +ads+paid premium” business model δίνουν μεγαλύτερη απόδοση αλλά προσωπικά πιστεύω ότι επιχειρηματική πραγματικότητα έχει δώσει την απάντηση σε αυτό το ερώτημα εδώ και χρόνια.

Η ιστορία των πρώτων blogging platforms δείχνει σε μικρογραφία το πόσο εύκολα μπορεί να μεταβληθούν οι ισορροπίες σε ένα τόσο δυναμικό επιχειρηματικό χώρο όπως είναι το internet. Και αυτά που ισχύουν για τις μικρότερες επιχειρήσεις ισχύουν επίσης και για τις μεγαλύτερες. Π.χ. αν πριν 10 χρόνια κάποιος έλεγε πως η AOL η GeoCities, το Hotmail και πολλοί άλλοι από τους βασικούς παίκτες εκείνης της εποχής θα αποτελούσαν μέσα σε λίγα χρόνια μια απλή υποσημείωση κάνεις δεν θα τον πίστευε. Και όμως αν δει κανείς το τοπίο σήμερα θα βρει ελάχιστα από τα μεγάλα ονόματα του τότε να καταλαμβάνουν τις ίδιες θέσεις.Ηθικόν δίδαγμα: ποτέ μην επαναπαύεσαι στις δάφνες σου και μην υποτιμάς κανένα. Μια λάθος κίνηση αρκεί για να ρίξει μέσα σε ελάχιστο χρόνο στον πάτο αυτόν που σήμερα μοιάζει πανίσχυρος και ασταμάτητος ενώ μια έξυπνη κίνηση φτάνει για να ανεβάσει το underdog στο βάθρο του νικητή.

Ten Years After, “I’d Love to Change The World”

Υ.Γ . Γενικά η ιστορία της σύγχρονης πληροφορικής πάντα μου θυμίζει ότι πίσω από τις επαναστάσεις που πραγματικά άλλαξαν το κόσμο προς το καλύτερο δεν βρίσκονται συλλογικές δράσεις, αγωνιστικές κινήσεις, πορείες διαμαρτυρίας και συντροφική αλληλεγγύη. Σχεδόν όλες τους υπήρξαν γεμάτες από μακιαβελικά σχέδια, επώδυνους συμβιβασμούς, διπλωματικούς ελιγμούς, επιχειρηματικές προδοσίες, εκβιαστικά business dials, απληστία, δίψα για εξουσία, αλληλομαχαιρώματα, χτυπήματα κάτω από την ζώνη, νομικίστικα κόλπα, πολιτικοεπιχειρηματικές συνωμοσίες, βίαια personality clashes, έξυπνες λύσεις, ιδιοφυείς ιδέες και παρα, μα παρα, μα παρα πολύ δουλειά και χρήμα

And that is the way it was, is and always will be.

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση περί  e-επιχειρηματικότητας που ξεφεύγει από το γνωστό καλούπι του techie startup. Όλοι οι όσοι κινούνται γύρω από των κόσμο των νέων τεχνολογιών μπορούν να σκεφτούν μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα δεκάδες παραδείγματα εταιριών η μεμονωμένων entrepreneurs που πειραματίζονται και αναπτύσσουν mobile apps, νέες μορφές social media, πρωτότυπα mashup που χρησιμοποιούν τα web API’s των Google, twitter κλπ. Πόσοι όμως γνωρίζουν κάποιο πετυχημένο web startup που η πρωτοτυπία του δεν βρίσκεται στην ίδια την τεχνολογία αλλά σε κάτι άλλο.

