jump to navigation

Ten Years After Δεκεμβρίου 6, 2009

Posted by Lida in Uncategorized.
trackback

Στις αρχές του Δεκέμβρη του 1999 η εταιρία στην όποια δούλευα σαν web developer μου ανέθεσε να κάνω evaluate μια λίστα από μικρά (και φτηνά) CMS για ένα project που είχε πρόσφατα αναλάβει. Μεταξύ διαθέσιμων λύσεων υπήρχε και ένα μάλλον ιδιόμορφο πρόγραμμα που μόλις είχε βγει στην αγορά και ονομαζόταν  Manila Userland. Τα features του δεν φαίνονταν να ταιριάζουν και πολύ με τις απαιτήσεις του έργου για το οποίο έκανα την αξιολόγηση αλλά ήταν πολύ πιο μπροστά από οτιδήποτε είχα συναντήσει μέχρι εκείνη την στιγμή.

Ο Manila server μπορούσε να υποστηρίξει δεκάδες χιλιάδες προσωπικά sites και προσέφερε την πλήρη διαχείριση τους μέσω browser. Τα sites αυτά μπορούσαν να δημιουργηθούν από τους ίδιους τους χρήστες μέσα σε λιγότερο από 5 λεπτά χωρίς να απαιτείται καμία απολύτως ενέργεια από την πλευρά του administrator. Τα κείμενα δεν γινόντουσαν upload στον server με ftp αλλά γραφόντουσαν σε ένα WYSIWYG editor κατευθείαν πάνω στην ίδια την homepage. Ο χρήστης μπορούσε να δημιουργήσει διαφορετικές κατηγορίες με τις οποίες μπορούσε να οργανώσει τα κείμενα και που εμφανίζονταν αυτόματα σαν links στην σελίδα του. Κάθε κείμενο εμφανιζόταν με χρονολογική σειρά ενώ ένα μικρο «ημερολόγιο» στα δεξιά της σελίδας έδινε γρήγορη πρόσβαση σε όλα τα παλιότερα post. Οι επισκέπτες μπορούσαν να αφήνουν τα σχόλια τους σε κάθε άρθρο ενώ ο ιδιοκτήτης του site μπορούσε να δώσει δικαιώματα διαχείρισης και σε άλλους χρήστες. Τα άρθρα δημοσιευόταν ταυτόχρονα με την συνηθισμένη HTML της homepage και σε μια καινούρια γλώσσα XML (RSS) που χώριζε το περιεχόμενο του κείμενου από την μορφή του. Και ίσως ο σημαντικότερο από όλα: σχεδόν κανένα από τα παραπάνω δεν απαιτούσε ο χρήστης να διαθέτει τεχνικές γνώσεις πάνω στην δημιουργία και διαχείριση ιστοσελίδων.

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα Manila blog

Χαρακτηριστικό παράδειγμα Manila blog

 

Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται πια αυτονόητα, αλλά για εκείνα τα χρόνια που οι περισσότερες προσωπικές ιστοσελίδες γινόντουσαν edit μια μια με το χέρι, φαινόντουσαν εξαιρετικά εντυπωσιακά. Όταν η Userland άρχισε να προσφέρει στους ενδιαφερόμενους την δυνατότητα να δοκιμάσουν το Manila δωρεάν στην διεύθυνση editthispage.com αποφάσισα να το δοκιμάσω (περισσότερο από περιέργεια παρα από οτιδήποτε άλλο) και να ανοίξω ένα account . Έτσι δημιουργήθηκε το blog lida.editthispage.com.

Το Radio ήταν το επόμενο blogging service που λάνσαρε η Userland. Δημιούργησα το δεύτερο μου blog σε αυτή την υπηρεσία τον Ιανουάριο του 2002 και το ενημέρωνα μέχρι το 2006 όπου μετέφερα το περιεχόμενο του στο σημερινό blog της WordPress. Η πλατφόρμα διέθετε outliners, XML-RPC και και SOAP API’s, υποστήριξη για trackbacks και RSS enclosures, plug-ins, templates και themes και όλα όταν η Pyra ακόμη πειραματιζόταν με το blogger ενώ το WordPress δεν υπήρχε καν. Πρωτοπόροι σαν τον Adam Curry και τον Robert Scoble έστισαν τα πρώτα τους blog σε αυτή την υπηρεσία. Δεκάδες χιλιάδες από όλο τον κόσμο την χρησιμοποιούσαν σε μια εποχή που η λέξη weblog ήταν άγνωστη ακόμη και για επαγγελματίες του διαδικτύου. Η ίδια η εταιρία Userland και ο ιδρυτής της Dave Winner έπαιξαν καθοριστικό ρολό στον σχεδιασμό των protocols που αποτελούν την βαση των σημερινών social media.

Και όμως, 10 χρόνια μετά σχεδόν τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει. Το editthispage.com έκλεισε οριστικά το 2005. Το Radio Userland «πάγωσε» το 2004 στην version 8.2 και έμενε τεχνολογικά πίσω ενώ ο blogger και το wordpress εξελίσσονταν και γινόντουσαν όλο και περισσότερο φιλικά προς το χρήστη.  Η κοινότητα των bloggers που φιλοξενούσε άρχισε σταδιακά να το εγκαταλείπει Τα forums έκλεισαν, τα plugins και τα themes έπαψαν να αναπτύσσονται, τα μεγάλα ονόματα μετακόμισαν σε άλλες πλατφόρμες η απέκτησαν δικά τους domains. Και μετά από 7 χρόνια έφτασε το οριστικό τέλος. Πριν από μερικές βδομάδες έλαβα ένα μήνυμα από την Userland που πληροφορεί τους χρήστες του Radio Blog Hosting ότι η υπηρεσία θα κλείσει στις 31 Δεκεμβρίου 2009 σημαίνοντας ουσιαστικά και τον θάνατο της ίδιας της εταιρίας

Η Userland δεν είναι η μόνη από τους πρωτοπόρους των blogging platforms που παρα το εντυπωσιακό ξεκίνημα έμειναν πίσω στην αφάνεια. Υπηρεσίες όπως η Tripod, το TypePad, η Xanga, το LiveJournal αναπτύχθηκαν περίπου την ίδια εποχή και τώρα ζουν σχεδόν ξεχασμένες στην σκιά του Blogger και της WordPress. Είναι απλά ίσως η μόνη που απέτυχε παταγωδώς και αυτό οφείλετε σε ένα συνδυασμό λανθασμένων τεχνικών και (κυρίως) επιχειρηματικών επιλογών. Το Radio ήταν εξαρχής subscription based με σταθερό κόστος 39.95 δολάρια το χρόνο ενώ οι ανταγωνιστές του είχαν επιλέξει να προσφέρουν το ίδια και περισσότερα δωρεάν χρησιμοποιώντας για παράγωγη revenue τις διαφημίσεις που εμφανίζονταν μαζί με τα άρθρα η ένα συνδυασμό διαφημίσεων και υπηρεσιών premium (πχ. αγορά χώρου για uploads, δυνατότητα αλλαγής του κώδικα CSS, δυνατότητα αποθήκευσης στον χώρο του blog αρχείων mp3 και video κλπ). Αυτή η έλλειψη ευελιξίας από την πλευρά της Userland νομίζω της κόστισε την πρωτοπορία και τελικά την έκανε μετά το 2004 να χάσει ολοκληρωτικά το παιχνίδι. Μπορεί να πει κανείς ότι υπάρχει ακόμη μεγάλη συζήτηση για το αν το καθαρά συνδρομητικό η οι παραλλαγές στο «basic free +ads+paid premium» business model δίνουν μεγαλύτερη απόδοση αλλά προσωπικά πιστεύω ότι επιχειρηματική πραγματικότητα έχει δώσει την απάντηση σε αυτό το ερώτημα εδώ και χρόνια.

Η ιστορία των πρώτων blogging platforms δείχνει σε μικρογραφία το πόσο εύκολα μπορεί να μεταβληθούν οι ισορροπίες σε ένα τόσο δυναμικό επιχειρηματικό χώρο όπως είναι το internet. Και αυτά που ισχύουν για τις μικρότερες επιχειρήσεις ισχύουν επίσης και για τις μεγαλύτερες. Π.χ. αν πριν 10 χρόνια κάποιος έλεγε πως η AOL η GeoCities, το Hotmail και πολλοί άλλοι από τους βασικούς παίκτες εκείνης της εποχής θα αποτελούσαν μέσα σε λίγα χρόνια μια απλή υποσημείωση κάνεις δεν θα τον πίστευε. Και όμως αν δει κανείς το τοπίο σήμερα θα βρει ελάχιστα από τα μεγάλα ονόματα του τότε να καταλαμβάνουν τις ίδιες θέσεις.Ηθικόν δίδαγμα: ποτέ μην επαναπαύεσαι στις δάφνες σου και μην υποτιμάς κανένα. Μια λάθος κίνηση αρκεί για να ρίξει μέσα σε ελάχιστο χρόνο στον πάτο αυτόν που σήμερα μοιάζει πανίσχυρος και ασταμάτητος ενώ μια έξυπνη κίνηση φτάνει για να ανεβάσει το underdog στο βάθρο του νικητή.

Ten Years After, «I’d Love to Change The World»

Υ.Γ . Γενικά η ιστορία της σύγχρονης πληροφορικής πάντα μου θυμίζει ότι πίσω από τις επαναστάσεις που πραγματικά άλλαξαν το κόσμο προς το καλύτερο δεν βρίσκονται συλλογικές δράσεις, αγωνιστικές κινήσεις, πορείες διαμαρτυρίας και συντροφική αλληλεγγύη. Σχεδόν όλες τους υπήρξαν γεμάτες από μακιαβελικά σχέδια, επώδυνους συμβιβασμούς, διπλωματικούς ελιγμούς, επιχειρηματικές προδοσίες, εκβιαστικά business dials, απληστία, δίψα για εξουσία, αλληλομαχαιρώματα, χτυπήματα κάτω από την ζώνη, νομικίστικα κόλπα, πολιτικοεπιχειρηματικές συνωμοσίες, βίαια personality clashes, έξυπνες λύσεις, ιδιοφυείς ιδέες και παρα, μα παρα, μα παρα πολύ δουλειά και χρήμα

And that is the way it was, is and always will be.

Σχόλια»

1. veteks - Δεκεμβρίου 15, 2009

to PS einai gamato. etsi einai akrivos….ena ateleioto ego trip…..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: