The Lonesome Road Μαΐου 7, 2012
Posted by Lida in Uncategorized.add a comment
Αφιερωμένο σε όλους τους υπερασπιστές των μεταρρυθμίσεων και της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας.
Winter is coming Μαΐου 7, 2012
Posted by Lida in Uncategorized.2 comments
Peace is a lie, there is only passion.
Μεταγενεθλιακό post.
Νταξ’ τι να πούμε για τα χτεσινά. Αντι σχολίου λοιπόν κάτι πρακτικό. Μια μικρή επανάληψη για το πως βρίσκουμε δουλειά στο εξωτερικό και τι κάνουμε αφού βρούμε. Βέβαια σήμερα μια απλή αναζήτηση βγάζει μέχρι και site αφιερωμένο εξ ολοκλήρου ( www.vriskoergasia.gr ) σε αυτό το θέμα αλλά άλλο ένα σχετικό post δεν βλάπτει. Θα παραθέσω απλά ένα δικό μου παλιό αρθράκι και μερικά από το blog της θείας Σοφίας.
Κύμα μετανάστευσης – Ψάχνοντας για δουλειά στη Βρετανία – Μέρος Α
Κύμα μετανάστευσης – Ψάχνοντας για δουλειά στη Βρετανία – Μέρος Β
Λίγα λόγια για την καινούρια αρχή στην Αγγλία
Λίγα λόγια για την ενοικίαση σπιτιού στην Αγγλία
Να προσθέσω επίσης ότι σήμερα πια ίσως το σημαντικότερο site για εύρεση εργασίας είναι το LinkedIn. Το είχα αναφέρει και στο παλιό μου post μαζί με το Monster.com αλλά νομίζω πως πλέον το LinkedIn το έχει ξεπεράσει αρκετά. Γιαυτό η πρώτη δουλειά που θα κάνετε είναι να γραφτείτε εκεί. Επίσης φροντίστε να φτιάξετε προσεκτικά το προφίλ σας (στα Αγγλικά) και να “συνδεθείτε” με όσο περισσότερους πρώην και νυν συναδέλφους και γνωστούς μπορείτε, κατά προτίμηση αυτούς που εργάζονται ήδη στο εξωτερικό η έχουν πάνω από 100 διασυνδέσεις. Αν έχετε φτιάξει σωστά το προφίλ σας το πρώτο request από recruiter δεν θα αργήσει να έρθει
‘Ασχετο Υ.Γ. Ποτέ δεν κατάλαβα τη σύγχρονη σχεδόν μεταφυσική λατρεία του ελληνικού καλοκαιριού. Σε ολόκληρη την Μεσόγειο οι θερινοί μήνες είναι η περίοδος που η φύση πεθαίνει. Το κλασικό τοπίο που τόσο πολύ λατρεύουν οι ευαίσθητες ψυχές αποτελεί στη πραγματικότητα μια απέραντη ερημιά γεμάτη με τα κουφάρια δισεκατομμυρίων φυτών (και αρκετων ζώων) που αφού επιτέλεσαν το καθήκον τους πέθαναν αργά από πείνα και αφυδάτωση. Ίσως αυτή λατρεία οφείλεται στο ότι για τους φτωχούς το πνεύματι αλλά πλούσιους σε όμορφες λεξούλες αρκεί το αισθητικό αποτέλεσμα και όχι η ουσία. Ίσως πάλι αποτελεί άλλη μια κεκαλυμμένη μορφή του αρρωστημένου Ελληνικού cult of death. Η το πιθανότερο ένας συνδυασμός και των δυο.
Smithsonian American Art Museum: The Art of Video Games Exhibition Μαρτίου 13, 2012
Posted by Lida in Games.add a comment
The Art of Video Games Exhibition 16 March – 30 September 2012
Είναι η πρώτη έκθεση που αντιμετωπίζει τα ηλ. παιχνίδι σαν κάτι πέρα από ένα απλό παρακλάδι της πληροφορικής, μια νεοαναδυόμενη μορφή τέχνης,. Μιας τέχνης της οποίας οι μελλοντικές δυνατότητες ξεπερνούν κάθε φαντασία. Για του λόγου το αληθές behold! Skyrim το παιχνίδι που ίσως οι ιστορικοί του μέλλοντος καταχωρήσουν σαν από τα σημαντικότερα βήματα σε αυτή την πορεία.
Bonus: Η ομιλία του Todd Howard στην φετινή DICE. Ο άνθρωπος αυτός είναι ο υπεύθυνος πίσω από μερικά από τα καλύτερα παιχνίδια των τελευταίων 10 ετών. Θα ήταν ένας από τους ήρωες μου αν είχα ήρωες. Παρακολουθήστε την από την αρχή μέχρι το τέλος Είναι μια από τις αμέτρητες ενδείξεις ότι ίσως τελικά σε αυτό τον κόσμο τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Todd Howard – Game Development and Design Philosophies Οκτωβρίου 23, 2011
Posted by Lida in Games.add a comment
Ψάχνοντας βιντεάκια για το Fallout New Vegas πέτυχα αυτή την παρουσίαση που έκανε ο Todd Howard στην D.I.C.E. Summit ( το συνέδριο των σχεδιαστών games) του 2009.
Mε αφορμή το Fallout 3 project μιλάει για τη φιλοσοφία πίσω από το σχεδιασμό των παιχνιδιών της Bethesda αλλά και γενικότερα για το τι χρειάζεται κανείς για να δημιουργήσει ένα καλό game. Πιστεύω πως πολλά από αυτά που λέει δεν αφορούν μόνο τα παιχνίδια αλλά και τα μεγάλα και μεσαία software projects γενικότερα. Αξίζει τον κόπο να τη δείτε
PART 1
PAART 2
PAAART 3
Fallout: New Vegas – Review Οκτωβρίου 3, 2011
Posted by Lida in Games.add a comment
Έχει περάσει πολύς καιρός από το τελευταίο game review αλλά το FNV αξίζει το κόπο. Ακολουθούν κάποια spoilers, you have been warned
Πρώτα από όλα για όσους βαριούνται να διαβάσουν όλο αυτό το κατεβατό και θέλουν ένα extra short executive summary. Ναι, το Fallout: New Vegas είναι μέσες άκρες το Fallout 3 στην Νεβάδα. Αν σας άρεσε το ένα τότε το πιθανότερο είναι ότι θα σας αρέσει και το άλλο. Τώρα που ξεμπερδεψαμε με αυτό το θέμα πάμε παρακάτω.
Story
Previously on Fallout: New Vegas…
To FNV εξελίσσεται 4 χρόνια μετά τα γεγονότα του FO3 (και 204 χρόνια μετά τον πυρηνικό πόλεμο του 2077). Στην ιστορία ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο του Αγγελιοφόρου (The Currier) που πρέπει να παραδώσει το μυστηριώδες platinum chip στο New Vegas. Στα μισά του δρόμου πέφτει σε ενέδρα και καταλήγει θαμμένος ζωντανός στην έρημο με μια σφαίρα στο κεφάλι. Το main quest ξεκινάει με την αναζήτηση του ποιος βρίσκεται πίσω από αυτή την απόπειρα δολοφονίας και εξελίσσεται σε ένα περίπλοκο αγώνα πολιτικής και στρατιωτικής επιρροής που θα καθορίσει το μέλλον του New Vegas.
Υπάρχουν τρεις μεγάλες φατρίες που διεκδικούν κομμάτι από αυτήν τη πίτα.
– Η New California Republic, μια ομοσπονδία κοινοτήτων της Δ. Ακτης που είναι οργανωμένη πάνω στις αρχές και θεσμούς των προπολεμικών ΗΠΑ.
– Η Cesars Legeon, μια στρατοκρατική κοινωνία δουλεμπόρων που έχει οργανωθεί με βάση τις δομές και αξίες της αρχαίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
– O δισεκατομμυριούχος κ. House (ο χαρακτήρας του οποίου είναι βασισμένος στον Howard Hughes) ο όποιος ελέγχει τα καζίνο του New Vegas Strip με ένα στρατό από securitrons.
Σε αντίθεση με το FO3 που η κεντρική ιστορία του παιχνιδιού ήταν ουσιαστικά μονόδρομος εδώ υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές του main quest ανάλογα με το αν αποφασίσει να ταχθεί με κάποια από τις κύριες φατρίες η επιλέξει να αγωνιστεί για ένα ανεξάρτητο New Vegas. Επιπλέον υπάρχουν και αρκετές μικρότερες φατρίες όπως οι Boomers, οι Great Khans, η Brotherhood of Steel, οι Followers of the Apocalypse κλπ. Οι κάθε μια από αυτές έχει διαφορετικές αρχές και ατζέντα από τις υπόλοιπες και ο τρόπος που θα τις προσεγγίσει ο παίκτης αλλάζει την ισορροπία δυνάμεων και την εξέλιξη της ιστορίας
Εναλλακτικά μπορεί κανείς να αγνοήσει τελείως το main quest και να επικεντρωθεί στην εξερεύνηση της ερήμου. Ο χάρτης του παιχνιδιού είναι τεράστιος με κάπου 187 σημειωμένες τοποθεσίες και σχεδόν παντού υπάρχουν NPC’s που μπορούν να δώσουν στον παίκτη side quests. Αυτά μπορεί να είναι διασκεδαστικά και ανάλαφρα όπως π.χ. η αναζήτηση εξειδικευμένου “προσωπικού” για τα ιδιαίτερα γούστα των πελατών ενός σαλούν η πιο απαιτητικά όπως π.χ. η αναζήτηση της πηγής της ραδιενέργειας που μολύνει το αρδευτικό σύστημα των καλλιεργειών που τρέφουν την πόλη.
