Mε αφορμή το Fallout 3 project μιλάει για τη φιλοσοφία πίσω από το σχεδιασμό των παιχνιδιών της Bethesda αλλά και γενικότερα για το τι χρειάζεται κανείς για να δημιουργήσει ένα καλό game. Πιστεύω πως πολλά από αυτά που λέει δεν αφορούν μόνο τα παιχνίδια αλλά και τα μεγάλα και μεσαία software projects γενικότερα. Αξίζει τον κόπο να τη δείτε

PART 1

PAART 2

PAAART 3

Πρώτα από όλα για όσους βαριούνται να διαβάσουν όλο αυτό το κατεβατό και θέλουν ένα  extra short executive summary. Ναι, το Fallout: New Vegas είναι μέσες άκρες το Fallout 3 στην Νεβάδα. Αν σας άρεσε το ένα τότε το πιθανότερο είναι ότι θα σας αρέσει και το άλλο. Τώρα που ξεμπερδεψαμε με αυτό το θέμα πάμε παρακάτω.

Story

Fallout: New Vegas

Το είχα ξεκινήσει πριν από μήνες αλλά αναγκάστηκα να το παρατήσω σχεδόν αμέσως. Τώρα που έχω χρόνο και σχεδόν όλα τα DLC είναι πια διαθέσιμα θα το προχωρήσω. Μέχρι στιγμής φαίνεται καλύτερο από το Fallout 3, πιο ανάλαφρο αλλά ταυτόχρονα και με πιο καλοδουλεμενα quests και ιστορία.  Έχω βάλει και το Wild Wasteland perk οπότε θα υπάρχει και μια έξτρα δόση σαχλαμάρας στην όλη υπόθεση. Μέχρι στιγμής έχω βρει το ψυγείο με τον σκελετό του Indiana Jones και ο θείος Owen η θεία Beru είναι λίγο πιο πέρα. Μου έχουν πει επίσης πως το τελευταίο DLC Old World Blues είναι πολύ καλό. Θα δούμε

[Update: το full game review εδώ]

The Elder Scrolls V: Skyrim

Τι έγινε ρε παιδιά; Πως και μου ξέφυγε αυτό γαμώ τα Daedra μου μέσα; Κάθομαι και ασχολούμαι με μαλακίες ενώ βγαίνουν τέτοια παιχνίδια στην πιάτσα . Τέλος πάντων. Από ότι βλέπω το release date ειναι 11.11.11. Bethesda FTW λοιπον!!

Άσχετο.

Για κάποιο περίεργο λόγο τελευταία το blog δέχεται επισκέψεις από το google από αναζητήσεις με θέμα το Ριχάρδο τον Τρίτο. Οι άτυχοι επισκέπτες πέφτουν απάνω σε αυτό το αρχαιολογικής άξιας άρθρο με θέμα το θεατρικό έργό του Σαίξπηρ που είχα γράψει σε μια πιο αθώα εποχή. Στο τέλος του άρθρου ρώταγα που μπορεί να βρει κανείς την ηχογράφηση με τον Peter Sellers να απαγγέλλει το Hard days night των Beatles μιμούμενος την ερμηνεία του Laurence Olivier στον ομώνυμο ρόλο . Σήμερα ένα απλό search στο Youtube είναι αρκετό. Τελικά κάτι καλό βγήκε από την όλη υπόθεση.

The Witcher 2

Πανέμορφο παιχνίδι με εξαιρετικά καλογραμμένη ιστορία. Κατά πολύ ανώτερο από το Dragon Age 2 και κάτι άλλα action RPG που σε παίρνουν από το χεράκι και σε πάνε βολτούλα στο πάρκο. Έχει κάποια σχεδιαστικά προβλήματα (σπαστικό inventory, no fast travel) και αρκετά bugs (έχουν διορθωθεί με το τελευταίο patch) αλλά δεν παύει να είναι ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς. Εγώ αγόρασα το Premium Edition από την Amazon αλλά η αγορά απο το GOG.com η το Steam συμφέρει καλύτερα.

Υ.Γ. Το συγκεκριμένο παιχνίδι είναι milestone και για ένα άλλο λόγο. Ηταν ένα από τα συμβολικά High Tech δώρα που έδωσε ο πρωθυπουργός Donald Tusk στον πρόεδρο Ομπαμα κατά την επίσκεψη του τελευταίου στη Πολωνία το Μαϊο. Αναμένουμε τα “Let’s Play” walkthrough βιντεακια του προέδρου στο youtube channel του Λευκού Οίκου.