Ένα από τα λίγα  παραδείγματα που μπορώ να σκεφτώ είναι το That Guy With The Glasses. To site δημιουργήθηκε πριν περιπου ένα χρόνο, όταν το youtube αποφάσισε ύστερα από πιέσεις των κινηματογραφικών εταιριών (με την συνηθισμένη δικαιολογία του copyright infringement) να κλείσει το κανάλι του Nostalgia Critic (ένα από τα alter ego το Douglas Walker) που έκανε σατιρικά reviews σε (κυρίως) κακές νεανικές και παιδικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές των 80’s. Σταδιακά μετατράπηκε από προσωπικό site του Doug σε ένα είδος portal όπου ερασιτέχνες κριτικοί ταινιών, ηλεκτρονικών παιχνιδιών και όχι μόνο μπορούσαν να ανεβάσουν posts, podcasts και video’s και έγινε η βάση για την δημιουργία των Channel Awesome και Blistered Thumbs. Πέρα από τα reviews μπορεί να βρει κανείς αρκετά σκετσακια με τα μέλη του portal η ακόμη και συνεργασίες με ανεξάρτητους reviewers και sites όπως ο Angry Video Game Nerd. Να και μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Batman vs The Dark Knight απο τον Nostalgia Critic



Scarface in 5 seconds.

Ναι ξέρω πως το κλιπακι δεν είναι 5 δευτερόλεπτα αλλά δεν παύει να είναι ίσως η καλύτερη περίληψη της συγκεκριμένης ταινίας EVER!

Το site το βρήκα από τύχη και  το επισκέπτομαι κατά καιρούς. Η θεματολογία των reviews είναι επικεντρωμένη κυρίως γύρω από τα την νεανική και geeky κουλτούρα των 80’s και τα 90’s μέσα στην όποια μεγάλωσα  και εγώ. Σε αντίθεση ίσως με περισσότερα παραδείγματα  σατιρικών video reviews που μπορεί να βρει κανείς στο internet τα reviews του TGWTG πέρα από τον επιφανειακό χαβαλέ περιέχουν ουσιαστική έρευνα πάνω στο θέμα που διαπραγματεύονται και οι δημιουργοί τους διαθέτουν βαθιά γνώση όχι μόνο της ποπ κουλτούρας αλλά και γενικότερα της ιστορίας του κινηματογράφου, της μουσικής, της κωμωδίας κλπ. Επίσης ενώ αγαπούν πραγματικά το είδος με το ποιοι ο καθένας τους έχει καταπιαστεί διαθέτουν αρκετό υγιή κυνισμό ώστε η νοσταλγία να μην χρωματίζει με ροζ αποχρώσεις την κριτική τους.

Ωραία όλα αυτά αλλά τι κάνει το TGWTG να έχει ενδιαφέρον σαν επιχειρηματική προσπάθεια. Πρώτα από όλα δημιουργήθηκε σχεδόν από το τίποτα. Δεν θα βρει κανείς αναφορές σε αυτό στα mainstream media ούτε διαθέτει κάποιο big name χορηγό η μεγάλα ονόματα, δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη επένδυση από πίσω του. Είναι απλά ένα site με ερασιτεχνικό περιεχόμενο που σχεδόν αποκλειστικά από “word of mouth” έχει αποκτήσει cult διαστάσεις μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο και τουλάχιστον με βάση αυτά που διαβάζω στην Wikipedia έχει 800.000 unique visitors την ημέρα και φέτος η Channel Awesome που το διαχειρίζεται θα καθαρίσει κάπου 150.000 δολάρια.

Στην πλειοψηφία τους οι συμμετέχοντες σε αυτό δεν είναι επαγγελματίες της πληροφορικής , ούτε χρειάζεται να γνωρίζουν σε βάθος κάποια από τις τεχνολογίες του διαδικτύου. Απλά κάνουν την πλάκα τους στον ελεύθερο χρόνο τους χρησιμοποιώντας video και audio editing software. Επίσης συνεργάζονται μεταξύ τους χωρίς να βρίσκονται στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, ούτε καν στη ίδια χώρα. Το μόνο που ενώνει τον Linkara (Minnesota), τον SpoonyOne (Arizona), την Dudette (New York), τον Film Brain (UK), τον Benzaie (Γαλλια) και τους υπόλοιπους που παίρνουν μέρος στην προσπάθεια είναι η κοινή εμπειρία του να μεγαλώνεις μέσα στην παγκόσμια ποπ κουλτούρα του 20ου και 21ου αιώνα και αυτό είναι ίσως και το πιο σημαντικό κομμάτι τις όλης υπόθεσης.

Η επιχειρηματικότητα στο διαδίκτυο τείνει να προβάλλετε στον “έξω κόσμο” σχεδόν αποκλείστηκα μέσα από αναφορές σε εταιρίες σαν το Twitter και το Facebook που βασίζονται περισσότερο στην τεχνολογική καινοτομία για την επιτυχία τους. Αυτό όμως δημιουργεί την εντύπωση πως για να πετύχει κανείς επιχειρηματικά χρειάζεται να διαθέτει η γερές γνώσεις πληροφορικής και  2-3 venture capitals η επώνυμους επενδυτές να τον στηρίζουν πράγμα που από ότι φαίνεται δεν είναι απαραίτητο. Μερικές φορές αρκεί κάποιος να είναι διατεθειμένος να συνεργαστεί με ανθρώπους από όλο τον κόσμο που μοιράζονται την τρέλα του για να πετύχει. Ίσως θα ήταν καλό περισσότερες τέτοιες προσπάθειες να γίνουν γνωστές

Update:  Μια μικρή συνέντευξη των Doug Walker, Mike Michaud και Mike Ellis του Channel Awesome υπαρχει στο Entrepreneur Δεκεμβρίου.

Δημοτικό κολυμβητήριο Αμαρουσίου

ΟΚ αρκετά με το Ελλάντα και είναι ώρα να την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια. Έτσι και αλλιώς οι κανονικές διακοπές θα γίνουν όπως είπαμε σε undisclosed location και μάλλον θα υπάρξει μια μικρή περίοδος radio silence από εδώ και πέρα. Πάντως πριν φύγω ένα μικρο σχολιακι για άλλο ένα search query  στα στατιστικά του blog που είχε μεγάλη ρέντα το καλοκαίρι. Το Δημοτικό κολυμβητήριο Αμαρουσίου (δεν κάνω πλάκα). Από ότι φαίνεται υπάρχει αρκετός κόσμος που ψάχνει πληροφορίες για δημοτικές πισίνες στα βόρεια προάστια και κάποιοι από αυτούς καταλήγουν εδώ . Προσπαθώ να καταλάβω γιατί κάποιος θα επέλεγε το link του ποστ αντι το link της επίσημης σελίδας του Δήμου Αμαρουσίου που περιέχει τις βασικές πληροφορίες. Είναι από κεκτημένη ταχύτητα; Πιστεύουν ότι θα βρουν περισσότερες η πιο χρήσιμες πληροφορίες; Αλλά νομίζω πως ίσως είναι ένδειξη για κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Αυτά τα queries μοιάζουν να προέρχονται από ανθρώπους που δεν ειναι δημότες Αμαρουσίου που ειναι διατεθειμένοι να ταξιδέψουν μια διόλου ευκαταφρόνητη απόσταση για να χαρούν (και μάλιστα με επιπλέον χρέωση από τους δημότες) καλής ποιότητας αθλητικές εγκαταστάσεις. Άραγε οι γύρω περιοχές στις οποίες μένουν και εργάζονται δεν έχουν τέτοιου είδους αθλητικές εγκαταστάσεις και αν όχι γιατί; Δεν μιλάμε εδώ για ακριτικά χωριά του Έβρου αλλά για μερικούς από τους πλουσιότερους δήμους της Ελλάδας. Που πηγαίνουν όλα αυτά τα λεφτά (λες και δεν ξέρω τώρα, τέλος πάντων);

Οπότε όσοι από εσάς έχετε πέσει σε αυτή την σελίδα ψάχνοντας για το Δημοτικό κολυμβητήριο Αμαρουσίου η διεύθυνση και το τηλέφωνο είναι εδώ και η θέση του στο χάρτη εδώ. Επίσης αν σας αρέσει να αθλείστε και δεν θέλετε να κάνετε ολόκληρη διαδρομή από εκεί που μένετε για να φτάσετε σε ένα αξιοπρεπή αθλητικό χώρο φροντίστε στις επόμενες δημοτικές εκλογές αντι να ψηφίσετε το κομματικό υποψήφιο η όποιον υπόσχεται να βάλει τη ξαδέρφη σας στό ληξιαρχείο η να προτιμήσετε να πάτε στη παραλία/καφετέρια για να “στείλω ένα μήνυμα σε αυτούς τους μαλάκες” να επιλέξετε κάποιον που υπόσχεται να φτιάξει τέτοιου είδους εγκαταστάσεις στον δήμο σας. Και αν ο υποψήφιος αυτός τελικά καταφέρει να βγει συνεχίστε να πιέζετε προς σε αυτή την κατεύθυνση μέχρι να γινει επιτέλους κάτι.

Υ.Γ. Φυσικά και ξέρω τι συμβαίνει και ποια ειναι η σχέση του μέσου Έλληνα με την τοπική αυτοδιοίκηση αλλά πιστεύω ότι δεν πειράζει  να επαναλαμβάνει κανείς τα αυτονόητα που και που. Βέβαια όπως και με τόσα άλλα θέματα δεν προκειτε να γινει τίποτα. Αρκεί  να παρατήρησει κανείς την αλματώδη αύξηση των δημοτικών υπαλλήλων σε κάποιους δήμους τα τελευταία 2-3 χρόνια για να καταλάβει το πρόβλημα. Δεν γνωρίζω τους επισήμους αριθμούς (και ίσως να μην υπάρχουν) αλλά δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση αν χωρίς αυτού του είδους τις “προσλήψεις” σήμερα ο δείκτης ανεργίας της Ελλάδας θα ήταν ίσος η και μεγαλύτερος από αυτό της Ισπανίας. Το θέμα ειναι όλους αυτούς ποιος τους πληρώνει (hint:Όχι εγώ) και από ποια resources αφαιρούνται οι πόροι γα τους μισθούς τους.

Το είχα στο πρόγραμμα να επισκεφτώ το Μουσείο της Ακρόπολης αν και ήθελα αρχικά να περιμένω μέχρι το χειμώνα μιας και δεν ήξερα αν αυτό που θα δω είναι η τελική μορφή του η κάτι που βγήκε ίσα-ισα για τα εγκαίνια. Παρόλους τους δισταγμούς μου πήρα τελικά την δύσκολη απόφαση να κατέβω στο κέντρο της Αθήνας. Επέλεξα να κατέβω το μετρό μιας και είναι αρκετά γρήγορο και σου δίνει την δυνατότητα να αποφεύγεις να υποστείς το τρελοκομείο των υπόλοιπων ΜΜΜ της Αθήνας

Πρώτη εντύπωση βγαίνοντας από τον σταθμό του μετρό είναι μάλλον καλή αν κάπως βαρετή. Το κτήριο είναι μεγάλο άλλα χαμηλών τόνων (πολύ χαμηλών τόνων). Το μόνο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του (που φαίνεται πιο εύκολα στο χάρτη) είναι το τμήμα που περιέχει την ζωοφόρο είναι τοποθετημένο παράλληλα με τον Παρθενώνα. Κατά τα άλλα ούτε κρύο ούτε ζέστη.

Το μουσείο όπως φαινεται απο την έξοδο του μετρό

Το πράγμα αρχίζει να ρετάρει μόλις φτάνει κανείς στην είσοδο. Πρώτο που “χτυπάει” αμέσως είναι η εικόνα του Κτιρίου Weiler που κάθετε μπροστά και κόβει σχεδόν ολόκληρη την πρόσοψη του μουσείου. Στο πλάι του και πολύ κοντά στην είσοδο υπάρχει ένα περίεργο μικρο φτηνιάρικο κατασκεύασμα που με τη πρώτη ματιά μοιάζει σαν ένα υπερβολικά μεγάλο σπιτάκι σκύλου. Το ονομάζω σπιτάκι Scooby-Doo μιας και αυτή η σουρεαλιστική εικόνα ταιριάζει γάντι με το πυροβολημένο Great Dane των Hanna&Barbera.

Η είσοδος του μουσείου. Το κτήριο Weiler στα αριστερά μαζί με το σπιτάκι Scooby-Doo

Τι ρόλο ακριβώς βαράει αυτό το πράγμα γιατί δεν το βγάλαν από την μέση δεν μπορώ να καταλάβω. Όπως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί άφησαν εκεί το Κτήριο Weiler καθώς και τα υπόλοιπα κακάσχημα κτήρια που βρίσκονται από πίσω του.

Το σπιτάκι Scooby-Doo από κοντά

Τέλος πάντων το προσπερνάμε και πάμε παρακάτω. Υπάρχει αρκετός κόσμος στην είσοδο, κυρίως τουρίστες. Η πλατφόρμα της εισόδου είναι καλυμμένη με γυαλί για να μπορούν να φαίνονται τα ευρήματα της ανασκαφής από κάτω. Νιώθω πολύ άβολα περπατώντας από πάνω του παρόλο που δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος. Ο κόσμος σχηματίζει ουρά μπροστά στα ταμία αλλά ευτυχώς προχωρά γρήγορα. Αγοράζω το εισιτήριο και φεύγοντας προς την έκθεση προσέχω στα δεξιά, δίπλα στην τζαμαρία μια σειρά από μηχανήματα τα οποία αποδεικνύεται ότι είναι αυτόματοι πωλητές εισιτηρίων. Μπορεί να φτάσει κανείς σε αυτά μόνο αφού έχει περάσει από το γκισέ τις εισόδου. Δεν μπορούσαν να τα βάλουν έξω ώστε όποιος έχει ψηλά να μπορεί να πάρει το εισιτήριο του και να μπει κατευθείαν μέσα; Τι νόημα έχουν στην θέση που βρίσκονται;

Το ισόγειο μοιάζει υπερβολικά άδειο. Πέρα από μια μικρή βιντεοπροβολή δεν βλέπω κάποια άλλη εισαγωγή στην έκθεση. Παρατηρώ επίσης πως δεν υπάρχει κάποιο stand μπροστά στην είσοδο που να παρέχει αναλυτικό κατάλογο, χάρτη η εξοπλισμό για για audiotour .Φυσικά δεν υπάρχει ούτε για αστείο κάποιο downloadable content η applications για όσους διαθέτουν MP3 players και άλλα handheld devices (τι λες τώρα). Συνεχίζω προς την έκθεση. Υπάρχουν ελάχιστα επεξηγηματικά κείμενα γραμμένα σε κάπως περίεργο ύφος , με μικροσκοπικά γράμματα και μόνο στα αγγλικά (πέρα από τα ελληνικά) , σχεδόν καμία εικόνα η interactive περιεχόμενο. Παντού κυριαρχεί το λευκό και οι αποχρώσεις του γκρίζου αλλά τουλάχιστον ο χώρος είναι φωτεινός. Ακόμη και οι πινακίδες που δείχνουν την θέση των συλλογών και των τμημάτων του μουσείου με δυσκολία ξεχωρίζουν και μερικές φορές πρέπει να σταθείς δίπλα τους για να τις πάρεις χαμπάρι.

Χμ… by the way που είναι οι τουαλέτες; Καμιά ένδειξη μέσα στο εκθεσιακό χώρο δεν μαρκάρει την θέση τους. Μπορεί να τις βρει κανείς μόνο μέσω του σχεδιαγράμματος των “you are here” πινακίδων. Διαθέτουν μόνο δυο καμπίνες ανα φύλο και είναι συνολικά 6 σε ολόκληρο το κτήριο. Παρόλο που η κίνηση ήταν μέτρια υπήρχαν αρκετοί απέξω που περίμενουν. Δεν θέλω καν να σκέφτομαι τι θα γίνεται όταν πλακώσουν και τα σχολεία. Επίσης είναι πολύ εύκολο να μην τις αναγνωρίσει κανείς μιας και η πινακιδούλα απ έξω είναι κυριολεκτικά μικροσκοπική. Το ίδιο μικροσκοπικές είναι οι πινακίδες του εστιατορίου και του καταστήματος ενώ οι πινακίδες με τις θέσεις των ανελκυστήρων είναι ανύπαρκτες. Είναι σαν το κτήριο να ντρέπεται που διαθέτει “μη-sublime” εγκαταστάσεις στον ίδιο χώρο με τα γλυπτά του Παρθενώνα λες και μια ευδιάκριτη ταμπέλα με την λέξη “Toilets” η “Museum Shop” θα διαλύσει την μυσταγωγία.

Η αίθουσα με την ζωοφόρο και τα αετώματα  είναι πραγματικά εντυπωσιακή και η εικόνα του Παρθενώνα που βρίσκετε ακριβώς απέναντι προκαλεί συγκίνηση ακόμη και σε αναίσθητα τομάρια σαν και έμενα. Εντυπωσιακός είναι επίσης ο αριθμός των κομματιών που λείπουν (εμφανίζονται με την μορφή γύψινων αντιγράφων και με την ένδειξη “BM”). Και πάλι όμως λείπουν τα επεξηγηματικά κείμενα και τα άλλα μέσα που μπορούν να “δέσουν” αυτή την αίθουσα με τα υπόλοιπα εκθέματα. Στην επιστροφή κάνω μια στάση στο εστιατόριο. Το φαγητό είναι αρκετά καλό και οι τιμές λογικές. Η θέα από τον εξώστη είναι εξαιρετική.

Ο Παρθενώνας όπως φαίνεται απο τον εξώστη του μουσείου

Δυστυχώς όμως κάνω το λάθος να κοιτάξω προς τα κάτω και πέφτω σε αυτό.

WTF!?!?!?

Ναι, καλά βλέπεις αγαπητέ αναγνώστη. Μέσα στον κήπο του μουσείου υπάρχει αυτή η παράγκα η όποια παρεμπίπτοντως είναι φόρα παρτίδα στα δεξιά της εισόδου. Υπάρχει κάποιος λόγος που αυτό το πράγμα υπάρχει ακόμη εκεί; Το μονό που λείπει είναι η απλωμένη μπουγάδα με τις κιλότες και τα σώβρακα και το “The Best of Litsa Yagousi”  να παίζει στη διαπασών. Αριστούργημα.

Για το τέλος μια μικρή βολτα στον κήπο.

O κήπος του μουσείου

ΟΚ. Καλές οι ελιές αλλά δεν μπορούν να βάλουν και άλλα όμορφα μεσογειακά δένδρα και λουλούδια; Κοντά στην έξοδο στην Νότια πλευρά του τεραγώνου έχουμε και άλλο αξιοθέατο.

Ο καραγκιόζης ζει

Από ότι φαίνεται υπάρχουν αρκετά τέτοια ερείπια μέσα στο τετράγωνο του μουσείου. Τι τα κρατάνε; Δεν έχουν αρκετά λεφτά για απαλλοτρίωση; Μυστήριο. Τέλος πάντων, αρκετά κάθισα. Την κάνω πριν πλακώσει κανένα πούλμαν

Συμπεράσματα:

Μάλλον απογοητευτικά. Το ίδιο το κτήριο δεν είναι κακό αλλά σίγουρα δεν ανήκει στα πρότυπα για τον σχεδιασμό των μουσείων του 21αιώνα (και αμφιβάλω αν με βάση τις προδιαγραφές που δόθηκαν για τον σχεδιασμό του θα μπορούσε να είναι). Αρκεί να δει κανείς κάποιες άλλες προτάσεις για μουσεία όπως το Museum of the Mediterranean της Zaha Hadid για να καταλάβει τις δυνατότητες που έχει η σύγχρονη αρχιτεκτονική σε αυτό τον τομέα και να συνειδητοποιήσει την χαμένη ευκαιρία. Επιπλέον οι μισοερειπωμένες παράγκες που είναι χωμένες σαν σφήνες μέσα στο χώρο του μουσείου και τα  ατσουμπαλα βοηθητικά κτήρια δεν βελτιώνουν καθόλου την ήδη μουντή εικόνα. Αλλά η εξωτερική εμφάνιση δεν είναι το κυρίως πρόβλημα. Η ίδια η έκθεση δεν βοηθάει τον απλό επισκέπτη (γιατί σε αυτόν απευθύνεται) στο να ακολουθήσει την ιστορική διαδρομή της Ακρόπολης πριν και μετά τον κλασσικό αιώνα,τις επιρροές της από και προς άλλους πολιτισμούς/στην σύγχρονη αρχιτεκτονική κλπ. Πέρα από τις αδυναμίες της διαρρύθμισης της έκθεσης  (δεν είμαι ειδική, μια λεπτομερέστερη κριτική με την οποία συμφωνώ σε αρκετά πράγματα μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ) υπάρχει και η έντονη απουσία των συγχρόνων μέσων που θα μπορούσαν να ενισχύσουν σημαντικά την εμπειρία του επισκέπτη. Αυτή η απουσία μπορεί να δικαιολογηθεί κάπως σε ένα παλιό μουσείο όπως το Αρχαιολογικό άλλα εδώ είναι εντελώς απαράδεκτη. Οι διαδραστικές εγκαταστάσεις και τα audiotours είναι από τα απλούστερα πράγματα που θα περίμενε κάνεις να υπάρχουν και όμως λείπουν. Οι δυνατότητες που δίνουν το downloadable content και τα mobile apps (GPS tours,apps που χρησιμοποιούν QR και HCCB codes, RFID ας μην πάμε παραπέρα) δεν νομίζω ότι έχουν περάσει καν από το μυαλό των υπευθύνων και ούτε πρόκειται.

Για το τέλος  on a previous life related note αν κατάλαβα καλά το εργαστήρι συντήρησης του μουσείου στεγάζεται μέσα στο κτήριο Weiler. Όταν σχεδιάστηκε το νέο κτήριο δεν υπήρξε πρόβλεψη για αυτό; Είναι δυνατόν; Δηλαδή αντι να φτιάξουν από την αρχή ένα τελευταίας τεχνολογίας εργαστήρι συντήρησης με κατάλληλο εξοπλισμό, κανόνες ασφαλείας και εργονομικό χώρο, τους χώσαν στην παλιατζουρα; Μονό το κόστος για να διαμορφωθεί ένα σωστό εργαστήρι σε αυτό το καραγκιόζ μπερντέ θα είναι τεράστιο και αμφιβάλω πολύ αν έγινε μια τέτοια επένδυση. Και τι γίνεται όταν κάποιο από τα αγάλματα χρειάζεται συντήρηση. Θα το συσκευάζουν με βάση τις προδιαγραφές μεταφοράς αρχαιολογικών ευρημάτων σε εξωτερικό χώρο για να το πάνε 50 μέτρα παραπέρα;

Τι να πει κανείς. Μισές δουλείες. Διατηρώ μιά επιφύλαξη ότι αυτό που είδα δεν είναι το τελικό αποτέλεσμα άλλα κάτι μου λέει ότι δεν έχει νόημα να περιμένει κανεις να γίνει τίποτα καλύτερο. Κρίμα

Υ.Γ. Για το geotagging των φωτογραφιών χρησιμοποίησα το GPS Log app του iPhone . Το πλήρες άλμπουμ είναι εδώ και ο χάρτης εδώ

Επιστροφή στο Ελλάντα για ένα ολιγοήμερο break πριν αρχίσει ξανά το τρέξιμο. Η επιβολή των σατανικών σχεδίων της Αμερικανοεβραιομασονικης Νέας Τάξης πραγμάτων, της Λέσχης Bilderberg, των Ροταριανών και του P.G.Woodhouse Appreciation Society απαιτεί πολύ δουλειά και ακόμη και εμείς οι ελληνόφωνοι ελβετόψυχοι αμερικανοτσολιάδες χρειαζόμαστε ένα διαλειμματάκι που και που. Δυστυχώς υπάρχουν ακόμη διάφορες εκκρεμότητες (ελπίζω με τον καιρό να εξαφανιστούν και αυτές) που θα με αναγκάσουν να έρθω σε επαφή με την παραδοσιακή ελληνική καφρίλα (υπηρεσίες, τράπεζες, everything else κλπ) αλλά και πάλι θα μείνει λίγος χρόνος για διακοπές in an undiscosed location. Πάντως το γεγονός ότι μπορώ πια να χαμογελάω με πράγματα που πριν ένα χρόνο με φρικαραν σε βαθμό αποπληξίας, είναι μεγάλη υπόθεση. Και από ότι φαίνεται όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο ασήμαντα θα μοιάζουν. Everything is a matter of perspective τελικά.