jump to navigation

Sweet Dreams Are Made of These Οκτωβρίου 31, 2015

Posted by Lida in Halloween.
trackback

The cinema is where we come to share a collective dream

and horror films are the most dream like of all.

Mark Gatiss, A History of Horror

Φέτος ο εορτασμός του  Halloween με πετυχαίνει σε κάπως χύμα φάση. Αυτή την εποχή είμαι περίπου σαν τους τύπους στην διαφήμιση του Jack Daniel’s που περιμένουν να ωριμάσει το bourbon πετώντας τις τάπες στο βαρέλι ενώ έχω ταυτόχρονα κολλημένο στο πρόσωπο μου ένα σαρδόνιο χαμόγελο που όσο περνάει ο καιρός όλο και μεγαλώνει. Γιαυτό αυτή τη φορά έχω ένα σχετικά εύκολο αφιέρωμα σε μερικές από τις πιο διάσημες σκηνές στην ιστορία του σινεμά. Γιατί μεγάλη τέχνη δεν είναι μόνο η βουτιά της Anita Ekberg στη Fontana di Trevi και τα σκαλιά της Οδησσού στο θωρηκτό Ποτέμκιν.
Προειδοποίηση: Αν για κάποιο περίεργο λόγο δεν έχετε δει τις ταινίες από τις οποίες προέρχονται αυτές οι σκηνές
1) γιατί συνεχίζετε και επισκέπτεστε αυτό το blog;
2) αν έχετε σκοπό να τις δείτε στο μέλλον καλύτερα να μην συνεχίστε το διάβασμα μιας και ακολουθούν χοντρά spoilers.

Silence of the Lambs – η σκηνή της απόδρασης

Ο Hannibal (Anthony Hopkins) έχει μεταφερθεί από τις ψυχιατρικές φυλακές υψίστης ασφαλείας της Βαλτιμόρης στα δικαστήρια του Memphis (1ο λάθος). Σε μια προηγουμένη σκηνή έχουμε δει πως ο διευθυντής του ψυχιατρείου δρ. Chilton (Anthony Heald) είχε ξεχάσει το στυλό του στο κελί του Lecter. (2ο λάθος). Οι Boyle (Charles Napier) και Pembry (Alex Coleman) δεν είναι εκπαιδευμένοι νοσοκόμοι αλλά απλοί φύλακες των δικαστηρίων που θεωρούν τον Lecter ένα τρελάρα που τους φόρτωσαν να φυλάνε στα καλά καθούμενα (3ο λάθος). Τα βάζουμε όλα αυτά μαζί και να το αποτέλεσμα.

PART 1: Ready when you are sergeant Pembry

PAART 2: Lt. Boyle at the Base of a Crucifixion

PAAART 3: ♫ And I recognise the face behind the mask. It’s a devil’s disguise ♫

Ο Lecter ελευθερώνεται από τα δεσμά του, σκοτώνει τους δυο φύλακες, φοράει τη στολή του Pembry και τον ντύνει με τα δικά του ρούχα (έχουν τον ίδιο σωματότυπο). Στη συνέχεια πετάει το νεκρό σώμα στη οροφή του ανελκυστήρα και παριστάνει τον ετοιμοθάνατο Pembry φορώντας το γδαρμένο του πρόσωπο. Και μέσα σε όλα αυτά φτιάχνει και ένα γουστόζικο art installation με τον ξεκοιλιασμένο Boyle. Γιατί; Γιατί μπορεί ρε γατάκια

Στην σκηνή που έχει προηγηθεί ο Hannibal δίνει στην Calrice Starling όλα τα εφόδια για να βρει τον serial killer Buffalo Bill και της προσφέρει την λύτρωση από τους δικούς της εφιάλτες. Και ομως εδώ βλέπουμε τον ίδιο άνθρωπο, στον ίδιο χώρο χωρίς κανένα δισταγμό να εκτελεί με χειρουργική ακρίβεια ένα φρικτό έγκλημα. Στα χέρια κάποιου άλλου αυτή η σκηνή θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα αλλοπρόσαλλο, ασύνδετο και φλύαρο gorefest. Ο Jonathan Demme η ομάδα του παίρνει αυτές τις εντελώς αντίθετες σε ύφος και τόνο σκηνές και δημιουργεί μια λιτή, αδιάλειπτη σε ύφος, άψογα χορογραφημένη και χρονομετρημένη σεκάνς.