Παρόλο που το σενάριο του FNV είναι αισθητά βελτιωμένο σε σχέση με το FO3 το main quest έχει πολύ λιγότερο ενδιαφέρον από τα side quests. Ίσως αυτό να οφείλεται σε ένα βαθμό και στο γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για τον Αγγελιοφόρο και και την σχέση του με την Mohave Wastland και τους κατοίκους της . Κατ επέκταση δύσκολα θα υπάρξει κάποιο ουσιαστικό ενδιαφέρον και συναισθηματική εμπλοκή από την πλευρά του παίκτη για τις επιπτώσεις των πράξεων του στην εξέλιξη της ιστορίας. Από εκεί και πέρα οι περισσότεροι διάλογοι είναι καλογραμμένοι ενώ το voice acting είναι αρκετά καλό αλλά όχι τίποτα το ιδιαίτερο
Gameplay
Όσοι έχουν περάσει από τη Capital Wastland του FO3 θα νιώσουν σαν στο σπίτι τους. Το V.A.T.S., το S.P.E.C.I.A.L., τα Perks, το P.I.P Boy 3000, οι τύποι οπλισμού και θωράκισης, τα skils, το hacking, οι διαρρήξεις είναι περίπου τα ίδια με κάποιες μικροβελτιωσεις. Επίσης το FNV όπως και το FO3 διαθέτει κάπου 8 companions που μπορούν να βοηθήσουν το παίκτη να τα βγάλει πέρα με τους αντιπάλους του. Κάθε companion διαθέτει την δική του ιστορία και ένα μικρο quest που συχνά έχει αρκετό ενδιαφέρον.
Η επισκευή και κατασκευή εξοπλισμού και όπλων από αντικείμενα που βρίσκει κανείς στο περιβάλλον του υπάρχουν και στο FNV με αρκετές επιπρόσθετα features . Τώρα πια ο παίκτης μπορεί να αγοράσει (η σε κάποιες περιπτώσεις να βρει) εξαρτήματα που βελτιώνουν την απόδοση των όπλων του. Επίσης για κάθε όπλο υπάρχουν διαφορετικοί τύποι πυρομαχικών που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς ανάλογα με τον αντίπαλο που βρίσκεται μπροστά του. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα της μετατροπής ενός τύπου πυρομαχικών σε κάποιο άλλο πράγμα εξαιρετικά χρήσιμο ιδίως όταν ο παίκτης είναι ακόμη low level.
Πέρα από το κλασικό πια Fallout Karma system που καθορίζει συνολική αντιμετώπιση του παίκτη με βάση της πράξεις του στο FNV έχει προστεθεί και το Reputation system. Αυτό καθορίζει την χωριστή αντιμετώπιση που θα έχει ο παίκτη από τις διάφορες φατρίες και κοινότητες της Mohave Wastland. Είναι μια κατά την γνώμη μου όχι και τόσο επιτυχής προσπάθεια να δοθεί μια πιο “γκρίζα” χροιά στις αποφάσεις του παίκτη. Θεωρητικά ένας παίκτης με θετικό κάρμα μπορεί να είναι ταυτόχρονα αποδεκτός και απορριπτέος από δυο φιλειρηνικές κοινότητες ανάλογα με τις πράξεις του απέναντι σε κάθε μια από αυτές. Όμως το παιχνίδι είναι έτσι δομημένο ώστε είναι αρκετά δύσκολο να συμβεί αυτό.
Το πιο ενδιαφέρον feature είναι το hardcore mode που κάνει λίγο πιο ρεαλιστικό το setting του παιχνιδιού προσθέτοντας στους υπόλοιπους κινδύνους το θάνατο από αφυδάτωση, ασιτία και υπερκόπωση. Σίγουρα αρκετοί θα ευχαριστηθούν περισσότερο το παιχνίδι με αυτό το mode ενεργοποιημένο αλλά εγώ προτίμησα να το απενεργοποιήσω γιατί συχνά με ανάγκαζε να εγκαταλείπω τα quest που ακολουθούσα για να βρω νερό η φαγητό η γιατρό για τα σακατεμένα μου μέλη.
Γενικότερα οι προσθήκες του FNV στο gameplay είναι ελάχιστες και είναι κάπως αμφίβολο αν πραγματικά προσφέρουν κάτι παραπάνω. Πιθανόν να έχουν πραγματικό added value για κάποιον άλλο παίκτη για εμένα ήταν μάλλον αδιάφορες.
Graphics, Sound, General Design κλπ
Το New Vegas δεν είχε την μοίρα των άλλων μεγάλων πόλεων των ΗΠΑ μιας δεν την χτύπησαν οι βόμβες . Αυτό το twist στην ιστορία του Fallout είναι κάπως ειρωνικό μιας και η πραγματική Νεβάδα υπήρξε ίσως η πιο βομβαρδισμένη με πυρηνικά περιοχή του πλανήτη. Φυσικά δεν έμεινε αλώβητη από την καταστροφή που υπέστη η υπόλοιπη ανθρωπότητα έτσι έχουμε παντού μισοκατεστραμμένα κτήρια, εγκαταλειμμένα οχήματά και εγκαταστάσεις. Η χρωματική παλέτα, η πανίδα και η χλωρίδα είναι διαφορετικά από FO3. Εδώ κυριαρχούν οι ανοιχτοί ουρανοί και τα χρώματα τις έρημου ενώ υπάρχουν και αρκετά μεταλλαγμένα φυτά και ζώα. Πέρα από τα Feral gouls, τα Deathclaws, τα Giant ants, mole rats, οι Super Mutants , οι Rad scorpions υπάρχουν οι Cazadors , οι Giant mantises, οι Nightstalkers και τα Giant Geckos για να κάνουν την ζωή του παίκτη ακόμη πιο δύσκολη. Η πόλη του New Vegas είναι φωτεινή και πολύχρωμη διατηρώντας ταυτόχρονα την αίσθηση της φθοράς του χρόνου ενώ οι υπόλοιπες πόλεις/κοινότητες έχουν η κάθε μια τα δικά της χαρακτηριστικά. Το ίδιο περίπου ισχύει και με τους NPC’s των διαφορετικών φατριών που οι στολές και τα χρώματα τους κάνουν άμεσα αναγνωρίσιμες στον παίκτη. Σε ότι αφορά την ambient μουσική αυτή αποτελείται από εξαιρετικές συνθέσεις του Inon Zur που δανείζονται θέματα από το FO3 αλλά και παλιότερα παιχνίδια της σειράς.
Από εκεί και πέρα αρχίζουν τα προβλήματα. Όπως και το FO3 το FNV χρησιμοποιεί για τα γραφικά του την Gamebryo engine η οποία είχε ήδη αρχίσει να δείχνει την ηλικία της από το 2008 και ώρα πια φαίνεται εντελώς ξεπερασμένη απέναντι στα περισσότερα σύγχρονα RPG. Παρόλο που υπάρχουν αρκετά καινούρια γραφικά σε ένα μεγάλο ποσοστό βλέπουμε να ξανά χρησιμοποιούνται τα textures και τα αντικείμενα του FO3. Οι ηχοι των αντικειμένων και του περιβάλλοντος είναι με ελάχιστες εξαιρέσεις οι ίδιοι με αυτούς του FO3 ενώ (όπως και στο FO3) οι NPC’s συχνά επαναλαμβάνουν την ίδια φράση ξανά και ξανά και ξανά. Επίσης παρόλο που το soundtrack αποτελείται από εξαιρετικά τραγούδια του 40 και του 50 ο αριθμός τους είναι περιορισμένος σε σχέση με το FO3 ενώ ο ραδιοσταθμός του κ. New Vegas (voice acting από τον Wayne Newton γνωστό και ως Mr Vegas) λέει συνέχεια τις ίδιες και τις ίδιες ατάκες
Συμπέρασμα
Είναι μια κάπως βελτιωμένη έκδοση του FO3 με πιο περίπλοκη κεντρική ιστορία, μεγαλύτερο χάρτη, περισσότερα και καλύτερα side quests και αισθητική που συνδυάζει εξαιρετικά το ψυχροπολεμικά 50’s retrofuturistic style του Fallout με το Vegas της άγριας δύσης, του Elvis, του Rat Pack και των μαφιόζων του Flamengo Hotel. Επίσης υπάρχει πολύ περισσότερο χιούμορ και ειρωνεία και το όλο feel είναι πιο κοντά στα πρώτα παιχνίδια τις σειράς. Σε αυτό πρέπει να έχουν συμβάλει σε μεγάλο βαθμό ο Chris Avellone και οι υπολοίποι designers της Obsidian.
Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει ουσιαστικα τίποτα καινούριο και σε αρκετά σημεία το παιχνίδι μοιάζει ξεπερασμένο. Υπάρχουν επίσης και αναρίθμητα bugs που μπορούν να μετατρέψουν την όλη εμπειρία σε βασανιστήριο. Τα κρασαρισματα μετά από 30λεπτα η μια ωρα παιχνιδιού είναι συνηθισμένα ενώ ακόμα και μετά από τα τελευταία patches υπάρχουν ακόμα πολλά γραφικά και quest glitches που μπορούν να σε κάνουν να θέλεις να σπάσεις την οθόνη.
Παρόλα τα προβλήματα το παιχνίδι δεν παύει να είναι εξαιρετικά εθιστικό . Μέχρι στιγμής μαζί με τα DLC έχω φάει κάπου 150 ώρες συνολικά. Πραγματικά αξίζει τον κόπο. Ελπίζω πάντως η Bethesda να κάνει καλύτερη δουλειά με το Skyrim
Extras
Όπως και με το FO3 και το FNV έχει μια μικρή κοινότητα developers που έχει φτιάξει αρκετά mods για το παιχνίδι. Ένα από αυτά είναι το Thermonuclear Bomb Mod που δίνει στον παίκτη την δυνατοτητα να πυροδοτήσει μια πυρηνική βόμβα στην μέση της Mohave. Μέτα την έκρηξη ακολουθεί πυρηνικός χειμώνας για κάποιες εβδομάδες.
Have a nice day
Και για το τέλος κάτι από την ιστορία του ψυχρού πόλεμου. Η Tsar Bomba, η μεγαλύτερη πυρηνική βόμβα που πυροδοτήθηκε ποτέ. Έτσι για να θυμηθούμε λίγο κάποιες εποχές που δεν ήταν τόσο ανέμελες και ξένοιαστες όσο η σημερινή.
+ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ+
Fallout: New Vegas Ιουλίου 27, 2011
Posted by Lida in Games.add a comment
Το είχα ξεκινήσει πριν από μήνες αλλά αναγκάστηκα να το παρατήσω σχεδόν αμέσως. Τώρα που έχω χρόνο και σχεδόν όλα τα DLC είναι πια διαθέσιμα θα το προχωρήσω. Μέχρι στιγμής φαίνεται καλύτερο από το Fallout 3, πιο ανάλαφρο αλλά ταυτόχρονα και με πιο καλοδουλεμενα quests και ιστορία. Έχω βάλει και το Wild Wasteland perk οπότε θα υπάρχει και μια έξτρα δόση σαχλαμάρας στην όλη υπόθεση. Μέχρι στιγμής έχω βρει το ψυγείο με τον σκελετό του Indiana Jones και ο θείος Owen η θεία Beru είναι λίγο πιο πέρα. Μου έχουν πει επίσης πως το τελευταίο DLC Old World Blues είναι πολύ καλό. Θα δούμε
[Update: το full game review εδώ]
The Elder Scrolls V: Skyrim Ιουλίου 27, 2011
Posted by Lida in Games.add a comment
Τι έγινε ρε παιδιά; Πως και μου ξέφυγε αυτό γαμώ τα Daedra μου μέσα; Κάθομαι και ασχολούμαι με μαλακίες ενώ βγαίνουν τέτοια παιχνίδια στην πιάτσα . Τέλος πάντων. Από ότι βλέπω το release date ειναι 11.11.11. Bethesda FTW λοιπον!!
Hard Day’s Night Ιουλίου 8, 2011
Posted by Lida in Uncategorized.add a comment
Άσχετο.
Για κάποιο περίεργο λόγο τελευταία το blog δέχεται επισκέψεις από το google από αναζητήσεις με θέμα το Ριχάρδο τον Τρίτο. Οι άτυχοι επισκέπτες πέφτουν απάνω σε αυτό το αρχαιολογικής άξιας άρθρο με θέμα το θεατρικό έργό του Σαίξπηρ που είχα γράψει σε μια πιο αθώα εποχή. Στο τέλος του άρθρου ρώταγα που μπορεί να βρει κανείς την ηχογράφηση με τον Peter Sellers να απαγγέλλει το Hard days night των Beatles μιμούμενος την ερμηνεία του Laurence Olivier στον ομώνυμο ρόλο . Σήμερα ένα απλό search στο Youtube είναι αρκετό. Τελικά κάτι καλό βγήκε από την όλη υπόθεση.
The Witcher 2 Ιουνίου 9, 2011
Posted by Lida in Uncategorized.add a comment
Πανέμορφο παιχνίδι με εξαιρετικά καλογραμμένη ιστορία. Κατά πολύ ανώτερο από το Dragon Age 2 και κάτι άλλα action RPG που σε παίρνουν από το χεράκι και σε πάνε βολτούλα στο πάρκο. Έχει κάποια σχεδιαστικά προβλήματα (σπαστικό inventory, no fast travel) και αρκετά bugs (έχουν διορθωθεί με το τελευταίο patch) αλλά δεν παύει να είναι ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς. Εγώ αγόρασα το Premium Edition από την Amazon αλλά η αγορά απο το GOG.com η το Steam συμφέρει καλύτερα.
Υ.Γ. Το συγκεκριμένο παιχνίδι είναι milestone και για ένα άλλο λόγο. Ηταν ένα από τα συμβολικά High Tech δώρα που έδωσε ο πρωθυπουργός Donald Tusk στον πρόεδρο Ομπαμα κατά την επίσκεψη του τελευταίου στη Πολωνία το Μαϊο. Αναμένουμε τα “Let’s Play” walkthrough βιντεακια του προέδρου στο youtube channel του Λευκού Οίκου.
Best Worst Movie Μαΐου 6, 2011
Posted by Lida in Uncategorized.add a comment
- Do you enjoy watching other people fail?
– Who doesn’t?
Τι γίνεται όταν ο ο πρώτος πρωταγωνιστικός σου ρόλος είναι στην ταινία που θεωρείται η χειρότερη όλων των εποχών;
Αυτό ακριβώς συνέβη στον Michael Stephenson. Ένα χρόνο μετά τα γυρίσματα της ταινίας που θα τον έκανε διάσημο, βρέθηκε να παρακολουθεί την καριέρα του να εξαφανίζεται στα 95 λεπτά μιας κασέτας VHS. Το Troll 2 ήταν για χρόνια εφιάλτης για αυτόν και για το υπόλοιπο cast. Μια απλή αναφορά αρκετή για χάσουν το ρόλο σε μια οντισιόν. Το ένα σχόλιο για την ερμηνεία τους πιο απαξιωτικό από το άλλο.
Ώσπου ξαφνικά ανακαλύπτει ότι υπάρχουν άνθρωποι που λατρεύουν αυτή την ταινία με παιδικό ενθουσιασμό. Ότι αυτό που θεωρούσε σαν μια μαύρη σελίδα στην ζωή του δίνει χαρά σε χιλιάδες fans σε ολόκληρο τον κόσμο.
Το Best Worst Movie είναι η προσπάθεια του Stephenson να καταλάβει τι κάνει τόσο αγαπητή αυτή τη ταινία και να συμφιλιωθεί μαζί της. Ψάχνει και βρίσκει τον George Hardy (έναν οδοντίατρο από την Αλαμπάμα που στην ταινία είχε τον ρολό του πατέρα του), σχεδόν όλους του υπόλοιπους ηθοποιούς και τον σκηνοθέτη. Γυρίζει μαζί τους την Αμερική λαμβάνοντας μέρος σε προβολές που οργανώνουν οι fans του Troll 2 και συνέδρια Horror και Sci-Fi. Φτάνει στο σημείο να βρει το σπίτι που γυρίστηκε η ταινία και να αναπαραστήσει μερικές από τις πιο “διάσημες” σκηνές της.
Για τον απλό παρατηρητή όλη αυτή η προσπάθεια μοιάζει ακατανόητη. Ποιος κάθεται να ασχοληθεί με κάτι τόσο κακό και ανούσιο; Στην πραγματικότητα όμως το Troll 2 δεν είναι η χειρότερη ταινία όλων των εποχών, not by a long shot. Είναι η σπάνια περίπτωση ενός έργου (ας πούμε) τέχνης όπου όλα τα στοιχεία που το αποτελούν είναι εντελώς, μα εντελώς λάθος. Ενώ ακολουθεί πιστά την φόρμα και την ροή μιας συμβατικής ταινίας τρόμου το περιεχόμενο και η εκτέλεση είναι τόσο αλλοπρόσαλλες που τίποτα δεν βγάζει νόημα. Ο M.J. Simpson, πρώην συντάκτης του SFX κατάφερε να συνοψίσει καλύτερα από όλους την εντύπωση που δίνει στον θεατή η ταινία
…in a lot of bad movies you get the impression that the people who made them just didn’t know how to make a film. This is like the people knew how to make a film but had suffered quite a heavy blow to the head.
Έτσι κατά ένα περίεργο τροπο το Troll 2 δεν καλύπτει πλήρως το τις προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί μια κακή ταινία. Τουλάχιστον με βάση τον παρακάτω ορισμό του τι είναι μια κακή ταινία.
Movies that are bad are just that; they exhibit an obvious lack of quality sufficient to cause aversion to the general public. There is nothing good about them. It is all in the watching.*
Ο ορισμός ανήκει στον συγγραφέα και ηθοποιό Kevin Murphy κατέχει το συγκεκριμένο θέμα όσο ελάχιστοι στον κόσμο. Υπήρξε ένας από τους κύριους συντελεστές της τηλεοπτικής σειράς Mystery Science Theatre 3000 και στα 10 χρόνια που διήρκησε η εκπομπή αυτός και η υπόλοιπη ομάδα των συγγραφέων παρακολουθήσαν για τις ανάγκες της 3.650 από τις χειρότερες ταινίες του κόσμου. Μια μικρή περιήγηση σε αυτές που τελικά επιλέχτηκαν για να υποστούν το MST3K treatment (αυτές που απερρίφθησαν είναι πολύ χειρότερες) αρκεί για να καταλάβει κανείς για τι μιλάμε. Οι περισσοτερες είναι ανυπόφορες. Ατέλειωτο padding, ανυπαρκτη η ξεπερασμένη σκηνοθεσία, αργόσυρτοι ρυθμοί, βαρετά και μπερδεμένα σενάρια, πετσοκομενο editing. άθλια ηθοποιία, ειδικά εφέ τις πλάκας και production value για τα πανηγύρια. Θλιβερά μνημεία ανοησίας, ανικανότητας, ματαιοδοξίας και αμετροέπειας που ξεχάστηκαν από όλους, ακόμα και από αυτούς που της δημιούργησαν.
Αλλά δεν είναι μόνο τα B movies που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Από τα σύγχρονα multimillion blockbusters του Michael Bay και ο Roland Emmerich μέχρι το τραγελαφικό έργο του M. Night Shyamalan και τις ψυχοπλακωτικές (η και σκατοψυχες) καλλιτεχνικές ταινίες που στραγγίζουν με την εστέτ καντήφλα τους το life essence του θεατή, ο “mainstream” κινηματογράφος διαθέτει πολλά παραδείγματα ταινιών που ταιριάζουν στον παραπάνω ορισμό. Ταινίες που στην καλύτερη περίπτωση προσβάλουν την νοημοσύνη σου ενώ στην χειρότερη σε κάνουν να θέλεις να κάτσεις 2 ώρες κάτω από το ντους για να ξεβγάλεις το γλοιώδη εξυπνακισμό, τον ανούσιο κυνισμό και την ψυχική μιζέρια τους από πάνω σου.
Αν απομονώσει κανείς τα επιμέρους στοιχεία του το Troll 2 δεν είναι παρα μια μια πολύ κακή ταινία που μαζί με τόσες άλλες θα έπρεπε να είχε πεταχτει στο bargain bin της ιστορίας. Όμως παρόλο που αποτυγχάνει σε κάθε δυνατό επίπεδο το σύνολο αυτών των αποτυχιών του δίνει ένα entertainment value που ξεπερνά κατά πολύ μερικές γνώστες και πολυαγαπημένες κωμωδίες. Μια παταγώδη αποτυχία που όμως πετυχαίνει απόλυτα εκεί που έχει σημασία, στο να διασκεδάσει τον θεατή. It is all in the watching.
Και δεν είναι η μοναδική ταινία που κατάφερε πετύχει αποτυγχάνοντας. Υπάρχει το ιστορικό παράδειγμα του έργου του θρυλικού Ed Wood καθώς και οι πρόσφατες περιπτώσεις του “The Room” του Tommy Wiseau και του “Birdemic” του James Nguyen.
.
You are tearing me apart Tommy!!!
Shock and Terror
Με μια πρώτη ματιά δεν έχουν τίποτα κοινό με το Troll 2 πέρα από το ενθουσιώδες cult following τον περίεργο συνδυασμό τραγικά κακών επιμέρους στοιχείων που δημιουργούν ένα εξαιρετικά διασκεδαστικό αποτέλεσμα. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που δίνει και τη εξήγηση στο ερώτημα “γιατί αυτές ειδικά οι ταινίες”.
Ίσως το πιο ενδιαφέρουσες σκηνές του Best Worst Movie είναι αυτές που επικεντρώνονται στον σκηνοθέτη Claudio Fragasso. Αρνιέται πεισματικά πως το Troll 2 είναι ένα κακό film, απορρίπτει την γνώμη των άλλων και βρίζει τους ηθοποιούς όταν περιγράφουν στους fans τα προβλήματα και τη χαοτική κατάσταση που επικρατούσε κατά την διάρκεια τον γυρισμάτων. Σε αντίθεση με το υπόλοιπο cast που έχει συμφιλιωθεί με την ταινία και τα χάλια της πιστεύει ολόψυχα ότι το έργο του είναι ένα παρεξηγημένο αριστούργημα. Σε κάποιο σημείο του ντοκιμαντέρ λέει πως η κριτική δεν τον ενδιαφέρει, αυτό που πραγματικά θέλει να κάνει είναι να γυρίζει ταινίες, πως δεν μπορεί να σταματήσει .
Όντως αν κοιτάξει κανείς την φιλμογραφια του θα δει πως από τα μέσα του 70 έχει συμμετάσχει σε τουλάχιστον καμιά 20ρια ταινίες που η μια είναι χειρότερη από την άλλη. Αντίστοιχα ο Ed Wood ήταν ένας άνθρωπος που σχεδόν ζούσε για να γυρίζει ταινίες, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και και budget. Οι James Nguyen και Tommy Wiseau δεν έχουν τόσο εκτεταμένη φιλμογραφια αλλά το πάθος με το οποίο υπερασπίζονται το έργο τους και το διαζύγιο που έχουν πάρει με την πραγματικότητα (o Nguyen ονομάζει πλέον επισήμως τον εαυτό του Master of Romantic Thrillers) μπορεί να τους κατατάξει άνετα στην ίδια κατηγορία.
And there you have it. Οι ταινίες αυτές και οι άνθρωποι που της έφτιαξαν είναι η ζωντανή απόδειξη πως η φράση “όταν πραγματικά σου αρέσει κάτι το κάνεις καλά” δεν ισχύει. Όσοι συμμετείχαν στο Troll 2 και κυρίως ο σκηνοθέτης του, πίστευαν ειλικρινά πως αυτό που έκαναν ήταν μια καλή ταινία. Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό και απέτυχαν παταγωδώς. Παρολαυτα το πάθος και η προσπάθεια που βάλανε σε αυτό το έργο είναι εκεί και φαίνεται ακόμη και μέσα από το (εξαιρετικά) στραπατσαρισμενο και κακόγουστο περιτύλιγμα. Γιαυτό και κατάφερε να επιβιώσει και να συνεχίσει να προφέρει χαρά στο ιδιόμορφο κοινό της έστω και για τους λάθος λόγους. ‘Όπως λέει και μια από τις fans πρέπει να μην έχεις καρδιά αν δεις την ταινία και δεν την αγαπήσεις.
Υ.Γ. Το Best Worst Movie μπορείτε να το βρείτε εδω. Θα έλεγα όμως να το αγοράσετε, πραγματικά αξίζει τα λεφτά του και το DVD περιέχει αρκετα extras. Το Troll 2 υπάρχει εδώ. Τα “The Room” και “Birdemic” θα πρότεινε να τα δείτε στην Rifftrax εκδοχή τους. Και τα 2 βρίσκονται στο Top 10 των projects των M.Nelson, B. Corbet και Κ.Murphy και θα τα βρείτε εδώ και εδώ. Για μια εισαγωγή στον Ed Wood θα πρότεινα το ντοκιμαντέρ “The Haunted World of Edward D. Wood Jr“
Υ.Γ2. Ο Claudio Fragasso υπήρξε σεναριογράφος και συνεργάτης ενός άλλου κατά συρροήν εγκληματία κατά του κινηματογράφου, του Bruno Mattei. Για μια διασκεδαστική εισαγωγή στο έργο του μπορείτε να επισκεφτείτε το “Bruno Mattei Show” όπου σε κάθε επεισόδιο ο Brad Jones (a.k.a Cinema Snob) μαζί με την παρέα του μαζεύονται στο αγαπημένο τους μπαρ για να αναλύσουν το έργο του maitre του explotation
* Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Kevin Murphy “A Year at the Movies”. Πρόκειται για τον γύρο των κινηματογραφικών αιθουσών του κόσμου σε 365 μέρες. Από τα Multiplex του Mall of America μέχρι την μικρότερη εμπορική αίθουσα του κόσμου στη Αυστραλία και από το φεστιβάλ των Κανών μέχρι το Midnight Sun Film Festival της Φιλανδίας ο Murphy πέρασε ένα χρόνο βλέποντας τουλάχιστον μια ταινία τη ήμερα στον κινηματογράφο. Είναι ίσως η πιο ολοκληρωμένη και πιο ειλικρινής καταγραφή της κινηματογραφικής εμπειρίας από την πλευρά του απλού θεατή που έχει γίνει ποτέ.