Τι γίνεται όταν ο ο πρώτος πρωταγωνιστικός σου ρόλος είναι στην ταινία που θεωρείται η χειρότερη όλων των εποχών;

Αυτό ακριβώς συνέβη στον Michael Stephenson. Ένα χρόνο μετά τα γυρίσματα της ταινίας που θα τον έκανε διάσημο, βρέθηκε να παρακολουθεί την καριέρα του να εξαφανίζεται στα 95 λεπτά μιας κασέτας VHS. Το Troll 2 ήταν για χρόνια εφιάλτης για αυτόν και για το υπόλοιπο cast. Μια απλή αναφορά αρκετή για χάσουν το ρόλο σε μια οντισιόν. Το ένα σχόλιο για την ερμηνεία τους πιο απαξιωτικό από το άλλο.

Ώσπου ξαφνικά ανακαλύπτει ότι υπάρχουν άνθρωποι που λατρεύουν αυτή την ταινία με παιδικό ενθουσιασμό. Ότι αυτό που θεωρούσε σαν μια μαύρη σελίδα στην ζωή του δίνει χαρά σε χιλιάδες fans σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το Best Worst Movie είναι η προσπάθεια του Stephenson να καταλάβει τι κάνει τόσο αγαπητή αυτή τη ταινία και να συμφιλιωθεί μαζί της. Ψάχνει και βρίσκει τον George Hardy (έναν οδοντίατρο από την Αλαμπάμα που στην ταινία είχε τον ρολό του πατέρα του), σχεδόν όλους του υπόλοιπους ηθοποιούς και τον σκηνοθέτη. Γυρίζει μαζί τους την Αμερική λαμβάνοντας μέρος σε προβολές που οργανώνουν οι fans του Troll 2 και συνέδρια Horror και Sci-Fi. Φτάνει στο σημείο να βρει το σπίτι που γυρίστηκε η ταινία και να αναπαραστήσει μερικές από τις πιο “διάσημες” σκηνές της.

Για τον απλό παρατηρητή όλη αυτή η προσπάθεια μοιάζει ακατανόητη. Ποιος κάθεται να ασχοληθεί με κάτι τόσο κακό και ανούσιο; Στην πραγματικότητα όμως το Troll 2 δεν είναι η χειρότερη ταινία όλων των εποχών, not by a long shot. Είναι η σπάνια περίπτωση ενός έργου (ας πούμε) τέχνης όπου όλα τα στοιχεία που το αποτελούν είναι εντελώς, μα εντελώς λάθος. Ενώ ακολουθεί πιστά την φόρμα και την ροή μιας συμβατικής ταινίας τρόμου το περιεχόμενο και η εκτέλεση είναι τόσο αλλοπρόσαλλες που τίποτα δεν βγάζει νόημα. Ο M.J. Simpson, πρώην συντάκτης του SFX κατάφερε να συνοψίσει καλύτερα από όλους την εντύπωση που δίνει στον θεατή η ταινία

…in a lot of bad movies you get the impression that the people who made them just didn’t know how to make a film. This is like the people knew how to make a film but had suffered quite a heavy blow to the head.

Έτσι κατά ένα περίεργο τροπο το Troll 2 δεν καλύπτει πλήρως το τις προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί μια κακή ταινία. Τουλάχιστον με βάση τον παρακάτω ορισμό του τι είναι μια κακή ταινία.

Movies that are bad are just that; they exhibit an obvious lack of quality sufficient to cause aversion to the general public. There is nothing good about them. It is all in the watching.*

Ο ορισμός ανήκει στον συγγραφέα και ηθοποιό Kevin Murphy κατέχει το συγκεκριμένο θέμα όσο ελάχιστοι στον κόσμο. Υπήρξε ένας από τους κύριους συντελεστές της τηλεοπτικής σειράς Mystery Science Theatre 3000 και στα 10 χρόνια που διήρκησε η εκπομπή αυτός και η υπόλοιπη ομάδα των συγγραφέων παρακολουθήσαν για τις ανάγκες της 3.650 από τις χειρότερες ταινίες του κόσμου. Μια μικρή περιήγηση σε αυτές που τελικά επιλέχτηκαν για να υποστούν το MST3K treatment (αυτές που απερρίφθησαν είναι πολύ χειρότερες) αρκεί για να καταλάβει κανείς για τι μιλάμε. Οι περισσοτερες είναι ανυπόφορες. Ατέλειωτο padding, ανυπαρκτη η ξεπερασμένη σκηνοθεσία, αργόσυρτοι ρυθμοί, βαρετά και μπερδεμένα σενάρια, πετσοκομενο editing. άθλια ηθοποιία, ειδικά εφέ τις πλάκας και production value για τα πανηγύρια. Θλιβερά μνημεία ανοησίας, ανικανότητας, ματαιοδοξίας και αμετροέπειας που ξεχάστηκαν από όλους, ακόμα και από αυτούς που της δημιούργησαν.

Αλλά δεν είναι μόνο τα B movies που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Από τα σύγχρονα multimillion blockbusters του Michael Bay και ο Roland Emmerich μέχρι το τραγελαφικό έργο του M. Night Shyamalan και τις ψυχοπλακωτικές (η και σκατοψυχες) καλλιτεχνικές ταινίες που στραγγίζουν με την εστέτ καντήφλα τους το life essence του θεατή, ο “mainstream” κινηματογράφος διαθέτει πολλά παραδείγματα ταινιών που ταιριάζουν στον παραπάνω ορισμό. Ταινίες που στην καλύτερη περίπτωση προσβάλουν την νοημοσύνη σου ενώ στην χειρότερη σε κάνουν να θέλεις να κάτσεις 2 ώρες κάτω από το ντους για να ξεβγάλεις το γλοιώδη εξυπνακισμό, τον ανούσιο κυνισμό και την ψυχική μιζέρια τους από πάνω σου.

Αν απομονώσει κανείς τα επιμέρους στοιχεία του το Troll 2 δεν είναι παρα μια μια πολύ κακή ταινία που μαζί με τόσες άλλες θα έπρεπε να είχε πεταχτει στο bargain bin της ιστορίας. Όμως παρόλο που αποτυγχάνει σε κάθε δυνατό επίπεδο το σύνολο αυτών των αποτυχιών του δίνει ένα entertainment value που ξεπερνά κατά πολύ μερικές γνώστες και πολυαγαπημένες κωμωδίες. Μια παταγώδη αποτυχία που όμως πετυχαίνει απόλυτα εκεί που έχει σημασία, στο να διασκεδάσει τον θεατή. It is all in the watching.

Και δεν είναι η μοναδική ταινία που κατάφερε πετύχει αποτυγχάνοντας. Υπάρχει το ιστορικό παράδειγμα του έργου του θρυλικού Ed Wood καθώς και οι πρόσφατες περιπτώσεις του “The Room” του Tommy Wiseau και του “Birdemic” του James Nguyen.
.

You are tearing me apart Tommy!!!

Shock and Terror

Με μια πρώτη ματιά δεν έχουν τίποτα κοινό με το Troll 2 πέρα από το ενθουσιώδες cult following τον περίεργο συνδυασμό τραγικά κακών επιμέρους στοιχείων που δημιουργούν ένα εξαιρετικά διασκεδαστικό αποτέλεσμα. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που δίνει και τη εξήγηση στο ερώτημα “γιατί αυτές ειδικά οι ταινίες”.

Ίσως το πιο ενδιαφέρουσες σκηνές του Best Worst Movie είναι αυτές που επικεντρώνονται στον σκηνοθέτη Claudio Fragasso. Αρνιέται πεισματικά πως το Troll 2 είναι ένα κακό film, απορρίπτει την γνώμη των άλλων και βρίζει τους ηθοποιούς όταν περιγράφουν στους fans τα προβλήματα και τη χαοτική κατάσταση που επικρατούσε κατά την διάρκεια τον γυρισμάτων. Σε αντίθεση με το υπόλοιπο cast που έχει συμφιλιωθεί με την ταινία και τα χάλια της πιστεύει ολόψυχα ότι το έργο του είναι ένα παρεξηγημένο αριστούργημα. Σε κάποιο σημείο του ντοκιμαντέρ λέει πως η κριτική δεν τον ενδιαφέρει, αυτό που πραγματικά θέλει να κάνει είναι να γυρίζει ταινίες, πως δεν μπορεί να σταματήσει .

Όντως αν κοιτάξει κανείς την φιλμογραφια του θα δει πως από τα μέσα του 70 έχει συμμετάσχει σε τουλάχιστον καμιά 20ρια ταινίες που η μια είναι χειρότερη από την άλλη. Αντίστοιχα ο Ed Wood ήταν ένας άνθρωπος που σχεδόν ζούσε για να γυρίζει ταινίες, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και και budget. Οι James Nguyen και Tommy Wiseau δεν έχουν τόσο εκτεταμένη φιλμογραφια αλλά το πάθος με το οποίο υπερασπίζονται το έργο τους και το διαζύγιο που έχουν πάρει με την πραγματικότητα (o Nguyen ονομάζει πλέον επισήμως τον εαυτό του Master of Romantic Thrillers) μπορεί να τους κατατάξει άνετα στην ίδια κατηγορία.

And there you have it. Οι ταινίες αυτές και οι άνθρωποι που της έφτιαξαν είναι η ζωντανή απόδειξη πως η φράση “όταν πραγματικά σου αρέσει κάτι το κάνεις καλά” δεν ισχύει. Όσοι συμμετείχαν στο Troll 2 και κυρίως ο σκηνοθέτης του, πίστευαν ειλικρινά πως αυτό που έκαναν ήταν μια καλή ταινία. Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό και απέτυχαν παταγωδώς. Παρολαυτα το πάθος και η προσπάθεια που βάλανε σε αυτό το έργο είναι εκεί και φαίνεται ακόμη και μέσα από το (εξαιρετικά) στραπατσαρισμενο και κακόγουστο περιτύλιγμα. Γιαυτό και κατάφερε να επιβιώσει και να συνεχίσει να προφέρει χαρά στο ιδιόμορφο κοινό της έστω και για τους λάθος λόγους. ‘Όπως λέει και μια από τις fans πρέπει να μην έχεις καρδιά αν δεις την ταινία και δεν την αγαπήσεις.

Υ.Γ. Το Best Worst Movie μπορείτε να το βρείτε εδω. Θα έλεγα όμως να το αγοράσετε, πραγματικά αξίζει τα λεφτά του και το DVD περιέχει αρκετα extras. Το Troll 2 υπάρχει εδώ. Τα “The Room” και “Birdemic” θα πρότεινε να τα δείτε στην Rifftrax εκδοχή τους. Και τα 2 βρίσκονται στο Top 10 των projects των M.Nelson, B. Corbet και Κ.Murphy και θα τα βρείτε εδώ και εδώ. Για μια εισαγωγή στον Ed Wood θα πρότεινα το ντοκιμαντέρ “The Haunted World of Edward D. Wood Jr“

Υ.Γ2. Ο Claudio Fragasso υπήρξε σεναριογράφος και συνεργάτης ενός άλλου κατά συρροήν εγκληματία κατά του κινηματογράφου, του Bruno Mattei. Για μια διασκεδαστική εισαγωγή στο έργο του μπορείτε να επισκεφτείτε το “Bruno Mattei Show” όπου σε κάθε επεισόδιο ο Brad Jones (a.k.a Cinema Snob) μαζί με την παρέα του μαζεύονται στο αγαπημένο τους μπαρ για να αναλύσουν το έργο του maitre του explotation

* Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Kevin Murphy “A Year at the Movies”. Πρόκειται για τον γύρο των κινηματογραφικών αιθουσών του κόσμου σε 365 μέρες. Από τα Multiplex του Mall of America μέχρι την μικρότερη εμπορική αίθουσα του κόσμου στη Αυστραλία και από το φεστιβάλ των Κανών μέχρι το Midnight Sun Film Festival της Φιλανδίας ο Murphy πέρασε ένα χρόνο βλέποντας τουλάχιστον μια ταινία τη ήμερα στον κινηματογράφο. Είναι ίσως η πιο ολοκληρωμένη και πιο ειλικρινής καταγραφή της κινηματογραφικής εμπειρίας από την πλευρά του απλού θεατή που έχει γίνει ποτέ.

Be careful what you wish for…

Υ.Γ.  Braaaains….BRAAAAIIINS….

Όταν βγήκα από την αίθουσα η πρώτη μου αντίδραση ήταν βρω και να ξαναδώ την αρχική τριλογία. Νόμιζα πως το θέαμα που μόλις είχα δει μου είχε φανεί τόσο βαρετό και ανόητο επειδή απλά εγώ είχα ωραιοποιήσει στην μνήμη μου αυτές τις ταινίες. Δεν ήταν δυνατόν ένας σκηνοθέτης σαν τον George Lucas να έχει ξεφύγει τόσο πολύ από το πιο γνωστό και προσωπικό του δημιούργημα.

Κι όμως. Οι ταινίες ήταν ακριβώς όπως τις θυμόμουν και βλέποντας τες ξανά όχι μόνο αναγνώριζα όλα εκείνα τα στοιχεία που με έκαναν να τις αγαπήσω αλλά ταυτόχρονα ανακάλυπτα και νέα που δεν είχα διακρίνει όταν τις είχα πρωτοδεί.  Όχι, δεν είχα ωραιοποιήσει την μνήμη μου την αρχική τριλογία, απλά η ταινία που μόλις είχα δει είχε το χάλι της το μαύρο.

Την ίδια γνώμη με εμένα είχαν και πολλοί άλλοι με αποτέλεσμα το Phantom Menace και αργότερα τα Attack of the Clones και Revenge of the Sith να αποκτήσουν την φήμη της πιο απογοητευτικής σειράς ταινιών ever. Παρόλο που οι mainstram κριτικοί (Roger Ebert, Leonard Maltin κλπ) υπήρξαν μάλλον επιεικείς απέναντι τους, το κοινό και ιδιαίτερα οι Star Wars fans τις μίσησαν (και τις μισούν) με πάθος. Μπορεί να βρει κανείς ακόμη και σήμερα στο internet χιλιάδες κριτικές, rants, σκίτσα, animated gifs, videos που επιτίθενται/σατιρίζουν αυτές τις ταινίες (ιδιαίτερα σκηνές όπως το ξεκαρδιστικό “Noooo!”  στο τέλος του “Revenge of the Sith”). Όμως κανείς δεν κατάφερε να δώσει μια πραγματικά ολοκληρωμένη εικόνα αυτού του σιδηροδρομικού δυστυχήματος που παριστάνει τη συνέχεια μιας από τις σημαντικότερες τριλογίες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ώσπου στα τέλη του 2009 η Red Letter Media, ένα μικρο στούντιο με έδρα το Milwakee μας έδωσε closure ανεβάζοντας αρχικά στο youtube και μετά στο blip.tv το “Star Wars: The Phantom Menace Review”  ένα εξαιρετικά αναλυτικό deconstruction όχι μόνο της συγκεκριμένης ταινίας αλλά και των blockbasters της ψηφιακής εποχής. Πρόκειται για ένα 70λεπτo video που ανατέμνει το βαρετό σενάριο, της ξύλινες ερμηνείες , τα άψυχα ειδικά εφέ, την αλλοπρόσαλλη και μπερδεμένη αφήγηση, τα βλακώδη λάθη στη λογική της ιστορίας και δίνει ίσως μια από τις πιο πιστευτές εξηγήσεις για τις προθέσεις του George Lucas και τους λόγους που η ταινία κατέληξε εκεί που κατέληξε.

Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο review να ξεχωρίζει είναι ο τρόπος που ο δημιουργός του Mike Stoklasa επέλεξε να κάνει την αφήγηση.  Αντί για μια απλή ανάγνωση των επιχειρημάτων του ο Stoklasa χρησιμοποιεί την κωμική περσονα του Mr. Plinket, ενός παραληρητικού ηλικιωμένου serial killer που τρώει μόνο Pizza Rolls. Η ανάλυση της ταινίας διακόπτεται από τις ψευδαισθήσεις και τις “σκοτεινές” δραστηριότητες του κ. Plinket (πχ στο υπόγειο του ανάμεσα στα Star Wars αναμνηστικά βλέπουμε τα υπολείμματα των θυμάτων του και μια αιχμάλωτη γυναίκα, την Nadine) το αποτέλεσμα ξεκαρδιστικό άλλα και ευχάριστα άβολο για τον θεατή.

Το video έγινε μέσα σε λίγες μέρες trend στο youtube και σε ελάχιστο χρόνο ξεπεράσει τα 1 εκατ. views. Τον Απρίλιο του 2010 ο Stoklasa ανέβασε το review της δεύτερης ταινίας της σειράς,  Attack of the Clones Review.  Η ανάλυση αυτή την φορά επικεντρώνεται  λίγο περισσότερο σε στα τεχνικά στοιχεία, στις κυνικές μαρκετιστικες /εμπορικές επιλογές των παραγωγών καθώς και ολοκληρωτική αποτυχία του Lucas στο να γράψει μια ερωτική ιστορία που μπορεί να σταθεί για μισό δευτερόλεπτο. Ο χαρακτήρας του κ. Plinket δίνει ρέστα και οι παρεμβολές του στην ροή της αφήγησης είναι ακόμη πιο διασκεδαστικές και διεστραμμένες ( αναγκάζει την Nadine να δει μαζί του το Attack of the Clones και αυτή τον ξεγελά και καταφέρνει να ξεφύγει)

Στης 31 Δεκ 2010 ανέβηκε το τελευταίο review της σειράς , το The Revenge of the Sith Review. Περιέχει μεταξύ άλλων μια περίληψη των προηγουμένων, σκηνοθεσία και σεναριογραφια 101, ένα deconstruction του Darth Vader και μια σύγκριση του George Lucas με τον χαρακτήρα του Charles Foster Kane. Ο κ. Plinket βιάζει και τρώει την γάτα του ενώ η Nadine επιστρέφει για να εκδικηθεί καθοδηγούμενη από τον αυτοκράτορα Palpatine. Epic Stuff.

Το τελικό συμπέρασμα του Stoklasa είναι προφανές αλλά και συντριπτικό. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με αυτές τις ταινίες είναι πως παρολη την τεράστια επένδυση σε resources και τεχνολογία  αποτυγχάνουν να συνδέσουν συναισθηματικά τους θεατές με τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις που αυτοί περνάνε. Για αυτό τον λόγο τα Prequels τελικά θα ξεχαστούν, ενώ η αρχική τριλογία θα μείνει για πάντα ένα από τα ομορφότερα κινηματογραφικά παραμύθια που έγιναν ποτέ.

Πραγματικά αξίζει να δείτε και τα 3 reviews. Είναι ένα εξαιρετικό Labor of Love (and Hate) και must see για τους Star War fans.

Υ.Γ. Στο Phantom Menace review γίνεται έμμεσα λόγος για την θεωρία του Monomyth και την επίδραση που είχε στον Lucas και στο σενάριο της αρχικής τριλογίας. Μια εξαιρετική εισαγωγή στο θέμα υπάρχει στο ντοκιμαντέρ του PBS, The Power of Myth. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το κατεβάσει από εδώ.

Yippie Ki-Yay motherfucker and a Merry Christmas!

Ντάξ…τι να λέμε τώρα. Απλά άψογο.

Bonus video:

Τα 5 second movies υπήρξαν η αίτια που το κανάλι του NC διαγράφηκε από το youtube 3 φορές (λόγω αναφοράς για copyright infringement από τις Liongate, 20th Century Fox και ViaCom ) πριν αποφασίσει να το μεταφέρει στο πιο φιλόξενο blip.tv. Σήμερα πολλά από τα αρχικά 5 second movies έχουν ανέβει στο youtube από άλλους χρήστες, ενώ πέρα από τα 100 αρχικά κλιπακια υπάρχουν χιλιάδες άλλα (μαζί με παραλλαγές όπως τα comics in 5 panels και τα video games in 5 seconds)  που έχουν δημιουργηθεί σαν tribute στην αρχική ιδέα. Οι εταιρίες με το να κλείσουν το κανάλι του NC όχι μόνο δεν εξαφάνισαν αυτά τα βιντεακια (που στο κάτω κάτω τις γραφής ήταν μάλλον μια έξυπνη δωρεάν διαφήμιση των προϊόντων τους που δεν φαίνεται παραβιάζει κανένα νομό) αλλά κατάφεραν να τα κάνουν ένα internet trend.

Κατά καιρούς πετυχαίνω κάποια δείγματα σε search στο youtube και τις τελευταίες ήμερες που βάζω σε τάξη την συλλογή μου από κλασσικές ταινίες βρήκα την ευκαιρία να κάνω στα γρήγορα δυο πειραματακια με τις ταινίες Patton και Alien.

Patton in 5 seconds

Alien in 5 seconds

Χμμμ…ναι. Τέλος πάντων, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα είναι μια πολύ καλή άσκηση παρατηρητικότητας και μνήμης. Αν θέλετε να ασχοληθείτε με το video editing αξίζει τον κόπο να χρησιμοποιήσετε την ιδέα σαν ένα εύκολο και σύντομο project. Τα original βιντεακια της σειράς θα τα βρείτε εδώ.

Πρώτα απ’ όλα χρωστάω ένα ετεροχρονισμένο μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με βοήθησαν (references, moral support κλπ) να φύγω από το ελλάντα. I love you guys! Ο Cthulhu, ο Μαμμωνάς και ο Crom να σας δίνουν υγεία, ευτυχία, κέρδη, XP και ότι γουστάρετε και αγαπάτε. Όσοι ακόμη το σκέφτεστε άντε…φροντίστε όσο είναι καιρός.

Τώρα για τα υπόλοιπα τι να λέμε. Για τις ομορφιές που συμβαίνουν στο μπουζουκιστάν τα έχουμε πει από το Δεκέμβρη του 08′  (και πιο πριν) και έτσι και αλλιώς δεν με πολυαφορούν πια. Έδώ συντομα τα πράγματα να απόκτησουν περισσοτερο ενδιαφέρον και ίσως να ξαναρχίσω να γράφω ποστακια που και που.

Και επειδή από ότι φαίνεται το ηθικό των περισσότερων βρίσκεται κάπου μεταξύ του Mariana Trench και του στομαχιού του Sarlacc ας το αναπτερώσουμε με την βοήθεια των συντρόφων Ozzy Osbourne και Dweezil Zappa.

Everybody on the dance floor darling. Begin to dance with the devil

Ο τιτανοτεράστιος Tom Lehrer μας ξαναλέει τα κάλαντα και φέτος προς γνώση και συμμόρφωση.

Πάντως εμπορευματοποιημένα-ξεμπορευματοποιημένα καλά Χριστούγεννα σε όλους.

I’d give the devil benefit of law for my own safety’s sake.

A Man For All Seasons.  Παλιό αλλά καλό.

Ο Manila server μπορούσε να υποστηρίξει δεκάδες χιλιάδες προσωπικά sites και προσέφερε την πλήρη διαχείριση τους μέσω browser. Τα sites αυτά μπορούσαν να δημιουργηθούν από τους ίδιους τους χρήστες μέσα σε λιγότερο από 5 λεπτά χωρίς να απαιτείται καμία απολύτως ενέργεια από την πλευρά του administrator. Τα κείμενα δεν γινόντουσαν upload στον server με ftp αλλά γραφόντουσαν σε ένα WYSIWYG editor κατευθείαν πάνω στην ίδια την homepage. Ο χρήστης μπορούσε να δημιουργήσει διαφορετικές κατηγορίες με τις οποίες μπορούσε να οργανώσει τα κείμενα και που εμφανίζονταν αυτόματα σαν links στην σελίδα του. Κάθε κείμενο εμφανιζόταν με χρονολογική σειρά ενώ ένα μικρο “ημερολόγιο” στα δεξιά της σελίδας έδινε γρήγορη πρόσβαση σε όλα τα παλιότερα post. Οι επισκέπτες μπορούσαν να αφήνουν τα σχόλια τους σε κάθε άρθρο ενώ ο ιδιοκτήτης του site μπορούσε να δώσει δικαιώματα διαχείρισης και σε άλλους χρήστες. Τα άρθρα δημοσιευόταν ταυτόχρονα με την συνηθισμένη HTML της homepage και σε μια καινούρια γλώσσα XML (RSS) που χώριζε το περιεχόμενο του κείμενου από την μορφή του. Και ίσως ο σημαντικότερο από όλα: σχεδόν κανένα από τα παραπάνω δεν απαιτούσε ο χρήστης να διαθέτει τεχνικές γνώσεις πάνω στην δημιουργία και διαχείριση ιστοσελίδων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα Manila blog

Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται πια αυτονόητα, αλλά για εκείνα τα χρόνια που οι περισσότερες προσωπικές ιστοσελίδες γινόντουσαν edit μια μια με το χέρι, φαινόντουσαν εξαιρετικά εντυπωσιακά. Όταν η Userland άρχισε να προσφέρει στους ενδιαφερόμενους την δυνατότητα να δοκιμάσουν το Manila δωρεάν στην διεύθυνση editthispage.com αποφάσισα να το δοκιμάσω (περισσότερο από περιέργεια παρα από οτιδήποτε άλλο) και να ανοίξω ένα account . Έτσι δημιουργήθηκε το blog lida.editthispage.com.

Το Radio ήταν το επόμενο blogging service που λάνσαρε η Userland. Δημιούργησα το δεύτερο μου blog σε αυτή την υπηρεσία τον Ιανουάριο του 2002 και το ενημέρωνα μέχρι το 2006 όπου μετέφερα το περιεχόμενο του στο σημερινό blog της WordPress. Η πλατφόρμα διέθετε outliners, XML-RPC και και SOAP API’s, υποστήριξη για trackbacks και RSS enclosures, plug-ins, templates και themes και όλα όταν η Pyra ακόμη πειραματιζόταν με το blogger ενώ το WordPress δεν υπήρχε καν. Πρωτοπόροι σαν τον Adam Curry και τον Robert Scoble έστισαν τα πρώτα τους blog σε αυτή την υπηρεσία. Δεκάδες χιλιάδες από όλο τον κόσμο την χρησιμοποιούσαν σε μια εποχή που η λέξη weblog ήταν άγνωστη ακόμη και για επαγγελματίες του διαδικτύου. Η ίδια η εταιρία Userland και ο ιδρυτής της Dave Winner έπαιξαν καθοριστικό ρολό στον σχεδιασμό των protocols που αποτελούν την βαση των σημερινών social media.

Και όμως, 10 χρόνια μετά σχεδόν τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει. Το editthispage.com έκλεισε οριστικά το 2005. Το Radio Userland “πάγωσε” το 2004 στην version 8.2 και έμενε τεχνολογικά πίσω ενώ ο blogger και το wordpress εξελίσσονταν και γινόντουσαν όλο και περισσότερο φιλικά προς το χρήστη.  Η κοινότητα των bloggers που φιλοξενούσε άρχισε σταδιακά να το εγκαταλείπει Τα forums έκλεισαν, τα plugins και τα themes έπαψαν να αναπτύσσονται, τα μεγάλα ονόματα μετακόμισαν σε άλλες πλατφόρμες η απέκτησαν δικά τους domains. Και μετά από 7 χρόνια έφτασε το οριστικό τέλος. Πριν από μερικές βδομάδες έλαβα ένα μήνυμα από την Userland που πληροφορεί τους χρήστες του Radio Blog Hosting ότι η υπηρεσία θα κλείσει στις 31 Δεκεμβρίου 2009 σημαίνοντας ουσιαστικά και τον θάνατο της ίδιας της εταιρίας

Η Userland δεν είναι η μόνη από τους πρωτοπόρους των blogging platforms που παρα το εντυπωσιακό ξεκίνημα έμειναν πίσω στην αφάνεια. Υπηρεσίες όπως η Tripod, το TypePad, η Xanga, το LiveJournal αναπτύχθηκαν περίπου την ίδια εποχή και τώρα ζουν σχεδόν ξεχασμένες στην σκιά του Blogger και της WordPress. Είναι απλά ίσως η μόνη που απέτυχε παταγωδώς και αυτό οφείλετε σε ένα συνδυασμό λανθασμένων τεχνικών και (κυρίως) επιχειρηματικών επιλογών. Το Radio ήταν εξαρχής subscription based με σταθερό κόστος 39.95 δολάρια το χρόνο ενώ οι ανταγωνιστές του είχαν επιλέξει να προσφέρουν το ίδια και περισσότερα δωρεάν χρησιμοποιώντας για παράγωγη revenue τις διαφημίσεις που εμφανίζονταν μαζί με τα άρθρα η ένα συνδυασμό διαφημίσεων και υπηρεσιών premium (πχ. αγορά χώρου για uploads, δυνατότητα αλλαγής του κώδικα CSS, δυνατότητα αποθήκευσης στον χώρο του blog αρχείων mp3 και video κλπ). Αυτή η έλλειψη ευελιξίας από την πλευρά της Userland νομίζω της κόστισε την πρωτοπορία και τελικά την έκανε μετά το 2004 να χάσει ολοκληρωτικά το παιχνίδι. Μπορεί να πει κανείς ότι υπάρχει ακόμη μεγάλη συζήτηση για το αν το καθαρά συνδρομητικό η οι παραλλαγές στο “basic free +ads+paid premium” business model δίνουν μεγαλύτερη απόδοση αλλά προσωπικά πιστεύω ότι επιχειρηματική πραγματικότητα έχει δώσει την απάντηση σε αυτό το ερώτημα εδώ και χρόνια.

Η ιστορία των πρώτων blogging platforms δείχνει σε μικρογραφία το πόσο εύκολα μπορεί να μεταβληθούν οι ισορροπίες σε ένα τόσο δυναμικό επιχειρηματικό χώρο όπως είναι το internet. Και αυτά που ισχύουν για τις μικρότερες επιχειρήσεις ισχύουν επίσης και για τις μεγαλύτερες. Π.χ. αν πριν 10 χρόνια κάποιος έλεγε πως η AOL η GeoCities, το Hotmail και πολλοί άλλοι από τους βασικούς παίκτες εκείνης της εποχής θα αποτελούσαν μέσα σε λίγα χρόνια μια απλή υποσημείωση κάνεις δεν θα τον πίστευε. Και όμως αν δει κανείς το τοπίο σήμερα θα βρει ελάχιστα από τα μεγάλα ονόματα του τότε να καταλαμβάνουν τις ίδιες θέσεις.Ηθικόν δίδαγμα: ποτέ μην επαναπαύεσαι στις δάφνες σου και μην υποτιμάς κανένα. Μια λάθος κίνηση αρκεί για να ρίξει μέσα σε ελάχιστο χρόνο στον πάτο αυτόν που σήμερα μοιάζει πανίσχυρος και ασταμάτητος ενώ μια έξυπνη κίνηση φτάνει για να ανεβάσει το underdog στο βάθρο του νικητή.

Ten Years After, “I’d Love to Change The World”

Υ.Γ . Γενικά η ιστορία της σύγχρονης πληροφορικής πάντα μου θυμίζει ότι πίσω από τις επαναστάσεις που πραγματικά άλλαξαν το κόσμο προς το καλύτερο δεν βρίσκονται συλλογικές δράσεις, αγωνιστικές κινήσεις, πορείες διαμαρτυρίας και συντροφική αλληλεγγύη. Σχεδόν όλες τους υπήρξαν γεμάτες από μακιαβελικά σχέδια, επώδυνους συμβιβασμούς, διπλωματικούς ελιγμούς, επιχειρηματικές προδοσίες, εκβιαστικά business dials, απληστία, δίψα για εξουσία, αλληλομαχαιρώματα, χτυπήματα κάτω από την ζώνη, νομικίστικα κόλπα, πολιτικοεπιχειρηματικές συνωμοσίες, βίαια personality clashes, έξυπνες λύσεις, ιδιοφυείς ιδέες και παρα, μα παρα, μα παρα πολύ δουλειά και χρήμα

And that is the way it was, is and always will be.