Ολόκληρη η ταινία είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του τι μπορεί να παράγει μια ομάδα ταλαντούχων και επαγγελματικά πειθαρχημένων ανθρώπων που δένουν τέλεια μεταξύ τους και διαθέτουν την ελευθερία να δουλέψουν όπως νομίζουν. Μην ξεγελιέστε από την μοναδική ερμηνεία του Anthony Hopkins, το project από την αρχή μέχρι το τέλος στηρίχθηκε απόλυτα στην ομαδική προσπάθεια (δείτε το Inside the Labyrinth: The Making of ‘The Silence of the Lambs’ που περιλαμβάνετε στο DVD της επανέκδοσής και θα καταλάβετε τι εννοώ). Προσωπικά ξεχωρίζω τη εξαιρετική δουλειά της Kristi Zea που εμπνεύστηκε τον σχεδιασμό και τον φωτισμό του συγκεκριμένου χώρου (και φυσικά το μακάβριο art installation με τον Boyle, φαίνεται άλλωστε ξεκάθαρα από το πρώιμο concept art της σκηνής) από τους πίνακες του Francis Bacon .

Disclaimer: Το Silence of the Lambs το είδα την πρώτη βδομάδα προβολής και από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζει να είναι η αγαπημένη μου ταινία.

Alien – Η σκηνή της “γέννησης”

Το πλήρωμα του φορτηγού διαστημοπλοίου “Νοστρόμο’ καλείται να ερευνήσει ένα μυστηριώδες σήμα που εκπέμπεται από ένα κοντινό πλανήτη. Εκεί βρίσκουν ένα αρχαίο διαστημόπλοιο γεμάτο με χιλιάδες αυγά που ανήκουν σε κάποιο εξωγήινο είδος ζωής. Όταν o αξιωματικός Kane (John Hurt) πλησιάζει ένα από τα αυγά αυτό ανοίγει και από μέσα του πετάγεται ένα πλάσμα που διαπερνάει το διαστημικό του κράνος και προσκολλάται στο πρόσωπο του. Η ομάδα διάσωσης παραβιάζει τους κανόνες ασφάλειας και φέρνει τον Kane μέσα στο σκάφος. Ανακαλύπτουν πως είναι αδύνατον να αφαιρέσουν το πλάσμα από το πρόσωπο του αλλά μετά από λίγες ώρες αυτό αποκολλάται μόνο του και πεθαίνει. Ο Kane μέσα σε 1-2 μέρες (ίσως ώρες;) ξυπνάει σαν αν μην συμβαίνει τίποτα και τρώει μαζί με το πλήρωμα το τελευταίο τους γεύμα πριν ξαναμπούν σε κρυογονική νάρκη για να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Hello, my baby Hello, my honey Hello, my ragtime gal ♫

Η έμπνευση για τη μορφή του “νεογέννητου” alien είναι (και εδώ) το έργο του Francis Bacon και πιο συγκεκριμένα μια από τις μορφές του Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion. Υπήρξε παλιότερα η φήμη πως οι τόσο φυσικές αντιδράσεις των ηθοποιών οφείλονταν στο γεγονός ότι δεν γνώριζαν τι θα συμβεί. Φυσικά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι μιας και όλοι τους είχαν διαβάσει το σενάριο, μάλιστα η Sigourney Weaver και η Veronica Cartwright είχα ήδη δει και την “κούκλα” που θα πετιόταν από το στομάχι του Hurt. Αυτό που οι ηθοποιοί δεν γνώριζαν ήταν οι λεπτομέρειες όπως η ποσότητα του (πραγματικού αγελαδινού παρακαλώ) αίματος και το γεγονός ότι θα χρησιμοποιούνταν αντλίες υψηλής πίεσης και μικροεκρήξεις Το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσει ολόκληρο το στούντιο (και οι ηθοποιοί) με αίμα και κομμάτια κρέας. Μάλιστα η καημένη η Cartwright έφαγε σχεδόν ένα λίτρο αίμα στα μούτρα και σαβουρδιάστικε on camera. Εδώ ο μεγάλος H.R. Giger, οι ηθοποιοί, οι τεχνικοί και ο Ridley Scott εξηγούν πως ακριβώς σχεδιάστηκε και γυρίστηκε αυτή η ιστορική σκηνή

The Thing – Η σκηνή της μεταμόρφωσης

Ένα εξωγήινο πλάσμα που μπορεί να μολύνει και σταδιακά να “απορροφήσει” και να μιμηθεί οποιοδήποτε ζωντανό οργανισμό έρθει σε επαφή μαζί του έχει εισχωρήσει σε μια βάση στην Ανταρκτική. Σε αυτό το σημείο της ταινίας η υπόλοιπη ομάδα θεωρεί πως ο MacReady (Kurt Russell) ίσως έχει μολυνθεί από το πλάσμα. Ο Norris (Charles Hallahan) παθαίνει καρδιακή προσβολή καθώς προσπαθεί να ακινητοποιήσει τον MacReady και μεταφέρεται στο ιατρείο της βάσης όπου ο γιατρός Dr. Copper (Richard Dysart) προσπαθεί να επαναφέρει σε λειτουργία την καρδιά του. Και τότε συμβαίνει αυτό…

!!!!Warning: What you are about to see cannot be unseen!!!!

You got to be fucking kidding!

Όταν ανέλαβε την ταινία ο Carpenter ήθελε πάνω από όλα να αποφύγει αυτό που σχεδόν καμία ταινία τρόμου (σε ένα βαθμό ούτε το Alien) δεν είχε καταφέρει να αποφύγει στο παρελθόν. Δηλαδή το να είναι το τέρας άπλα ένας τύπος με λαστιχένια στολή (“a guy in a rubber suit”) η μια κακοφτιαγμένη μαριονέτα. Και ανέθεσε αυτό το τιτάνιο έργο στον τότε 22χρονο Rob Bottin ο όποιος για να το φέρει σε πέρας δούλεψε 7 μέρες τη βδομάδα για 57 βδομάδες συνεχόμενα. Το αποτέλεσμα ήταν τα καλύτερα πρακτικά ειδικά εφέ στην ιστορία του κινηματογράφου. Το προσωπικό κόστος για τον Bottin ήταν τεράστιο μιας και κατέληξε στο νοσοκομείο με υπερκόπωση ενώ κόντεψε να καίει ζωντανός στα γυρίσματα αυτής της σκηνής. Στο παρακάτω βίντεο κάνει πλάκα καθώς περιγράφει τι συνέβη στο πρώτο καταστροφικό γύρισμα αλλά κάτι μου λέει πως τα πράγματα δεν ήταν τόσο αστεία

Τώρα πια όλες αυτές οι σκηνές δημιουργούνται μέσα σε μια βδομάδα από χιψτερογραφίστες που δουλεύουν με Adobe After Effects η Autodesk Maya από την άνεση του γραφείου τους. Όμως το αποτέλεσμα μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν έχει καταφέρει να φτάσει την δουλειά μαστόρων σαν τον Bottin ,τον Stan Winston και τον Tom Savini.

Special Mention: The Godfather – “I’ll make him an offer he cannot refuse”

Ο βαφτισιμιός του Don, Johnny Fontane (Al Martino), θέλει πάση θυσία τον πρωταγωνιστικό ρολό στην τελευταία ταινία του Jack Woltz (John Marley) ο όποιος του τον αρνιέται πεισματικά . Ο Corleone στέλνει τον consigliere, Tom Hagen (Robert Duvall) να εξηγήσει στον Woltz ότι ο Fontane πρέπει να πάρει τον ρολό (γιατί; τι γιατί; γιατί ο Fontane είναι ο βαφτισιμιός του Corleone γατάκια). Ο Woltz αφού κάνει τον Hagen ένα μικρο tοur στους σταύλους όπου κράτα τα πολυαγαπημένα του καθαρόαιμα αλόγα κούρσας, δηλώνει πως δεν πρόκειται ποτέ να δεχτεί τον Fontane σαν πρωταγωνιστή σε δικιά του ταινία. Την επόμενη μέρα τον περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη

Το Godfather φυσικά δεν είναι ταινία τρόμου αλλά αυτή η σκηνή ανήκει στις πιο τρομακτικές στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο Don δεν χρειάζεται να φωνάξει, να απειλήσει άμεσα με βια η να σε βασανίσει. Απλά σκοτώνει αυτό που αγαπάς και το κάνει αθόρυβα και χωρίς να διστάσει ούτε δευτερόλεπτο. Όλα τα υπόλοιπα είναι φλυαρίες.

Happy Halloween!

Υ.Γ. Σοβαρά τώρα αν δεν έχετε δει κάποια από τις παραπάνω ταινίες το φετινό Halloween είναι ευκαιρία να τις δείτε Και μην μου πει κανείς ότι είναι αποκρουστικές και βίαιες. Αν εγώ κατάφερα να δω το Salo του Pasolini (τη πιο βαρετή και απλοϊκή ταινία που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος) τότε και εσείς μπορείτε να δείτε το The Thing και το Alien.  Μάλιστα αυτές οι ταινίες θα σας προσφέρουν κάτι που ποτέ δεν πρόσφερε καμία ταινία του Pasolini σε κανένα. Θα σας διασκεδάσουν.

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: